Το μέγαρο

Η καλύτερη αυτοέκδοση που έχω διαβάσει!

Συνήθως, και δεν το λέω με κακό σκοπό, οι αυτοεκδόσεις βρίθουν θεμάτων καθώς δεν περνούν από τα χέρια επαγγελματιών [γραφιστών, επιμελητών, εκδοτών κ.ο.κ.] με αποτέλεσμα να προκύπτουν μια σειρά από ατέλειες, προβλήματα και λάθη. Άτυχα εξώφυλλα, αδιόρθωτα κείμενα, λανθασμένη σελιδοποίηση κ.λπ. με σοβαρότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, το αδύναμο κείμενο εφόσον οι περισσότερες αυτοεκδόσεις δουλεύονται μόνο από τον συγγραφέα τους, αν δουλεύονται και από αυτόν, γιατί έχει τύχει να μου πει άνθρωπος πως όταν ολοκληρώσει ένα βιβλίο του δεν το ξαναδιαβάζει ποτέ.

Το μέγαρο, ωστόσο, του Δημήτρη Μαμάκου, είναι ένα εξαίσιο πόνημα με αρετές που εκτιμώνται πολύ από μια φιλαναγνώστρια όπως του λόγου μου, που διαβάζει πολλά και πολύ και η οποία έχει χιλιοδεί, τόσες και τόσες, κοινωνικές ιστορίες με ήρωες που βιώνουν τα προβλήματά τους στη μεγάλη πόλη.

Στην υπόθεση, γνωρίζουμε τον Δημοσθένη που μετακομίζει σε ένα μεγακτήριο όταν κληρονομεί εκεί έναν χώρο και που διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν πάρει τα ηνία του συγκροτήματος ενώ οι υπόλοιποι, αν και δυσανασχετούν, συμβιβάζονται τελικά στα θέλω και τις πρακτικές τους. Ο Δημοσθένης, όμως, δεν μένει παθητικός απέναντι στη νοοτροπία. Ωθείται σε δράση ελπίζοντας ότι θα βρει κι άλλους συμμάχους.

Βίοι παράλληλοι: Caravaggio - François Villon

Διάβασα φέτος το καλοκαίρι ένα βιβλίο του Andrea Camilleri το οποίο αναφέρονταν σε στιγμές της ζωής του Caravaggio στην Μάλτα και την νότια Ιταλία. Η τελευταία αυτή περίοδος της ζωής του είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου κατά την επίσκεψή μας στη Νάπολη. Εκεί είχα πληροφορηθεί κάποια γεγονότα της και θαυμάσει πίνακές του. Στις εκατό, πάνω κάτω, σελίδες του βιβλίου, ο συγγραφέας, δήθεν, αντιγράφει σημειώσεις από ένα χαμένο ημερολόγιο του ζωγράφου. Ο Camilleri εκτός από φημισμένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων –αλλά όχι μόνο– ήταν και Σικελός, οπότε έχει «ίδια αντίληψη» της ατμόσφαιρας μέσα στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Ανέτρεξα όμως και στο βιβλίο Καραβάτζο για συμπληρωματικές πληροφορίες.

Ο Caravaggio είναι μεταγενέστερος του ζωγράφου και συγγραφέα Giorgio Vasari και δεν περιλαμβάνεται στο μνημειώδες βιβλίο του για τη ζωή και το έργο των καλλιτεχνών μέχρι την εποχή του. Υπάρχουν πάντως πολλές πληροφορίες για τη ζωή του από μεταγενέστερους βιογράφους ή φίλους του.

Ο Tinderάς!

Η κωμωδία δεν έχει ποτέ όρια και πολλές φορές αναδεικνύει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό της η Μαρία Ν. Κίτρα όταν έγραψε τΟ Tinderάς προσπαθώντας, πετυχημένα κατά εμέ, να σατιρίσει την αποξένωση που μαστίζει όλα τα social media που απομακρύνουν εντέλει τον άνθρωπο από τις πραγματικές σχέσεις αναγκάζοντάς τον να υποδύεται κάποιον άλλο από αυτό που είναι για να νιώθει αρεστός.

Ο θάνατος και η κόρη

Ο θάνατος και η κόρη, του Ariel Dorfman, στο θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια και Αιμίλιου Χειλάκη.

Παίζουν: Αθηνά Μαξίμου, Αιμίλιος Χειλάκης, Αντώνης Μυριαγκός.

Το περίφημο κουαρτέτο του Σούμπερτ Ο θάνατος και η κόρη στοιχειώνει τη ζωή της πρωταγωνίστριας καθώς αντηχεί συνεχώς στα αφτιά της θυμίζοντάς της τις τραγικές στιγμές που έζησε στα χέρια των βασανιστών της.

Πουτάνα Zωή: Η συνέντευξη

Ο θίασος και ο σκηνοθέτης και συγγραφέας του έργου Πουτάνα ζωή μιλούν για την παράσταση, τη δημιουργία, τους ρόλους, τις προκλήσεις και τόσα άλλα.

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Γιάννης Αγγελάκης: Η ιδέα μού ήρθε πριν από δέκα χρόνια, το 2016, όταν είχα ξεκινήσει να γράφω παραμύθια. Ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για μια κοπέλα που τη λένε Ζωή και είναι πουτάνα.

Τι πραγματεύεται το έργο και τι θέλετε να κρατήσει ο θεατής στο τέλος;

Γ.Α.: Το έργο πραγματεύεται την ιστορία της Ζωής, μιας ορφανής κοπέλας που από τον οίκο ανοχής βρίσκεται ξαφνικά στο παλάτι, παντρεμένη με τον πρίγκιπα Διονύσιο. Παράλληλα, αφηγείται την ιστορία της βασίλισσας Ελπίδας, που θέλει να αποκτήσει εγγόνι.

Αυτό που θέλω να κρατήσει ο θεατής είναι ότι πρέπει να αμφισβητούμε την κανονικότητα που μας σερβίρεται. Αλλά και ότι κανείς δεν πεθαίνει παρθένος.

Μ. Καραγάτσης

Ο Μ. Καραγάτσης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο – το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος) υπήρξε από τους σπουδαιότερους, σημαντικότερους Έλληνες πεζογράφους καθώς και ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς της γενιάς του '30.

Γεννήθηκε το 1908 στην Αθήνα.

Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε σε διάφορες πόλεις λόγω των μετακινήσεων που είχε η οικογένειά του.

Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του –είχε γραφτεί στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Γιρενόμπλ στη Γαλλία– είχε ως μοναδικό σκοπό να ασχοληθεί με τον τομέα του εμπορίου.

Τα διάφορα οικονομικά θέματα που υπήρχαν το 1925 τον οδήγησαν να επιστρέψει στην Αθήνα όπου αποφάσισε να εγγραφεί στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η αγορά των ξωτικών

Υπάρχει κάτι πολύ μαγικό στην ποίηση, το οποίο σε τραβά και σε κρατά δέσμιο και δεν σε αφήνει. Όταν, δε, αυτή συνδυάζεται με το παραμυθιακό στοιχείο, το μίγμα καταλήγει ανυπέρβλητο.

Η Αγορά των ξωτικών, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται σαν παραμύθι για παιδιά σε μορφή έμμετρου στίχου. Επιπροσθέτως, η αξέχαστη εικονογράφηση του Άρθουρ Ράκαμ, που το συνοδεύει, ταιριάζει υπέροχα με τις ευχάριστες ρίμες. Παρ' όλα αυτά, παραδόξως, δεν πρόκειται για παιδικό βιβλίο! Ή για να ακριβολογούμε, είναι κάτι παραπάνω από αυτό.

Σας κέντρισε το ενδιαφέρον;

Κόκκινο

Κόκκινο, στο θέατρο Μουσούρη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, με τον ίδιο στον ρόλο του εμπρεσιονιστή ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο και τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο στο ρόλο του Κεν (μαθητής του).

Ο Μαρκ Ρόθκο είναι ένας ιδιόρρυθμος άνθρωπος με ανασφάλειες, ψυχολογικά προβλήματα, πίνει συνεχώς και παίρνει αντικαταθλιπτικά. Ζει μόνος του και τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνάει στο εργαστήριο ζωγραφικής του παρέα με τους πίνακές του.

Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια: Μια αφόρητα τραγική κωμωδία

Ευφάνταστο και διασκεδαστικό έργο από τον Ηλία Μπαρλιά το Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο Μια αφόρητα τραγική κωμωδία.

Αν και πρόκειται για το πρώτο του βιβλίο, το θεατρικό του κυρίου Μπάρλια είναι όντως τόσο ευφάνταστο όσο δείχνει εν πρώτοις, με σύντομες σκηνές που βοηθούν την υπόθεση να κυλήσει γρήγορα και με μπόλικο κέφι αφού τόσο η ευθυμογραφική του διάθεση όσο και ο τραγέλαφος που εμβολίζεται προσφέρουν στην ανάλαφρη ατμόσφαιρα και τον παλμό του.

Πέντε χαρακτήρες: μία μάνα, τρεις γιοι και μία κόρη, συναντιούνται επί σκηνή με τους ήρωες πέντε τρεχωφικών έργων σε μία κοινωνική ιστορία τραγελαφικών καταστάσεων ενώ ένας αφηγητής λειτουργεί ως συνόπτης, πανόπτης ή δίνει όσα στοιχεία και πληροφορίες δεν προσφέρονται από τα διαλογικά μέρη.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη εποχή

Σημαντική θέση στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας κατέχει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της νεοελληνικής πεζογραφίας. Το έργο του εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον των αναγνωστών και των μελετητών, καθώς συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την παράδοση, τη θρησκευτικότητα, τη φύση, την κοινωνική πραγματικότητα και τη βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής. Οι μορφές που αναδύονται από τις σελίδες του είναι άνθρωποι ταπεινοί, ευάλωτοι, συχνά τραυματισμένοι και ενίοτε τραγικοί. Πάνω απ' όλα, όμως, είναι αληθινοί. Μέσα από αυτούς ο συγγραφέας αναδεικνύει το ανθρώπινο πρόσωπο και φωτίζει πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης που υπερβαίνουν τα χρονικά και κοινωνικά όρια της εποχής του.