Φεγγαρόσκονη | Moondust

Πανέμορφη δίγλωσση ποιητική συλλογή της Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, η Φεγγαρόσκονη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Ένα βιβλίο γεμάτο από αστέρια και φεγγάρια –δηλαδή τη Σελήνη· ειδικά στο πρώτο μισό του συνόλου των έργων– όπως και από όνειρα και πολλή θάλασσα. Μέσα από τις υφές που αναδεικνύονται από αυτές τις τέσσερις λέξεις-έννοιες προκύπτει μια ενδιαφέρουσα σειρά ποιητικών κειμένων όπου πρωτοστατεί και ξεχωρίζει η Κύπρος, το νησί της.

Ψάχνοντας ανθρώπους

Είχε γράψει και η ίδια για το βιβλίο της δύο μήνες πριν όμως τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προϊδεάσει για ένα λογοτεχνικό πόνημα όσο η ίδια η εμπειρία της ανάγνωσης. Τώρα, λοιπόν, που έχω διαβάσει το Ψάχνοντας ανθρώπους της Μαρίας Σταυροπούλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ε, τώρα, καταλαβαίνω πλήρως τα λόγια της και τώρα έχω δει όλες τις «συνιστώσες» που βρίσκονται εκεί.

Μετά το παραΝοϊκός δολοφόνος λέξεων εκδόθηκε εκ νέου η νουβέλα Ψάχνοντας ανθρώπους η οποία αποτελείται από τριάντα έξι εικόνες ενός ήρωα που τον συναντάμε κλεισμένο εντός (της οικίας του) αλλά και εντός εαυτού και ο οποίος αναζητά απαντήσεις στα θέματά του: υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.ο.κ. καθώς επιδιώκει ή προετοιμάζεται για την έξοδό του, την επάνοδο. Ένας άνθρωπος κλεισμένος στο κουκούλι του που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, να τελειώσει ή να ξορκίσει τους φόβους του και να ξαναγεννηθεί εκ νέου, καινός κι απαλλαγμένος. Ομοιάζει με κατάδυση εκείνου που αναζητά τη λύτρωση, άρα μια κατάβαση ως την άβυσσο (της ψυχής) με το αιώνιο ερώτημα να πλανάται ως τη μόνη εκκρεμότητα: θα τα καταφέρει;

Η έσω εικόνα μας είναι αυτή που μετράει.

Πολλές είναι οι πτυχές και τα ζητήματα που θίγονται με τις σύντομες εικόνες, δηλαδή τις σκηνές του, να δίνουν παλμό στο βιβλίο, ρυθμό και γρήγορη εξέλιξη. Η αίσθηση ενδυναμώνεται και μέσω των μικρών, σύντομων φράσεων που δομούν τα κείμενα.

Η μύτη

Ιδιαίτερο το πρώτο θεατρικό έργο της Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, αφού δεν πρόκειται για ένα κλασικό θεατρικό σύγγραμμα αλλά για μία διαδραστική αισθητηριακή εμπειρία που συντελείται ομαδικά από όλους τους παρευρισκόμενους.

Η συμμετοχική performance –αν θέλετε να του δώσουμε ένα χαρακτηριστικό– αποτελείται από πέντε επεισόδια, όσες και οι αισθήσεις μας όπου και βασίζεται ενώ αποτελεί και μία κοινωνική σάτιρα με αφορμή μια μεγάλη μύτη.

Η ηρωίδα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κι αυτό είναι το θέμα (της). Έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα αλλάξει για να ενσωματωθεί ή αν θα παραμείνει ίδια αλλά διαφέροντας. Αναμνήσεις από έρωτες και σχόλια που έχει δεχτεί διατρέχουν το κείμενο με τον θεατή –συλλειτουργό και συμμέτοχο– ν' αναγνωρίζει σε εκείνη μια τραυματική ιστορία για την εικόνα και την αποδοχή· με το δεύτερο να έχει διττή έννοια αφού αφορά τόσο την κοινωνική αποδοχή όσο και την προσωπική, το να αποδεχτεί το άτομο την εικόνα του.

Σε σάρκινο χαρτί

Λυρική τραγωδία για κόσμους και παιδιά είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Χρίστου Κρεμνιώτη Σε σάρκινο χαρτί, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συρτάρι, και σε πρώτη φάση δεν πολυκαταλαβαίνεις τι εννοεί εκεί, όμως διαβάζοντάς το όλες οι λέξεις αποκτούν νόημα και λόγο και αντιλαμβάνεσαι πλήρως την σημασία τους. Μια σημασία που έρχεται να ενδυναμωθεί από τα εικαστικά της Μαργαρίτας Βασιλάκου που περιέχονται και που στο πόνημα έχουν χαρακτηριστεί ως σκηνικά. Ό,τι περιέχεται εντός αυτών των σελίδων αποτελεί τμήμα μιας αλυσίδας (χρόνου και γεγονότων) με ενιαία αισθητική, συναίσθημα και σημειολογία.

Είμαι ένα ιδιαίτερο παιδί και οι γονείς μου με έχουν μάθει πράγματα που ξέρουν μόνο τα πιο έξυπνα και τα πιο μεγάλα παιδιά.

Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για συλλογή κειμένων, ποιητικών και πεζών, που συνδυάζονται με εικαστικές απεικονίσεις, όμως εξερευνώντας το βιβλίο βλέπουμε ότι αυτά τα έργα έχουν μια πορεία, υπάρχει μια ιστόρηση και εξέλιξη στα δρώμενα, στοιχεία δηλαδή που περιμένουμε σε ένα μυθιστόρημα ή νουβέλα ή σε μια μαρτυρία (αναλόγως αν πρόκειται για μυθοπλασία ή πραγματικό γεγονός) και η οποία ξεκινά από μία γέννηση: από την ημέρα της γέννησης τού... –ας τον πούμε– ήρωα αφού πρόκειται για τον κεντρικό χαρακτήρα της συλλογής.

Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος

Μα ποιος είναι αυτός ο Έλληνας με το εξωτικό όνομα; Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν ήρθε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή του Ίντρι Ντραγκόι Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν. Δεν αναφέρει την ηλικία του όμως στη φωτογραφία δείχνει πολύ νέος κι εξάλλου αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει, οπότε θεωρώ ότι θα διαβάσω κάτι από «νέο αίμα» που πάντα ασκεί μια γοητεία πάνω μου ενώ κρατάω σε μια γωνιά του μυαλού ότι κάθε τρόπος έκφρασης προχωρά από τους νέους.

Πράγματι, πρόκειται για αντισυμβατικό δημιουργό, μην πω αναρχικό. Ένας τύπος που δρα έξω από το κουτί, απελευθερωμένος από κάθε μέτρο, σχήμα, είδος, νόρμα... άρα ένας απολύτως ελεύθερος ποιητής που λατρεύει τους μοντέρνους, παλαβούς στίχους οι οποίοι, ειδικά για την περίπτωσή του, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ασύστοιχοι [δικός μου ο όρος].

Ο χρησμός της κουκουβάγιας

Συναρπαστικό μυθιστόρημα που αφήνει αποτύπωμα και σε αποζημιώνει πλήρως για τον χρόνο σου είναι Ο χρησμός της κουκουβάγιας της Ειρήνης Μαλάμου, το οποίο διάβασα από τις εκδόσεις Μίνωας.

Η υπόθεση αφορά την ιστορία μιας οικογένειας Αρβανιτών που πληρώνουν το τίμημα των άγραφων νόμων της φάρας τους και συγκεκριμένα της Μαρίας που, στα δεκαέξι της μόλις χρόνια, εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Τα τρία μέρη, που αποτελούν την αφήγηση, είναι συγκλονιστικά με την όμορφη ροή της πένας της κυρίας Μαλάμου να κερδίζει ακόμα και τους δυσκολότερους φιλαναγνώστες κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία για τις τύχες των ηρώων από την αρχή ως το τέλος.

Πολλά πρόσωπα μπορούν να χαρακτηριστούν ως άκρως τραγικά όμως η τραγικότερη όλων –ένεκα και της εστίασης που γίνεται προς εκείνη– είναι η Μαρία η οποία σε όποιο στάδιο της ιστορίας κι αν τη «δει» κανείς κατακλύζεται από πόνο.

Συναντήσεις με τον άνθρωπο χωρίς όνομα

Διαφορετικό βιβλίο, ενδιαφέρον από πολλές απόψεις και πρωτότυπο είναι το σύγγραμμα του Χάρη Βαρούτη Συναντήσεις με τον άνθρωπο χωρίς όνομα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όστρια με εικαστικές δημιουργίες του Γιώργου Ατάρτη.

Στο πόνημα αυτό, δηλαδή στην υπόθεση, ένας ψυχοθεραπευτής λαμβάνει το ημερολόγιο ενός υποψήφιου θεραπευόμενου –όπως τον κατονομάζει– ή αλλιώς ΥΘ και ξεκινά μια αναγνωστική και εικαστική προσέγγιση στον κόσμο του. Έτσι, ο ψυχοθεραπευτής σχολιάζει το χειρόγραφο που έλαβε σελίδα τη σελίδα σημειώνοντας όσα «βλέπει» εκεί.

Καταρχάς, όταν ένας ψυχοθεραπευτής και επόπτης επαγγελμάτων ψυχικής υγείας, δηλαδή ο Χάρης Βαρούτης, γράφει ένα βιβλίο ψυχολογικού υπόβαθρου οπωσδήποτε οφείλεις να πάρεις τα πράγματα πολύ σοβαρά. Δηλαδή, η σημασία που θα δώσεις στο ανάγνωσμα είναι δεδομένη εκ της φύσης του.

Η απαγωγή

Ως κοινωνικό ψυχόδραμα θα χαρακτήριζα το θεατρικό έργο του Ιωάννη Γαβρά Η απαγωγή που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Πρόκειται για την ιστορία ενός πολύ νέου άντρα, του Δημήτρη, ο οποίος αγωνίζεται ανάμεσα σε στερεότυπα, κοινωνικές συμβάσεις, προκαταλήψεις, κοινωνικά μοτίβα, ταμπού και στενομυαλιά προκειμένου να ζήσει τη ζωή που επέλεξε, να βρει απάγκιο, να ξεφύγει από τα αδιέξοδα που στήνονται μπροστά του και να προχωρήσει απελευθερωμένος από στεγανά και άστοχες προκλήσεις.

Αν και πολυπρόσωπο, το έργο εστιάζει ξεκάθαρα πάνω στον βασικό ήρωα και περιστρέφεται γύρω από εκείνον. Οτιδήποτε συμβαίνει στις σύντομες σκηνές του –που λειτουργούν ως αποσπασματικές εικόνες ή ψηφίδες που όλες μαζί ολοκληρώνουν την εικόνα– αφορά τον Δημήτρη, σχετίζεται με εκείνον και προσφέρει το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να «επιβιώσει». Αξίζει να σημειώσουμε δε πως καθένα από αυτά τα πρόσωπα συμβολίζει και κάτι – αν θέλουμε να εμβαθύνουμε αναλύοντας το κείμενο.

Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας

Μετά την πρώτη του ποιητική συλλογή Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα ειδύλλια, ο Γιάννης Κίντζιος, επανέρχεται ποιητικά, αλλά και φωτογραφικά/εικαστικά, με τη συλλογή Ακηδία: Και άλλες ιστορίες από τις ημέρες της αθυμίας, που, όπως και η πρώτη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Πρόκειται για συλλογή ποιητικών έργων που συνοδεύονται από εικαστικά έργα: φωτογραφίες του ίδιου και κάποια σκίτσα του Άγγελου Κίντζιου ενώ σε αυτό το βιβλίο έχουμε και κάποια πεζογραφήματα μικρής έκτασης.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οφείλουμε να μιλήσουμε για τη σημασία της ακηδίας η οποία ορίζεται ως η κατάσταση της ψυχικής νωθρότητας, της αδιαφορίας ή και της βαρεμάρας/ανίας, μια θέση όπου το άτομο είναι απρόθυμο για την οποιαδήποτε δραστηριότητα ή δημιουργία. Ετυμολογικά, τώρα, προέρχεται από το στερητικό άλφα και το κήδος το οποίο σημαίνει φροντίδα, δηλαδή είναι η έλλειψη ή η απουσία ενδιαφέροντος. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα; Στη θρησκεία η ακηδία συμπεριέχεται στις επτά θανάσιμες αμαρτίες καθώς παραλύει το μυαλό και ο άνθρωπος απέχει από τα πνευματικά του καθήκοντα ενώ οδηγείται στην απόγνωση. Επιστημονικά, αν το ψάξουμε ψυχολογικά, η ακηδία ισοδυναμεί με απάθεια και απουσία συναισθηματικής έκφρασης.

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ: Ο απόλυτος θρύλος του κλασικού Χόλιγουντ

Τίτλος και υπότιτλος δεν είναι δικοί μου. Έτσι έφτασε το δελτίο τύπου της αναγγελίας των πέντε ταινιών του Μπόγκαρτ μαζί με κάποια επίθετα τα οποία επίσης αναπαράγω καθώς μου άρεσαν πολύ και συμφώνησα με τον συντάκτη: Εμβληματικός, γοητευτικός, αυθεντικός, αριστοκρατικός κι ασυμβίβαστος, αινιγματικός, μελαγχολικός, σκληροτράχηλος και κυνικός. Ο Χάμφρεϊ [ή Χαμφρέι για άλλους – προσωπικά τείνω προς το πρώτο] μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς ακόμα επιθετικούς προσδιορισμούς και να είναι όλοι τους σωστοί, όλοι όμως θα συμφωνήσουμε πως δύο πράγματα είναι αναμφισβήτητα όταν αναφερόμαστε σε εκείνον: είναι ένας κυρίαρχος νουάρ ηθοποιός που πέρασε όσο κανένας την υποδόρια, εσωτερική σκληράδα του μαζί με την τραυματισμένη του ψυχή. Επίσης, ότι με ένα τσιγάρο [απαραίτητο «αξεσουάρ» της εποχής του] και ένα καπέλο στιγμάτισε τη μεγάλη οθόνη.

Μέσες άκρες, στις περισσότερες των περιπτώσεων, συναντάμε στην οθόνη έναν κυνικό και μοναχικό τύπο που γνωρίζει πολύ καλά τα κατατόπια της ζωής και που χαρακτηρίζεται για την ηθική του.

Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους

Ένα ακόμα κλασικό έργο από τις αγαπημένες εκδόσεις Συρτάρι, που αφορά το έργο της Emily Dickinson, σε μετάφραση, εισαγωγή και επίμετρο Χρίστου Χαλικιά. Το Γράμμα προς τον Κόσμο: Τριάντα σταγόνες φωτός και σκότους είναι μία συλλογή τριάντα αντιπροσωπευτικών έργων της Ντίκινσον και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να προσεγγίσει κανείς το έργο της χωρίς να χρειαστεί να διαβάσει τα πάνω από 1,800 ποιήματά της!

Με δυο λόγια, η Έμιλι Ντίκινσον πέρασε τη ζωή της κλεισμένη στο δωμάτιό της σε μια μικρή επαρχιακή πόλη κι εκεί, παρέα με τον εαυτό της, έγραψε αυτή την πλούσια παρακαταθήκη μιλώντας για τη μοναξιά (της), τον θάνατο, την ψυχή και την αιωνιότητα αλλά και τη φύση. Τα ερωτήματά της πρωτοστατούν και μια –άλλοτε εμφανής κι άλλοτε υποδόρια– εσωτερικότητα διακρίνεται ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της πένας της· φυσικά, ταυτόχρονα με τη μελαγχολική ατμόσφαιρα και διάθεσή της ή και την καταθλιπτική της τάση.

Καϊπιρόσκα!

Μετά τον Πάουλο Κοέλιο, τον Χόρχε Αμάντο ή όποιον άλλο Λατινοαμερικανό έχετε διαβάσει, ακόμα ένα σπουδαίο μυθοπλαστικό έργο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, είναι και το Καϊπιρόσκα! της Σίντια Μάρκες. Η βραζιλιάνικη λογοτεχνία πάντα μας ενδιαφέρει καθώς περιέχει το ηχόχρωμα ενός λαού που μας αρέσει και μια εξωτική, ιδιαίτερη αύρα που μας συνεπαίρνει όπου κι αν τη βρούμε: σε βιβλία, μουσικά άλμπουμ, ταινίες κ.ο.κ.

Αυτό το μυθιστόρημα όχι μόνο δεν εξαιρείται από τα παραπάνω αλλά έρχεται να κατοχυρώσει μια ισχυρή θέση ανάμεσα στα αγαπημένα μου βιβλία κι εδώ, παρακάτω, σας λέω γιατί.

Καταρχάς είναι η αφηγηματική τεχνική της συγγραφέως του που με κερδίζει. Αν και πρόκειται για πολυσέλιδο πόνημα καταφέρνει να μην κουράσει ούτε για μια στιγμή προσφέροντας συνεχώς μια άνετη και διασκεδαστική αναγνωστική εμπειρία που γίνεται και λίγο εθιστική από ένα σημείο και μετά. Τι κι αν η ιστορία του διαδραματίζεται μέσα σε λίγες ημέρες, τα γεγονότα που περιέχει είναι τόσο πολλά και οι εξελίξεις συνεχείς με ανατροπές που, παρά την απλότητα της υπόθεσης, καταφέρνει και εξάπτει το ενδιαφέρον μου όλη την ώρα ενώ ακόμα και στα πιο «ήρεμα» μέρη του –όπως όταν δίνει μία παραδοσιακή συνταγή ή όταν απλώς περιγράφει μια πλατεία– προσφέρει εκείνο το «κάτι» που γοητεύει, συναρπάζει και με συμπαρασύρει στον κόσμο του.

Ποιήματα απ' τη Βικτώρια

Έχετε ζήσει ποτέ στην Αθήνα των συνοικιών έξω από το ιστορικό κέντρο και γενικότερα το εμπορικό, καλλιτεχνικό και τουριστικό κέντρο, εκεί όπου οι κάτοικοι δεν ανήκουν σε κάποια προνομιούχα τάξη, ίσως να έχουν έρθει κι ως μετανάστες από αλλού, ίσως να μην καλοξέρουν και τη γλώσσα, ίσως να είναι φοιτητές που, ελλείψει χρημάτων, αναζητούν ό,τι πιο οικονομικό για να τη βγάλουν ή που παλεύουν νυχθημερόν μόνο και μόνο για να επιβιώσουν στη μεγαλούπολη, που πηγαινοέρχονται με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο –δηλαδή το τρένο του ΗΣΑΠ, όπως το λέγαμε προτού μας έρθει το Μετρό– και που πνίγουν όλη αυτή την πνιγερή τους καθημερινότητα σε μια ελπίδα για κάτι καλύτερο μαζί με καφέδες, καπνό και φθηνό αλκοόλ; Ε, αν έχετε ζήσει ποτέ στα Εξάρχεια, στα Πατήσια ή στην Κυψέλη, για παράδειγμα, ή αν περνάτε από τα μέρη αυτά, έχετε όλη την εικόνα της μελαγχολίας που διακρίνει κανείς στα βλέμματα, στα κουρασμένα πρόσωπα, στα πονεμένα κορμιά, στις βασανισμένες ψυχές... Κι αν σας αρέσει να μετακινήστε με τον ηλεκτρικό τότε είναι βέβαιο ότι η πρώτη εντύπωση του εν λόγω βιβλίου, με τον σταθμό της Βικτώριας στο εξώφυλλο, είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση των περιοχών αυτών και των ανθρώπων τους.

Την Μαρία Πηνελόπη Σταυριανού, που έγραψε την ποιητική συλλογή Ποιήματα απ' τη Βικτώρια που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κονιδάρη, την γνώρισα στο διαδίκτυο. Ξέρετε, στα κοινωνικά δίκτυα που σου προσφέρουν την ευκαιρία να γνωριστείς με χιλιάδες άλλους χωρίς να σημαίνει ότι τους μαθαίνεις ουσιαστικά. Όμως τη συλλογή της είναι σαν να την ξέρω ήδη. Και είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα να ξέρεις από πριν τι θα βρεις μέσα σε ένα πόνημα, να ξέρεις, δηλαδή, τον κώδικα, τις αποχρώσεις, τα εναύσματα, τις εντυπώσεις... ή να έχεις τις εικόνες.

Το κρυμμένο μενταγιόν

Ένα αισθηματικό δράμα είναι το μυθιστόρημα της Έλλης Μαζωνάκη Το κρυμμένο μενταγιόν, που συνδέει δημιουργικά το σήμερα με την Κρήτη του 14ου αιώνα και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας.

Οι ιστορίες δύο γυναικών εξελίσσονται παράλληλα με την αφήγηση της σύγχρονης εποχής να προοδεύει εναλλάξ με εκείνη της παλαιότερης και καθόλη την έκταση βλέπουμε την τραγικότητα της ζωής τους και το πώς κλήθηκαν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο αδιάφορο, αφιλόξενο, άδικο, μοχθηρό, σκληρό ή άκαρδο ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε ενώ η μοίρα τους τους επιφύλασσε μια πολύ άσχημη τροπή.

Με δυο λόγια: Μία γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη αποφασίζει να εγκατασταθεί στο μοναστήρι της μονής Βρυωμένου όπου ο μοναχός Φιλόθεος έχει ανακαλύψει ένα κρυμμένο μενταγιόν μαζί με το ημερολόγιο της Ντονάτα Γκραντόνικο, της ανιψιάς του Βενετού φεουδάρχη του νησιού Μάρκο.

Τύραννοι και αρουραίοι

Μία ποιητική συλλογή για όλους· έτσι θα χαρακτήριζα το βιβλίο του Δημήτρη Λόντου Τύραννοι και αρουραίοι, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Οι ομοιοκαταληξίες που πρωτοστατούν και ο απλός δημώδης λόγος κάνουν τη συλλογή ένα πόνημα που μπορεί να διαβαστεί αβίαστα από κάθε ηλικία ενώ και τα νοήματα αφορούν εξίσου άπαντες. 

Ο Παράδεισος δεν είναι μακριά

Έλαβα αυτό το μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Μίνωας –ανέλπιστα– αλλά κάτι με έκανε να το διαβάσω επιτόπου. Τύχη; Ένστικτο; Δεν ξέρω ακριβώς τι, δεδομένου κιόλας ότι βρισκόμασταν στο μέσο του ελληνικού καλοκαιριού οπότε ένα μουντό εξώφυλλο με τόσα σύννεφα στον ορίζοντα δεν άνοιγε την όρεξη για τη συνθήκη της παραλίας. Μα ιδού το θαύμα· η Ελένη Βεζύρογλου αποδείχτηκε θησαυρός και το έργο της ένα αξιολογότατο βιβλίο που έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που αναζητάς σε μια μυθοπλασία και που θα σε κάνουν να την προτείνεις αβίαστα σε όλους τους φιλαναγνώστες.

Σμύρνη 1922: Ο χρόνος του έρωτα

Οι Άννα Δενδρινού και Μάρκος Καΐρης συνυπογράφουν το μυθιστόρημα αυτό, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη, και το οποίο αφορά μια αληθινή ιστορία. Αν, τώρα, ετοιμάζεστε να πείτε πως πρόκειται για μία ακόμα μικρασιατική ιστορία όπως τις εκατοντάδες άλλες που έχουμε διαβάσει, έχω να σας πω ότι αυτό το βιβλίο διαφοροποιείται από τον μέσο όρο σε διάφορα σημεία: η ιστορία είναι αληθινή, άρα δεν είναι φαντασία παρόλο που η μυθοπλασία είναι απαραίτητη σε ένα λογοτεχνικό έργο, η ιστόρηση προκύπτει μέσω ποικίλων αφηγηματικών ειδών, όπως θα δούμε παρακάτω, ενώ το έντονο κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο που διατρέχει τις σελίδες, μαζί με το ιστορικό πλαίσιο φυσικά, δίνει έξτρα τόνο, ένταση και παλμό στο σύνολο.

Δαμάζοντας τις Ερινύες

Ένα ταξίδι ογδόντα ετών στην πιο αιματοβαμμένη περίοδο της νεότερης Ιστορίας και μία απίθανη ηρωίδα, που ήταν εκεί σε όλα τα μεγάλα γεγονότα αυτής ζώντας πολλά και τόσο συγκλονιστικά πράγματα, είναι το μυθιστόρημα της Γεωργίας Αντωνίου-Γιαννιώτη Δαμάζοντας τις Ερινύες, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κάκτος.

Ογδόντα χρόνια Ιστορίας μέσα από τα μάτια της αινιγματικής Ιωάννας που βρέθηκε μισοπεθαμένη από τον Άγγελο μην θέλοντας να αποκαλύψει ούτε το όνομά της ούτε και κάτι από τη ζωή της. Τι είναι αυτό που κάνει έναν νέο άντρα να περιθάλπει μία ηλικιωμένη γυναίκα για την οποία δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα; Αυτό το βιβλίο αποτελεί την ιστορία της αλλά και την αναμεταξύ τους ιστορία, μια σχέση αγάπης και συντροφικότητας που δεν ξεκίνησε από έναν έρωτα ούτε από μια συνεργασία, μια συγγένεια κ.ο.κ. αλλά εξελίχθηκε σε κάτι μοναδικό, γόνιμο και απαραίτητο και για τους δύο και κατέληξε...

...μάλλον δεν θα σας πω πώς κατέληξε ή τι θα συμβεί τελικά με αυτούς τους δύο όμως έχω να σας πω πολλά πολλά άλλα πράγματα για αυτό το μυθιστόρημα που με ταξίδεψε στον χρόνο και τις εποχές και με κράτησε ως την τελευταία σελίδα δέσμιά του.

Affectus

Ως πρώτη ποιητική συλλογή της Ηλέκτρας Νησίδου, το Affectus, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, φέρει εκείνη την πρωτογενή κίνηση του δημιουργικού ενθουσιασμού, εκείνης της έξαψης που οδηγεί –θαρρείς– την πένα της ποιήτριας με αυθορμητισμό κι υπερ-παρόρμηση να γράψει στο χαρτί τις πιο ένθερμες σκέψεις, στιγμές κι αισθήματα, άφιλτρα.

Ο ταξιτζής (Taxi driver)

Ακόμα μία κλασική κινηματογραφική ταινία σε νέα αποκατάσταση 4Κ που μπορούμε να (ξαν-)απολαύσουμε στη μεγάλη οθόνη από τις 30 Ιουλίου 2026 – να θυμίσω ότι έχουν προηγηθεί κι άλλες ταινίες της χρυσής εποχής όπως: Ωραία μου κυρία, Εξολοθρευτής άγγελος, Σταυροί στο μέτωπο, Η γκαρσονιέρα, Viridiana, Θαύμα στο Μιλάνο, Κλέφτης ποδηλάτων κ.λπ. Αυτή τη φορά πρόκειται για τον Ταξιτζή του Martin Scorsese, δηλαδή για ακόμα ένα αριστούργημα με διακρίσεις όπως του Χρυσού Φοίνικα των Καννών και τις τέσσερις υποψηφιότητες στα Όσκαρ, μια ταινία-σταθμό για το παγκόσμιο σινεμά που βρίθει πάθους, αλήθειας και τόλμης.