Οι Amnesia Pills συζητούν με τον Γιώργο Μπιλικά

Για το νέο cinematic dark alternative EP Necessary Scars και για τις πληγές που οδηγούν στην αλλαγή

Ο τίτλος Necessary Scars είναι ιδιαίτερα συμβολικός. Ποιες είναι οι απαραίτητες ή οι αναγκαίες –αν προτιμάτε– «πληγές» για εσάς;

Σταύρος: Ο καθένας κουβαλάει τις δικές του πληγές, υποθέτω. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μερίδιο στο επώδυνο κομμάτι της ζωής, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο (We don’t chose our pain / we all get our share λέει ένα παλιότερο τραγούδι μας, το Pain, από το προηγούμενό μας άλμπουμ). Ευτυχής αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε μόνο από τα δικά μας λάθη. Κάποιοι πάλι, δεν μαθαίνουμε καθόλου... Το σφάλμα και η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας εκμάθησης και, ως τέτοια, είναι καλοδεχούμενα. Ωστόσο, η ιδιότητα του να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων εξοικονομεί και χρόνο και ενέργεια.

Μεσολάβησαν δύο χρόνια από το Ripples in a Linear World. Τι άλλαξε στη μουσική και στη σκέψη σας μέσα σε αυτό το διάστημα;

Σταύρος: Ωριμάσαμε (ελπίζω) και αποκτήσαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Μεγάλο ρόλο έπαιξε σε αυτό και το γεγονός ότι «κλείδωσε» το line up της μπάντας.

Ελάτε να γνωρίσουμε τον ρεθυμνιώτικο πολιτιστικό σύλλογο Εμείς και εμείς!

Βρίσκεται στο Ρέθυμνο, ονομάζεται Εμείς και εμείς και οι άνθρωποί του ξεχειλίζουν από θετική ενέργεια και δημιουργικότητα! Πρόκειται για μια δραστήρια καρναβαλική και πολιτιστική ομάδα στο Ρέθυμνο η οποία δρα με επίκεντρο τον πολιτισμό, τη συνεργατικότητα και την αλληλεγγύη. Ο σύλλογος είναι μάλιστα ιδιαίτερα γνωστός για τις δράσεις «Ένας ουρανός με αστέρια» και το Καρναβάλι Ρεθύμνου.

Στο «Ένας ουρανός με αστέρια» διοργανώνονται καθιερωμένες θερινές κινηματογραφικές εβδομάδες στο Ρέθυμνο με προβολές κλασικών ελληνικών κωμωδιών.

Όσο για το περίφημο Καρναβάλι Ρεθύμνου; Εκεί συμμετέχουν ενεργά με μεγάλη ομάδα στο Ρεθυμνιώτικο καρναβάλι, έχοντας έντονη παρουσία και στη διοργάνωση αποκριάτικων εκδηλώσεων.

Εάν θέλετε να δείτε τις τελευταίες ανακοινώσεις, το πρόγραμμα προβολών ή να έρθετε σε επαφή με τα μέλη, μπορείτε να επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα τους στο Facebook.

Ελάτε λοιπόν να μάθουμε περισσότερα για τις δράσεις τους, συνομιλώντας με την εκπρόσωπο του συλλόγου, την κυρία Όλγα Σπυριδάκη!

Δημήτρης Αθανίτης - Γιώργος Μπιλικάς: Τριάντα + επτά χρόνια εικόνες, ήχοι και συμπτώσεις!

Υπάρχουν συνεργασίες που γεννούν μερικές ταινίες και υπάρχουν συνεργασίες που, καθώς περνούν τα χρόνια, μετατρέπονται σε κοινή ζωή, κοινές αναμνήσεις και κοινό τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης και ο μουσικός Γιώργος Μπιλικάς γνωρίστηκαν το καλοκαίρι του 1989, χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι εκείνη η πρώτη γνωριμία θα εξελισσόταν σε μια δημιουργική σχέση σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών. Από τη μικρού μήκους Φιλοσοφία και το Αντίο Βερολίνο μέχρι την καινούργια ταινία Εμείς οι ζωντανοί αλλά και την επόμενη κινηματογραφική τους συνάντηση, θυμούνται γυρίσματα, μουσικές, πρόσωπα, απίθανες συμπτώσεις, αστείες και επικίνδυνες στιγμές, αλλά και όσα τους κράτησαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Μία συνομιλία για το σινεμά, τη μουσική, τη δημιουργία, τη φιλία και εκείνες τις ανεξήγητες συμπτώσεις που, καμιά φορά, μοιάζουν να γράφουν το καλύτερο σενάριο.

«Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα», Αλέξανδρος Αδαμόπουλος

Μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, άνθρωπος της τέχνης, πολύπλευρος με μια πορεία ξεχωριστή, διαφορετική από τους περισσότερους, με πολλές γραφές στο ενεργητικό του, πιστός στα ιδανικά του. Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος –είχα την τιμή να γνωριστώ μαζί του και να ακούσω τις τόσες ιστορίες που έχει να διηγηθεί– σε μια μίνι συνέντευξη που μου παραχώρησε στο γραφείο του στο Κολωνάκι.

Σπούδασε νομικά, σκηνοθεσία, κλασική κιθάρα και κοινωνιολογία του δίκαιου στο Παρίσι. Ξεκάθαρα μια προσωπικότητα που δεν αρέσκεται σε αυτά που έχει ήδη κατακτήσει αλλά μένει πάντοτε ταγμένος στην ανακάλυψη νέων αναζητήσεων.

«Να θρέφετε την ψυχή σας», Νάγια Γούγου-Μητροπούλου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Νάγια Γούγου-Μητροπούλου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε μερικά στοιχεία για την ίδια μέσ' από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Είμαι η Νάγια και γεννήθηκα ένα απριλιάτικο πρωινό στην Θεσσαλονίκη. Κάτι πρέπει να είδαν οι μοίρες τότε και με έραναν με τα καλλιτεχνικά τους άνθη. Γραφίστρια κατά βάση, σπουδάστρια υποκριτικής και με ακόρεστη αγάπη στον χορό, ιδιαίτερο τον σύγχρονο με τον οποίο ασχολούμαι. Έχω μεγάλη αδυναμία στον κινηματογράφο και το θέατρο, ιδίως στα μιούζικαλ. Είμαι λάτρης της φωτογραφίας και των ταξιδιών, του καλού φαγητού και της λογοτεχνίας. Η μουσική είναι η απαραίτητη και πιο σταθερή συντροφιά μου παντού και πάντα, ιδίως όταν γράφω μικρές ιστορίες ή ζωγραφίζω.

Μαρία Μαλταμπέ: Εκεί που σκίζεται η ταπετσαρία!

Μια συζήτηση για το θέατρο, τη φωνή και τη λεπτή στιγμή που ο ρόλος γίνεται προσωπική υπόθεση!

Υπάρχει μια στιγμή λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, που η σκηνή δεν ανήκει ακόμα σε κανέναν. Είναι άδεια, σχεδόν ήσυχη, σαν να κρατάει την αναπνοή της. Από εκεί ξεκινά και η Μαρία Μαλταμπέ. Όχι από τα λόγια, αλλά από το σώμα, από μια εσωτερική διαδρομή που κάθε φορά οδηγεί αλλού. Με την Κίτρινη ταπετσαρία στις αποσκευές της και μια μικρή περιοδεία εκτός Αθήνας, μιλάει για τον φόβο που δεν φεύγει, για τη φωνή που μαθαίνει να στέκεται μόνη της και για εκείνες τις στιγμές που κάτι μέσα σου σπάει, όχι για να χαθεί, αλλά για να φανερωθεί.

Γιώργος Παπαδόπουλος: Η σκιά της Ιστορίας και το φως της αφήγησης!

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος μιλά για την έμπνευση, την εξουσία, τον έρωτα και τη λογοτεχνία πίσω από Το τέλος των Πεφωτισμένων

Σε μια εποχή όπου η ιστορία συχνά αντιμετωπίζεται ως παρελθόν χωρίς παρόν, ο Γιώργος Παπαδόπουλος επιλέγει να τη μετατρέψει σε ζωντανό αφηγηματικό πεδίο. Με αφετηρία την περίοδο του Όθωνα και με φόντο τις κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις του 19ου αιώνα, το βιβλίο του Το τέλος των Πεφωτισμένων δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια βαθιά εξερεύνηση της εξουσίας, της ανθρώπινης φύσης και της αλήθειας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά με ειλικρίνεια για τη δημιουργική του διαδρομή, τις επιρροές του και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική ακρίβεια και τη λογοτεχνική ελευθερία.

«Ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής», Νατάσα Αγγελοπούλου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Νατάσα Αγγελοπούλου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ελάτε να γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Σπούδασα θέατρο και υποκριτική στο θέατρο Παράθλαση, ένα από τα ιστορικότερα θεατρικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης. Εκεί είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους, όπως η Μόνα Κιτσοπούλου, ο Γιώργος Γκασνάκης, ο Κώστας Ταρπατζής και ο Πάνος Δεληνικόπουλος, άνθρωποι που με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τη σκηνή και την τέχνη της υποκριτικής. Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις του θιάσου της Παράθλασης, αλλά και σε συνεργασίες με άλλες θεατρικές ομάδες και εργαστήρια της πόλης, έχοντας την ευκαιρία να δουλέψω με εξαιρετικούς σκηνοθέτες και δημιουργούς. Μέσα από το θέατρο έμαθα την αξία της υπομονής, της πειθαρχίας και της ομαδικότητας, στοιχεία που σε φέρνουν πιο κοντά τόσο στον εαυτό σου όσο και στους άλλους. Παράλληλα, παρακολουθώ συστηματικά σεμινάρια, γιατί πιστεύω πως η διαρκής εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής εξέλιξης.

Γιώργος Γιαννακόπουλος: Η συγγραφή δεν είναι καταφύγιο. Είναι σύγκρουση.

Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος μιλάει για την έμπνευση που δεν ελέγχεται, την αλήθεια που δεν χαρίζεται και την ανάγκη να πας μέχρι τέλους.

Η γραφή, για τον Γιώργο Γιαννακόπουλο, δεν είναι μια ήρεμη διαδικασία. Δεν είναι χώρος για να τακτοποιεί σκέψεις, αλλά για να τις διαλύει και να τις ξαναχτίζει από την αρχή. Ξεκινά από μια ανάγκη, αλλά δεν μένει εκεί. Γίνεται μια εσωτερική κίνηση που τον οδηγεί σε περιοχές που δεν ελέγχει. Δεν πιστεύει στο τυχαίο, δεν πιστεύει στη «μέθοδο». Πιστεύει σε κάτι που δουλεύει από μέσα και ζητά χώρο για να εκφραστεί. Οι χαρακτήρες του δεν είναι εργαλεία, είναι προεκτάσεις αυτής της διαδικασίας. Η σιωπή δεν είναι επιλογή, είναι απαραίτητη συνθήκη. Και η συγγραφή, τελικά, δεν είναι τρόπος να πει κάτι, αλλά είναι τρόπος να φτάσει σε κάτι που δεν ήξερε ότι υπάρχει.

Η Σπυριδούλα Μπάτζιου και Τα ψυχολογικά μας

Φιλοξενούμενη στο σημερινό μας άρθρο είναι η δημιουργός των podcast Τα ψυχολογικά μας Σπυριδούλα Μπάτζιου!

Ελάτε να τη γνωρίσουμε!

Τι θα πρέπει να γνωρίζουν οι αναγνώστες μας για την Σπυριδούλα Μπάτζιου;

Σπυριδούλα Μπάτζιου: Αν και έχω σπουδάσει Πληροφορική και εργάζομαι ως Προγραμματίστρια, θα έλεγα ότι έχω μια έντονα καλλιτεχνική φύση. Το ανήσυχο πνεύμα μου εκφράζεται μέσα από τη μουσική, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα και πιάνο, μέσα από τη συγγραφή, δημοσιεύοντας τα δικά μου στιχάκια στο προφίλ μου στο Instagram soul.matequotes και φυσικά από το podcast μου «Τα ψυχολογικά μας».

«Ηθοποιός σημαίνει να δουλεύεις τα τραύματά σου», Ελένη Φωτιάδου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Ελένη Φωτιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε μερικά στοιχεία για την ίδια μέσ' από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Η Ελένη Φωτιάδου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το θέατρο τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν συμμετείχε στο θεατρικό εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, με δάσκαλο τον Δημήτρη Σπορίδη. Εκεί, συμμετείχε στην παράσταση Μετά τη βροχή του Sergi Belbel, όπου ενσάρκωσε τον ρόλο της μελαχρινής γραμματέως. Τη χρονιά 2024-2025 συνέχισε τη θεατρική της πορεία στο θεατρικό εργαστήρι Ταξίδι ονείρου του Βαγγέλη Ηλιάδη και της Αλίκης Ροβέρτου. Στο πλαίσιο του εργαστηρίου συμμετείχε σε ποτ-πουρί τριών θεατρικών έργων, όπου ερμήνευσε τους ρόλους του νεφρού από τους Εχθρούς εξ αίματος του Αρκά, της Κάτιας από το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου και της Φωτεινής από το Με δύναμη από την Κηφισιά των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά. Αργότερα, συμμετέχει στο θεατρικό εργαστήρι Thespians της Βαρβάρας Δουμανίδου και του Δημήτρη Βασιλειάδη. Τον Δεκέμβριο του 2025 έλαβε μέρος στο project Δόξα, όπου έγραψε και ερμήνευσε ένα προσωπικό κείμενο βασισμένο στη ζωή της Φράγκα Ράμε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την συνέντευξη!

Ηθοποιός σημαίνει…

Ελένη Φωτιάδου: Να δουλεύεις σε κάθε άσκηση, σε κάθε ρόλο και κάθε θεατρική στιγμή με τα τραύματά σου.

«Ηθοποιός σημαίνει πάθος, επιμονή, έρωτας...», Θεοδώρα Μωυσιάδου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την αγαπημένη ηθοποιό Θεοδώρα Μωυσιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

«Το θέατρο παραμένει μία ζωντανή και αναγκαία τέχνη», Βίκυ Θεολόγη

Στο σημερινό μας άρθρο έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε τη σκηνοθέτη, ηθοποιό και δασκάλα υποκριτικής, την κυρία Βίκυ Θεολόγη!

Ελάτε να γνωρίσουμε κάποια βιογραφικά στοιχεία από την πλούσια προσφορά της στο θέατρο: Η Βίκυ Θεολόγη είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων, στην Ειδική Εκπαίδευση και στο Αρχαίο Θέατρο. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός θεατρολόγος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Δωδεκανήσου. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Θεατρικού Συλλόγου Δωδεκανήσου, με σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη και προώθηση της θεατρικής παιδείας στην περιοχή. Έχει διοργανώσει επί τρία συναπτά έτη το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Ρόδου, ενισχύοντας τη διεθνή καλλιτεχνική εξωστρέφεια του νησιού. Παράλληλα, με τη θεατρική της ομάδα Κουίντα έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις σε θεατρικούς διαγωνισμούς εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε πολύ κυρία Θεολόγη που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας γι' αυτή την συνέντευξη. Θεωρείτε τον εαυτό σας περισσότερο σκηνοθέτη, ηθοποιό ή δασκάλα υποκριτικής;

Ο Γιώργος Νταής και Το κλουβί της μέλισσας

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Γιώργος Νταής: Η ανάγκη να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου και η επιθυμία να καταγράψω αρχικά και στη συνέχεια να μοιραστώ κάτι που θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Γ.Ν.: Θα το χαρακτήριζα ως επιθυμία και ως συναίσθημα που έρχεται και σε προκαλεί να γράψεις. Είναι όπως όταν διψάς, όπου το να πιεις νερό είναι αυτονόητο και εύκολο. Αντιθέτως όταν δεν νιώθεις καμιά δίψα τότε μοιάζει αδύνατο.

Ο Χρήστος Κεφαλής και Ο αναρχικός τραπεζίτης

Πρόσφατα κυκλοφόρησε, σε επανέκδοση, Ο αναρχικός τραπεζίτης του Πεσσόα, από τις εκδόσεις Αργοναύτης, στο οποίο βιβλίο γράψατε την εισαγωγή. Κατά τη γνώμη σας, πώς κάποια συγγράμματα καταφέρνουν να είναι επίκαιρα και διαχρονικά;

Χρήστος Τσαλίκης: Αυτό το ερώτημα δεν επιδέχεται μια μονοσήμαντη απάντηση. Θα έλεγα πως το μίνιμουμ για να βρίσκεται ένα σύγγραμμα στην επικαιρότητα είναι να πιάνει και να αναδεικνύει προωθητικά μια ζωτική όψη της κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία επιδρά καθοριστικά στη ζωή και τις τύχες των ανθρώπων σε μια εποχή. Με διαφορετική μορφή, αυτό ισχύει τόσο για τις κοινωνικές επιστήμες όσο και για τη λογοτεχνία. Βέβαια, πρόκειται, εδώ, για τη θετική επικαιρότητα. Υπάρχουν και κοινότοπα έργα που κατορθώνουν να βρίσκονται στην επικαιρότητα για κάποιο καιρό ή ακόμη και φαύλα έργα, όπως, ας πούμε, το «Ο αγών μου» του Χίτλερ.

Χριστίνα Κουλουκουντή: Το κορίτσι με το «τρελό ελληνικό όνομα»

Η Χριστίνα Κουλουκουντή είναι από εκείνες τις σπάνιες παρουσίες που δεν χρειάζονται θόρυβο για να γίνουν αισθητές. Αρκεί μια φωνή, μια μελωδία, μια φράση, που αιωρείται για λίγο παραπάνω στον αέρα. Με ρίζες που απλώνονται ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αγγλία και την Αμερική, κουβαλά μέσα της μια ήρεμη, υπόγεια πολυφωνία, μια αίσθηση «ενδιάμεσου» που δεν τη διχάζει, αλλά την εμπλουτίζει.

Τη γνώρισα, όχι μόνο ως μουσικό, αλλά και ως άνθρωπο: με μια λεπτή ευαισθησία, μια ειλικρίνεια που δεν επιδεικνύεται και μια δημιουργική ανησυχία που δεν ζητά επιβεβαίωση.

Η Χριστίνα γράφει τραγούδια όπως άλλοι κρατούν ημερολόγιο με εικόνες, σκιές, μνήμες και μικρές, φωτεινές αποκαλύψεις. Στον κόσμο της, η θάλασσα επιστρέφει ξανά και ξανά, σαν μυστική καταγωγή και οι ιστορίες δεν λέγονται ποτέ μονοσήμαντα, αλλά ανοίγουν, όπως ο ουρανός τη νύχτα, σε «Stars Behind Stars Behind Stars».

Η παρουσία της στον δεύτερο τόμο Rock Around… Women! της τρίτομης rock εγκυκλοπαίδειας (εκδόσεις 24γράμματα, 2023 και 2024), δεν είναι απλώς μια καταγραφή, αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι χώρος αλήθειας, τρυφερότητας και σιωπηλής δύναμης. Και ότι κάποιοι άνθρωποι, όπως η Χριστίνα, δεν τραγουδούν για να ακουστούν, αλλά για να σε κάνουν να ακούσεις λίγο πιο βαθιά.

Ο Χρήστος Κεφαλής και Ο μύθος του Προμηθέα και άλλα δοκίμια

Ο Χρήστος Κεφαλής, μεταφραστής των φιλοσοφικών δοκιμίων του Πολ Λαφάργκ, μας μιλάει για τη συλλογή Ο μύθος του Προμηθέα και άλλα δοκίμια, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εύμαρος.

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με τα δοκίμια του Λαφάργκ;

Χρήστος Κεφαλής: Ο Λαφάργκ είναι ένας σημαντικός φιλόσοφος, από τους επιφανείς μαρξιστές της εποχής της Β' Διεθνούς. Συμμετείχε ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του σε αρκετές χώρες (Γαλλία, Ισπανία, Αγγλία), δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική, αντιμετώπισε συχνά διώξεις και φυλακίσεις, ενώ είχε και το προνόμιο να συνδεθεί στενά με τον Μαρξ, έχοντας νυμφευτεί την κόρη του Λάουρα.

Φυσικά στην εποχή της Β' Διεθνούς υπήρξαν και άλλοι αξιόλογοι μαρξιστές, όπως οι Πλεχάνοφ και Κάουτσκι. Ο Λαφάργκ ξεχωρίζει ανάμεσά τους για την έμπρακτη δέσμευσή του στις αρχές του σοσιαλισμού, τη συνέπεια λόγων και έργων και τη διανοητική πρωτοτυπία και οξυδέρκεια, που του επέτρεπε να διερευνά με δημιουργικό, γόνιμο τρόπο ανεξερεύνητα ως τότε πεδία της γνώσης. Ένα τέτοιο πεδίο είναι και η μυθολογία, στην οποία αναφέρονται τα περισσότερα κείμενα στη συλλογή «Ο μύθος του Προμηθέα και άλλα δοκίμια».

Η Χρυσούλα Σ. Γεωργούλα και το Φτου σου, κοπελάρα μου!

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Χρυσούλα Γεωργούλα: Η γραφή είναι για μένα διαφυγή και ξεκούραση, τρόπος επικοινωνίας με τους ανθρώπους και αλλαγής των πραγμάτων.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Χ.Γ.: Θα έλεγα πως μεταφέρω με μεγάλη ευχέρεια τις σκέψεις μου στο χαρτί. Η δυσκολία έγκειται στην επιλογή όσων εξυπηρετούν την εκάστοτε αφήγηση και στο σβήσιμο ολόκληρων παραγράφων και σελίδων, με πόνο ψυχής θα έλεγα.

Ο Δημήτρης Αθανίτης και το Ακρόπολη Στάλινγκραντ

Όταν ο άνθρωπος επιμένει μέσα στην καταστροφή!

Μετά τη σημαντική πορεία της Λαίδης Μάκβεθ, ο Δημήτρης Αθανίτης επιστρέφει στο θέατρο με ένα νέο έργο που αντλεί από ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα του 20ού αιώνα.

Το Ακρόπολη Στάλινγκραντ δεν προσεγγίζει την Ιστορία ως αναπαράσταση, αλλά ως πεδίο ανθρώπινης εμπειρίας. Μέσα από δύο πρόσωπα σε αντίπαλα στρατόπεδα, το έργο εστιάζει στη φθορά, την αντοχή και την ανάγκη επικοινωνίας σε ακραίες συνθήκες. Δεν στέκεται στο γεγονός, αλλά σε αυτό που αφήνει πίσω του: στην ψυχολογία, στην εξάντληση, στην ανάγκη να κρατηθεί κανείς ζωντανός – όχι μόνο σωματικά.

Τίσσα Βασιλάκη: Ανάμεσα στο χειροκρότημα και τη σιωπή!

Μια συζήτηση με την Τίσσα Βασιλάκη για τους θεατρικούς ρόλους, το ρίσκο, την κωμωδία και το θέατρο που αγγίζει την ψυχή. Αφορμή, για την συνέντευξη αυτή, υπήρξε η παράσταση Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού, στη σκηνή BRECHT-2510, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.

Η παράσταση

Η παράσταση ανοίγει με μια αίσθηση σκοτεινής οικειότητας: ο θεατής μπαίνει σε έναν χώρο όπου η ένταση των χαρακτήρων και η ατμόσφαιρα του έργου κυριαρχούν αμέσως. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Πλατάκη δίνει έμφαση στη συναισθηματική αλήθεια των προσώπων, χωρίς περιττά στολίδια ή φλυαρίες. Κάθε κίνηση στη σκηνή, κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή μοιάζει να έχει βάρος και λόγο ύπαρξης.

Η σκηνική αισθητική είναι λιτή αλλά πολύ προσεγμένη: το κόκκινο φως, σαν τον τίτλο της παράστασης, ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και δημιουργεί ένα αίσθημα έντασης και ταυτόχρονα οικειότητας. Η μουσική του Τάκη Μπινιάρη –όπου υπάρχει– ενισχύει το δράμα χωρίς να το επισκιάζει, κρατώντας τον θεατή σφιχτά μέσα στον κόσμο των χαρακτήρων.

Το έργο καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει ταυτόχρονα. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία ανθρώπων στο περιθώριο. Είναι μια μελέτη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις σχέσεις και την προσωπική ελευθερία. Η παράσταση αφήνει τον θεατή με την αίσθηση ότι έχει μπει μέσα σε έναν κόσμο όπου η ζωή είναι τόσο σκληρή όσο και όμορφη, και ότι κάθε επιλογή έχει βάρος.