Γιάννης Λεκόπουλος: Όταν το τραγούδι γίνεται αφήγηση ζωής

Με οδηγό τον στίχο, την αλήθεια και την ανθρώπινη επαφή, ο Γιάννης Λεκόπουλος, μιλάει για τη μουσική ως ανάγκη, ψυχοθεραπεία και πράξη ενσυναίσθησης.

Δεν είναι όλοι οι τραγουδιστές αφηγητές. Κι ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που αφήνουν τη φωνή τους να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στο νόημα και στο συναίσθημα, στον δημιουργό και στον ακροατή. Ο Γιάννης Λεκόπουλος ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Για εκείνον, το τραγούδι δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια επιλογή ή ένα επάγγελμα. Ήταν από την αρχή μια εσωτερική ανάγκη, ένας τρόπος να υπάρξει και να επικοιν ωνήσει. Με βαθιά πίστη στον στίχο, σεβασμό στην αλήθεια του τραγουδιού και αφοσίωση στην ανθρώπινη επαφή, μιλάει για τη μουσική ως αφήγηση ζωής, για τη σκηνή ως τόπο συνάντησης και για τη σιωπή ως αναγκαίο αντίβαρο στον θόρυβο της εποχής.

Γιάννη, πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι δεν θα είναι απλώς χόμπι για σένα;

Η Νελιόνα Μούτσου και η Άπατρις γη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Νελιόνα Μούτσου: Η συγγραφή ποίησης είναι μια εσωτερική ανάγκη. Δεν είναι απλώς τρόπος έκφρασης· είναι τρόπος ύπαρξης και, ίσως, ένας τρόπος να γίνει η ύπαρξή μου μέσα στο ανθρώπινο σώμα πιο υποφερτή. Η συγγραφή ποίησης είναι επίσης ένας τρόπος συνειδητοποίησης και επεξεργασίας του τραυματισμένου εσωτερικού μου κόσμου.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

The Effect

Το The Effect της Lucy Prebble, που παρουσιάζεται στο θέατρο Αυλαία, δεν είναι απλώς ένα έργο για τον έρωτα ή την ψυχική διαταραχή. Είναι ένα έργο για την αμφιβολία για εκείνη τη λεπτή, σχεδόν τρομακτική, γραμμή ανάμεσα στο συναίσθημα και τη βιοχημεία, ανάμεσα στο «σε αγαπώ» και στο «είναι απλώς χημεία».

Ο ρόλος των μουσείων στη διαχείριση τραυματικών υλικοτήτων

Ο ρόλος των μουσείων στη διαχείριση τραυματικών υλικοτήτων είναι σημαντικός και αφορά την υπεύθυνη διαχείριση αντικειμένων, που συνδέονται με επώδυνες ή καταστροφικές ιστορικές και κοινωνικές εμπειρίες. Η διαχείριση των τραυματικών υλικοτήτων ενδέχεται να αφορά αντικείμενα, που συνδέονται με πολέμους, γενοκτονίες, μεταναστεύσεις ή άλλες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις. Τα μουσεία δεν λειτουργούν απλώς ως χώροι φύλαξης, αλλά ως «μνημονικοί τόποι», που παρέχουν στους επισκέπτες την ευκαιρία να κατανοήσουν τις ιστορικές καταστάσεις, που δημιούργησαν αυτά τα τραύματα.

Ενδυματολογία και σκηνογραφία αρχαίου δράματος

Οι παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών στην αρχαιότητα διέφεραν –όπως είναι φυσικό– πολύ από τις σημερινές, όχι μόνο στην σκηνοθεσία και τη μουσική, αλλά σε όλη την σύνθεση για την παρουσίαση της τραγωδίας.

Οι υποκριτές φορούσαν έναν μακρύ χιτώνα. Είχε ποικιλία από χρώματα και ήταν πιο διακοσμημένος απ' ότι οι χιτώνες που φορούσαν στην καθημερινή τους ζωή οι Αθηναίοι. Άλλαζε βέβαια η σχεδίαση του ενδύματος από τραγωδία σε τραγωδία και από ρόλο σε ρόλο. Το ένδυμα έπρεπε να αντικατοπτρίζει την κοινωνική θέση του τραγικού ήρωα και την κατάσταση στην οποία βρισκότανε. Σύμφωνα με έρευνες, στα πρώτα ανεβάσματα των αρχαίων τραγωδιών, η περιγραφή του ενδύματος ήταν ένας μακρύς και φαρδύς χιτώνας, που κάλυπτε σχεδόν όλο το σώμα του ηθοποιού. Επίσης, υπήρχε και το ιμάτιο που και αυτό διέφερε από τον άλλων υποκριτών και ο λόγος και εδώ είναι για την κοινωνική διάφορα και για την ψυχολογική κατάσταση που είχαν οι ήρωες.

Χίλια πουλιά

Οι εκδόσεις Βακχικόν, με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω του προγράμματος Creative Europe, έχουν παραχωρήσει στο κοινό μια σειρά από όμορφα, διδακτικά παιδικά βιβλία/παραμύθια πολλά από τα οποία έχουμε παρουσιάσει μαζί.

Σήμερα, μικροί μου φίλοι, σειρά έχει ένα ακόμα παιδικό βιβλίο, το οποίο φέρει τον τίτλο Χίλια πουλιά. Ένα παιδικό συναισθηματικό βιβλίο και συνάμα διδακτικό που συνοδεύεται από μια όμορφη και πολύχρωμη εικονογράφηση, ικανή να κάνει τα παιδικά σας προσωπάκια να χαμογελάσουν. Αν είστε έτοιμοι, ελάτε να σας καλωσορίσω στην ιστορία της Αντρέα Πέκλαρ με καταγωγή από τη Σλοβενία, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου.

Ταξίδι στην έρημο

Ένας ιδιαίτερος χώρος, αφιερωμένος στην τέχνη του θεάτρου, με επιμέλεια προσφέρει τις υπηρεσίες του στους απανταχού λάτρεις του θεάτρου. Μόλις κάποιος μπει σε αυτό τον χώρο θα διαπιστώσει με πόση αγάπη έχει φτιαχτεί βλέποντας παντού κάθε λογής είδη τέχνης όμορφα τοποθετημένα.

Ο Κορυδαλλός έχει το δικό του στολίδι με το θέατρο ΕΝ-Α να διαφέρει από οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν. Υπεύθυνη για αυτή την ξεχωριστή δημιουργία είναι η Ελπίδα Αμίτση που την απόλαυσα σε έναν δυνατό μονόλογο με τίτλο Κόκκινος ιπποπόταμος και ξαναγύρισα για να παρακολουθήσω μία από τις ταινίες της όπως είχα υποσχεθεί ότι θα πράξω όταν γνωρίστηκα μαζί της.

Η τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή

Πώς ξεκίνησε αυτό το μοιραίο βράδυ; Τι έκανε τον Νίκο Κοεμτζή να σκοτώσει τρεις ανθρώπους και να τραυματίσει άλλους εφτά; Άραγε, μια παραγγελία ήταν μόνο η αιτία για να λογοφέρουν και να αφαιρεθούν τόσες ζωές;

Ο Νίκος Κοεμτζής ήταν μια διφορούμενη προσωπικότητα. Γεννημένος σε ένα χωριό της Πιερίας με πολλές στερήσεις από μικρός, μεγάλωσε με αριστερές πεποιθήσεις και ένα αρκετά βεβαρυμμένο ποινικό ιστορικό. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1973, στο νυχτερινό μαγαζί Νεράιδα, μαλώνοντας για μια παραγγελία αφαίρεσε τρεις ζωές και καθόρισε για πάντα την μετέπειτα ζωή του, από τα 35 του χρόνια μέχρι τα 71 που άφησε την τελευταία πνοή στον πάγκο που πουλούσε την αυτοβιογραφία του, στο Μοναστηράκι. Για αυτόν μια κακία στιγμή είναι η αιτία, όπως γράφει και στο βιβλίο του, θέλοντας να πει την δική του εκδοχή για τα γεγονότα.

Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι

Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, του Όσκαρ Ουάιλντ, στο θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγιοπετρίτη-Μπογδάνου, με την Νάντια Κοντογιώργη, μια γυναίκα, στον ρόλο του Ντόριαν Γκρέι κι όχι μόνο.

Με μεγάλη μαεστρία ντύνεται και τους 26 ρόλους της παράστασης, άλλοτε με τη φυσική της παρουσία κι άλλοτε με τη βοήθεια βιντεοσκόπησης. Ανάμεσα σε 6 καθρέπτες, ένα βάθρο με επίπεδα και μια κατασκευή που κουνώντας την γίνεται τραπέζι ή κρεβάτι σαν χαμαιλέοντας, αλλάζει συνεχώς δέρμα πετώντας το άθλιο σαρκίο που περιβάλλει την προσωπικότητα του πανέμορφου, σωστού Άδωνη, του νεαρού Ντόριαν Γκρέι.

Η Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν και το Γαλάζιο βανάκι

Ξεκίνησα να γράφω το Γαλάζιο βανάκι πριν περίπου τέσσερα χρόνια, αλλά ήταν μια διεργασία που μόνο στο τέλος απέκτησε συνεχόμενη ροή. Είναι λογικό, άλλωστε, γιατί η δημιουργική διαδικασία ποτέ δεν είναι γραμμική και αδιάκοπη, πόσο μάλλον όταν η συγγραφή δεν είναι η κύρια δραστηριότητά σου. Έτσι το Γαλάζιο βανάκι πέρασε από στρωτή άσφαλτο σε χαλίκια και χώμα, από λακκούβες μεγάλες και μικρές και πάλι πίσω, μέχρι να φτάσει εδώ που είναι σήμερα. Πέρασε και από σέρβις στη Βερανζέρου 13, γέμισε το ντεπόζιτο και περιμένει με τη μηχανή αναμμένη τους αναγνώστες του.