Ψάχνοντας ανθρώπους

Είχε γράψει και η ίδια για το βιβλίο της δύο μήνες πριν όμως τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προϊδεάσει για ένα λογοτεχνικό πόνημα όσο η ίδια η εμπειρία της ανάγνωσης. Τώρα, λοιπόν, που έχω διαβάσει το Ψάχνοντας ανθρώπους της Μαρίας Σταυροπούλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ε, τώρα, καταλαβαίνω πλήρως τα λόγια της και τώρα έχω δει όλες τις «συνιστώσες» που βρίσκονται εκεί.

Μετά το παραΝοϊκός δολοφόνος λέξεων εκδόθηκε εκ νέου η νουβέλα Ψάχνοντας ανθρώπους η οποία αποτελείται από τριάντα έξι εικόνες ενός ήρωα που τον συναντάμε κλεισμένο εντός (της οικίας του) αλλά και εντός εαυτού και ο οποίος αναζητά απαντήσεις στα θέματά του: υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.ο.κ. καθώς επιδιώκει ή προετοιμάζεται για την έξοδό του, την επάνοδο. Ένας άνθρωπος κλεισμένος στο κουκούλι του που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, να τελειώσει ή να ξορκίσει τους φόβους του και να ξαναγεννηθεί εκ νέου, καινός κι απαλλαγμένος. Ομοιάζει με κατάδυση εκείνου που αναζητά τη λύτρωση, άρα μια κατάβαση ως την άβυσσο (της ψυχής) με το αιώνιο ερώτημα να πλανάται ως τη μόνη εκκρεμότητα: θα τα καταφέρει;

Η έσω εικόνα μας είναι αυτή που μετράει.

Πολλές είναι οι πτυχές και τα ζητήματα που θίγονται με τις σύντομες εικόνες, δηλαδή τις σκηνές του, να δίνουν παλμό στο βιβλίο, ρυθμό και γρήγορη εξέλιξη. Η αίσθηση ενδυναμώνεται και μέσω των μικρών, σύντομων φράσεων που δομούν τα κείμενα.

Ως πότε θα ζεις με τις φαντασιώσεις σου; Ως πότε θα κινείσαι αιωρούμενος στη σκέψη σου;

Ενδιαφέρεται για την ένταξή του στο σύνολο, για την πεζή καθημερινότητά του, τις αναμονές, την επικοινωνία, τις τάσεις φυγής, τα ταξίδια του μυαλού του, τη μοναξιά, την έννοια του χρόνου, τα είδη δακρύων και πολλά άλλα φτάνοντας ως τις βαθύτερες πληγές του όπως η σχέση του με την οικογένεια (τους γονείς του), η αυτοκαταστροφικότητα, η αγοραφοβία, οι εφιάλτες, οι κρίσεις πανικού, τα υπαρξιακά του (ερωτήματα), τα ψυχολογικά του, τη θλίψη και τη μελαγχολία του, τις αυτοκτονικές τάσεις που αναγνωρίζει πάνω του, τις συναισθηματικές του στερήσεις... και πάει λέγοντας ως το σημείο των συνειδητοποιήσεων (που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βρίσκονται και οι λύσεις όμως είναι το πρώτο βασικό στάδιο της ίασης, το ήμισυ του παντός κατά τους αρχαίους Έλληνες, και το σημείο από όπου ξεκινά πραγματικά η βελτίωση).

Η δωδέκατη σκηνή, για παράδειγμα, ξεκινά με ένα ερώτημα: Τι είναι, τελικά, ο θάνατος; και καταλήγει: Ζωή χωρίς ζωή είναι ο θάνατος, τελικά. Σε άλλες περιπτώσεις, ωστόσο, δεν είναι τόσο ευδιάκριτο το αποτέλεσμα του (ανα)στοχασμού του όμως συνεχώς επεξεργάζεται τα δεδομένα της ζωής του, συνεχώς ανασκάπτει εντός του και αναζητά διεξόδους.

Μ' αρέσουν οι αυτο-προτροπές αυτού του ήρωα, που λειτουργούν το ίδιο και για τον αναγνώστη, όπως μ' αρέσουν και οι κατασταλάξεις και οι αποφάσεις του.

Αγαπήστε, αγγίξτε αληθινά και ανιδιοτελώς τους γύρω σας. Ερωτευτείτε. Ίσως αύριο να μην είμαστε εδώ. Ίσως να μην είμαστε πουθενά εντέλει.

Μ' αρέσει το δεύτερο πρόσωπο ως συγγραφική επιλογή γιατί το συνολικό αποτύπωμα της εμπειρίας στοχεύει και (σ)τον ίδιο τον αναγνώστη κάνοντάς τον όχι απλά συμμέτοχο αλλά και βασικό μέρος του βιώματος, σαν να είναι αυτός ο ήρωας.

Όταν διαβάσετε τη νουβέλα σημειώστε κάπου νοερά τη συμβολή ή τον συμβολισμό της Κυριακής, του χρόνου και της βροχής... Τρεις έννοιες-λέξεις που μου χτύπησαν καμπανάκια όσο προχωρούσε η ανάγνωση και για τις οποίες έχω την αίσθηση ότι είτε κατέχουν σημαντικότατο ρόλο στον χαρακτήρα του έργου είτε χρησιμοποιούνται σημειολογικά από τη συγγραφέα για όσα υπονοούν.

Σημειώστε και μία ακόμα φράση που θεωρώ ότι περικλείει πολλά:

Είμαι έτοιμος πια να αντιμετωπίσω τα πάντα. Ναι, ήσουν.

Υπάρχει γόνιμο αποτύπωμα εδώ και μία γραφή που κερδίζει τις εντυπώσεις· χώρια που θεωρώ ότι μπορεί να βοηθήσει εμπράκτως πολλούς εκεί έξω.

Τζένη Κουκίδου

Ταλέντο μου η πίστη μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω.

Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωσή μου για σένα..

Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου.

Micro μ Festival

Μια εκδήλωση που διανύει την 16η χρονιά της και γίνεται σταθμός αφού κάθε χρόνο γίνεται καλύτερη, έτσι και φέτος, το Micro μ Festival έρχεται για πέντε μέρες, σε εννέα πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού ταυτόχρονα, για μα φέρει κοντά δημιουργούς και κοινό προσφέροντας εξαιρετικές ταινίες μικρού μήκους, ελληνικές και ξένες, που έχουν ήδη ξεχωρίσει και διαγωνίζονται σε κάτι σαν the best of the best ώστε να επιλέγουν οι καλύτερες.

Μέδουσα

Θα σας πω να κοιτάξετε μέσα μου, και θα δείτε. Κοίταξε, Μέδουσα, κορίτσι και Γοργόνα. Εσύ. Εγώ.

Η Μέδουσα είναι μια μορφή που επανέρχεται στα σκηνικά της παγκόσμιας μυθολογίας, ως άγγελος, δραματική μορφή, ή και τιμωρός. Η γνωστή ιστορία που αγαπήθηκε τόσο ανά τους αιώνες, με την τερατώδη φιγούρα να πρωτοστατεί ως σύμβολο της πληγωμένης θηλυκής αρχής, ως λάβαρο της γυναίκας που πλήττεται απλά και μόνο επειδή είναι γυναίκα.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη για το Η καρδιά της γινόταν ποτάμι

H καρδιά της γινόταν ποτάμι. Eίναι γυναίκα. Είναι γυναίκα που δημιουργεί. Είναι γυναίκα σε έναν σκληρό κόσμο γεμάτο αγριότητα για τη γυναίκα. Είναι ακριβώς ο στίχος που επέλεξα για να γίνει ο τίτλος του νέου μου βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Αυτή η νύχτα μένει

Αυτή η νύχτα μένει, στο Δημοτικό Θέατρο Ολυμπία. Η μεγάλη μουσικοθεατρική παραγωγή του ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, από το βιβλίο του συγγραφέα Θάνου Αλεξανδρή.

Ο Παναγιώτης Πετράκης ως κεντρικός άξονας στον ρόλο του Ήρωα με μια πληθώρα ηθοποιών, μουσικών και χορευτών μάς γυρίζουν πίσω στις δεκαετίες του '80 και του '90 όπου τα μπουζούκια και η λάμψη τους ήταν στο φόρτε τους.

Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο

Ο σύγχρονος κόσμος είναι ένας κόσμος που χαρακτηρίζεται από ταχύτατες αλλαγές, εντυπωσιακή ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, παγκοσμιοποίηση, άμεση επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών, αλλά ταυτόχρονα και από βαθιές κοινωνικές, ηθικές και πνευματικές κρίσεις, διότι αν και ο άνθρωπος έχει αποκτήσει πρωτοφανείς δυνατότητες να γνωρίζει, να δημιουργεί, να ταξιδεύει και να επικοινωνεί, πολλές φορές αισθάνεται περισσότερο μόνος, ανασφαλής και αποξενωμένος από ποτέ, ενώ την ίδια στιγμή η φτώχεια, η κοινωνική αδικία, οι πόλεμοι, οι διωγμοί, η προσφυγιά, ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση του ανθρώπου, η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η κρίση των αξιών δημιουργούν ένα σύνθετο περιβάλλον μέσα στο οποίο ο άνθρωπος αναζητά απαντήσεις για το νόημα της ζωής και για τον πραγματικό σκοπό της ύπαρξής του.

Η μύτη

Ιδιαίτερο το πρώτο θεατρικό έργο της Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, αφού δεν πρόκειται για ένα κλασικό θεατρικό σύγγραμμα αλλά για μία διαδραστική αισθητηριακή εμπειρία που συντελείται ομαδικά από όλους τους παρευρισκόμενους.

Η συμμετοχική performance –αν θέλετε να του δώσουμε ένα χαρακτηριστικό– αποτελείται από πέντε επεισόδια, όσες και οι αισθήσεις μας όπου και βασίζεται ενώ αποτελεί και μία κοινωνική σάτιρα με αφορμή μια μεγάλη μύτη.

Η ηρωίδα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κι αυτό είναι το θέμα (της). Έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα αλλάξει για να ενσωματωθεί ή αν θα παραμείνει ίδια αλλά διαφέροντας. Αναμνήσεις από έρωτες και σχόλια που έχει δεχτεί διατρέχουν το κείμενο με τον θεατή –συλλειτουργό και συμμέτοχο– ν' αναγνωρίζει σε εκείνη μια τραυματική ιστορία για την εικόνα και την αποδοχή· με το δεύτερο να έχει διττή έννοια αφού αφορά τόσο την κοινωνική αποδοχή όσο και την προσωπική, το να αποδεχτεί το άτομο την εικόνα του.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΤΟ ΛΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΓΟΡΔΙΟΥ ΔΕΣΜΟΥ

Τελικά σε συμπεριλαμβάνω σ' αυτή την συλλογή σαν ένα σχισμένο γράμμα, πρώτα καλά και γερά τσαλακωμένο, μέσα στα δυο μου χέρια συμπιεσμένο και μετά με τα πόδια ένα μπαλάκι να το χτυπώ μηχανικά στους τοίχους με καρφωμένο το βλέμμα στον άδειο λευκό σοβά και να προβάλει το μυαλό μου τις εικόνες σου, το στόμα σου στο πέος μου, να θέλεις να το δαγκώσεις και να χύνω στο στόμα σου και καθώς καταπίνεις το σπέρμα μου να τονίζεις πως έχει πολύ στυφή γεύση γιατί πίνω πολλούς καφέδες, στην παραλία πάνω στα βότσαλα στο καταχείμωνο, με κατεβασμένα τα ρούχα να γλειφόμαστε σε στάση γιν-γιάν,

Οι στιγμές μας

Ήρθαν απρόσμενα στα χέρια μου τέσσερα μίνι βιβλία από τη συλλεκτική σειρά Οι στιγμές μας. Τέσσερα βιβλία με περιορισμένες σε έκταση, μα τόσο εύστοχες, λέξεις. Τέσσερα βιβλία με αισθαντικές εικόνες. Τέσσερα βιβλία απλά, κατανοητά και ξέχειλα συνειδητοποίηση.

Πιστεύω στους όμορφους ανθρώπους που συναντιούνται την κατάλληλη στιγμή

Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή;

Ποιος την ορίζει;

Πώς την αντιλαμβάνεσαι;

Πώς την αναγνωρίζεις;