Ό,τι πάρεις 100

Ο αγαπημένος, στους περισσότερους, Μάρκος Σεφερλης επέλεξε μια γαλλική κομεντί, συγκεκριμένα του συγγραφέα Hadrien Raccah, να τη διαμορφώσει όπως μόνο αυτός μπορεί, στο θέατρο Περοκέ. Ακόμα μία γαλλική κωμωδία, το Ό,τι πάρεις 100, μαζί με την Έλενα Τσακάλια και τον Θοδωρή Ρωμανίδη, όπου δεν είχα καμία αμφιβολία ότι και πάλι θα είναι καταπληκτικός.

Ο Μάρκος δεν σταματά να εκπλήσσει με την απίστευτη ενεργητικότητά του και τις εμπνευσμένες διασκευές. Άλλωστε, δεν αφήνει ποτέ τίποτα στην τύχη, αναλαμβάνοντας εκτός από την ερμηνεία και την παραγωγή, την σκηνοθεσία, την επιμέλεια των σκηνικών και τη μουσική.

1984

1984, του George Orwell, στο θέατρο Δίπυλον.

Σκηνοθεσία και ερμηνεία –ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ– από τον Γιώργο Παπαγεωργίου.

Ο Ουίνστον Σμιθ παλεύει να επιβιώσει σε έναν δυστοπικό κόσμο, μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που του προκαλεί τρόμο, απόγνωση, θλίψη, απαισιοδοξία.

Γίνεται απάνθρωπος, ένα τέρας, ζει έναν εφιάλτη. Επιδίδεται σε ένα tour de force (γύρο δύναμης, άθλος, που απαιτεί μεγάλη δεξιοτεχνία και εξυπνάδα).

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Τα σώματα είναι τα σοφά παιδιά της ζωής - Οι φίλοι μου ήταν απλά γνωστοί

Σε βρίσκω στην αόρατη διάσταση των γεγονότων - οι συγγενείς κατά το πλείστον σμάρι σφίγγες

Που υφάνθηκαν μέσα από την ερωτική μας διάδραση - οι γνωστοί φέρονταν στα δύσκολα ως άγνωστοι

Φέρεσαι σαν φωνή της απόσταξης του ασυνείδητου - και με τους ξένους έβγαλα άκρη.

στα κελεύσματα της σωματικής ακτινοβολίας - σίγουρα η δεύτερη μάμα μου και ο Κεν μοναδικός φίλος

Έρχεσαι απ' τα σκοτάδια μου ως ταχυδρόμος - μου στάθηκαν στα πιο δύσκολά μου φάροι

του ασύλληπτου ώστε να δώσεις τον κατάλληλο χρωματισμό - κυρίως στις στέρες της μοναξιάς

Απέλπιδα πρόσκληση

Χρήστου Ντικμπασάνη

Αλλόκοσμε, δεν έχει πολλά να δεις και να νιώσεις εδώ

στον πλανήτη των φρούδων υποσχέσεων

Μόνο ανοιχτά στόματα από όνειρα πεινασμένα

Μόνο καπνούς από καιγόμενα ορυκτά

και οσμές πόθων βέβηλων

Μόνο απότομες εναλλαγές του καιρού

Το μεγάλο μας τσίρκο

Το μεγάλο μας τσίρκο, στο θέατρο Ελληνικός Κόσμος, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, στίχους και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.

Ένας πολυμελής θίασος που αποτελείται από τους Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Γιάννη Ζουγανέλη, Δημήτρη Γκοτσόπουλο, Κώστα Καζάκα, Άννα Μονογιού, Δημήτρη Καπετανάκο, Δημήτρη Γαλάνη, Μανώλη Γεραπετρίτη, Ευθύμη Γεωργόπουλο, Παναγιώτη Καρμάτη, Μιχάλη Καζάκα, Άννα Μαρία Κατσουλάκη, Μάρκο Ξύδη, Βασίλη Παπαδημητρίου, Βασίλη Λέμπερο, Τόνια Ρόκκα, Μαριάννα Τουντασάκη, Γιώργο Τσούρμα, Γιώργο Τσουρουνάκη, Ιάσονα Χρόνη, Παντελή Ψακίδη. Τραγουδάει ο Κώστας Τριανταφυλλίδης.

Όλη η ιστορία της Ελλάδας σε μια υπερπαραγωγή, με πλούσια σκηνικά και κοστούμια, μουσική, τραγούδι.

Η συμβολή των εθνικών επετείων στην Ελλάδα

Οι σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες, σκοπεύοντας στην ανάπτυξη των γνωστικών, συναισθηματικών και ψυχοκινητικών δεξιοτήτων όλων των παιδιών, προτείνουν τα προγράμματα σπουδών να επιτρέπουν την αυτενέργεια του εκπαιδευτικού να οργανώσει τη διδασκαλία του ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής μέχρι και σήμερα αποτελεί ο εορτασμός των εθνικών επετείων. Στα σχολεία, τόσο της Πρωτοβάθμιας όσο και Δευτεροβάθμιας, γιορτάζονται με κάθε επισημότητα οι εθνικές επέτειοι, οι οποίες απεικονίζουν το «εθνικό όραμα» και την «εθνική εικόνα», που έχει η συγκεκριμένη κοινότητα για τον εαυτό της. Μέσω των εκδηλώσεων αυτών, οι οποίες αποτελούν το προσφορότερο μέσο εξύψωσης του έθνους, νομιμοποιείται η εκάστοτε εξουσία και ο θεσμικός μηχανισμός του έθνους-κράτους και ιδιαίτερα τονίζεται το μεγαλείο του.

Ανάνηψη

Πέτρου Βαζακόπουλου

Ενα προς χίλια. Δύο προς χίλια. Τρία προς χίλια. Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Νομίζω συντονίζεται με εκείνου του ανθρώπου, που κρατώ τη ζωή του στα χέρια μου, αλλά δεν είναι αλήθεια. Η ελπίδα μου να αναζωογονηθεί άμεσα υπερέχει των δικών μου χτύπων και υπερκαλύπτει τα πάντα με την δική μου αγωνιώδη καρδιακή λειτουργία. Πρέπει άμεσα να δώσω ώθηση σε εκείνο το κρύο σώμα.

Περιμένω λίγo, μετά πιέζω με τις παλάμες μου ενωμένες ξανά, τοποθετημένες την μία επάνω στην άλλη. Έπειτα δίνω με τα χείλη μου στο στόμα του πνοή και περιμένω με αγωνία στον λιγοστό χρόνο που απομένει ανάμεσα από τις αναπνοές μου. Νιώθω ευτυχής που η ανάσα μου ακόμα υπάρχει ενώ εκείνου του ανθρώπου δεν βγαίνει καν από το σώμα του. Στην πραγματικότητα εκείνος μοιάζει με αμάξι που κάποιος μηχανικός επισκευάζει, ένα σκουριασμένο και ταλαιπωρημένο από τον χρόνο αυτοκίνητο που έχει ανάγκη τα βασικά υγρά για να λειτουργήσει, λίγο γράσο, μερικά καλώδια και λίγο ρεύμα για να δώσει μια μικρή ώθηση ώστε να πάρει μπροστά το σώμα του άψυχου ανθρώπου.

Νίκος Καββαδίας

Ο Νίκος Καββαδίας υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές· ήταν και μεταφραστής, πεζογράφος καθώς και ναυτικός.

Είχε γίνει αγαπητός στο ευρύ κοινό καθώς ήταν ένας άνθρωπος με απλά χαρίσματα, εγκάρδιος, με ανεξάντλητη δόση χιούμορ.

Γεννήθηκε το 1910 στο Νίκολσκ Ουσουρίσκι. Καταγόταν από μια μεγάλη αριστοκρατική οικογένεια εφοπλιστών της Κεφαλονιάς. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1914, η οικογένειά του επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και διέμεινε στο Αργοστόλι.

Η Άννα Ξανθοπούλου και το Διέσχισα την πόλη

Γεννήθηκα δυτικά, στη Θεσσαλονίκη των χωματόδρομων, του σάμαλι σε χαρτάκι, με το αμύγδαλο στη μέση. Του πιάτου με το καλό φαΐ που αντάλλασσαν οι γειτόνισσες μεταξύ τους. Του ταψιού της Κυριακής φερμένου από τον φούρνο και λεηλατημένου κατά το ήμισυ από παιδιά λιανά, παρατημένα στην τύχη τους –που ήταν οι δρόμοι–, παιδιά που τα λαμπερά τους μάτια έσβηναν για λίγο το χειμώνα στη διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο και αντίστροφα.

Τάκης Εμμανουήλ

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Εμμανουήλ γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1933 και σπούδασε στην δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών έχοντας δάσκαλο τον εμβληματικό Έλληνα σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη.

Πραγματοποίησε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση το 1960 δίπλα στην αξέχαστη ηθοποιό Μαλαίνα Ανουσάκη. Ερμήνευσε τον Γελαδάρη στην ευριπίδεια τραγωδία Ιφιγένεια εν Ταύροις. Εν συνεχεία συνεργάστηκε με τον Αλέξη Δαμιανό και το θέατρο Πορεία στα έργο Κόκκινα φανάρια του Αλ. Γαλανού (όπου υποδύθηκε τον ρόλο του Πέτρου). Θα πραγματοποιήσει ακόμα λίγες αλλά αξιόλογες συνεργασίες στο θέατρο ενώ αργότερα θα λάμψει στον κινηματογράφο όπου θα τον υπηρετήσει με αγάπη και επαγγελματισμό. Από τις ελάχιστες λοιπόν σκηνικές του εμφανίσεις θα είναι και αυτή με την κορυφαία Ελληνίδα τραγωδό Άννα Συνοδινού, που είχε ιδρύσει την Ελληνική Σκηνή, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κορυφαίου στην τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη.