1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Διαβάστε τα κείμενα που συμμετέχουν, βαθμολογήστε ή σχολιάστε τα! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ευλογημένο ψέμα * Ο μύθος του εαυτού * Όταν σκοτώνουν έναν βασιλιά * 228 ημέρες μισθωμένης φιλανθρωπίας * All in * Ντέστινι * Αιθέρια * Παράπλευρες απώλειες * Το δώρο της ζωής ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Οι γρίλιες * Μαγ(ειρ)ικές ιστορίες ** Ποίηση: Λαξεμένοι ψίθυροι * Αυτονόητα * Τ' ανείπωτα ** Νουβέλα: Η σιωπή της Περσεφόνης * Όταν η μοίρα εκδικείται * Όσο κρατάει μια στιγμή * Εκδίκηση ** Άλλα: Έξι τίτλους των εκδόσεων Ελκυστής ** Παιδικά βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική * Με τη σκέψη μου αγκαλιάζω τον κόσμο * Ένα χαμόγελο για τη Χαρά και Ο μαγικός καθρέφτης της Εβίτας

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2021

Ο Παύλος Σκληρός και η Αιθέρια

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου η επική φαντασία «Αιθέρια: Η προφητεία» του Παύλου Σκληρού. Στην περίληψη διαβάζουμε:
Ἕνα παράξενο μετεωρολογικὸ φαινόμενο κινητοποιεῖ τὴν ἤπειρο Αἰθέρια γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφηση μιᾶς ἐσχατολογικῆς προφητείας ποὺ παρέλαβαν οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες της. Ὁ Παῦλος Σκληρός, λαμβάνοντας στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα καὶ τὴν παράδοση τῶν ἐπικῶν ἀφηγήσεων, παρουσιάζει τὸν διαγκωνισμὸ τῶν διαφόρων χωρῶν μές ἀπὸ ἐρωτικὰ εἰδύλλια, πάθη, πολεμικὲς μάχες, θρησκευτικὲς ἀναζητήσεις καὶ τὴ λειτουργία μυστικῶν πρακτόρων καὶ πληροφοριοδοτῶν...

Περί μυθογραφημάτων

Φωτογραφία: Τζένη Κουκίδου

Διαβάζετε φανταστικές ιστορίες; Δηλαδή μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, μυθογραφήματα γενικά; Ακόμα και οι λιγότερο διαβαστεροί όλο και κάποιο βιβλιαράκι έχουν φυλλομετρήσει -είτε επειδή βρέθηκαν σε μια κατάσταση ακινησίας και χρειάστηκαν κάτι να περνάει η ώρα, είτε λόγω διακοπών, μπορεί η αφορμή να έγινε όταν έλαβαν δώρο ένα βιβλίο...- όλο και κάποια αφορμή δόθηκε για ένα ταξίδι λέξεων. Ε, δείτε εδώ τις δικές μου σημειώσεις από τα ταξίδια λέξεων που έχω κάνει -που δεν είναι και λίγα!
Προσοχή! Το παρόν δεν αποτελεί οδηγό σε καμία περίπτωση· κι εξάλλου, όλοι οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους.

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2021

Στὸν ἀναγνώστη

Charles Baudelaire

Θωμόπουλος Επαμεινώνδας, Fishing boat

Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα, ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη
κυριεύουνε τὴ σκέψη μας καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας,
κι εὐχάριστα τὶς τύψεις μας θρέφουμε στὴν ψυχή μας,
καθὼς ποὺ θρέφουν πάνω τους τὶς ψεῖρες οἱ ζητιάνοι.

Στὰ μετανιώματα ἄναντροι κι ἁμαρτωλοὶ ὡς τὴν ἄκρια,
ζητᾶμε πληρωμὴ ἀκριβὴ γιὰ κάθε μυστικό μας
καὶ ξαναμπαίνουμε εὔκολα στὸ βοῦρκο τὸν παλιό μας,
θαρρώντας πὼς ξεπλένεται μὲ τὰ δειλά μας δάκρυα.

Πάνω ἀπ᾿ τὸ προσκεφάλι μας ὁ Σατανᾶς γερμένος
πάντα στὰ μάγια τοῦ κακοῦ τὸ νοῦ μας νανουρίζει,
τὴ πιὸ ἀτσαλένια θέληση μεμιᾶς τὴν ἐξατμίζει,
αὐτὸς ὁ Μέγας χημικός, ὁ Τετραπερασμένος.

Ὁ Διάολος, τὸ νῆμα αὐτὸς κρατᾶ ποὺ μᾶς κουνᾶ!
Τὰ πράματα τὰ βρωμερὰ πιότερο τ᾿ ἀγαπᾶμε,
κι ὅλο καὶ πρὸς τὴ Κόλαση κάθε στιγμὴ τραβᾶμε,
μὲ δίχως φρίκη, ἀνάμεσα στὸ σκότος ποὺ βρωμᾶ.

Σὰν τὸ φτωχὸ ξεφαντωτὴ ποὺ πιπιλᾶ μὲ ζάλη
μιᾶς παλιᾶς πόρνης ἀγκαλιὰ πολιομαρτυρισμένη,
κλεφτάτα ἁρπάζουμε κι ἐμεῖς καμιὰ ἡδονὴ θλιμμένη,
ποὺ τήνε ξεζουμίζουμε σὰ σάπιο πορτοκάλι.

Σὰν ἕνα ἑκατομμύριο σκουλήκια, μυρμηγκώντας,
μὲς στὸ μυαλό μας κραιπαλοῦν τοῦ Δαίμονα τὰ πλήθη,
κι ὅταν ἀνάσα παίρνουμε, ὁ Θάνατος στὰ στήθη
σὰν ἄϋλος ποταμὸς κυλᾶ, σιωπηλὰ θρηνώντας.

Ἂν τὸ φαρμάκι κι ἡ φωτιὰ κι ἡ βιὰ καὶ τὸ μαχαίρι
δὲν ἔχουνε τὰ φανταχτὰ κεντίδια ἀκόμα κάνει
στὸ πρόστυχο τῆς μοίρας μας ἄθλιο καραβοπάνι,
εἶναι ποὺ λείπει ἀπ᾿ τὴ ψυχὴ τὸ θάρρος κι ἀπ᾿ τὸ χέρι.

Μὰ μὲς στὶς σκύλες, τοὺς σκορπιούς, τὰ φίδια, τὰ τσακάλια,
τοὺς πάνθηρες, τοὺς πίθηκους, τοὺς γύπες, τὰ θηρία
ποὺ γρούζουν, σέρνουνται, ἀλυχτοῦν κι οὐρλιάζουν μὲ μανία
μέσ᾿ στῶν παθῶν μας τὸ κλουβί, προβαίνει ἀγάλια,
θεριὸ πιὸ βρώμικο, κακό, τὴν ἀσκημιὰ νὰ δείξει!

Κι ἂ δὲ σαλεύει κι οὔτε ἀκούει κανένας τὸ οὐρλιαχτό του,
ὅλη γῆς θὰ ρήμαζε, καὶ στὸ χασμουρητό του
θὰ ῾θελε νὰ κατάπινε τὸν κόσμο -αὐτὸ ῾ναι ἡ πλήξη!-
πού, μ᾿ ἕνα δάκρυ ἀθέλητο στὰ μάτια τῆς κοιτάζεις,
καθὼς καπνίζει τὸν οὐκᾶ, κρεμάλες νὰ στυλώνει.

Καὶ ξέρεις, ἀναγνώστη, αὐτὸ τὸ τέρας πῶς δαγκώνει!
Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή, ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!

🍃

Charles Baudelaire (Σαρλ Μπωντλαίρ, 1821-1867) Γάλλος ποιητὴς καὶ αἰσθητικός
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα του Επαμεινώνδα Θωμόπουλου (Fishing boat)

Προσωπικές γενικότητες

Αθανάσιου Κούρτη

Δώδεκα μικροδιηγήσεις, Αθανάσιος Κούρτης

Ο ποιητής δεν θέλει να σου πει. Θέλει να πει. Μα κατά βάθος δεν θέλει να πει. Να σου πει θέλει.

Copyright © Αθανάσιος Κούρτης All rights reserved
Απόσπασμα της συλλογής «Δώδεκα μικροδιηγήσεις» [εκδόσεις Ενδυμίων] την οποία μπορείτε να διαβάσετε ελεύθερα ή να κατεβάσετε δωρεάν στην Ανοιχτή βιβλιοθήκη

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2021

Ιδιαίτερα μαθήματα

Δανάη, η ρεπόρτερ


Λέω από την αρχή ότι δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, το θέμα όπως θα δείτε είναι λεπτό και χρίζει της ανάλογης αντιμετώπισης.

…Οι Κοινοβουλευτικές εκλογές είχαν τελειώσει, εξελέγη η καινούρια Κυβέρνηση και είπαμε να πάρουμε μιαν ανάσα ανακούφισης και κυρίως προσδοκίας ότι θα καλυτέρευε η κατάσταση στη χώρα σε όλα τα επίπεδα, πράγμα κομματάκι δύσκολο βέβαια. Αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε από αρχαιοτάτων χρόνων;
Η απογοήτευση δεν έρχεται άμεσα, ούτε η μουρμούρα, η γκρίνια και οι απεργίες· βρισκόμασταν στην περίοδο χάριτος και αναμονής. Τα μέλη της καινούριας Κυβέρνησης έπεσαν με τα μούτρα, όχι στη δουλειά, αλλά στην υποστήριξη του image τους και το στέριωμα της καρέκλας τους όσο το δυνατόν καλύτερα, η πραγματική δουλειά μπορούσε λίγο να περιμένει, τέσσερα χρόνια θα μας "δούλευαν", ας μην άρχιζαν και αμέσως αδερφέ!
Και να οι συνεντεύξεις, να οι παρουσιάσεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, καλοντυμένοι, μακιγιαρισμένοι. Θαρρείς και θα πήγαιναν σε καλλιστεία ομορφιάς. Όχι πως και η ομορφιά δεν παίζει και έναν άλφα ρόλο σε αυτήν την περίπτωση -πολλοί κυβερνητικοί δε, γνώριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους το μακιγιάζ και πόσο απαραίτητο είναι.

Στη σκιά του Μορφέα

Τζωρτζίνας Κουριαντάκη

Joan Miro (The birth of the world, Η γέννηση του κόσμου, 1925, MoMA)

Μα σαν να ήταν αλλιώτικος απόψε, σκέφτηκε. Το πρόσωπό του ήταν το ίδιο, μα εκείνος; Εκείνος έμοιαζε σαν να ‘ταν ένας άλλος. Η Αθηνά αφέθηκε να παρατηρεί για ώρα τον άντρα δίπλα της. Ψηλός, μελαχρινός με καλοσχηματισμένο σώμα, ήταν αναμφισβήτητα άκρως γοητευτικός. Αυτό που την είχε συνεπάρει από την αρχή όμως, ήταν τα μάτια του. Μήτε πράσινα, μήτε καστανά, κάτι ανάμεσα, ανακατεμένο με μία μόνιμη θλίψη, έτσι, χωρίς λόγο﮲ την είχαν κερδίσει εύκολα, αβίαστα και για πάντα. Τα χείλη του, καλλίγραμμα, ευγενικά, θαρρείς πως μόνιμα χαμογελούσαν αινιγματικά. Χάιδεψε τρυφερά τις ατίθασες μπούκλες προς τα πίσω. Τον αγαπούσε με όλη της την ψυχή... Ανέκαθεν το είχε συνήθειο να τον κάνει χάζι όταν αυτός κοιμόταν. Τα γνώριμα, λεπτά χαρακτηριστικά του, γαλήνευαν πιότερο, έτσι όπως ήταν τώρα, παραδομένα στον Μορφέα. Ήταν εκείνες οι στιγμές της ηρεμίας που τον έκαναν ακόμα πιο αγαπητό στα μάτια της, όταν δεν τον άφηναν σιωπηλό οι έγνοιες, μονάχα η γλυκιά απραξία που σου χαρίζει απλόχερα ο ύπνος. Τότε που και το σώμα και το μυαλό ξεκουράζεται. Ναι, ήταν πάντα τόσο γαλήνια αυτή η εικόνα! Ο Θάνος να κοιμάται, με τα ματάκια του κλειστά και τα χείλη του μόνιμα παντρεμένα με εκείνο το ελαφρύ μειδίαμα ευχαρίστησης. Απόψε όμως, το λιγοστό φως του επιτραπέζιου μπρούτζινου φωτιστικού, έτσι όπως έπεφτε φειδωλά επάνω του, τον έκανε να φαντάζει άγριος, σχεδόν αποκρουστικός. Μα όχι, δεν ήταν η δειλή αντανάκλαση της λάμπας, ήταν κάτι περισσότερο, αλλά τι; Ποιο όνειρο να τον είχε τόσο βίαια αρπάξει; Ποια αγωνία, ποιες σκέψεις να είχαν συμβάλλει, ώστε οι τόσο αγαπημένες γωνίες του όμορφου προσώπου του, να είναι τώρα τραβηγμένες, ξέτερες, τρομαχτικές; Έμεινε να χαζεύει το ελαφρώς ξεθωριασμένο ψάθινο καπέλο του φωτιστικού. Περίεργα σύμβολα που επαναλαμβανόντουσαν τακτικά. Κεραμιδί, πορφυρές και νεραντζιές γιρλάντες τυλίγονταν μεταξύ τους, δημιουργώντας περίπλοκα μοτίβα, σβήνοντας περίτεχνα το ένα χρώμα μέσα στο άλλο. Οι σκιές τους στον τοίχο έμοιαζαν με κλαδιά που μπλέκονταν, ίσως και με γυναικεία χέρια που τώρα ικέτευαν, ίσως...

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2021

Είναι ο Σουρής επίκαιρος ποιητής;

Γεωργίας Γιαννιού

Γεώργιος Σουρής και Ο Ρωμηός

Τον ποιητή του Ρωμηού τον γνώρισα από τα μαθητικά μου χρόνια, όχι βέβαια από τα εγκύκλια μαθήματα του σχολείου, αλλά τυχαία, από τη βιβλιοθήκη ενός φιλικού σπιτιού. Τον διάβασα και, τώρα πια γράφοντας η ίδια ποίηση, εξακολουθώ να τον εκτιμώ πολύ, μέχρι θαυμασμού. Αλλά, είναι, θα έλεγα, ιεροσυλία να εκθειάζει κανείς 100 χρόνια μετά τον θάνατό του, έναν ποιητή που ο ίδιος εν ζωή έχει δηλώσει, στο ποίημά του Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ, ότι δεν θέλει να υμνηθεί μετά θάνατο:

Πένα στη θανή μου ύμνους να μη γράψει,
ούτε δάκρυ θέλω να χυθή κανένα,
κι ούτ' αυτός ακόμη θέλω να με κλάψει,
που ελπίζει ψήφο να 'χει κι από μένα.

και πιο κάτω γράφει:

Κανείς φίλος λόγο να μην απαγγείλει
κι αν στο νου του τέτοιο έγκλημα περάσει,
να τον σακατέψουν στις σβερκιές οι φίλοι,
κι είθε τη μιλιά του στη στιγμή να χάσει.

Διακινδυνεύοντας λοιπόν είτε να με σακατέψετε με σβερκιές είτε να χάσω τη μιλιά μου, κατά τους στίχους του ποιητή, θα επιχειρήσω να σας μεταφέρω μερικές μου σκέψεις γύρω από το θέμα της επικαιρικότητας του Σουρή.

Η Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη και τα Αυτονόητα


Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη: Από καθημερινές αφορμές αγένειας και έλλειψης κοινής λογικής. Από την ανάγκη να ξαναειπωθούν τα ξεχασμένα για να επικοινωνούμε καλύτερα

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Γ.Κ.: Τοπικά στο γραφείο μου, εγκεφαλικά παντού.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Μ.Γ.Κ.: Δεδομένου ότι πρόκειται για διαπιστώσεις νομίζω ότι μου έχει πάρει όσα χρόνια ζω, πιο συγκεκριμένα 6 μήνες.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Γ.Κ.: Αυτονόητο.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Μ.Γ.Κ.: Πρόκειται για ένα pocket book με 80 αυτονόητα χωρισμένα σε 10 κατηγορίες, π.χ. οικογενειακά, αξιακά, επαγγελματικά, της σχέσης κ.λ.π. Είναι διαπιστώσεις γραμμένες με ένα σύντομο τρόπο μέσα από τις οποίες δίνεται η αφορμή για σκέψη και επαναπροσδιορισμό των σχέσεων μας με τους άλλους.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Μ.Γ.Κ.: Την πρόκληση να ειπωθούν με λίγες λέξεις και στοχευμένα όσα θεωρούμε δεδομένα και αδιαφιλονίκητα, ενώ ταυτόχρονα υποτιμούμε τη καθοριστική τους σημασία στην επικοινωνία μας με τους άλλους.
Επίσης τη συνεργασία με την κα Τζένη Γρίβα η οποία έκανε την καλλιτεχνική επιμέλεια του βιβλίου.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2021

Παζλ


Καθόταν γύρω απ΄το τζάκι. Η ατμόσφαιρα ήταν οικογενειακή, καθώς η κακοκαιρία που επικρατούσε εκείνο το βράδυ, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία ώστε να νιώσουν πιο «κοντά» μεταξύ τους, τα μέλη της οικογένεια μέσα στην θαλπωρή της οικίας.

Ο Μάρκος και η σύζυγός του η Άννα, έπαιζαν με την 7χρονη Ιωάννα και τον 8χρονο Ανέστη. Η ευτυχία ήταν διάχυτη, και αυτό δεν θα το άλλαζαν με τίποτα στον κόσμο παρά τα μικρά, και μεγάλα ακόμα, προβλήματα που διέτρεχαν την καθημερινότητα τους. Μάλιστα κάποια στιγμή, λόγω της διάθεσης που είχανε, αποφάσισαν να κατασκευάσουνε ένα μικρό παζλ. Η καθοδήγηση των μεγαλυτέρων προς τους νεαρότερους ήταν καταλυτική και απαραίτητη ασφαλώς ώστε να προχωρήσουνε στο εγχείρημα τους. Η ευχαρίστηση μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όσο το έργο τους έφθανε κοντά στην ολοκλήρωση.

Μαγική κολοκύθα γεμιστή

Χρυσούλας Διπλάρη

Γεμιστή κολοκύθα. Φωτογραφική σύνθεση: Τζένη Κουκίδου

Ο Μάνος γκάζωσε άγρια κι η βαριά μηχανή έφυγε μπροστά, σπινιάροντας στον βρεγμένο δρόμο. Αν είχε μπροστά του εκείνο τον ελεεινό τον Τσεκούρα, σίγουρα θα πέρναγε από πάνω του με μεγάλη ευχαρίστηση! Τσεκούρας, όνομα και πράγμα ο κερατάς, που είχε απολύσει ένα σωρό ανθρώπους παραμονή Χριστουγέννων! Περικοπές, λέει… Τι περικοπές ρε αλήτες, έτσι κι αλλιώς ψίχουλα μας πληρώνετε και πάτε και κάνετε offshore στα Κέιμαν και τις Μπαχάμες κι εμείς δεν έχουμε να βγάλουμε το μήνα… άκου περικοπές… γιατί στενεύεται οικονομικά ο Τσεκούρας! Ο Μάνος κάγχασε νευρικά για να διώξει τον κόμπο στον λαιμό του. Τι γίνεται τώρα μου λες; Στην τσέπη είχε μόνο καμιά πενηνταριά ευρώ, ότι απόμεινε από το δώρο Χριστουγέννων, μετά την πληρωμή του ενοικίου, των λογαριασμών και της δόσης για την καινούργια του φωτογραφική μηχανή, που με όλους αυτούς τους φακούς και τα λοιπά μαραφέτια, ήταν όντως πανάκριβη. Ήταν μια κούκλα όμως η άτιμη! Χρόνια την ονειρευόταν και πριν ένα μήνα το τόλμησε, βλέποντάς το σαν επένδυση στο κάτω κάτω, αφού αυτή ήταν η δουλειά του, φωτογράφος κι ας μην έβγαζε ακριβώς τις φωτογραφίες που ονειρευόταν… κι ας δούλευε στην παλιοφυλλάδα του Τσεκούρα για ένα κομμάτι ψωμί μπαγιάτικο… με την καινούργια μηχανή όμως, θα είχε επιτέλους το κατάλληλο εργαλείο για να κάνει πράξη αυτά που είχε στο κεφάλι του και τις νύχτες δεν τον άφηναν να κοιμηθεί… Τώρα όμως; Τώρα ήταν τελείως άφραγκος και μέχρι να γίνει η εκκαθάριση και να δει λεφτά στην τσέπη του, ζήσε Μάη μου! Κι όσο για άλλη δουλειά… χαχαχα, αυτό κι αν ήταν αστείο! Μ’ αυτή την κατάσταση… Κι είχε και το τραπέζι απόψε! Βλαστήμησε άγρια και φρενάρισε απότομα προσπαθώντας να αποφύγει ένα γατί που πετάχτηκε απότομα μπροστά του. Η μηχανή γλίστρησε κι έγειρε επικίνδυνα στο γλιτσιασμένο οδόστρωμα, αλλά κατάφερε με τα χίλια ζόρια να την κρατήσει και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου βαριανασαίνοντας και βλαστημώντας ακόμα χειρότερα από πριν, με αξόδευτο ακόμα τον θυμό του.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

Προκρούστη

Κλίμακες, Προκρούστης

Γράφω για μένα, όχι για σένα. Για μένα, γραμμή-γραμμή, λέξη-λέξη, τελεία-τελεία, φύλλο το φύλλο. Φταίει το μελάνι, λένε. Περσινό σύννεφο πέταξε πάνω απ’ το σπίτι μου και με θυμήθηκε. Εσύ όχι. Στις άκρες είναι η ζωή, στις μύτες. Στις ακρογωνιασμένες νύχτες των φεγγαριών, στις απόκρημνες πλαγιές των ορεινών σχηματισμών είναι η ζωή. Στα λυπημένα μάτια των γλάρων, στους μοναχικούς ακροθαλάσσιους φάρους, στις νυχτωδίες φεγγαριών που σβήσανε, στις μελωδίες των ήλιων που ανέτειλαν είναι η ζωή. Στα βράχια ξεχασμένων θαλασσών, στα τελευταία δάκρυα πιερότων που αναζητήσανε τον έρωτα. Γράφω για μένα, όχι για σένα. Για μένα, άγνωστη, λατρεμένη σόλα, ενός τυχαίου ελεεινού παπουτσιού που τα μπαλώματά του είναι εμφανή σε όλο το μήκος της επιφάνειάς του. Γράφω για μένα, έτσι αδικημένα. Ξεκινώ κι ολοκληρώνω με την αδικία στα μάτια να ζωγραφίζει χαμένους θαλασσινούς παραδείσους. Έτσι αρχίζω κι έτσι τελειώνω. Τελειώνω. Γράφω για μένα. Κάποια τα έσκισα, τα γκρέμισα, τα άφησα μισά. Κάποια τα ξεκίνησα λανθασμένα και στην πορεία τα ξέκανα. Κι ό,τι δεν πάει καλά, δεν το αλλάζω. Το υιοθετώ και το συνεχίζω.

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

Ήταν...

Νεφέλης Σμίχελη

Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα

Ήταν το σώμα δεμένο από όρκους του αίματος
το παρελθόν σε μικρογραφίες άσκοπων καιρών
δίχως πυξίδα στέκω μες στα αιώνα στόματα της ιστορίας με μια γεύση στιφάδας
να εξαγνίσω της λήθης τη μνήμη και το μοναδικό σημείο αναφοράς μου δραπετεύει απ’ τις χούφτες
Ντύνω τους μαστούς μου με τα χλωμά κρέπια της αύρας
διυλίζω το όνειρο της ηδονής σου, βυθισμένος στο χάος
συλλαβίζω τα δάκρυα των νεκρών
και η μόνη επιλογή μου είναι να πάρω τη βροχή στο κατόπι
σβήνοντας το απρόσωπο χνάρι μιας τέχνης σκοτεινής.
Του πεύκου ακίδες μεστώνουν την άγουρη ελευθερίας μου στο καθημερινό σταύρωμα
Προκαλώντας στα κορμιά έκσταση
Το φεγγάρι ντύθηκε πίκρα και κύλησε ανάμεσα στη γύμνια μας
αφήνοντας τις λευκές σάρκες στην αγρυπνία της ακινησίας

Μονάχα η μουσική της έξαψης χαράζει το άπειρο
γονιμοποιώντας το κενό με ήλιους
Αργότερα πέταξες το μαύρο ρούχο σου
κι απλώθηκες στη θέα του άσπιλου.

🍃

Copyright © Νεφέλη Σμίχελη All rights reserved, 2019
Πρώτη παγκόσμια δημοσίευση
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα από τον Γιάννη Σταύρου, Στο κύμα

θεός

Συμεών Βασ. Καραγαβριηλίδη

Εξήντα ασπρόμαυρες ιστορίες, Συμεών Βασ. Καραγαβριηλίδης

Πες μου
πόσο
χρόνο
κάνει
κανείς
να νιώσει
θεός;

🍃

Copyright © Συμεών Βασ. Καραγαβριηλίδης All rights reserved, 2015
Το παρόν αποτελεί απόσπασμα της ποιητικής συλλογής «Εξήντα ασπρόμαυρες ιστορίες» την οποία μπορείτε να βρείτε/κατεβάσετε δωρεάν στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2021

Σκορπίζεται

Πίνακας ζωγραφικής του Viggo Johansen (Silent Night, 1891, λάδι σε καμβά)

Το φως σκορπίζεται ολούθε και απολαμβάνουμε τη φωτεινότητα και τη διαπλάτυνση των ακτίνων του.
Η σκέψη σκορπίζεται και καλύπτει τα διάφορα κενά, όχι μόνο της μνήμης, αλλά κι εκείνης της αίσθησης και της υπαρξιακής αντίληψης που υφίσταται μέσα μας.
Η λάμψη του ήλιου αναθερμαίνει την παγωνιά κάθε τοπίου και σκορπίζεται η υφή του.
Το μήνυμα της Γέννησης του Θεανθρώπου σκορπίζεται σε όλη την Οικουμένη, μα οι άνθρωποι παραδομένοι στις δικές τους αδυναμίες, φέρονται και συμπεριφέρονται με τους χειρότερους τρόπους αντίληψης και κατανόησης.

Ο Γιώργος Ζώτος και το Ντέστινι

Γιώργος Ζώτος, Ντέστινι

Πώς εμπνέεστε; Ποιο είναι το έναυσμα που οδηγεί στη συγγραφή μιας νέας ιστορίας; 
Γιώργος Ζώτος: Ποτέ δεν θα μπορέσω να εξηγήσω τι με εμπνέει. Μπορεί να μου εξιστορεί κάποιος για ώρες μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και να μην μου κάνει το κλικ για να ασχοληθώ και μπορεί να πάρει το αυτί μου ένα διάλογο όπως τον παρακάτω:
- Με λένε Πένυ.
- Πένυ, από το Παναγιώτα;
- Μπα, που τέτοια τύχη, από το Παγώνα. Και δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά έλα που έλεγαν τη γιαγιά μου έτσι, ανάθεμα την ώρα…
Στο θεατρικό μου έργο «Η γιαγιά μας πέθανε» το χάσμα των γενεών μεταξύ της γιαγιάς Παγώνας και της εγγονής Πένυς, παίζει μεγάλο ρόλο στην υπόθεση. 

Τι σας ώθησε στο αστυνομικό μυθιστόρημα;
Γ.Ζ.: Από μικρό μου άρεσαν οι γρίφοι και τα μυστήρια κι έτσι σιγά σιγά ξεκίνησα να διαβάζω εκείνα τα βιβλία τσέπης, τα αστυνομικά βίπερ, που τα περισσότερα ακόμα κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου. Με κάμποσες δόσεις Σέρλοκ, άφθονο Πουαρό, μερικά σφηνάκια Πέρι Μέισον, δυο σταγόνες Σελ Σκοτ και φυσικά μπόλικο αστυνόμο Μπέκα δεν άργησε να γίνει το κακό. Στα δεκατρία μου έγραψα το πρώτο μου αστυνομικό διήγημα, έναν φόνο που λάμβανε μέρος στην πολυκατοικία που ζούσα στους Αμπελόκηπους. Κι αν για αρκετά χρόνια δεν τόλμησα να κάνω το επόμενο βήμα, δεν σταμάτησα να διαβάζω –όχι μόνο αστυνομική λογοτεχνία– κάτι που έκανε το μυαλό μου να υφαίνει ιστορίες που παρέμεναν εκεί, μέχρις ότου βρήκα την ευκαιρία (και κυρίως βρήκα τον εκδότη, τον Γιώργο τον Βασιλείου) για να τις μεταφέρω στο χαρτί. Και τι χαρτί! Πολυτελέστατο και προσεγμένο μέχρι τελευταίας σελίδας!

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Ευχές

Οι «χάρτινοι» ήρωες του συγγραφέα Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη στέλνουν τις δικές τους ευχές.

Φωτογραφία: Τζένη Κουκίδου. Χειροποίητη κάρτα: Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης

Προλαβαίνω να κάνω το τελευταίο botox για το 2020; Πώς θα υποδεχθώ τη νέα χρονιά; Ας αφήσω καλύτερα τις ανασφάλειες στην άκρη μέρες που είναι… Χρόνια πολλά! Χρόνια ευτυχισμένα με υγεία και χαρά!
Αντώνης Παλαιολόγου -της γνωστής οικογενείας.

Με λένε Ερμή αλλά το «ΜΗ» μου κάνει τα νεύρα μανταλάκια. Έχω αρχίσει και γερνάω μου φαίνεται. Κεφάλαιο γκρίνιας τέλος! Χρόνια πολλά και ας είναι η σκυλίτσα μου μακριά.
Καψούρα μου! Σε σκέφτομαι!

Εύα Κοταμανίδου

Εύα Κοταμανίδου

Γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια στις 16 Μαρτίου του 1936 και υπήρξε μια από τις σημαντικότερες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, από όπου αποφοίτησε το 1964, καθώς και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλολογία και διδασκαλία γαλλικής γλώσσας στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Δίδαξε υποκριτική στις δραματικές σχολές Λεωνίδα Τριβιζά, Βεάκη και Γ. Θεοδοσιάδη. Πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 2020. Η φωτογραφία είναι του 1972.

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2020

Σιωπηρό αντίο

Δανάη, η ρεπόρτερ


Η Δανάη με τη Θεανώ λάτρευαν τους μονολόγους της Πέρσας, κρέμονταν από τα χείλη της, ήταν το καλύτερό τους. Κι η Πέρσα αυτό το ήξερε, την κολάκευε, το χαιρόταν ο υποβόσκων ναρκισσισμός της παρά το βάρος των χρόνων που κουβαλούσε στην κυρτωμένη πλέον πλάτη της.
Παίρνοντας αφορμή από ένα "κάτι", ένα "τίποτα" για τους άλλους, άρχιζε να μιλάει και αυτό το ένιωθε σαν ένεση ενδοφλέβια άμεσης αναζωπύρωσης της ενέργειάς της και του ενδιαφέροντός της για συμμετοχή στο σήμερα και κατ' επέκταση στη "ζωή", όπως έχουμε ξαναπεί.
Θέμα σημερινό της, η τέχνη τού να ξέρεις πώς να αποχωρείς από μια σχέση στο σωστό timing και με τον σωστό τρόπο.

Ο Άγιος Βασίλης εθελοντής

Πίνακας Greg Olsen (Reason of the Season, 2012)

Αγαπητοί γονείς,
ενημερώστε τα παιδιά σας πως φέτος δε θα έρθω. Πείτε τους πως δεν προλαβαίνω, διότι είμαι εθελοντής. Πού; Δεν έχω ακριβή τοποθεσία. Κάποιοι μοιράζουν φάρμακα. Άλλοι φαγητό. Αλλού προσπαθούν να χτίσουν σχολεία. Κάπου αλλού, επιδιορθώνουν σπίτια. Υπάρχουν και οι εμπόλεμες ζώνες. Κι εκεί σκληρά τα πράγματα. Πρέπει να δώσουμε και καθαρό νερό, το μολυσμένο σκοτώνει τον κόσμο. Μετά είναι και τα παιδιά που δουλεύουν σαν εργάτες από πολύ μικρά. Κάποιος πρέπει να προστατέψει τα δικαιώματά τους. Είναι και αυτά που βρίσκονται στους δρόμους, τα άστεγα. Μετά έχουμε και τα νοσοκομεία, πρέπει να προλάβουμε να βρεθούμε δίπλα σε εκατομμύρια παιδιά που δε γνωρίζουν πόση ζωή τους απομένει. Στη συνέχεια, έχουμε να επισκεφθούμε ορφανοτροφεία, ούτε εκεί είναι καλή η κατάσταση.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2020

Την Άνοιξη

Αριστομένη Λαγουβάρδου

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου, Παπαρούνες, ακριλικό σε καμβά

Την Άνοιξη πηγαίνοντας το βράδυ,
στο περιβόλι όπου ευωδιές σκορπούσε,
εστάθηκα στην άκρη εις το σιάδι,
που το φως του φεγγαριού λαμποκοπούσε.

Εκεί θωρώ κόκκινο ρόδο, όπου υφάδι,
η αράχνη μετάξινο εκεντούσε.
Κελάηδημα γλυκό δίχως ψεγάδι,
ο Κότσυφας στην νεραντζιά λαλούσε.

Σ’ ένα άλλο μπουμπούκι, το ματάκι
που έβγανε, με γέλιο εχαιρέτα, 
το πέτρινο του κήπου μου βρυσάκι.
Κι ήταν πουλί η ευωδιά κι επέτα!
Και το νερό κελάρυζε στ’ αυλάκι…

🌸

Copyright © Αριστομένης Λαγουβάρδος All rights reserved, 2020
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο ζωγραφικής της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου (Παπαρούνες, ακρυλικό σε καμβά)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Αιθέρια, Παύλος ΣκληρόςAll in, Γιώργος ΠερισανίδηςΜε τη σκέψη μου αγκαλιάζω τον κόσμοΌσο κρατάει μια στιγμή, Φιλίτσα ΚουβατσίδουΑυτονόητα, Μαρία Γεωργαλά-ΚαρτούδηΒιβλία για παιδιά από τις εκδόσεις ΕλληνοεκδοτικήΛαξεμένοι ψίθυροι, Μαρίζα Καζακλάρη
Παράπλευρες απώλειες, Λευτέρης ΣοφίαςΟι γρίλιες, Πέτρος ΦούρναρηςΕκδίκηση, Μαρία ΜελεμενήΕυλογημένο ψέμα, Μαρία ΠαπαδάκηΝτέστινι, Γιώργος ΖώτοςΤ' ανείπωτα, Ελένη ΤζιώγαΌταν σκοτώνουν έναν βασιλιά, Ερμιόνη Βλαχίδου
Η σιωπή της Περσεφόνης, Θεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΜαγ(ειρ)ικές ιστορίες, Χρυσούλα ΔιπλάρηΠαιδικά βιβλία Γιώργου Μπουμπούση
Το δώρο της ζωής, Γιώτα ΜπατιστάτουΟ μύθος του εαυτού, Βαγγέλης Κατσούπης228 Ημέρες μισθωμένης φιλανθρωπίας, Δ. ΤσιολακίδηςΌταν η μοίρα εκδικείται, Νίκος Δημητρούλιας