Ο Σπύρος Φλώρος Και εγένετο ειρήνη - Και εγένετο φως

Δεν είναι, υποθέτω, εύκολο και, συνήθως, δεν είναι ούτε και επιθυμητό να μιλά κανείς για το έργο του. Όταν δημιουργείς, δίνεσαι με όλο σου το είναι στο έργο σου, καταθέτεις την ψυχή σου μέσα στις λέξεις, στις νότες, στις εικόνες, στα χρώματα, στον πηλό ή στο μέταλλο. Και μετά σιωπάς. Αφήνεις το έργο σου να μιλήσει, να ψιθυρίσει ή να κραυγάσει και να πει ό,τι έχει να πει σε όποιον έχει κάτι να δει, να βιώσει, να ανακαλύψει μέσα σε αυτό. Έτσι, λοιπόν, προσπαθώντας να μιλήσω για το έργο μου, νιώθω αυτή τη δυσκολία, ίσως την επιφυλακτικότητα και τον φόβο για μία ενδεχόμενη οίηση και ναρκισσισμό που ενδέχεται να αναδίδει το γεγονός ότι μιλώ, εγώ, ο ίδιος για το έργο μου.

Τάμα

Τάμα, στο Σύγχρονο θέατρο, σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου, βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες. Παίζουν: Μαρία Προϊστάκη, Χρύσα Κοτταράκου, Φανή Παναγιωτίδου.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου, εκτός από εξαιρετικός ηθοποιός, είναι και φοβερός σκηνοθέτης. Έχοντας δει παλαιότερες δουλειές του και ξεχωρίζοντας την παράσταση Παλιά Εθνική ήμουν σίγουρη ότι και αυτή του η παράσταση θα ήταν εξίσου αξιόλογη και φυσικά δεν απογοητεύτηκα.

Μάκβεθ

Μάκβεθ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά, στο θέατρο Από Μηχανής, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Εξαρχέα. Παίζουν: Βαγγέλης Αμπατζής, Θανάσης Ζερίτης, Γιώργος Χριστοδούλου, Άρης Μπαλής.

Ένας αγώνας κυριαρχίας ανάμεσα στους άντρες του παλατιού. Μια μάχη ενηλικίωσης. Ο απογαλακτισμός του αρσενικού από τα στήθη της μάνας αλλά και η αποκοπή από την ίδια του την οικογένεια.

Ο Λουκάς Τσικλητάρης και η Αντιόπη

Πώς σας ήρθε η ιδέα για το βιβλίο;

Λουκάς Τσικλητάρης: Η σύλληψη της «Αντιόπης» δεν προήλθε από μία ξαφνική έμπνευση της στιγμής. Ωρίμασε και «κατασκευάστηκε» στον νου μου στο πέρασμα του χρόνου, συνθέτοντας τις γνώσεις μου από τις σπουδές μου, το υλικό από τα αναγνώσματά μου (φυσική, λογοτεχνία, ψυχολογία, ιστορία), τις προσωπικές κι επαγγελματικές μου εμπειρίες. Όλα αυτά διαμόρφωσαν την αντίληψή μου. Καίριο ρόλο έπαιξε εδώ και η προετοιμασία μου για την εισαγωγή στην Εθνική Σχολή Δημόσιας και Αυτοδιοίκησης, όπως και η αποφοίτησή μου απ' αυτή, χάρη στην οποία μελέτησα και την πολιτική επιστήμη, τη δημόσια διοίκηση, την οργάνωση και λειτουργία του κράτους. Επίσης, επειδή η «Αντιόπη» είναι ένα φουτουριστικό δυστοπικό μυθιστόρημα, με φόντο πολλαπλές κρίσεις, με ενέπνευσαν τα βιώματά μου από τη μακροχρόνια ελληνική οικονομική κρίση, καθότι ως millennial την έζησα έντονα, οι εμπειρίες από την περίοδο του κορωνοϊού και την κλιματική κρίση. Είμαι ένα ανήσυχο πνεύμα, που διαβάζει και προβληματίζεται για τα συμβαίνοντα και την επικαιρότητα. Έτσι, δεν θα μπορούσα να μην εντάξω, με μία κριτική ματιά, όσα έχουμε ζήσει και ζούμε σήμερα, τα οποία προσπάθησα νοητά να προβάλω στο αύριο, να δείξω το πώς οραματίζομαι τον κόσμο μας στο κοντινό μέλλον.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Στέλιος Καλογερόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Καημένε μου Μάρικ» (του Αλεξέι Αρμπούζοφ, θέατρο Αθηνά, 1977-1978).

Δόξα (sin)

Μια θεατρική ομάδα με το όνομα Ταράτσα, με πολλές ανησυχίες, από την Θεσσαλονίκη, φιλοξενείται από το θέατρο Δρόμος, για λίγες παραστάσεις, θέλοντας να γνωρίσει και στο αθηναϊκό κοινό τον τρόπο που χειρίζεται, από το μηδέν, παιχνίδια ρόλων για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός έργου επί σκηνής.

Το έργο που παρακολούθησα ονομάζεται Δόξα (sin) και είναι ένα μυθοπλαστικό διήγημα της Σοφίας Αλεβιζάτου που περιέχει αρκετά στοιχεία από αληθινές μαρτυρίες για σεξουαλική κακοποίηση από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Όλα ξεκίνησαν όταν η θεά Αθηνά, φύσηξε την θεϊκή πνοή της για πρώτη φορά μέσα σ' ένα καλάμι, επινοώντας τον αυλό...

Με τον καιρό, ο αυλός έγινε το βασικό όργανο σε όλους τους εορτασμούς, ιδιαίτερα προς τιμήν του θεού Διόνυσου, αφού ο ανυπόταχτος «δαιμονικός» του ήχος ταιριάζει στην άγρια φύση αλλά και την έμπνευση που συνεπαίρνει ψυχές και σώματα. Τον αυλό παίζουν γυναίκες και άνδρες, αυλητρίδες και αυλητές, πράγμα που σημαίνει την εξαρχής παρουσία των γυναικών στα μουσικά δρώμενα εκείνης της πρώιμης περιόδου και την ενασχόλησή τους με τα λαϊκά όργανα, όπως είναι αυτό «το καλάμι το παμμέγιστο», κατά την ποιητική αναφορά του Στεφάν Μαλλαρμέ στο συγκεκριμένο όργανο.

Total Dive

Ναι, και η Βρετανία μπορεί να παίξει americana και μάλιστα πολύ καλά!

Υπάρχει πάντα αυτή η συζήτηση γύρω από μπάντες, που κυκλοφορούν μουσική πολύ συχνά, ότι κάπου θα «αραιώσει» η ποιότητα ή ότι χρειάζεται απόσταση για να ξεχωρίσει το καλό από το απλώς επαρκές. Στην περίπτωση των Brown Horse, όμως, αυτό το αφήγημα μοιάζει να μην ισχύει. Τρεις δίσκοι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και αντί να φαίνεται κόπωση, το Total Dive δίνει την αίσθηση μιας μπάντας που αρχίζει να καταλαβαίνει όλο και καλύτερα τον εαυτό της. Αν κάτι γίνεται ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή, είναι ότι αυτό που κάνουν, το κάνουν με μια σχεδόν αβίαστη φυσικότητα.

Girls & boys

Girls & boys, του Dennis Kelly, στο θέατρο Αλάμπρα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Λητώς Τριανταφυλλίδου.

Η Νατάσα Εξηνταβελώνη σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση ψυχής. Ένας μονόλογος μιας γυναίκας που έχει χάσει τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα ΠΑΝΤΑ. Γιατί όταν μια μάνα χάνει τα παιδιά της με αυτόν τον φρικτό τρόπο που τα έχασε η ηρωίδα μας δεν υπάρχουν λόγια να ειπωθούν. Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν τα συναισθήματά της.

Οι μικροοργανισμοί

Χρήστου Ντικμπασάνη

Είναι κι αυτοί οι μικροοργανισμοί

που σαν περάσουν κάποιοι αιώνες

ζωντανεύουν περισσότερο

Διαπερνούν με τις κεραίες τους

το κορμί της αιωνιότητας

Δεσμεύονται με όποιον άγνωστο