Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Να θυμάσαι πάντα - Ποσό θα βόλευε να είχα πεθάνει;

Πως εσύ μ' έσωσες - Δεν θα σας τάραζα το αντισύμπαν σας

Από τη δίνη αυτής της γυναίκας - Αντίκρυ στον τάφου μου ούτε καν θα ήσασταν

Η απλή έλξη του καθαρού βλέμματος - Και στην σκέψη μου μια ροχάλα, κι αν.

Η αλήθεια της ειλικρίνειας - Μικρά στρατιωτάκια της υποκρισίας

Και η πλαστικότητα του κορμιού σου - εφεδρείες των υπονομευτών

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Πώς ξεχνάνε οι άνθρωποι;

Πώς αδικούν εύκολα όταν αυτό τους συμφέρει;

Πόσο εύκολο είναι να ξεχάσει κάποιος τις διώξεις, τις ρίζες του, ακόμα και την αγάπη που δίδαξε ο Χριστός;

Ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε ένα από τα πιο μεγαλειώδη έργα του, το Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, βάζοντάς τα, ανοιχτά και ξεκάθαρα, με τις ηγεσίες της Εκκλησίας και με την υποκρισία τους να μπορούν να μετατρέπουν οτιδήποτε κατά το συμφέρον τους. Δημιούργησε ένα παγκόσμιο μυθιστόρημα που διαβάζεται 70 και βάλε χρόνια και ένα από τα καλύτερα έργα του παγκόσμιου θεάτρου. Αυτοί που, εντέλει, τον αφόρισαν έσβησαν στη λήθη του χρόνου και σήμερα κάνεις δεν τους θυμάται. Ο Καζαντζάκης όμως μένει, αθάνατος και ελεύθερος, όπως του αρμόζει, για πάντα στη μνήμη του κόσμου.

Ο Γιώργης Χαριτάτος και η Πρώτη ύλη

Η Πρώτη ύλη είναι το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο και, με έναν τρόπο, η πρώτη συνειδητή προσπάθεια να συγκεντρώσω σε έναν ενιαίο χώρο τις λέξεις, τις εικόνες και τις εμπειρίες που με απασχόλησαν τα τελευταία χρόνια. Δεν γεννήθηκε, όμως, από μια μεμονωμένη στιγμή έμπνευσης ούτε γράφτηκε με γραμμικό τρόπο. Τα περισσότερα ποιήματα γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε στιγμές που ένιωθα ότι κάτι μέσα μου ζητούσε να ειπωθεί, έστω και με τρόπο αποσπασματικό. Σε στιγμές που με συγκινούσαν, όπως ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα μιας αβάσταχτης μοναξιάς, ένα παιδικό όνειρο. Αργότερα, όταν άρχισα να τα βλέπω όλα μαζί, κατάλαβα ότι υπήρχε ένας κοινός πυρήνας που τα ένωνε.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, του κορυφαίου Νίκου Καζαντζάκη, στο θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία, διασκευή και πρωταγωνιστικό ρόλο από τον λατρεμένο Μάνο Καρατζογιάννη. Παίζουν ακόμα οι Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Έλενα Μαυρίδου, Πάνος Κούλης, Κώστας Φαλελάκης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Σπύρος Μαραγκουδάκης Μιχαήλ-Εφραίμ Τσουμπός.

Ο πολυμεταφρασμένος, σπουδαίος μας συγγραφέας και το έργο του. Ένα από τα πιο ξακουστά του αφού έγινε κινηματογραφική ταινία, τηλεοπτική σειρά, μέχρι και όπερα στο εξωτερικό, τώρα ήρθε η στιγμή να ανέβει στη θεατρική σκηνή από έναν ταλαντούχο ηθοποιό και σκηνοθέτη, τον Μάνο Καρατζογιάννη.

«Το πρώτο μου έργο είναι η απόδειξη πως ποτέ δεν είναι αργά», Μοσχούλα Μπέστα

Πώς μετράμε... την ευτυχία;

Μοσχούλα Μπέστα: Η ευτυχία δεν είναι ένα αντικείμενο που μετριέται, αλλά μια εμπειρία που βιώνεται. Βρίσκεται βαθιά μέσα μας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το νόημα που δίνουμε στην ύπαρξή μας. Δεν αποτελεί μια στατική κατάσταση που «κατακτιέται», αλλά μια δυναμική εμπειρία που εξελίσσεται και μεταβάλλεται.

Για μένα, η ευτυχία είναι το αποτέλεσμα της ευθυγράμμισης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουμε, αυτά που πιστεύουμε και αυτά που πράττουμε.

Πώς μετράμε... τη δημιουργία;

Μ.Μ.: Η δημιουργία μετριέται:

Από το πόσο τολμάμε να εκτεθούμε, χωρίς να φοβόμαστε την αποτυχία,

Από την αποφασιστικότητα να ξεκινήσουμε και να δώσουμε μορφή σε αυτό που νιώθουμε, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα,

Από το πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εξερευνά, να κάνει λάθη και να συνεχίζει.

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 8ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Τι μπορεί έπειτα να δηλωθεί, όσον αφορά την ελληνική λατρεία των ζώων, η οποία εξετάστηκε ως παρόμοια με την αιγυπτιακή; Η μόνη δήλωση μπορεί να είναι ότι η ελληνική λατρεία των ζώων ήταν τελείως διαφορετική από την αιγυπτιακή λατρεία, ακόμα και στο ν' αναρωτιέται κανείς, εάν ο όρος «ζωολατρία» μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο. «Εντούτοις», τονίζουν οι Smelik και Hemelrijk, «το γεγονός ότι τα ζώα έπαιξαν έναν ρόλο στην ελληνική θρησκεία (όσον αφορά τις ιδιότητες των θεών), πιθανώς κατέστησε τους Έλληνες συγγραφείς κάπως πιο προσιτούς στην αιγυπτιακή πρακτική της ζωικής λατρείας. Κατά συνέπεια, το λάθος που γίνεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, που δηλώνει ότι ο αετός τιμήθηκε ως βασιλικό ζώο και αντάξιο του Διός στις αιγυπτιακές Θήβες (ενώ εννοούσε πιθανότατα τον γύπα), μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι ο αετός συνδέθηκε με τον Δία στην Ελλάδα».

Ο τελευταίος κύκλος του Μιχαήλ

Το βιβλίο του Γιώργου Γιαννακόπουλου Ο τελευταίος κύκλος του Μιχαήλ είναι ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα που δεν περιορίζεται στην εξωτερική δράση, αλλά χαρτογραφεί μια εσωτερική, μυσταγωγική πορεία προς την αυτογνωσία και την πνευματική ολοκλήρωση. Το βιβλίο θέτει κεντρικά υπαρξιακά ερωτήματα: «Θα αλλάξει ποτέ ο κόσμος;», «Θα αλλάξουμε εμείς;» και εξετάζει τη σχέση του ανθρώπου με την ελευθερία, την ευθύνη, τη σκιά, την ψυχή και την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ήρωας, γεννημένος στη μυθική χώρα των Κενταύρων και μετανάστης στη Βενετία, ξεκινά ένα ταξίδι που τον οδηγεί στην Αρχαία Κόρινθο και τον Ναό του Απόλλωνα, αναζητώντας νόημα και λύτρωση.

Ο θόλος

Γεωργίου Κονίδη

Ενας άυλος κύβος που έχει δημιουργηθεί για να κατατάξει μέσα του όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Κάθε τάξη ζει τη δική της πραγματικότητα βλέποντας τον θόλο που έχει δημιουργηθεί για την τάξη του.

Οι θόλοι μεταξύ τους δεν τέμνονται, δεν έχουν κοινό παρονομαστή και κανένα σημείο επαφής.

Η κατώτερη κοινωνική τάξη περιβάλλεται από έναν θόλο που περιέχει αυστηρά δεδομένα, νόμους και θεωρίες που έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Ο θόλος της μεσαίας τάξης αυξομειώνεται.

Ένας αριθμός φθείρεται και οδηγείται στην κατώτερη τάξη και ένας μικρός προχωρά στην ανώτερη.

Ο θολός τους παρουσιάζει περισσότερες ευκαιρίες αλλά και πάλι, οι νόμοι έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Το φάντασμά της μέσα στην ομίχλη

Πέτρου Βαζακόπουλου

Εκείνη

Στεκόταν ακριβώς μπροστά μου. Λίγα μέτρα μακριά μου. Έμοιαζε με πλάσμα από κάποιον άλλο κόσμο, σχεδόν αέρινη και το περπάτημά της αρκετά αλλόκοτο καθώς δεν έμοιαζε να πατά στο έδαφος αλλά ούτε να έχει κάποια ισορροπία. Ερχόταν προς το μέρος που βρισκόμουν αργά, νωχελικά. Το σκοτάδι πίσω της έμοιαζε να είχε πτυχές που μόλις είχαν ξεδιπλώσει το περιτύλιγμα ενός περίεργου σκοτεινού χάρτινου κόσμου που μετασχηματιζόταν και διαχεόταν καλύπτοντας αργά αλλά σταθερά τον δικό μου χώρο.

Ένιωθα πως εκείνο το ομιχλώδες περίεργο σκοτεινό υλικό που αναδυόταν είχε προηγηθεί της σκέψης μου και είχα πειστεί για το σκοτεινό μεγαλείο του καθώς είχα ήδη παραδοθεί στην επιτακτικότητα μιας κατάστασης που με πλαισίωνε απόλυτα, κυριαρχικά. Η σκέψη μου, όσο βρισκόμουν απέναντι της, έμοιαζε με ένα καρυδότσουφλο, μια βαρκούλα που πάλευε μέσα σε έναν τεράστιο ωκεανό. Ήμουν ένας θαλασσοπόρος, που πνιγόταν στη θάλασσα παρακαλώντας να διασωθεί μπροστά στο τεράστιο προσωπείο της, που αναδυόταν μέσα από μεγαλειώδη κύματα σκοταδιού και ομίχλης.

Έργο δύο προσώπων

Έργο δύο προσώπων, στο θέατρο Ροές, του Tennessee Williams, σε σκηνοθεσία Νάνας Παπαδάκη, με την ίδια στη σκηνή και τον Βαγγέλη Παπαδάκη.

Ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Δύο αδέρφια που τελούν υπό καθεστώς εγκλεισμού. Υπερβάσεις που είναι αναγκασμένοι να κάνουν.

Ένας καθρέφτης ατομικής και συλλογικής ευθύνης.