Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ±3. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ±3. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εριέττα: Η αγία των τρελών

Άρη Γεράρδη Εριέττα: Η αγία των τρελών

Μοναδικό βιβλίο. Αν ψάχνετε κι εσείς ιδιαίτερες γραφές, που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα με απελευθερωμένη ματιά, χωρίς ν' ακολουθούν κάποια νόρμα, είδος, «συνταγή» ή ό,τι άλλο, τότε αυτό το ποιητικό βιβλίο από τον Άρη Γεράρδη Εριέττα: Η αγία των τρελών, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γράφημα, σας ενδιαφέρει και μπορεί να σας κερδίσει αυτοστιγμεί.

Πρόκειται για υβριδικό λογοτέχνημα που χαρακτηρίζεται ως σκηνικό ποίημα –από τον ίδιο τον δημιουργό και τον εκδότη– και που ουσιαστικά είναι ένα μόρφωμα ανάμεσα σε θέατρο και ποίηση το οποίο «ακουμπά» και στα δύο, διαθέτει ισχυρά στοιχεία και από τα δύο χωρίς όμως να ανήκει εξολοκλήρου σε κανένα εκ των δύο.

Τονισμός και πνευματισμός της ελληνικής

Τονισμός και πνευματισμός της ελληνικής υπό του Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου

Αν ψάχνετε εκδοτικό που να προσφέρει καλά ελληνικά με άριστη και εις βάθος γνώση της γλώσσας τότε οπωσδήποτε τα βιβλία του Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου έχουν επάξια τη θέση τους στη βιβλιοθήκη σας αλλά και επειδή πρόκειται για ποιοτικά αναγνώσματα. Ο ίδιος εκδότης, παράλληλα με τίτλους μυθοπλασίας, θεάτρου, ποίησης, μεταφράσεων κ.ο.κ. κυκλοφορεί και άλλους, πολύτιμους θησαυρούς γνώσης δείχνοντας έμπρακτα το μεράκι και την αγάπη του για ό,τι κάνει.

Προηγούμενα παραδείγματα τέτοιων τίτλων αποτελούν οι εκδόσεις: Γραμματική δια στίχων πολιτικών του Μιχαήλ Ψέλλου, Ερωτήματα του Μανουήλ Χρυσολωρά και Γραμματική τέχνη του Διονύσιου Θραξ αλλά και ο Ύμνος εις την ελευθερίαν του Διονύσιου Σολωμού ενώ, πλέον, έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα χρήσιμο εγχειρίδιο: το Τονισμός και πνευματισμός της ελληνικής.

Ψίθυροι από μελάνι: Η επόμενη σελίδα

Ψίθυροι από μελάνι Νίκου Αναγνωστάκη

Θέλετε κάτι που να συνδυάζει λογοτεχνία και μαρτυρία; Κάτι που να μην είναι στεγνή εγκυκλοπαίδεια αλλά ούτε και εντελώς μυθοπλασία; Θέλετε να εισπράξετε το ηχόχρωμα μιας εποχής που δεν ζήσατε ή να τη θυμηθείτε; Ε, τότε οπωσδήποτε αυτό το ημερολόγιο μνήμης με στοιχεία και ντοκουμέντα είναι το ιδανικό ανάγνωσμα.

Ο Νίκος Αναγνωστάκης στη συλλογή κειμένων του Ψίθυροι από μελάνι: Η επόμενη σελίδα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όγδοο, γράφει από καρδιάς και μνήμης όλα όσα χαρακτήρισαν τις δεκαετίες του '60 και του '70, ζωντανεύοντας μια ολόκληρη εποχή σε όλα τα επίπεδα.

Καταπιάνεται με ένα ευρύ φάσμα θεματικών κι αυτό προσφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα αυτών των ετών σκιαγραφώντας τα από κάθε μεριά, ολοκληρωμένα. Θα βρούμε δοκίμια για την κοινωνία, την πολιτική, την κουλτούρα, τον πολιτισμό, την καθημερινότητα των πολιτών, τον αθλητισμό, τη διασκέδαση... Θα βρούμε δοκίμια για τις προσωπικότητες που ξεχώρισαν ή/και σημάδεψαν την εποχή (όχι μόνο Έλληνες), για την τηλεόραση, τη μουσική, τον Τύπο, τη γειτονιά... για τις διαφημίσεις ή τις ταινίες... Ναι, για όλα.

Κρυμμένες

Έλσας Κορνέτη Κρυμμένες

Διάβασα αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα και καλαίσθητη ποιητική συλλογή της Έλσας Κορνέτη, τις Κρυμμένες, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι, και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πώς να χαρακτηρίσω γενικά το βιβλίο: ποίηση για τη γυναίκα, γυναικεία ποίηση ή κάπως αλλιώς; Όλα σωστά και όλα ελλιπή τελικά, γιατί αυτό το σύνολο κειμένων, που μπορεί να έχει τη γυναίκα στο (επι-)κέντρο του και βασικό του πυλώνα, αδικείται βάναυσα αν χαρακτηριστεί βάσει αυτής ένεκα των αντίστοιχων μυθιστορηματικών χαρακτηρισμών που, όταν μιλήσει κανείς για γυναικεία λογοτεχνία, συσχετίζονται με ελαφρά αναγνώσματα, ρομάντζα και συναισθηματικά θρίλερ τύπου Άρλεκιν.

Εδώ, λοιπόν, έχουμε και γυναικεία ποίηση, αφού το πόνημα γράφτηκε από γυναίκα, αλλά και γυναικεία ποιητική, αφού το βιβλίο πραγματεύεται πλήθος θεμάτων, προβλημάτων και θέσεων της γυναίκας, σήμερα αλλά και σε όλες τις εποχές.

Η γυναίκα ως συμπαντικό κέντρο, η γυναίκα σε κάθε της διάσταση, η γυναίκα με κάθε ιδιότητα... Η γυναίκα που νιώθει μοναξιά, ανασφάλεια... Η γυναίκα που ποθεί... Ένα κυριολεκτικό, μεταφορικό και αλληγορικό μίγμα γύρω από τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, θέση και φύση... Και μία γυναίκα που εμπνέεται και εκφράζεται για όλες τις άλλες.

Το μέγαρο

Δημήτρη Μαμάκου Το μέγαρο

Η καλύτερη αυτοέκδοση που έχω διαβάσει!

Συνήθως, και δεν το λέω με κακό σκοπό, οι αυτοεκδόσεις βρίθουν θεμάτων καθώς δεν περνούν από τα χέρια επαγγελματιών [γραφιστών, επιμελητών, εκδοτών κ.ο.κ.] με αποτέλεσμα να προκύπτουν μια σειρά από ατέλειες, προβλήματα και λάθη. Άτυχα εξώφυλλα, αδιόρθωτα κείμενα, λανθασμένη σελιδοποίηση κ.λπ. με σοβαρότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, το αδύναμο κείμενο εφόσον οι περισσότερες αυτοεκδόσεις δουλεύονται μόνο από τον συγγραφέα τους, αν δουλεύονται και από αυτόν, γιατί έχει τύχει να μου πει άνθρωπος πως όταν ολοκληρώσει ένα βιβλίο του δεν το ξαναδιαβάζει ποτέ.

Το μέγαρο, ωστόσο, του Δημήτρη Μαμάκου, είναι ένα εξαίσιο πόνημα με αρετές που εκτιμώνται πολύ από μια φιλαναγνώστρια όπως του λόγου μου, που διαβάζει πολλά και πολύ και η οποία έχει χιλιοδεί, τόσες και τόσες, κοινωνικές ιστορίες με ήρωες που βιώνουν τα προβλήματά τους στη μεγάλη πόλη.

Στην υπόθεση, γνωρίζουμε τον Δημοσθένη που μετακομίζει σε ένα μεγακτήριο όταν κληρονομεί εκεί έναν χώρο και που διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν πάρει τα ηνία του συγκροτήματος ενώ οι υπόλοιποι, αν και δυσανασχετούν, συμβιβάζονται τελικά στα θέλω και τις πρακτικές τους. Ο Δημοσθένης, όμως, δεν μένει παθητικός απέναντι στη νοοτροπία. Ωθείται σε δράση ελπίζοντας ότι θα βρει κι άλλους συμμάχους.

Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια: Μια αφόρητα τραγική κωμωδία

Ηλία Μπαρλιά Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια

Ευφάνταστο και διασκεδαστικό έργο από τον Ηλία Μπαρλιά το Ο κύριος Τσέχωφ έχει κέφια, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο Μια αφόρητα τραγική κωμωδία.

Αν και πρόκειται για το πρώτο του βιβλίο, το θεατρικό του κυρίου Μπάρλια είναι όντως τόσο ευφάνταστο όσο δείχνει εν πρώτοις, με σύντομες σκηνές που βοηθούν την υπόθεση να κυλήσει γρήγορα και με μπόλικο κέφι αφού τόσο η ευθυμογραφική του διάθεση όσο και ο τραγέλαφος που εμβολίζεται προσφέρουν στην ανάλαφρη ατμόσφαιρα και τον παλμό του.

Πέντε χαρακτήρες: μία μάνα, τρεις γιοι και μία κόρη, συναντιούνται επί σκηνή με τους ήρωες πέντε τρεχωφικών έργων σε μία κοινωνική ιστορία τραγελαφικών καταστάσεων ενώ ένας αφηγητής λειτουργεί ως συνόπτης, πανόπτης ή δίνει όσα στοιχεία και πληροφορίες δεν προσφέρονται από τα διαλογικά μέρη.

Το μονοπάτι της μοίρας: Κανείς δεν ξεφεύγει

Χρήστου Γκουτζιούλη Το μονοπάτι της μοίρας

Διαβάζοντας τη νουβέλα του Χρήστου Γκουτζιούλη Το μονοπάτι της μοίρας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν βρίσκομαι μπροστά σε ένα πολύ γρήγορο και πολυπρόσωπο βιβλίο που καλύπτει αρκετά έτη ιστόρησης.

Ο συγγραφέας του πονήματος μάς αφηγείται μια μυθοπλασία εποχής που αφορά την ιστορία μιας οικογένειας που ξεκινά από τη γερμανική κατοχή και ίσως να φτάνει ως τις μέρες μας.

Ο Ασφοδελώνας

Μάρκου Παρτζίλη Ο Ασφοδελώνας

Ποίηση αξιώσεων, βάθους και νοήματος είναι η ποιητική συλλογή του Μάρκου Παρτζίλη Ο Ασφοδελώνας που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Πρόκειται για όμορφο ποιητή που πυροδοτεί τη σκέψη και σε ωθεί να ξαναδιαβάσεις και να ξαναδιαβάσεις τα έργα του γιατί δεν είναι όλα εμφανή στην πρώτη ματιά ενώ και το στιλ του είναι ποικίλο ως ασυμβίβαστος μέτρων, φορμών κ.ο.κ. και «εξώ από το κουτί» δημιουργός.

Ένας αντισυμβατικός γραφιάς που εκφράζεται κατά το δοκούν και όποτε θέλει γίνεται πιστός ακόλουθος της απόλυτης συμμετρίας ή ομοιομορφίας [όπως στο ⬤ –η γράφουσα «βλέπει» το χάσιμο της Σελήνης στο σχήμα, δηλαδή τη φάση της όταν βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο οπότε δεν την βλέπουμε αλλά το σύμβολο αφορά τη νέα σελήνη– ή στο Ένα σονέτο που ανοίγει τις λευκές ιτιές] και άλλοτε χρησιμοποιεί μίξεις [όπως στο Σαν νυκτωδία, μα κρυφαχνίζει], άλλοτε πάλι τα ελευθερόστιχά του γίνονται τόσο ελεύθερα που απελευθερωμένα από κάθε συμβατισμό –ακόμα και των αράδων που σχηματοποιούν ένα κείμενο– «ζωγραφίζουν» φόρμες, σχήματα στο χαρτί [όπως στο Λογοδιάθλαση εν τω πρισμάτι] μέχρι που γίνεται ακόμα και πεζός ξεφεύγοντας από την ποιητική όπως στο Αφήγημα πρώτο/δεύτερο κ.λπ.].

Οι ορειβάτες

Γεωργίας Αντωνίου-Γιαννιώτη Οι ορειβάτες

Διάβασα τη συλλογή μυθοπλασιών της Γεωργίας Αντωνίου-Γιαννιώτη Οι ορειβάτες, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κάκτος, κι αφού είχα ήδη μια πρώτη επαφή με τη γραφή της από το μυθιστόρημά της Δαμάζοντας τις Ερυνίες.

Το εν λόγω πόνημα αποτελείται από τέσσερις νουβέλες, που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως μυθιστορήματα καθώς διακρίνονται για την πλοκή τους, ήτοι: Επτά ημέρες μόνο, Το ημερολόγιο, Η αξιολόγηση και Το ταξίδι.

Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν σε αυτές τις μυθοπλασίες, μία κεντρική σε κάθε ένα, με τα μυστικά και τ' απωθημένα να έχουν βασικό ρόλο, τα ψυχολογικά και οι σχέσεις με την οικογένεια να ορίζουν τις πορείες τους και με εκείνες να αναζητούν λύτρωση, δικαιοσύνη, γαλήνη και εν τέλει ευτυχία.

Φεγγαρόσκονη | Moondust

Φεγγαρόσκονη Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου

Πανέμορφη δίγλωσση ποιητική συλλογή της Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, η Φεγγαρόσκονη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Ένα βιβλίο γεμάτο από αστέρια και φεγγάρια –δηλαδή τη Σελήνη· ειδικά στο πρώτο μισό του συνόλου των έργων– όπως και από όνειρα και πολλή θάλασσα. Μέσα από τις υφές που αναδεικνύονται από αυτές τις τέσσερις λέξεις-έννοιες προκύπτει μια ενδιαφέρουσα σειρά ποιητικών κειμένων όπου πρωτοστατεί και ξεχωρίζει η Κύπρος, το νησί της.

Ψάχνοντας ανθρώπους

Μαρίας Σταυροπούλου Ψάχνοντας για ανθρώπους

Είχε γράψει και η ίδια για το βιβλίο της δύο μήνες πριν όμως τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προϊδεάσει για ένα λογοτεχνικό πόνημα όσο η ίδια η εμπειρία της ανάγνωσης. Τώρα, λοιπόν, που έχω διαβάσει το Ψάχνοντας ανθρώπους της Μαρίας Σταυροπούλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ε, τώρα, καταλαβαίνω πλήρως τα λόγια της και τώρα έχω δει όλες τις «συνιστώσες» που βρίσκονται εκεί.

Μετά το παραΝοϊκός δολοφόνος λέξεων εκδόθηκε εκ νέου η νουβέλα Ψάχνοντας ανθρώπους η οποία αποτελείται από τριάντα έξι εικόνες ενός ήρωα που τον συναντάμε κλεισμένο εντός (της οικίας του) αλλά και εντός εαυτού και ο οποίος αναζητά απαντήσεις στα θέματά του: υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.ο.κ. καθώς επιδιώκει ή προετοιμάζεται για την έξοδό του, την επάνοδο. Ένας άνθρωπος κλεισμένος στο κουκούλι του που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, να τελειώσει ή να ξορκίσει τους φόβους του και να ξαναγεννηθεί εκ νέου, καινός κι απαλλαγμένος. Ομοιάζει με κατάδυση εκείνου που αναζητά τη λύτρωση, άρα μια κατάβαση ως την άβυσσο (της ψυχής) με το αιώνιο ερώτημα να πλανάται ως τη μόνη εκκρεμότητα: θα τα καταφέρει;
Η έσω εικόνα μας είναι αυτή που μετράει.
Πολλές είναι οι πτυχές και τα ζητήματα που θίγονται με τις σύντομες εικόνες, δηλαδή τις σκηνές του, να δίνουν παλμό στο βιβλίο, ρυθμό και γρήγορη εξέλιξη. Η αίσθηση ενδυναμώνεται και μέσω των μικρών, σύντομων φράσεων που δομούν τα κείμενα.

Η μύτη

Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη

Ιδιαίτερο το πρώτο θεατρικό έργο της Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, αφού δεν πρόκειται για ένα κλασικό θεατρικό σύγγραμμα αλλά για μία διαδραστική αισθητηριακή εμπειρία που συντελείται ομαδικά από όλους τους παρευρισκόμενους.

Η συμμετοχική performance –αν θέλετε να του δώσουμε ένα χαρακτηριστικό– αποτελείται από πέντε επεισόδια, όσες και οι αισθήσεις μας όπου και βασίζεται ενώ αποτελεί και μία κοινωνική σάτιρα με αφορμή μια μεγάλη μύτη.

Η ηρωίδα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κι αυτό είναι το θέμα (της). Έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα αλλάξει για να ενσωματωθεί ή αν θα παραμείνει ίδια αλλά διαφέροντας. Αναμνήσεις από έρωτες και σχόλια που έχει δεχτεί διατρέχουν το κείμενο με τον θεατή –συλλειτουργό και συμμέτοχο– ν' αναγνωρίζει σε εκείνη μια τραυματική ιστορία για την εικόνα και την αποδοχή· με το δεύτερο να έχει διττή έννοια αφού αφορά τόσο την κοινωνική αποδοχή όσο και την προσωπική, το να αποδεχτεί το άτομο την εικόνα του.

Σε σάρκινο χαρτί

Χρίστου Κρεμνιώτη Σε σάρκινο χαρτί: Λυρική τραγωδία για κόσμους και παιδιά

Λυρική τραγωδία για κόσμους και παιδιά είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Χρίστου Κρεμνιώτη Σε σάρκινο χαρτί, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συρτάρι, και σε πρώτη φάση δεν πολυκαταλαβαίνεις τι εννοεί εκεί, όμως διαβάζοντάς το όλες οι λέξεις αποκτούν νόημα και λόγο και αντιλαμβάνεσαι πλήρως την σημασία τους. Μια σημασία που έρχεται να ενδυναμωθεί από τα εικαστικά της Μαργαρίτας Βασιλάκου που περιέχονται και που στο πόνημα έχουν χαρακτηριστεί ως σκηνικά. Ό,τι περιέχεται εντός αυτών των σελίδων αποτελεί τμήμα μιας αλυσίδας (χρόνου και γεγονότων) με ενιαία αισθητική, συναίσθημα και σημειολογία.
Είμαι ένα ιδιαίτερο παιδί και οι γονείς μου με έχουν μάθει πράγματα που ξέρουν μόνο τα πιο έξυπνα και τα πιο μεγάλα παιδιά.
Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για συλλογή κειμένων, ποιητικών και πεζών, που συνδυάζονται με εικαστικές απεικονίσεις, όμως εξερευνώντας το βιβλίο βλέπουμε ότι αυτά τα έργα έχουν μια πορεία, υπάρχει μια ιστόρηση και εξέλιξη στα δρώμενα, στοιχεία δηλαδή που περιμένουμε σε ένα μυθιστόρημα ή νουβέλα ή σε μια μαρτυρία (αναλόγως αν πρόκειται για μυθοπλασία ή πραγματικό γεγονός) και η οποία ξεκινά από μία γέννηση: από την ημέρα της γέννησης τού... –ας τον πούμε– ήρωα αφού πρόκειται για τον κεντρικό χαρακτήρα της συλλογής.

Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος

Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος Ίντρι Ντραγκόι

Μα ποιος είναι αυτός ο Έλληνας με το εξωτικό όνομα; Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν ήρθε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή του Ίντρι Ντραγκόι Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν. Δεν αναφέρει την ηλικία του όμως στη φωτογραφία δείχνει πολύ νέος κι εξάλλου αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει, οπότε θεωρώ ότι θα διαβάσω κάτι από «νέο αίμα» που πάντα ασκεί μια γοητεία πάνω μου ενώ κρατάω σε μια γωνιά του μυαλού ότι κάθε τρόπος έκφρασης προχωρά από τους νέους.

Πράγματι, πρόκειται για αντισυμβατικό δημιουργό, μην πω αναρχικό. Ένας τύπος που δρα έξω από το κουτί, απελευθερωμένος από κάθε μέτρο, σχήμα, είδος, νόρμα... άρα ένας απολύτως ελεύθερος ποιητής που λατρεύει τους μοντέρνους, παλαβούς στίχους οι οποίοι, ειδικά για την περίπτωσή του, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ασύστοιχοι [δικός μου ο όρος].

Ο χρησμός της κουκουβάγιας

Ειρήνης Μαλάμου Ο χρησμός της κουκουβάγιας

Συναρπαστικό μυθιστόρημα που αφήνει αποτύπωμα και σε αποζημιώνει πλήρως για τον χρόνο σου είναι Ο χρησμός της κουκουβάγιας της Ειρήνης Μαλάμου, το οποίο διάβασα από τις εκδόσεις Μίνωας.

Η υπόθεση αφορά την ιστορία μιας οικογένειας Αρβανιτών που πληρώνουν το τίμημα των άγραφων νόμων της φάρας τους και συγκεκριμένα της Μαρίας που, στα δεκαέξι της μόλις χρόνια, εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Τα τρία μέρη, που αποτελούν την αφήγηση, είναι συγκλονιστικά με την όμορφη ροή της πένας της κυρίας Μαλάμου να κερδίζει ακόμα και τους δυσκολότερους φιλαναγνώστες κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία για τις τύχες των ηρώων από την αρχή ως το τέλος.

Πολλά πρόσωπα μπορούν να χαρακτηριστούν ως άκρως τραγικά όμως η τραγικότερη όλων –ένεκα και της εστίασης που γίνεται προς εκείνη– είναι η Μαρία η οποία σε όποιο στάδιο της ιστορίας κι αν τη «δει» κανείς κατακλύζεται από πόνο.

Συναντήσεις με τον άνθρωπο χωρίς όνομα

Χάρη Βαρούτη Συναντήσεις με τον άνθρωπο χωρίς όνομα

Διαφορετικό βιβλίο, ενδιαφέρον από πολλές απόψεις και πρωτότυπο είναι το σύγγραμμα του Χάρη Βαρούτη Συναντήσεις με τον άνθρωπο χωρίς όνομα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όστρια με εικαστικές δημιουργίες του Γιώργου Ατάρτη.

Στο πόνημα αυτό, δηλαδή στην υπόθεση, ένας ψυχοθεραπευτής λαμβάνει το ημερολόγιο ενός υποψήφιου θεραπευόμενου –όπως τον κατονομάζει– ή αλλιώς ΥΘ και ξεκινά μια αναγνωστική και εικαστική προσέγγιση στον κόσμο του. Έτσι, ο ψυχοθεραπευτής σχολιάζει το χειρόγραφο που έλαβε σελίδα τη σελίδα σημειώνοντας όσα «βλέπει» εκεί.

Καταρχάς, όταν ένας ψυχοθεραπευτής και επόπτης επαγγελμάτων ψυχικής υγείας, δηλαδή ο Χάρης Βαρούτης, γράφει ένα βιβλίο ψυχολογικού υπόβαθρου οπωσδήποτε οφείλεις να πάρεις τα πράγματα πολύ σοβαρά. Δηλαδή, η σημασία που θα δώσεις στο ανάγνωσμα είναι δεδομένη εκ της φύσης του.

Η απαγωγή

Ιωάννη Γαβρά Η απαγωγή

Ως κοινωνικό ψυχόδραμα θα χαρακτήριζα το θεατρικό έργο του Ιωάννη Γαβρά Η απαγωγή που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Πρόκειται για την ιστορία ενός πολύ νέου άντρα, του Δημήτρη, ο οποίος αγωνίζεται ανάμεσα σε στερεότυπα, κοινωνικές συμβάσεις, προκαταλήψεις, κοινωνικά μοτίβα, ταμπού και στενομυαλιά προκειμένου να ζήσει τη ζωή που επέλεξε, να βρει απάγκιο, να ξεφύγει από τα αδιέξοδα που στήνονται μπροστά του και να προχωρήσει απελευθερωμένος από στεγανά και άστοχες προκλήσεις.

Αν και πολυπρόσωπο, το έργο εστιάζει ξεκάθαρα πάνω στον βασικό ήρωα και περιστρέφεται γύρω από εκείνον. Οτιδήποτε συμβαίνει στις σύντομες σκηνές του –που λειτουργούν ως αποσπασματικές εικόνες ή ψηφίδες που όλες μαζί ολοκληρώνουν την εικόνα– αφορά τον Δημήτρη, σχετίζεται με εκείνον και προσφέρει το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να «επιβιώσει». Αξίζει να σημειώσουμε δε πως καθένα από αυτά τα πρόσωπα συμβολίζει και κάτι – αν θέλουμε να εμβαθύνουμε αναλύοντας το κείμενο.

Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας

Ακηδία Γιάννη Κίντζιου

Μετά την πρώτη του ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα ειδύλλια, ο Γιάννης Κίντζιος, επανέρχεται ποιητικά, αλλά και φωτογραφικά/εικαστικά, με τη συλλογή Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας, που, όπως και η πρώτη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Πρόκειται για συλλογή ποιητικών έργων που συνοδεύονται από εικαστικά έργα: φωτογραφίες του ίδιου και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου ενώ σε αυτό το βιβλίο έχουμε και κάποια πεζογραφήματα μικρής έκτασης.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σημασία της ακηδίας η οποία ορίζεται ως η κατάσταση της ψυχικής νωθρότητας, της αδιαφορίας ή και της βαρεμάρας/ανίας, μια θέση όπου το άτομο είναι απρόθυμο για την οποιαδήποτε δραστηριότητα ή δημιουργία. Ετυμολογικά, τώρα, προέρχεται από το στερητικό άλφα και το κήδος το οποίο σημαίνει φροντίδα, δηλαδή είναι η έλλειψη ή η απουσία ενδιαφέροντος. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα; Στη θρησκεία η ακηδία συμπεριέχεται στις επτά θανάσιμες αμαρτίες καθώς παραλύει το μυαλό και ο άνθρωπος απέχει από τα πνευματικά του καθήκοντα ενώ οδηγείται στην απόγνωση. Επιστημονικά, αν το ψάξουμε ψυχολογικά, η ακηδία ισοδυναμεί με απάθεια και απουσία συναισθηματικής έκφρασης.

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ: Ο απόλυτος θρύλος του κλασικού Χόλιγουντ

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ: Ο απόλυτος θρύλος του κλασικού Χόλιγουντ

Τίτλος και υπότιτλος δεν είναι δικοί μου. Έτσι έφτασε το δελτίο τύπου της αναγγελίας των πέντε ταινιών του Μπόγκαρτ μαζί με κάποια επίθετα τα οποία επίσης αναπαράγω καθώς μου άρεσαν πολύ και συμφώνησα με τον συντάκτη: Εμβληματικός, γοητευτικός, αυθεντικός, αριστοκρατικός κι ασυμβίβαστος, αινιγματικός, μελαγχολικός, σκληροτράχηλος και κυνικός. Ο Χάμφρεϊ [ή Χαμφρέι για άλλους – προσωπικά τείνω προς το πρώτο] μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς ακόμα επιθετικούς προσδιορισμούς και να είναι όλοι τους σωστοί, όλοι όμως θα συμφωνήσουμε πως δύο πράγματα είναι αναμφισβήτητα όταν αναφερόμαστε σε εκείνον: είναι ένας κυρίαρχος νουάρ ηθοποιός που πέρασε όσο κανένας την υποδόρια, εσωτερική σκληράδα του μαζί με την τραυματισμένη του ψυχή. Επίσης, ότι με ένα τσιγάρο [απαραίτητο «αξεσουάρ» της εποχής του] και ένα καπέλο στιγμάτισε τη μεγάλη οθόνη.

Μέσες άκρες, στις περισσότερες των περιπτώσεων, συναντάμε στην οθόνη έναν κυνικό και μοναχικό τύπο που γνωρίζει πολύ καλά τα κατατόπια της ζωής και που χαρακτηρίζεται για την ηθική του.

Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους

Γράμμα προς τον Κόσμο της Emily Dickinson

Ένα ακόμα κλασικό έργο από τις αγαπημένες εκδόσεις Συρτάρι, που αφορά το έργο της Emily Dickinson, σε μετάφραση, εισαγωγή και επίμετρο Χρίστου Χαλικιά. Το Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους είναι μία συλλογή τριάντα αντιπροσωπευτικών έργων της Ντίκινσον και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να προσεγγίσει κανείς το έργο της χωρίς να χρειαστεί να διαβάσει τα πάνω από 1,800 ποιήματά της!

Με δυο λόγια, η Έμιλι Ντίκινσον πέρασε τη ζωή της κλεισμένη στο δωμάτιό της σε μια μικρή επαρχιακή πόλη κι εκεί, παρέα με τον εαυτό της, έγραψε αυτή την πλούσια παρακαταθήκη μιλώντας για τη μοναξιά (της), τον θάνατο, την ψυχή και την αιωνιότητα αλλά και τη φύση. Τα ερωτήματά της πρωτοστατούν και μια –άλλοτε εμφανής κι άλλοτε υποδόρια– εσωτερικότητα διακρίνεται ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της πένας της· φυσικά, ταυτόχρονα με τη μελαγχολική ατμόσφαιρα και διάθεσή της ή και την καταθλιπτική της τάση.