«Το θέατρο παραμένει μία ζωντανή και αναγκαία τέχνη», Βίκυ Θεολόγη

Στο σημερινό μας άρθρο έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε τη σκηνοθέτη, ηθοποιό και δασκάλα υποκριτικής, την κυρία Βίκυ Θεολόγη!

Ελάτε να γνωρίσουμε κάποια βιογραφικά στοιχεία από την πλούσια προσφορά της στο θέατρο: Η Βίκυ Θεολόγη είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων, στην Ειδική Εκπαίδευση και στο Αρχαίο Θέατρο. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός θεατρολόγος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Δωδεκανήσου. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Θεατρικού Συλλόγου Δωδεκανήσου, με σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη και προώθηση της θεατρικής παιδείας στην περιοχή. Έχει διοργανώσει επί τρία συναπτά έτη το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Ρόδου, ενισχύοντας τη διεθνή καλλιτεχνική εξωστρέφεια του νησιού. Παράλληλα, με τη θεατρική της ομάδα Κουίντα έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις σε θεατρικούς διαγωνισμούς εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε πολύ κυρία Θεολόγη που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας γι' αυτή την συνέντευξη. Θεωρείτε τον εαυτό σας περισσότερο σκηνοθέτη, ηθοποιό ή δασκάλα υποκριτικής;

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες, στο θέατρο Auditorium, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Παίζουν: Μαρία Κατσανδρή, Ιφιγένεια Καραμήτρου.

Μία σύγχρονη, επίκαιρη παράσταση, μια ιστορία της διπλανής πόρτας.

Η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση της ψυχής, τα κλειστά στόματα σε μια κοινωνία που στέκεται απλός παρατηρητής χωρίς να λαμβάνει θέση.

Ο τελευταίος αντάρτης

Ο τελευταίος αντάρτης, στο θέατρο Άβατον, του Ανδρέα Ζαφείρη σε σκηνοθεσία Ιωάννας Νιάχα. Παίζουν: Μαρία Καρύδη, Χάρις Μπεζιούλα, Δήμητρα Μυφτάρι, Λύδια Ορφανουδάκη, Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη. Ηχητικά ακούμε τη φωνή του Τάκη Σάντρα, του τελευταίου αντάρτη της ομάδας.

Την αληθινή ιστορία της τελευταίας ομάδας του δημοκρατικού στρατού στον Γράμμο, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε μια πραγματική κατάθεση ψυχής από όλα τα κορίτσια.

Απλά σ' αγαπώ

Μπορεί η αγάπη να νικήσει όταν τα πάντα γύρω της καταρρέουν; Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη να είναι τόσο δυνατή; Υπάρχει αληθινή αγάπη όταν υποβόσκουν κίνδυνοι;

Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί.

Ένα αναγνωστικό ταξίδι με πολλές διακυμάνσεις που περνά θάλασσες και βουνά.

Το μαύρο κουτί

Το μαύρο κουτί, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά (σκηνή Ωμέγα), σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν και σε κείμενο Γιώργου Ηλιόπουλου. Παίζουν: Στέφανος Κυριακίδης, Νικολέτα Καρρά, Μαρία Κανελλοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Κατερίνα Κυριαζή.

Μετά τη συντριβή του αεροπλάνου, οι εμπειρογνώμονες πάντα αναζητούν το μαύρο κουτί για να βρουν τα αίτια της τραγωδίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην παράσταση. Οι πρωταγωνιστές κρύβουν καλά το «μαύρο κουτί» της ζωής τους το οποίο εμπεριέχει μέσα του πικρές αλήθειες, όχι επειδή θέλουν να καλύψουν γεγονότα αλλά από αγάπη. Μόνο που, σε αυτό το κουτί, η αλήθεια πονάει αφόρητα γι' αυτό και την έχουν καλά κρυμμένη.

Toxicity

Της φυλακής τα σίδερα... που οπωσδήποτε δεν μπορεί να κάνει κάποιον καλύτερο.

Με την καμία.

Είναι προφανές ότι θα γνωρίσει και άλλους ανθρώπους πολύ χειρότερους από τον ίδιο και θα ενσωματωθεί σε μια κοινότητα διαφθοράς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα έργο που έχει να κάνει με τρεις γυναίκες κρατούμενες, κάθε μία με το δικό της παράπτωμα, που αδημονούν να φύγουν από εκεί μέσα και αυτό –έστω και προσωρινά– τις κάνει να συνεργαστούν για να πετύχουν την απόδραση που όλες θέλουν...

Με έμπνευση από το American Buffalo, το Toxicity –με αρκετές ομοιότητες αλλά και διαφορές– είναι ένα νέο σύγχρονο έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Γιώργο Νικολόπουλο με βοήθεια στην συγγραφή από την Μαρία Δαμασιώτη.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από σήμερα ξεκινάμε να δημοσιεύουμε μια νέα στήλη. Πρόκειται για μια σειρά άρθρων που θα αναφέρεται σε ομάδες γυναικών, οι οποίες, ενώ έχουν παράγει σημαντικό έργο σε πολλούς και διάφορους τομείς, παραμένουν ακόμα στην αφάνεια ή είναι ελάχιστα γνωστές, σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους και ομότεχνούς τους, οι οποίοι συνήθως δρέπουν τις δάφνες και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις εις βάρος τους.

Η κάθαρση

Χρήστου Ντικμπασάνη

Απαθής στέκεσαι

μπροστά στην κομματιασμένη σου ημέρα

Την έκοβες αιώνες τώρα

για να βρεις μέσα της το γιατρικό σου

απ' τους άσπονδους ιούς και τα ύπουλα βακτήρια

του σώματος και της ψυχής

Έφθασες μέχρι το μεδούλι της μα τίποτα δε βρήκες

Από πού κι ως πού Σπάρτη;

Πριν ξεκινήσουμε τη σημερινή μας ανάρτηση να σας προειδοποιήσουμε ότι για τα ορθογραφικά λάθη δεν φταίει το αγαπημένο σας κουκκιδάκι, που κάνει λαμπρή δουλειά, αλλά ο Λακε-δαίμων του τυπογραφείου.

Συνεχίζουμε…

Ο Λακεδαίμων ήταν βασιλιάς της Σπάρτης και ήταν αυτός που έδωσε το όνομά του στο κράτος των Λακεδαιμονίων.

Δύο οι εκδοχές για το όνομα και οι δύο από τον Ησύχιο (λεξ. LSJ).

1η: Από το λακεδάμα, αλμυρό νερό που χρησιμοποιείται ως πόσιμο από τους Μακεδόνες αγρότες. Όχι, αγαπητέ Ησύχιε, δεν συμφωνούμε, σε λίγο θα μας πεις ότι από το πολύ αλάτι έγινε ΛακεΡδαιμωνία.

Δεσποινίς Μαργαρίτα

Ένας μονόλογος που μεταφέρεται σε επτά διαφορετικούς ερμηνευτές μέσα στην τάξη ενός δημοτικού σχολείου όπου ο απόλυτος άρχοντας, η δασκάλα της τάξης δεσποινίς Μαργαρίτα, κάνει μια κατήχηση στους μαθητές της δίνοντας έμφαση στην ανάγκη της γνώσης, στους κανόνες της κοινωνίας, τη θέση του ατόμου σε αυτή, με έναν επιτακτικό τρόπο και λόγο μακροσκελές, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αποριών – μία κατήχηση άνευ προηγουμένου.

Ο λόγος είναι σαφής και σε αρκετά σημεία σωστός αλλά ο τρόπος που μεταφέρεται είναι αντιπαιδαγωγικός.