Γέρμα (η ανεκπλήρωτη)

Γέρμα (η ανεκπλήρωτη), του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο), σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα, με τους Γιάννη Περλέγκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Σίμο Κακάλα, Νώντα Δαμόπουλο, Ηλέκτρα Μπαρούτα.

Η Μαρία Πρωτόπαππα μάς παρουσιάζει μια ηρωίδα ασυμβίβαστη αλλά πειθαρχημένη η οποία δεν επιθυμεί να γίνει μοιχαλίδα προκειμένου να μείνει έγκυος.

Γιώργος Τσιτσόπουλος

Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς που πέρασαν από το ελληνικό θέατρο με μακρά θητεία στην ελληνική σκηνή, με συνεργασίες με όλους σχεδόν τους κορυφαίους ηθοποιούς, σε έργα από το ελληνικό και ξένο δραματολόγιο.

Αλλά και στον κινηματογράφο η καριέρα του υπήρξε πολύ ενδιαφέρουσα γνωρίζοντας την αποδοχή από την συντεχνία αλλά και από το κοινό.

Η Αριστούλα Δάλλη και Οι κόρες της Δήμητρας

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Αριστούλα Δάλλη: Με το πρώτο μου βιβλίο «Το δέρμα της φώκιας» ήθελα να φέρω στην επιφάνεια την βαθύτερη ανθρώπινη ζωτική ανάγκη για επικοινωνία του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου μας, με όλες τις αντιθέσεις που συναντούμε στις σχέσεις. Το βιβλίο μου «Οι κόρες της Δήμητρας» ήταν δημιούργημα μιας βαθύτερης ανάγκης που αναδύθηκε από το ευαίσθητο «δέρμα της φώκιας» καθώς το έγραφα και είναι η συνέχειά του.

Όσο βυθιζόμουν στις μνημονικές εμπειρίες μου, ως φυσιοθεραπεύτρια–ψυχοθεραπεύτρια, τόσο πιο ξεκάθαρα αναδύονταν εικόνες από τον ανοίκειο χώρο των απωθημένων τραυματικών εικόνων, μοίρασμα ανθρώπων που ζητούσαν απαντήσεις. Ίσως δεν είναι εύκολη ή μόνο ευχάριστη η αναγνωστική ματιά. Μπορεί όμως να ημερώνει και να μεταμορφώνει την εσωτερική κραυγή η αναγνώριση του ανοίκειου (παράλογου, ακραίου, τρομακτικού) αφού το ανασύρει από τα σκοτάδια του ασυνειδήτου και το φωτίζει με το φως της παραδοχής και εξιλέωσης στο συνειδητό.

Ο απώτερος σκοπός και των δύο βιβλίων, που θεωρώ ότι είναι μια ενότητα, είναι η επιθυμία μου, μέσω της αλληγορίας και της αντανάκλασης, να δούμε το πρόσωπο της τραυματισμένης Μέδουσας χωρίς να παγώσουμε από το άγριο γεμάτο φίδια κεφάλι της.

Το βασίλειο των χαμένων φωνών

Μαρίας Καρυτινού

Η ομίχλη σκέπαζε το μαγεμένο δάσος σαν ζωντανό πλάσμα. Τα δέντρα ψιθύριζαν αρχαίες λέξεις κι ο άνεμος έμοιαζε να μεταφέρει φωνές που δεν ανήκαν πια στους ζωντανούς. Η Έλιν με τη γούνα της βρεγμένη από την πρωινή δροσιά, προχωρούσε με προσοχή. Το μονοπάτι μπροστά της εξαφανιζόταν και ξαναφαινόταν, σαν να μην ήθελε να την αφήσει να φτάσει εκεί που ποθούσε. Η Έλιν τράβηξε τη χλαίνη της πιο σφιχτά πάνω στο αδύναμο κορμί της. Ο αέρας μύριζε παλιά μαγεία, σαν λιβάνι και στάχτη μαζί. Από μικρή είχε ακούσει τους γέροντες του χωριού να ψιθυρίζουν για ένα χαμένο βασίλειο κρυμμένο βαθιά στο δάσος, όπου οι φωνές των ανθρώπων είχαν παγιδευτεί μέσα στην πέτρα. Όμως δεν ήταν ο θρύλος που την είχε φέρει εδώ. Ήταν η προφητεία που στοίχειωνε πια τα όνειρά της. Καθημερινά την σιγοψιθύριζε για να μην την οδηγήσει στη λησμονιά. Περπατούσε συλλογισμένη μαζί με τον παιδικό της φίλο και μουρμούριζε…

Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες

Πήγε για τσιγάρα και δεν γύρισε ποτέ.

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει άραγε;

Και πόσες φορές συνέβη εντέλει;

Η Μαργαρίτα Παπαγιάννη, σε δικό της κείμενο και ερμηνεία, προσπαθεί να προσεγγίσει όλο αυτό το συναίσθημα που νιώθουν οι άνθρωποι όταν εγκαταλείπονται.

Μονόλογος στον Άδη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κοιτώ τα μνήματα με απορία.

Ευθύς, οι σκέψεις μου χάνουν τον ειρμό τους.

Ο θάνατος παραφυλά τα αλλόκοτα μάρμαρα.

Χρώματα του λευκού, μαύρου,

γκρι γρανίτη

Πόσος χαμένος χρόνος…

Το όνομα

Η γαλλική κομεντί με τίτλο Το όνομα, που έχει πολλές καλές κριτικές όπου κι αν έχει παιχθεί, φιλοξενείται από το όμορφο θέατρο Αθηνά που βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας δίπλα στο Πεδίον του Άρεως.

Η δημιουργία των Matthieu Delaporte και Alexandre de La Patellière έφερε επιτυχία, βραβεύσεις και έναν χρόνο μετά έγινε και κινηματογραφική ταινία που παρακολούθησαν περισσότεροι από 2.5000.000 θεατές. Στο ελληνικό θέατρο δεν έρχεται για πρώτη φορά. Το 2015, και πάλι υπό την σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, παίχθηκε με επιτυχία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο.

Σε βλέπω

Μέσα στην καθημερινότητα χάνουμε τον εαυτό μας.

Η απώλεια επικοινωνίας, που συμβαίνει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, είναι και το κύριο θέμα που πραγματεύεται ένα νέο έργο, που φιλοξενεί το Μικρό Παλλάς και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά θέατρα, της Αμερικανίδας συγγραφέα Meghan Kennedy, με τον τίτλο Σε βλέπω. Μια παράσταση που ανέβηκε πρώτη φορά στο Off Broadway το 2024 και αγκαλιάστηκε αμέσως από το κοινό για την αμεσότητα και το χιούμορ της, ως ένα επίκαιρο θέμα που όλους μας απασχολεί.

Χωρίς άντρες

Σε ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Χρήστου Αζαριάδη βασίζεται το θεατρικό έργο Χωρίς άνδρες που το σκηνοθετεί η Αναστασία Κουρή που, εκτός από την σκηνοθεσία, το διασκεύασε, παίζει στην παράσταση και είναι μία από του παραγωγούς.

Το θέατρο Brecht-2510 φιλοξενεί και αυτή την παράσταση που, από το 2026, έχει κάνει μια εντυπωσιακή προσπάθεια να φιλοξενήσει παραστάσεις που έχουν κάτι να πουν.

Οι άνδρες ξαφνικά και ταυτόχρονα πεθαίνουν.

Από κι ως πού Σουφραζέτες;

Πρέπει να γίνουμε όλοι φεμινιστές για να έρθει η ισότητα.

Από πού κι ως πού Σουφραζέτες;

Ξημέρωνε 20ός αιώνας όταν στο Ηνωμένο βασίλειο μια παρέα γυναικών ξεκινούσε ένα κίνημα με σκοπό το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Η εφημερίδα Daily Mail κοροϊδευτικά τις αποκάλεσε suffrazettes από το suffrage = δικαίωμα ψήφου, όρος που τελικά έμεινε και σιγά σιγά έχασε τον υποτιμητικό χαρακτήρα.

Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και εξαιτίας της λειψανδρίας, οι γυναίκες κατέκτησαν αρκετά αντρικά πόστα με αποτέλεσμα να μπορούν να πιέσουν ακόμα περισσότερο για την πολυπόθητη ψήφο.