Η Κατερίνα Χειλαδάκη και η φωτογραφία

Ίσως χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τι σημαίνουν σήμερα η εικόνα, η μνήμη και η εμπειρία. Γιατί μια εικόνα μπορεί να θυμίζει, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ ως εμπειρία· μπορεί να γεννά συναίσθημα, χωρίς να αποτελεί ίχνος ενός πραγματικού γεγονότος. Μπορεί, λοιπόν, η φωτογραφία σήμερα να «θυμάται» ακόμη ή μήπως απλώς μας βοηθά να κατασκευάζουμε εικόνες για όσα θυμόμαστε, φανταζόμαστε ή για όσα θα θέλαμε να έχουμε ζήσει;

Η Κατερίνα Χειλαδάκη είναι επαγγελματίας φωτογράφος, με έδρα της την Αθήνα και με πάρα πολλά χρόνια εμπειρίας στον χώρο, καθώς έχει στην παρακαταθήκη της πολλές συνεργασίες τόσο με visual artists, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, φωτορεπόρτερ, φωτογράφους όσο και με brands. Οι δουλειές της, καλύπτοντας πολύ συχνά και ανάγκες προώθησης-διαφήμισης, έχουν υπάρξει και εκτεθεί σε ποικίλους χώρους, με έννοια ευρεία ή στενή, όπως σε μουσεία, γκαλερί, θέατρα, σινεμά, καταλόγους, λευκώματα, βιβλία κ.ά. Πιο ειδικά, μία από τις εξαιρετικά εξελιγμένες δεξιότητές της, σε περιβάλλον Mac και με βασικό εργαλείο το Adobe Photoshop, στις πιο ενημερωμένες πάντα εκδοχές τους, είναι το editing.

Ελένη Τζαγκαράκη: Μια ζωή ανάμεσα στο τραγούδι, το θέατρο και τις ιστορίες των ανθρώπων

Από τον Λίνο Κόκοτο και τον Μάνο Κατράκη μέχρι τον Αρχάγγελο Ξυλούρη, μια εξομολόγηση για την τέχνη που δεν υπόσχεται ασφάλεια, αλλά σου χαρίζει τα πάντα.

Η Ελένη Τζαγκαράκη, γεννημένη καλλιτεχνικά στη δεκαετία του '80, τότε που το ελληνικό τραγούδι είχε ακόμα βάρος και όραμα, τότε που η μεταπολίτευση ήταν υπόσχεση για έναν καλύτερο κόσμο, έμαθε από νωρίς πως η ποίηση και η μουσική γράφεται από «ανθρώπους άλλου μεγέθους». Από σπουδάστρια στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη βρέθηκε να ερμηνεύει Λίνο Κόκοτο και Δημήτρη Λέκκα, να μοιράζεται το μικρόφωνο στο ιστορικό Μπλόκο με τον Αλέξη Μιχελουδάκη και την αφήγηση του Μάνου Κατράκη, να κερδίζει βραβεία ερμηνείας στην Ιθάκη και στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάστηκε με τους δωρικούς: Χαλκιά, Παππά, Δημητράτο, Χατζή, Ξυλούρη. Έζησε το θέατρο, την τηλεόραση, το τραγούδι όχι σαν τρεις διαφορετικούς δρόμους, αλλά σαν έναν.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Βυθίστηκε σε βαθύ ύπνο

Ένας ελέφαντας στην αγκαλιά του σύννεφου

Μια παρωδία της απόλαυσης στα χνάρια

Του ανεπιτήδευτου

Έστησε στον εαυτό του μια φαρσοκωμωδία

Για να τον ξεμπροστιάσει

Χρόνος από δεύτερο χέρι

Χρόνος από δεύτερο χέρι, στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου.

Παίζουν: Ελένη Καστάνη, Γιώργος Καφετζόπουλος, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Καλαμποκιά, Αγγελική Μπούρα, Μαρία Σταυροπούλου.

Πόλεμος, ανέχεια, πένθος.

Το μέγαρο

Η καλύτερη αυτοέκδοση που έχω διαβάσει!

Συνήθως, και δεν το λέω με κακό σκοπό, οι αυτοεκδόσεις βρίθουν θεμάτων καθώς δεν περνούν από τα χέρια επαγγελματιών [γραφιστών, επιμελητών, εκδοτών κ.ο.κ.] με αποτέλεσμα να προκύπτουν μια σειρά από ατέλειες, προβλήματα και λάθη. Άτυχα εξώφυλλα, αδιόρθωτα κείμενα, λανθασμένη σελιδοποίηση κ.λπ. με σοβαρότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, το αδύναμο κείμενο εφόσον οι περισσότερες αυτοεκδόσεις δουλεύονται μόνο από τον συγγραφέα τους, αν δουλεύονται και από αυτόν, γιατί έχει τύχει να μου πει άνθρωπος πως όταν ολοκληρώσει ένα βιβλίο του δεν το ξαναδιαβάζει ποτέ.

Το μέγαρο, ωστόσο, του Δημήτρη Μαμάκου, είναι ένα εξαίσιο πόνημα με αρετές που εκτιμώνται πολύ από μια φιλαναγνώστρια όπως του λόγου μου, που διαβάζει πολλά και πολύ και η οποία έχει χιλιοδεί, τόσες και τόσες, κοινωνικές ιστορίες με ήρωες που βιώνουν τα προβλήματά τους στη μεγάλη πόλη.

Στην υπόθεση, γνωρίζουμε τον Δημοσθένη που μετακομίζει σε ένα μεγακτήριο όταν κληρονομεί εκεί έναν χώρο και που διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν πάρει τα ηνία του συγκροτήματος ενώ οι υπόλοιποι, αν και δυσανασχετούν, συμβιβάζονται τελικά στα θέλω και τις πρακτικές τους. Ο Δημοσθένης, όμως, δεν μένει παθητικός απέναντι στη νοοτροπία. Ωθείται σε δράση ελπίζοντας ότι θα βρει κι άλλους συμμάχους.

Βίοι παράλληλοι: Caravaggio - François Villon

Διάβασα φέτος το καλοκαίρι ένα βιβλίο του Andrea Camilleri το οποίο αναφέρονταν σε στιγμές της ζωής του Caravaggio στην Μάλτα και την νότια Ιταλία. Η τελευταία αυτή περίοδος της ζωής του είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου κατά την επίσκεψή μας στη Νάπολη. Εκεί είχα πληροφορηθεί κάποια γεγονότα της και θαυμάσει πίνακές του. Στις εκατό, πάνω κάτω, σελίδες του βιβλίου, ο συγγραφέας, δήθεν, αντιγράφει σημειώσεις από ένα χαμένο ημερολόγιο του ζωγράφου. Ο Camilleri εκτός από φημισμένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων –αλλά όχι μόνο– ήταν και Σικελός, οπότε έχει «ίδια αντίληψη» της ατμόσφαιρας μέσα στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Ανέτρεξα όμως και στο βιβλίο Καραβάτζο για συμπληρωματικές πληροφορίες.

Ο Caravaggio είναι μεταγενέστερος του ζωγράφου και συγγραφέα Giorgio Vasari και δεν περιλαμβάνεται στο μνημειώδες βιβλίο του για τη ζωή και το έργο των καλλιτεχνών μέχρι την εποχή του. Υπάρχουν πάντως πολλές πληροφορίες για τη ζωή του από μεταγενέστερους βιογράφους ή φίλους του.

Ο Tinderάς!

Η κωμωδία δεν έχει ποτέ όρια και πολλές φορές αναδεικνύει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό της η Μαρία Ν. Κίτρα όταν έγραψε τΟ Tinderάς προσπαθώντας, πετυχημένα κατά εμέ, να σατιρίσει την αποξένωση που μαστίζει όλα τα social media που απομακρύνουν εντέλει τον άνθρωπο από τις πραγματικές σχέσεις αναγκάζοντάς τον να υποδύεται κάποιον άλλο από αυτό που είναι για να νιώθει αρεστός.

Ο θάνατος και η κόρη

Ο θάνατος και η κόρη, του Ariel Dorfman, στο θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια και Αιμίλιου Χειλάκη.

Παίζουν: Αθηνά Μαξίμου, Αιμίλιος Χειλάκης, Αντώνης Μυριαγκός.

Το περίφημο κουαρτέτο του Σούμπερτ Ο θάνατος και η κόρη στοιχειώνει τη ζωή της πρωταγωνίστριας καθώς αντηχεί συνεχώς στα αφτιά της θυμίζοντάς της τις τραγικές στιγμές που έζησε στα χέρια των βασανιστών της.

Πουτάνα Zωή: Η συνέντευξη

Ο θίασος και ο σκηνοθέτης και συγγραφέας του έργου Πουτάνα ζωή μιλούν για την παράσταση, τη δημιουργία, τους ρόλους, τις προκλήσεις και τόσα άλλα.

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Γιάννης Αγγελάκης: Η ιδέα μού ήρθε πριν από δέκα χρόνια, το 2016, όταν είχα ξεκινήσει να γράφω παραμύθια. Ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για μια κοπέλα που τη λένε Ζωή και είναι πουτάνα.

Τι πραγματεύεται το έργο και τι θέλετε να κρατήσει ο θεατής στο τέλος;

Γ.Α.: Το έργο πραγματεύεται την ιστορία της Ζωής, μιας ορφανής κοπέλας που από τον οίκο ανοχής βρίσκεται ξαφνικά στο παλάτι, παντρεμένη με τον πρίγκιπα Διονύσιο. Παράλληλα, αφηγείται την ιστορία της βασίλισσας Ελπίδας, που θέλει να αποκτήσει εγγόνι.

Αυτό που θέλω να κρατήσει ο θεατής είναι ότι πρέπει να αμφισβητούμε την κανονικότητα που μας σερβίρεται. Αλλά και ότι κανείς δεν πεθαίνει παρθένος.

Μ. Καραγάτσης

Ο Μ. Καραγάτσης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο – το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος) υπήρξε από τους σπουδαιότερους, σημαντικότερους Έλληνες πεζογράφους καθώς και ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς της γενιάς του '30.

Γεννήθηκε το 1908 στην Αθήνα.

Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε σε διάφορες πόλεις λόγω των μετακινήσεων που είχε η οικογένειά του.

Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του –είχε γραφτεί στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Γιρενόμπλ στη Γαλλία– είχε ως μοναδικό σκοπό να ασχοληθεί με τον τομέα του εμπορίου.

Τα διάφορα οικονομικά θέματα που υπήρχαν το 1925 τον οδήγησαν να επιστρέψει στην Αθήνα όπου αποφάσισε να εγγραφεί στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.