Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Ό,τι πιο δύσκολο είναι μια ημιτελή ιστορία

Να τελειώσει με παρατράγουδα,

Οι παρεμβολές των ενστίκτων επιβάλλουν

Την κατάληξη στην διστακτικότητα,

Χρειάζεται βαθιά νηφαλιότητα

Ο απολογισμός μιας επιπλοκής

Όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες της

Αυτοκριτικής,

Ο Ορφανούλης

Νίκης Σιγάλα

Εκεί στα ψηλά βουνά της Πίνδου, όπου τα βράχια, τα δέντρα και οι βουνοκορφές σχηματίζουν διάφορες μορφές, ζούσαν πολλά και διάφορα άγρια ζώα. Αγριογούρουνα, αρκούδες, λίγκας, ζαρκάδια, λύκοι και αλλά.

Το δάσος έχει πολλά δέντρα, πανύψηλα, με μεγάλες κουφάλες.

Εκεί, δεν πήγαιναν συχνά άνθρωποι μόνο ομάδες με ορειβάτες και πεζοπόρους που περπατούσαν με αγάπη μέσα στο δάσος και έβρισκαν ησυχία, έβλεπαν και θαύμαζαν τα πανύψηλα δέντρα, ανακάλυπταν μονοπάτια για να ανέβουν μέχρι την πιο ψηλή κορυφή του βουνού.

Κάθε βουνοκορφή έχει το δικό της όνομα και έτσι, με χάρτη και έναν έμπειρο οδηγό, οι ομάδες έφταναν ψηλά.

Στα βουνά ζούσαν αγέλες λύκων. Είναι ζώα που ζουν σε αγέλες, κυνηγούν σε αγέλες για να μπορούν να πιάσουν το θήραμά τους. Οι λύκοι, αν και γρήγοροι στο τρέξιμο, δεν είναι ευκίνητοι σε μικρές κινήσεις· οι λύκοι βοηθούν να ισορροπήσει το οικοσύστημα.

Δεν κερδίζεις τίποτα σκοτώνοντας έναν νεκρό Ινδιάνο

Πόσες αλήθειες έχουν θαφτεί πίσω από μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες της παγκόσμιας ιστορίας; Αν έχετε ποτέ αναρωτηθεί, τότε σας διαβεβαιώνω πως αυτό το μυθιστόρημα είναι για εσάς.

Η γραφή του Τρούερ είναι καθηλωτική. Οι λέξεις κοφτές, ειλικρινείς, χωρίς φανφάρες. Ο λόγος βαθύς, συναισθηματικός, κλείνει μέσα του όλο τον πόνο ενός λαού που αποδεκατίστηκε, περιγελάστηκε, εγκλωβίστηκε και λησμονήθηκε.

Πού πηγαίνει ένας Ινδιάνος όταν η γη του έχει κλαπεί; Όταν η οικογένειά του έχει ξεριζωθεί; Πώς μπορεί να συνεχίσει να ζει όταν οι αξίες του αντιμετωπίζονται ως αθώα παιδικά ψέματα ή ακόμα και βάρη; Πώς μπορεί να υπάρξει στον κόσμο, ενώ ο ίδιος θεωρείται κομμένο δέντρο;

Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο

Μπορεί ο τίτλος να ακούγεται σαν μια φράση που έχουμε ακούσει πολλές φορές, όμως η παράσταση Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο έρχεται να την αμφισβητήσει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο.

Bacon

Bacon, της Sophie Swithinbank, στο θέατρο Άνεσις. Τη σκηνοθεσία έκανε η Έμιλυ Λουίζου. Παίζουν ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ και ο Γιώργος Μπένος.

Δύο αγόρια, από εντελώς διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, γνωρίζονται στον προαύλιο χώρο του λυκείου όπου φοιτούν. Ο Άρης και ο Μάρκος. Ο καθένας τους με τα δικά του βιώματα, τους δικούς του φόβους, τις ανασφάλειες, τις επιθυμίες αλλά και τραύματα.

Η συμβολή της ποίησης στο ελληνικό τραγούδι

 Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

Και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

Τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Νίκος Καββαδίας

Δεκαετία 1960.

Η τηλεόραση άγνωστη. Κι όταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας θα κάνει την εμφάνιση της, θ' αργήσει κάποια χρόνια να εδραιωθεί. Το ραδιόφωνο έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Και μαζί του, τα μουσικά στέκια, οι αλάνες, οι γειτονιές, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι, οι παρέες. Η Επίδαυρος μόλις λίγα χρόνια έχει μπει στο κάδρο των μεγάλων παραστάσεων. Η επιθεώρηση στην ακμή της. Όπως και η ελληνική κωμωδία. Η τέχνη γενικότερα σε έκρηξη και άνθιση. Ζωγράφοι, σκηνογράφοι, συνθέτες, στιχουργοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, αρχιτέκτονες…

Greek Rock: The Other Side

Η επίσημη πρεμιέρα είναι γεγονός!

Έρχεται η πιο αθυρόστομη rock σάτιρα της χρονιάς!

Όταν το casting γίνεται κόλαση: Η «άλλη πλευρά» του ελληνικού rock βγαίνει στη μεγάλη οθόνη.

Όταν η rock μυθολογία συγκρούεται με την ωμή πραγματικότητα... ο εφιάλτης αρχίζει!

Ο Νεκτάριος Θεοδώρου επιστρέφει με τη νέα του ταινία GREEK ROCK: The Other Side και μας προσκαλεί στην επίσημη πρεμιέρα του.

Η μνήμη ηχεί

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Αράδες όλων νικούν την

απραξία

Λόγο στο λόγο ενώνονται οι λέξεις.

Παθιάζονται οι άνθρωποι...

Αρέσκονται στους ύμνους

της μεγάλης διάρκειας.

Ο Ασφοδελώνας

Ποίηση αξιώσεων, βάθους και νοήματος είναι η ποιητική συλλογή του Μάρκου Παρτζίλη Ο Ασφοδελώνας που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Πρόκειται για όμορφο ποιητή που πυροδοτεί τη σκέψη και σε ωθεί να ξαναδιαβάσεις και να ξαναδιαβάσεις τα έργα του γιατί δεν είναι όλα εμφανή στην πρώτη ματιά ενώ και το στιλ του είναι ποικίλο ως ασυμβίβαστος μέτρων, φορμών κ.ο.κ. και «εξώ από το κουτί» δημιουργός.

Ένας αντισυμβατικός γραφιάς που εκφράζεται κατά το δοκούν και όποτε θέλει γίνεται πιστός ακόλουθος της απόλυτης συμμετρίας ή ομοιομορφίας [όπως στο ⬤ –η γράφουσα «βλέπει» το χάσιμο της Σελήνης στο σχήμα, δηλαδή τη φάση της όταν βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο οπότε δεν την βλέπουμε– ή στο Ένα σονέτο που ανοίγει τις λευκές ιτιές] και άλλοτε χρησιμοποιεί μίξεις [όπως στο Σαν νυκτωδία, μα κρυφαχνίζει], άλλοτε πάλι τα ελευθερόστιχά του γίνονται τόσο ελεύθερα που απελευθερωμένα από κάθε συμβατισμό –ακόμα και των αράδων που σχηματοποιούν ένα κείμενο– «ζωγραφίζουν» φόρμες, σχήματα στο χαρτί [όπως στο Λογοδιάθλαση εν τω πρισμάτι] μέχρι που γίνεται ακόμα και πεζός ξεφεύγοντας από την ποιητική όπως στο Αφήγημα πρώτο/δεύτερο κ.λπ.].

Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της

Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της, της Debbie Tsitt, στο θέατρο Βεάκη, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Γιάννη Μπέζου.

Παίζουν: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Χαραλαμπούδη.

Μετά από 19 χρόνια γάμου, μια νεότερη γυναίκα μπαίνει ανάμεσα στο αντρόγυνο με αποτέλεσμα να διαλυθεί η μέχρι πρότινος ευτυχισμένη οικογένειά τους.