Το μαύρο κουτί

Μια εξαιρετική ελληνική κωμωδία, από τις πιο πρόσφατες, είναι Το μαύρο κουτί του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου. Είναι μια μαύρη κωμωδία που φιλοξενείται από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και συγκεκριμένα στην αίθουσα Ωμέγα.

Tender

Δεύτερη παράσταση στο Επί Κολωνώ, για το Μπιζζζ 2026, με τίτλο Tender.

Αυτή τη φορά συναντάμε στην σκηνή τον Ντάφι, έναν κλόουν που θα γνωρίσουμε από την Μαρία Μέντζα, που αναλαμβάνει τα πάντα σε αυτή τη δημιουργία της αφού, εκτός από την συγγραφή, σκηνοθετεί και τολμά να προσφέρει ερμηνευτικά το δυσκολότερο είδος θεάτρου, τον μονόλογο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Και πάλι απόψε στα σπασμένα γυαλιά - Όποτε πάει να σηκώσει κεφάλι ο λαός

Ένας χορός σε καταστροφές - η τοπική ολιγαρχία για να σώσει την

Αιχμηρές προσευχές στο πουθενά - πλιατσικολαφυραγωγική κεφαλαιοκρατία

Ποιος καημός να μ' αγκαλιάσει - επιβάλλει αναγκαστική εξαθλίωση.

Μια και καλή; - Η μεταπολίτευση απέτυχε στα μεγάλα στοιχήματά της

Μαχαίρια πουλιά περνάν - κι αφού πια δεν υπήρχε εισβολή, πολεμική ήττα,

My New Band Believe

Ένα ντεμπούτο που βρίσκει δύναμη μέσα στο χάος!

Η αφετηρία του project μοιάζει ήδη με μισή ιστορία από μόνη της: ο Cameron Picton, όσο βρισκόταν στην Κίνα σε περιοδεία με τους Black Midi, αρρώστησε και έμεινε απομονωμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ανάμεσα σε πυρετό και παραλήρημα, άρχισε να βλέπει εικόνες και φράσεις που αργότερα μετατράπηκαν σε τραγούδια. Από αυτές (τις φράσεις) έμεινε μία: My New Band Believe. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας δίσκος που μοιάζει να χτίστηκε πάνω σε θραύσματα.

Σε περιμένουμε καιρό

Το περσινό Μπιζζζ, που οργανώνει πετυχημένα τα τελευταία χρόνια το εξαιρετικό θέατρο Επί Κολωνώ, παρουσιάζει, για άλλη μια φορά, τα τέσσερα καλύτερα έργα νέων ηθοποιών/δημιουργών.

Έτσι βρέθηκα κι εγώ για να παρακολουθήσω το Σε περιμένουμε καιρό, μια από τις παραστάσεις που ξεχώρισε από κριτικούς και κοινό σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη.

Προσοχή, μαμά, στο λάμδα

Αυτό που θα αναφέρω σε κάποιους ίσως φέρει γέλια, μα είναι αλήθεια. Όταν ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου, δεν είχα αντιληφθεί ότι πρόκειται για συλλογή διηγημάτων. Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν έχω απάντηση. Άρχισα να το περιεργάζομαι, να διαβάζω το οπισθόφυλλό του και όταν πια ήμουν έτοιμη να διεισδύσω στα άδυτά του, με έκπληξη αντιλήφθηκα ότι οι ιστορίες ήταν αυτόνομες.

Μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων.

Σπασμένη κιθάρα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Σαν ξεκούρδιστη κιθάρα…

Αυτό νιώθω…

Τη θυμήθηκα σπασμένη.

Έξι χορδές διαλυμένες.

Θέλουν να τραγουδήσουν στον ρυθμό της αγάπης.

Μα δεν συμφωνούν όλες.

Πώς ξεγελάς τον κόσμο, άραγε; Όπως αυτές…

Με ένα ψεύτικο χαμόγελο!

Αντιγόνη

Αντιγόνη, στο θέατρο Κιβωτός, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή. Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί τους μαθητές του, είκοσι νέους, ανερχόμενους ηθοποιούς οι οποίοι λειτουργούν όλοι μαζί ως σύνολο και ως Χορός.

Από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, το 441 π.Χ., μέχρι την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, το 1942, ο μύθος ζωντανεύει στο τώρα.

Η φυλακή των αθώων

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κοινωνικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και περιστρέφεται άρτια ευθυγραμμισμένα γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα ξεχωριστά κεφάλαια.

Όνομα μητρός Λίλιθ

Όνομα μητρός Λίλιθ, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, σε κείμενο και σκηνοθεσία Μαριάντζελας Κατσιαβριά. Παίζουν: Σύλβια Ευστρατιάδου, Μυρσίνη Πετρίδη, Βασιλική Μανουσάκη, Γεωργία Αμανατίδου-Καδόγλου.

Οι τέσσερις μοίρες –Κλωθώ, Άτροπος, Λάχεσις, Τύχη– υφαίνουν τον ιστό της μοίρας, δουλεύοντας αδιάκοπα, καθορίζοντας τις ζωές των ανθρώπων. Κόβουν και κινούν το νήμα πλέκοντας ανάμεσα στις κλωστές τραγικές φιγούρες γυναικών, κραυγάζοντας την πραγματικότητα.