Χωρίς ερωτήσεις

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ονειρεύτηκα μια καθαρή υδρόγειο

χωρίς σύννεφα μόλυνσης,

χωρίς νέφος

που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη,

απ' τον ένα ουρανό της καρδιάς μου

στον άλλο

Μόνο με όνειρα αμόλυντα

Η μουσική ως γλώσσα της ψυχής

Η επίδρασή της στα συναισθήματα και στην ψυχολογία του ανθρώπου

Η μουσική αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά και ουσιαστικά δημιουργήματα του ανθρώπου, έχοντας συνοδεύσει την ανθρώπινη ύπαρξη από τις πρώτες κοινωνίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή και έχοντας συνδεθεί με σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, από τις γιορτές, τις τελετές και τις κοινωνικές εκδηλώσεις μέχρι τις προσωπικές στιγμές περισυλλογής, μοναξιάς και εσωτερικής αναζήτησης, γεγονός που αποδεικνύει πως η παρουσία της δεν περιορίζεται στην αισθητική απόλαυση ή στην ψυχαγωγία, αλλά επεκτείνεται βαθύτερα, αγγίζοντας τον ψυχισμό και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου, ο οποίος ακούγοντας μια μελωδία μπορεί να βιώσει συναισθήματα που πολλές φορές δυσκολεύεται να εκφράσει μέσα από τον λόγο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

6

Χαριεντίζομαι με τη φαντασία

μα τα ίχνη,

απ' την πίσω πόρτα,

δραπετεύουν

σαν σκόνη αναπνέουν

και φτύνω το αίμα απ' τη θλίψη

που σαν μονόκερoς

με λόγια σαν κι αυτά

την καρδιά μου τρυπά

για να μ' αφυπνίσει:

Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας

Μετά την πρώτη του ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα ειδύλλια, ο Γιάννης Κίντζιος, επανέρχεται ποιητικά, αλλά και φωτογραφικά/εικαστικά, με τη συλλογή Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας, που, όπως και η πρώτη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Πρόκειται για συλλογή ποιητικών έργων που συνοδεύονται από εικαστικά έργα: φωτογραφίες του ίδιου και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου ενώ σε αυτό το βιβλίο έχουμε και κάποια πεζογραφήματα μικρής έκτασης.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σημασία της ακηδίας η οποία ορίζεται ως η κατάσταση της ψυχικής νωθρότητας, της αδιαφορίας ή και της βαρεμάρας/ανίας, μια θέση όπου το άτομο είναι απρόθυμο για την οποιαδήποτε δραστηριότητα ή δημιουργία. Ετυμολογικά, τώρα, προέρχεται από το στερητικό άλφα και το κήδος το οποίο σημαίνει φροντίδα, δηλαδή είναι η έλλειψη ή η απουσία ενδιαφέροντος. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα; Στη θρησκεία η ακηδία συμπεριέχεται στις επτά θανάσιμες αμαρτίες καθώς παραλύει το μυαλό και ο άνθρωπος απέχει από τα πνευματικά του καθήκοντα ενώ οδηγείται στην απόγνωση. Επιστημονικά, αν το ψάξουμε ψυχολογικά, η ακηδία ισοδυναμεί με απάθεια και απουσία συναισθηματικής έκφρασης.

Η Αρετούσα της Σμύρνης

Ελένης Σταθοπούλου

Μόνο μια ώρα χαίρομαι, όταν γλυκοχαράζει,

που αναπαύεται η καρδιά και δεν αναστενάζει!

Νύχτωσε. Το Παρίσι τού Λεβάντε πίσω της καιγόταν. Η Θάλεια βρισκόταν σ' ένα μεγάλο καΐκι με τόσο πολλούς γύρω της. Δεν ήξερε πού πάνε. Το φόρεμά της ήταν ελαφρύ και η θαλασσινή υγρασία περόνιαζε το σώμα της. Θα ήθελε να έριχνε κάτι στους ώμους της. Εκεί που σκίστηκε λίγο. Κάποιος την τράβηξε την ώρα που πάλευαν ποιος να πρωτομπεί. Ίσως να είχε κάπου κάτι. Αυτή είχε τα πάντα μέχρι τώρα. Δεν είχε στερηθεί τίποτα. Μήπως σ' αυτή την τσάντα, που της είχε ετοιμάσει η γιαγιά της και είναι στα πόδια της, έβρισκε ένα σάλι; Όμως, δεν είχε το κουράγιο να δει. Άλλωστε, θα ξυπνούσε και τον μικρό Γιάννο, που είχε αποκοιμηθεί με το κεφάλι ακουμπισμένο στο πόδι της εξουθενωμένος.

Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα. Όσο και να προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν γύρω της, δεν τα κατάφερνε. Την ξεπερνούσαν όσα έζησε και ζούσε. Δεν ήθελε να ξέρει τίποτα παραπάνω. Ήξερε μόνο ότι είχε ένα σκισμένο φουστάνι στο κάτω μέρος, εκεί που πιάστηκε τρέχοντας, ματωμένα από γρατζουνιές πόδια και κάπως λερωμένα παπούτσια. Ότι στη ζώνη της, που την είχε σώσει, αισθανόταν τον θησαυρό της. Ότι ήταν μόνη, χωρίς οικογένεια Από καιρό ο πατέρας της έλεγε ότι έπρεπε να τα μαζέψουν και να φύγουν, αλλά αυτή και η μάνα της δεν ήθελαν ν' ακούσουν τίποτα. Και τώρα, να το αποτέλεσμα. Η ζωή που ήξερε χάθηκε, οι δικοί της χάθηκαν κι απόμεινε ολομόναχη!

MyCenae

MyCenae, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου. Ερμηνεύουν: Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου.

Μυκήνες αλλά και «δικές μου», μια κληρονομιά που η κάθε γενιά κουβαλάει σαν να ήταν η προσωπική της ιστορία.

Άμμος

Μια νέα γραφή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μορφή ανάγνωσης, δείχνει τη δυναμική της γραφής του Μάνου Θηραίου που, μετά τα έργα του Οι λέξεις των άλλων και Η φώκια, μας διαβάζει το Άμμος παίρνοντας μέρος σε έναν από τους ρόλους μαζί με τον Βλάση Πασιούδη δίνοντάς μας μια γεύση από την νέα δουλειά που θα μας απασχολήσει δημιουργικά το 2027. Το ξεχωριστό θέατρο Άβατον φιλοξενεί για δύο Σάββατα αυτή τη δοκιμαστική παρουσίαση πριν ξεκινήσουν και πάλι να παίζονται Οι λέξεις των άλλων και η Φώκια για μία ακόμα περίοδο.

Τίποτα δεν ισούται με ένα γέλιο

Latifa Harbawi

Πρωί στην άκρη του τίποτα

ο ήλιος ανατέλλει μακριά από την πληγή

τα δάχτυλα των κουρασμένων δεν φτάνουν ποτέ τη ζεστασιά του

τα μάτια φαίνονται πιο ντελικάτα από τον πόνο

λαχανιάζουν, τρέχουν, παρατάσσονται

σε ατελείωτες ουρές ψευδαισθήσεων...

Μάρω Κοντού

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21/6/1934. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Μαθήματα γάμου» (του Λέσλι Στίβενς, θέατρο Κεντρικόν, 1959-1960). Μαζί, δημοσιεύματα του περιοδικού Φαντασία και αίσθημα για την παράσταση αυτή (13/4/1960).

Η εικόνα στη ρίζα του δέντρου

Μαρίας Καρυτινού

Κάποτε, πολύ παλιά, τότε που οι δρόμοι της Κεφαλονιάς ήταν στενά μονοπάτια και τα χωριά ήταν κρυμμένα ανάμεσα στα δέντρα, υπήρχε ένα μικρό δάσος στα νότια το νησιού. Στο δάσος αυτό φύτρωνε ένας μεγάλος σκίνος που ήταν τόσο παλιός, ώστε κανείς δεν θυμόταν από πότε να ήταν εκεί.

Τα κλαδιά του άνοιγαν σαν μεγάλη αγκαλιά και τα πουλιά έβρισκαν καταφύγιο ανάμεσά τους. Τα παιδιά του χωριού πήγαιναν συχνά και κάθονταν στη σκιά του.

Όμως μια μέρα, μέσα στο δάσος ξέσπασε φωτιά. Οι φλόγες κατέφαγαν τα ξερά χόρτα και ανέβηκαν στα δέντρα. Ο καπνός σκέπασε τον ουρανό και οι άνθρωποι του χωριού έτρεξαν να προλάβουν τη φωτιά προτού φτάσει στα σπίτια τους. Ύστερα από πολλές ώρες αγώνα οι φλόγες έσβησαν και οι κάτοικοι πήγαν να δουν τι είχε απομείνει. Τότε είδαν τον μεγάλο σκίνο που είχε καεί ολόκληρος. Αλλά ένα παιδί που περπατούσε λίγο πιο πίσω από τους μεγάλους, στάθηκε ξαφνικά και φώναξε χαρούμενο...