ΔΩΡΟ ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ για τις παιδικές παραστάσεις του θεάτρου 104 *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Ο 1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός koukidaki.gr είναι γεγονός! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Από 1η Ιανουαρίου 2020 αλλάζουν οι όροι στις δωροθεσίες. Διαβάστε τους νέους όρους εδώ.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το καλοκαίρι του αιγόκερου * Η αγάπη μπορεί * Ένγκαρ Χέβενσκαρ, Η επανάσταση * Η κατάρα του φεγγαριού * Άρωμα βροχής * Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Εξ απροόπτου έρωτες * Πόσες είναι οι εποχές; * Με τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο * Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα ** Παιδικά: Μάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα ** Ποίηση: 2ος Νόμος * Η γυναίκα του κόσμου * Πέρασε καιρός * Δαίμων εαυτού ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Μην μου σκοτώσεις άλλο Σάββατο βρε ζωή

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Ζούμε στιγμές που δεν φοβόμαστε τον θάνατο. Ζούμε ριψοκίνδυνα, νιώθουμε αθάνατοι. Ίσως γιατί δεν φοβόμαστε ακόμα. Ίσως γιατί είμαστε παιδιά ακόμα. Μεγαλώνουμε, ζούμε, νιώθουμε δυνατά, οι ευθύνες και οι επιθυμίες μας παίζουν φτου ξελευτερία και μας κερδίζουν. Νιώθουμε πίκρα σαν άγουρο περγαμόντο στα χείλη επάνω. Σφίγγεται η καρδιά και γίνεται κουβάρι σκούρο καφετί από έρωτα, αγάπη, γονείς, οικογένεια, φιλία, σχέσεις με ή χωρίς ενοχές. Έρχονται στιγμές που θέλουμε να πεθάνουμε ή να μην υπήρχαμε ποτέ. Και όσο μεγαλώνουμε ακόμα πιο πολύ σε σημείο που σηκωνόμαστε στις μύτες των ποδιών μας, για να συνειδητοποιήσουμε ότι από πόνο ή από αγάπη ή από την ζωή ή από τα έτσι θέλω μας και τα έτσι μπορούμε ή δεν αντέχουμε, ψηλώσαμε πιο πολύ από τις προσδοκίες μας και πιο πολύ από τις αντοχές που μουτζουρώσαμε σε ένα χαρτί από εφημερίδα, μεγαλώσαμε.
Ξέρεις κάτι; Όσο υπήρχαμε παίζαμε την ζωή και τον θάνατο μαζί. Κάναμε στα ψέματα ότι πεθαίναμε, μέχρι να ανησυχήσει ο ένας για τον άλλον και μετά εκείνος που έκανε τον δήθεν πεθαμένο, έβαζε τα γέλια και γελούσαμε και αγκαλιαζόμαστε μαζί. Κι όμως αφού πέρασαν τόσα χρόνια γεμάτα αμφισβητήσεις και φιλιά απωθημένα και παθιασμένα γεμάτα Σάββατο και Κυριακή και γλύκα από λαθραίο βερμούτ και ιταλιάνικα ακαταλαβίστικα μπλουζ επάνω στο πικ απ, με γονείς ή χωρίς εκείνους, ο θάνατος άρχισε να έρχεται κοντά.
Όποιος έρχεται κοντά στο μεγάλο του φευγιό, ανησυχεί για το πως θα είναι αυτό, αν εκείνη την στιγμή θα λυπηθεί πολύ ή αν θα πονέσει και νιώθει ένα κενό για την ζωή που δεν θα ζήσει, πιο πολύ και μια έννοια για όσους με αγάπη δέθηκε την έχει για το τι θα απογίνουν. Μα όταν έρθει εκείνη η στιγμή, φεύγει και πετάει σαν τραγούδι που ερωτεύτηκε το στόμα ενός ξενυχτισμένου αηδονιού. Μνήμη θανάτου δεν έχει, παρά μόνο φτερά αέρινα γαλάζια, κόκκινα, δίχως χρώμα πια αλλά γεμάτα ελευθερία κινήσεων, ευτυχία στα χείλη ζωγραφισμένη. Σαν μια στατική απουσία για εμάς που αποχαιρετάμε με ένα δάκρυ, με ένα μαντήλι και με μια αγωνία στην καρδιά.
Έχει κι εγωισμό ο θάνατος για τους θνητούς που μένουν πίσω. Να σε κρατήσω για πάντα εδώ και να φαντάζομαι το πόσο τέλεια θα ήταν όλα αν ακόμα ζούσες και ένιωθες τα όσα ζω. Ψέματα στα μούτρα μας σαν από τσιγάρο καπνός και αλήθειες σαν ποταμός επάνω σε κορμί παιδικό που ακόμα δεν έμαθε να κολυμπάει αν εσύ δεν το έχεις έννοια καθώς το κοιτάς να ξεμακραίνει από την ακτή, από την ίδια την ζωή. Θα συνεχίσω κι ας πιω όλου του κόσμου το νερό. Θα ανασάνω πάλι γιατί με έκανες αλλιώς να κοιτώ τον ουρανό.

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, Φεβρουάριος 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από λεπτομέρειες πίνακα του Sutianto (Ινδονησία). Τον βρήκα εδώ!

Της ίδιας:
Να μου γελάς μαμά!
Γυμνή μου αλήθεια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΈνας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.ΠοιμενίδουΆρωμα βροχής, Τ. ΚοντοπούλουΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής Λεύκας7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. Ιωσηφίδης
Ισμήνη, Μαρία ΛιβυκούΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΠέρασες καιρός, Ε. ΛούμπαΈνας φάρος στην ψυχή μου, Β. ΜακαρίουΡοδάνθη, Μ. ΠαπαπαναγιώτουΨευδάνθρακας και άλλες ιστορίες, Ε.Μακαριάδη
Πόσες είναι οι εποχές; Σ.Λειβαδιώτου2ος Νόμος, Αργύρης ΧριστομάγνοςΣημειώσεις ενός αυτόχειρα, Γ. ΡόγγαςΜε τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο, F,AmbrosoΜάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα, Ε.Μ.Τσουκάλη
Η κατάρα του φεγγαριού, Β. ΚοτλίτσαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Το αγκάθινο στέμμα, Θ. ΓιαννόπουλοςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενΛίγες και μία νύχτες, Ι, ΖουργόςΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου