Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΣΥΜΠΥΚΝΩΣΗ

Οι έρωτες γεννιούνται για να μην πεθαίνουν πότε. Εφόσον δεν τελεστεί το φονικό αναρριχώνται για πάντα στην αιωνιότητα. Η λύση αυτού του γόρδιου δεσμού βρίσκεται στην επιλογή του προδομένου προς τη φυγή και το διαρκές ταξίδι αντί για το αποτρόπαιο έγκλημα. Σε αυτή την αέναη πάλη των φύλων δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος, ούτε ιδεαλιστές και πραγματιστές, η κατάληξη συντελείται αν υιοθετηθούν οι συμβατικοί κανόνες επικράτησης, αν όμως παρακαμφθούν, εφόσον η υποβόσκουσα βία μεταμορφωθεί σε ενέργεια τότε οι αντίπαλοι πια αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους ορίζουν την ύπαρξή τους με όρους ανθεκτικότητας και αυθεντικότητας, όποιος τους καταπατήσει συμβιβάζεται και εξαλείφεται. Ας εύχεται αφού θα διαθέτει απογόνους, κάποιοι ή έστω ένας από αυτούς να εκπληρώσει το έργο της αιωνιότητας. Κι αφού δεν έχω διαδόχους μού μένει η μόνη επιλογή, της αδιάκοπης πάλης ενάντια στην αυταπάτη της εξασφάλισης.

Αντίστροφη μέτρηση

Η Αικατερίνη Παπασιδέρη και ο Μίμης Καπέρδος σε ένα κείμενο που τολμά να σπάσει τα στερεότυπα ενός ανθρώπου που, κρατώντας μια βαλίτσα, ξεκινά ένα ταξίδι διαφορετικό, αλλιώτικο, στο έργο Αντίστροφη μέτρηση.

Ένα ταξίδι που θα την κάνει σοφότερη αφού θα συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να ζεις με τα δικά σου πρέπει και όχι με τα πρέπει που σου επιβάλουν οι άλλοι.

Αστερόσκονη

Η δύναμη του έρωτα.

Τώρα, τότε, πάντα.

Με πέντε ερωτικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε διαφορετικές εποχές, η συγγραφέας Χριστίνα Ματθαίου, με την Αστερόσκονη, με αυτό το ιδιαίτερο έργο, υμνεί τον έρωτα.

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο Στις όχθες του Νείλου

Γιάννη και Μαρίνας Αλεξάνδρου

Οι Έλληνες Αιγυπτιώτες θα ζούσαν πια σε άλλους ουρανούς κι ό,τι άφησαν πίσω έμεινε στην ψυχή τους σαν ανάμνηση. Όταν, λοιπόν, μάνα και κόρη μπήκαν στο καράβι που θα τις μετέφερε στον Πειραιά, τα πόδια τους έτρεμαν. Προσπαθούσαν να χωνέψουν την αδιανόητη ιδέα πως αυτό το ταξίδι δεν είχε γυρισμό.

Ο αέρας λυσσομανούσε στο Δάσος των Παραμυθιών! Αυτός ο χειμώνας ήταν γεμάτος από έντονες βροχές και δυνατούς αέρηδες! Η Στελλίτσα Ζαχαρίτσα είχε, από νωρίς, ανάψει το τζάκι κι ώρες ώρες νόμιζε πως αυτός ο ισχυρός αέρας τραγουδούσε κάτι σπαρακτικό.. Έφτιαχνε τώρα πράσινο τσαγάκι για την ίδια και τη Φίτσα που είχε στρογγυλοβολευτεί στη μαξιλάρα στο πάτωμα σε μια προσπάθεια μάλλον ν' αγκαλιάσει τη φωτιά...

Στην υγειά των πληγών του Έρωτα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Όλα μία οφθαλμαπάτη, όλα ένα ψεύτικο «θα».

Απάντεχα προβλήματα, υποκειμενικές απόψεις, δύσκολες αποφάσεις,

ξεχασμένα δάκρυα, στα μάτια μιας άλλης εποχής.

Χαραγμένα αρχικά στο χέρι μου, αντάμα στις φλέβες μου…

Ανταλλάσσουν ενδόμυχες εκρήξεις που διαγωνίζονται στα μυστικά μου.

Ποια μυστικά…

Μια ψευδαίσθηση που αφήνει όνειρα και πράσινα άλογα.

Ο έρωτας, ο από μηχανής θεός.

Θέλμα Καραγιάννη: Συνομιλώντας με τον χρόνο

Η Θέλμα Καραγιάννη δεν ανήκει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που εξαντλούνται σε έναν ρόλο ή σε μία ταμπέλα. Η πορεία της διασχίζει τη μουσική, το θέατρο, τον λόγο και την ποίηση, με μια συνέπεια που δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό αλλά την ουσία. Διπλωματούχος κλασικού πιάνου, ερμηνεύτρια με βαθιά σχέση με τη μελοποιημένη ποίηση και το μουσικό θέατρο, ηθοποιός με πολυετή παρουσία στη σκηνή, έχει χαράξει μια διαδρομή που βασίζεται στη μελέτη, την πειθαρχία και την εσωτερική αναζήτηση.

Στη φωνή της συναντά κανείς την ακρίβεια της μουσικής γνώσης και, ταυτόχρονα, τη ρωγμή της ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν τραγουδά για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αφηγηθεί, να δώσει χώρο στον λόγο, στη σιωπή και στο συναίσθημα. Από τις προσωπικές της δισκογραφικές δουλειές μέχρι τις πολυάριθμες συνεργασίες της σε έργα σύγχρονης ελληνικής μουσικής και μελοποιημένης ποίησης, και από τις μουσικοθεατρικές παραστάσεις μέχρι τη ραδιοφωνική της παρουσία, η Θέλμα Καραγιάννη, μοιάζει να υπηρετεί σταθερά την ίδια ανάγκη: την ανάγκη της αλήθειας πάνω στη σκηνή.

Βάσσα: Μια μητέρα

Βάσσα: Μια μητέρα, στο θέατρο Arroyo, του Μαξίμ Γκόρκι, σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ με την ίδια στη σκηνή και τους μαθητές της Πολύμνια Αγγελάκη, Αγαθή Κυριαζή, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδα Λεοντιάδη, Μελίνα Ποτουρίδου, Αλέξανδρο Σάβγκα, Αλέξανδρο Σπυριδέλη, Σίμο Στυλιανού και Κατερίνα-Μαρία Σαλταούρα.

Η γυναίκα ως κυρίαρχο μέλος της οικογένειας, μιας οικογένειας η οποία παραπαίει, με όλα τα μέλη της δέσμια των παθών τους και μια μάνα να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει στην κατοχή της προκειμένου να διατηρηθούν οι ισορροπίες αλλά και η οικογενειακή επιχείρηση.

Ο Κοραής Δαμάτης και τα Καλοήθη παράσιτα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Κοραής Δαμάτης: Αυτά που βλέπω κι ακούω, αυτά που αντιλαμβάνομαι γύρω μου. Ένα από αυτά είναι και τα προβλήματα στις σημερινές οικογένειες, κυριολεκτικά άλυτα, διαφορετικά σαφώς από εκείνα των περασμένων ετών –όπως του 1989 που διαδραματίζεται η ιστορία του βιβλίου– παρ' όλα αυτά ο καμβάς τους και σήμερα, παραμένει, περιέργως, ο ίδιος.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Τρία μουσικά διαμάντια της Δυτικής Αφρικής: Fela Kuti, Ali Farka Toure, Youssou N' Dour

Είναι γνωστό ότι ο πρόγονός μας Αυστραλοπίθηκος (Australopithecus ή νότιος πίθηκος) έζησε στην Ανατολική και Νότια Αφρική πριν από τέσσερα εκατομμύρια χρόνια και για άλλα δύο· όχι στην Αυστραλία. Μπορεί να υπάρχουν θρησκευτικού περιεχομένου αντιρρήσεις, αλλά τι να κάνουμε; Σ' αυτό τον πλανήτη πατάμε και προς το παρόν φαίνεται να είμαστε μόνοι μας. Όσο κι αν περιμένουμε όντα από αλλού για παρέα ή πιστεύουμε ότι κάποιος μας «σπίτωσε» εδώ γιατί είχε μοναξιές. Η επιστημονική φαντασία, η θρησκεία και η ανθρωπολογία είναι σύνολα που δεν τέμνονται· το πολύ να εφάπτονται καμιά φορά.

Αθανασία

Αθανασία, στο θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου, σε κείμενο Νεφέλης Μαϊστράλη, σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, με τους Έλλη Τρίγγου, Θανάση Βλαβιανό, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργο Νούση, Αλέξανδρο Τούντα.

Η πίστη του ανθρώπου και η εκμετάλλευση είναι το θέμα αυτής της ομολογουμένως πανέξυπνης παράστασης.

Το κείμενο και η σκηνοθεσία σε μια μοντέρνα εκδοχή, που πολύ μας άρεσε, έθιξαν όλα όσα έπρεπε και τόνισε γεγονότα και καταστάσεις.