Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

3

Όστρακα ανέλπιστων συνειρμών

υφαίνουν αρμούς λογισμού

σε χορό τρυφερών κανιβάλων με

συνοδεία εξευγενισμένων μαινάδων

των τροφών του σπινθήρα που

κροταλίζει στα σωθικά μου

κεντώντας περσίδες αστεριών

υπό το βλέμμα άπλετων κελαρισμών.

Δεν μου αρκεί το φυσιολογικό, το βλέπω πολύ βαρετό και σε τελική ανάλυση δεν είναι παρά ο μέσος όρος των στατιστικών μελετών επομένως στην πραγματικότητα ανύπαρκτο. Αντίθετα αυτό που με ωθεί είναι να θέλω τον διπλανό μου να τον δοκιμάσω, όποιος και να είναι αυτός, συγγενής, φίλος, γνωστός, ερωμένη, περαστικός, μια τάση να τον προκαλέσω και να τον φτάσω στα όριά του να δω τι κρύβει μέσα του και την ιδιαιτερότητά του ως προσωπικότητα. Σκαρφίζομαι ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και είναι τόσο αυθόρμητος και φυσικός ο τρόπος μου που αποτελεί συστατικό στοιχείο της προσωπικότητάς μου. Δίχως αυτό δεν ζω, είναι το δαιμόνιό μου και πάντα το δοκιμάζω πρώτα σε μένα και μετά στους άλλους. Είμαι ένας ρομαντικός προβοκάτορας ενάντια στον εφησυχασμό, στην ασφάλεια. Στην εποχή του βολέματος και της υπεκφυγής, της εσκεμμένης ανακολουθίας λόγων και πράξεων για καθαρά κερδοσκοπικούς στόχους, του εκφυλιστικού ηδονισμού και του παρτάκια, για μένα, αυτό το δαιμόνιο ορίζει τη διαδικασία της αυτοεκγύμνασής μου και της αξιολόγησης των άλλων.

Στενεύουν τα περιθώρια

Χρήστου Ντικμπασάνη

Στενεύουν τα περιθώρια του χρόνου

Τα οράματά μου για ευωδιαστούς παραδείσους

έπεσαν θύματα της κλιματικής αλλαγής

Οι καμπάνες των εκκλησιών χωρίς ήχο

Ψίθυροι απ' το χάος ξεπηδούν

μέσα απ' τα ματωμένα μου χείλη

Μιαρά βλέμματα με κοιτούν στο δρόμο για το μέλλον

Σπαράγματα

Μαριανίνας Βεντούρη

Ξέρει άραγε η θάλασσα από Χριστό;

Ή έχει μόνο θύμηση

από τα βήματά Του;

*

Γεννώ με οξύ τοκετό

Ένα πρόωρο ποίημα:

Ποιήματα απ' τη Βικτώρια

Έχετε ζήσει ποτέ στην Αθήνα των συνοικιών έξω από το ιστορικό κέντρο και γενικότερα το εμπορικό, καλλιτεχνικό και τουριστικό κέντρο, εκεί όπου οι κάτοικοι δεν ανήκουν σε κάποια προνομιούχα τάξη, ίσως να έχουν έρθει κι ως μετανάστες από αλλού, ίσως να μην καλοξέρουν και τη γλώσσα, ίσως να είναι φοιτητές που, ελλείψει χρημάτων, αναζητούν ό,τι πιο οικονομικό για να τη βγάλουν ή που παλεύουν νυχθημερόν μόνο και μόνο για να επιβιώσουν στη μεγαλούπολη, που πηγαινοέρχονται με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο –δηλαδή το τρένο του ΗΣΑΠ, όπως το λέγαμε προτού μας έρθει το Μετρό– και που πνίγουν όλη αυτή την πνιγερή τους καθημερινότητα σε μια ελπίδα για κάτι καλύτερο μαζί με καφέδες, καπνό και φθηνό αλκοόλ; Ε, αν έχετε ζήσει ποτέ στα Εξάρχεια, στα Πατήσια ή στην Κυψέλη, για παράδειγμα, ή αν περνάτε από τα μέρη αυτά, έχετε όλη την εικόνα της μελαγχολίας που διακρίνει κανείς στα βλέμματα, στα κουρασμένα πρόσωπα, στα πονεμένα κορμιά, στις βασανισμένες ψυχές... Κι αν σας αρέσει να μετακινήστε με τον ηλεκτρικό τότε είναι βέβαιο ότι η πρώτη εντύπωση του εν λόγω βιβλίου, με τον σταθμό της Βικτώριας στο εξώφυλλο, είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση των περιοχών αυτών και των ανθρώπων τους.

Την Μαρία Πηνελόπη Σταυριανού, που έγραψε την ποιητική συλλογή Ποιήματα απ' τη Βικτώρια που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κονιδάρη, την γνώρισα στο διαδίκτυο. Ξέρετε, στα κοινωνικά δίκτυα που σου προσφέρουν την ευκαιρία να γνωριστείς με χιλιάδες άλλους χωρίς να σημαίνει ότι τους μαθαίνεις ουσιαστικά. Όμως τη συλλογή της είναι σαν να την ξέρω ήδη. Και είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα να ξέρεις από πριν τι θα βρεις μέσα σε ένα πόνημα, να ξέρεις, δηλαδή, τον κώδικα, τις αποχρώσεις, τα εναύσματα, τις εντυπώσεις... ή να έχεις τις εικόνες.

Γυναίκες εφευρέτριες ανά τους αιώνες

Λετίτια Μάμφορντ Γκιρ (1852-1935)

Η Λετίτια, γεννημένη το 1852 στη Νέα Υόρκη, είναι γνωστή για τη συμβολή της στον σχεδιασμό και την κατασκευή καινοτόμων ιατρικών οργάνων. Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τα νεανικά της χρόνια, γνωρίζουμε όμως πως αρχικά εργάστηκε ως δασκάλα και αργότερα μετακόμισε στο Σικάγο, όπου γνώρισε τον σύζυγό της Τσαρλς Γκιρ, έναν επιχειρηματία που ασχολούνταν με την κατασκευή χειρουργικών εργαλείων. Άρχισε να εργάζεται μαζί του, οπότε εξοικειώθηκε σιγά σιγά με τον σχεδιασμό και τη λειτουργία των ιατρικών συσκευών που χρησιμοποιούνταν στα νοσοκομεία. Παρατήρησε, λοιπόν, ότι πολλές από τις σύριγγες, που χρησιμοποιούνταν συνήθως, ήταν δύσχρηστες, αφού απαιτούσαν και τα δυο χέρια για τη λειτουργία τους ενώ, επιπλέον, ήταν προβληματικές σε θέματα υγιεινής.

Αποκαλυπτήρια

Γιώργου Αλεξανδρή

Από θέση ισχύος και εμβληματικής περιωπής,

ηγέτες εκλεγμένοι και πολλοί επίτιμοι αρχηγοί,

με λάφυρο την εξουσία για προσωπική προβολή,

ρητορεύουν ανενδοίαστα για αρχές και αξίες,

παροτρύνουν τη συμμετοχή σε κοινές αποφάσεις

και αξιώνουν την αποδοχή σε σχήματα και ιδέες.

Από πού κι ως πού Δροσιά, Χαλκίδα και Εύριπος;

Από πού κι ως πού Δροσιά Ευβοίας;

Ας ξεκινήσουμε από το μη προφανές.

Η Δροσιά Ευβοίας ΔΕΝ βρίσκεται στην Εύβοια αλλά στη Βοιωτία!

Για την ακρίβεια είναι πάνω σε ένα μακρόστενο κομματάκι της Στερεάς Ελλάδας που φτάνει μέχρι τη λίμνη Υλίκη και ανήκει στην Εύβοια.

Από το 1844 ονομαζόταν Χάλια!

Γιατί;

Μπορεί στα τούρκικα η λέξη hal να σημαίνει κατάσταση (όχι απαραίτητα κακή), στα ελληνικά όμως έχει πάρει τον κακό τον δρόμο που δεν έχει γυρισμό.

Και όντως τίποτα δεν έδειχνε ότι η περιοχή είχε τα χάλια της.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

2

Το στράγγισμα του ίσκιου μου

από αμφισημίες ανήλεης μνήμης

με βυθίζει σε ακινησία καυτού σαρκασμού

απ' όπου ξεπηδάει

μέσα από στόμα αχιβάδας

με συνοδεία βρυχηθμών συρταριού

ένα ελαφίσιο μάτι εκπέμποντας

αλήθεια ανατέλλοντος ήλιου

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα ερωτικά είναι παρούσες διαρκώς και για πάντα. Γράφω για να δημιουργήσω το κενό καθώς η ένταση θα ελαττώνεται, ο ρομαντικός ρόγχος του τέλους θα μετασχηματίζεται σε ρεαλιστικό συνοπτικό πεζογράφημα του Ζολά διανθισμένο με την ηδονιστική λεπτολογία του Προυστ, την αυθάδεια και κυνικότητα του Μπουκόφσκι ώστε να μπορέσω να υπάρξω εντός του ξανά μόνος με τον απαραίτητο χώρο να συμπεριληφθεί η νέα ζωή μου ολόκληρη, ενιαία, σφριγηλή δίχως απομεινάρια από τραύματα και απωθημένα. Η εφηβική επιθυμία να βυθιστώ στις ερωτικές σάρκες της ηδονιστικής θάλασσας ώστε να ταξιδέψω με τις αισθήσεις στα πέρατα του ασυνείδητου συντελέστηκε με τον μέχρι τώρα ερωτικό μου βίο για να συλλάβω πλήρως το είναι μου, τις διαστάσεις του, την ποιότητά του, τις ικανότητές του.

Οι Amnesia Pills συζητούν με τον Γιώργο Μπιλικά

Για το νέο cinematic dark alternative EP Necessary Scars και για τις πληγές που οδηγούν στην αλλαγή

Ο τίτλος Necessary Scars είναι ιδιαίτερα συμβολικός. Ποιες είναι οι απαραίτητες ή οι αναγκαίες –αν προτιμάτε– «πληγές» για εσάς;

Σταύρος: Ο καθένας κουβαλάει τις δικές του πληγές, υποθέτω. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μερίδιο στο επώδυνο κομμάτι της ζωής, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο (We don’t chose our pain / we all get our share λέει ένα παλιότερο τραγούδι μας, το Pain, από το προηγούμενό μας άλμπουμ). Ευτυχής αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε μόνο από τα δικά μας λάθη. Κάποιοι πάλι, δεν μαθαίνουμε καθόλου... Το σφάλμα και η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας εκμάθησης και, ως τέτοια, είναι καλοδεχούμενα. Ωστόσο, η ιδιότητα του να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων εξοικονομεί και χρόνο και ενέργεια.

Μεσολάβησαν δύο χρόνια από το Ripples in a Linear World. Τι άλλαξε στη μουσική και στη σκέψη σας μέσα σε αυτό το διάστημα;

Σταύρος: Ωριμάσαμε (ελπίζω) και αποκτήσαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Μεγάλο ρόλο έπαιξε σε αυτό και το γεγονός ότι «κλείδωσε» το line up της μπάντας.

Το περήφανο δέντρο

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο δέντρο που να θεωρείται περήφανο; Γιατί άραγε ένα δέντρο να είναι περήφανο; Για το μέγεθός του; Για τα πράσινα φύλλα του; Για τους καρπούς του; Για τη σκιά που χαρίζει; Για τα φιλόξενα κλαδιά του στα πουλιά;

Πολλοί λόγοι υπάρχουν για να κάνουν ένα δέντρο περήφανο, σκέφτηκα, μα κάτι μου έλεγε πως το δέντρο της ιστορίας μας έχει άλλον λόγο για να περηφανεύεται. Δεν έχασα καιρό, άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Κυριακής Ακριτίδου για να ανακαλύψω τους θησαυρούς της.