1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίο * Δώδεκα χτύποι * Ο Δράκος * Ωρολογοποιός * Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές * Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί ** Ποίηση: Εξελισσόμενη εφηβεία * Το φθαρμένο μολύβι ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Ο Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια * Λενιώ, το κορίτσι με τα παράξενα δάχτυλα και Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία» * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Βιογραφία: Σπύρος Φωκάς * Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

On air...

Παγκόσμια Ημέρα ραδιοφώνου σήμερα 13 Φεβρουαρίου. Μια επέτειος η οποία καθιερώθηκε με απόφαση της UNESCO στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, έπειτα από πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου. Από 2012 λοιπόν, το δικό μου ημερολόγιο είχε και επίσημα πλέον μια κόκκινη καρδιά κάθε 13 Φλεβάρη. Ναι στις 13 και όχι στις 14 όπως έκαναν οι φίλες μου, γιατί έμενα η καρδιά μου χτυπούσε αλλού, αλλιώς. Πέρα από φιλιά και τριαντάφυλλα, από λούτρινα αρκουδάκια και σοκολάτες σε σχήμα καρδιάς.

Στο δικό μου μυαλό από τότε που ανακάλυψα το ραδιόφωνο η αγάπη υπήρχε με τη φωνή του. Να περιμένεις πώς και πώς να φτάσει η ώρα, να ετοιμάζεσαι λες και θα βγεις ραντεβού. Να τρέχεις να προλάβεις όλες σου τις δουλειές, τα μαθήματα και να βρεις μια γωνιά που να μη σε ενοχλούν. Να μη σε ακούν και να μην ακούγεσαι. Να υπάρχει μόνο η σιωπή γιατί η ώρα πλησίαζε και τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο. Να θυμώνεις με τα παράσιτα, να παλεύεις με την κεραία και να γυρνάς το κουμπί και μια να ακούγεται καλύτερα και μια να χάνεται το σήμα του σταθμού κι εσύ απελπισμένη σαν κοριτσάκι που το έστησαν στο ραντεβού.

Η ώρα περνούσε και νύχτωνε και το ραδιοφωνάκι έπαιρνε τη θέση του κάτω από το μαξιλάρι και καμωνόσουν την κοιμισμένη για να μη σε πάρουν χαμπάρι και σου φωνάξουν που είχες σχολείο την άλλη μέρα, όμως εκεί στα σκοτεινά τα μάτια ορθάνοιχτα και τα αυτιά τεντωμένα γιατί η ώρα πλησίαζε. Παρά είκοσι, παρά τέταρτο, παρά δέκα, παρά πέντε… ακριβώς. Θεέ μου αρχίζει, να η μουσική της εκπομπής, να και το σήμα και η φωνή… η φωνή; Πού είναι η φωνή του; Γιατί δεν τον ακούω … και τότε πανικός κι αμέσως μετά τον άκουγες να μιλάει, να καλησπερίζει, να καλημερίζει, να γελάει. Κι εσύ σαν να ήσουν εκεί και το ζούσες και το έβλεπες. Όχι μόνο εσύ. Τόσοι και τόσοι άλλοι που έπαιρναν τηλέφωνο, γιατί μόνο τηλέφωνα είχαμε τότε και κάναμε αμάν να πιάσουμε γραμμή. Και να ψιθυρίζουμε κιόλας να μη μας ακούσουν οι δικοί μας. Και να αφιερώνεις και να ζητάς τραγούδια και να γελάς και τα μάτια σου να γυαλίζουν και τα χέρια σου να τρέμουν γιατί όλο αυτό το μαγικό το υπέροχο σε κερνούσε μικρές δόσεις αστερόσκονης που έκαναν τον ουρανό σου πιο φωτεινό.

Πρώτα ραντεβού, πρώτα φιλιά, πρώτοι χωρισμοί, πρώτα δάκρυα. Διαβάσματα, εξετάσεις, βόλτες καλοκαιρινές, στραβοπατήματα, ζόρια, πολλά ζόρια και η φωνή πάντα εκεί, πιστή στο ραντεβού της να σε κερνά μουσικά φιλιά και χάδια και να σου λέει όλα θα περάσουν, εγώ είμαι εδώ. Εξετάσεις, πανεπιστήμια, δουλειά, τρέξιμο και ο πιο πιστός σου φίλος πάντα εκεί. Κάθε ώρα και κάθε στιγμή της μέρας. Όποια νύχτα κι αν τον χρειάστηκες, ό,τι κι αν είχε συμβεί.

Και τα χρόνια πέρασαν και όλοι λίγο πολύ αλλάξαμε. Χάσαμε κάτι από τον εαυτό μας μέσα στη σκόνη του χρόνου που κάθεται αλύπητα πάνω μας και μας πετρώνει την ψυχή και το χαμόγελο. Τώρα πια δεν κρύβεσαι για να ακούσεις. Ποιος θα σε ελέγξει άλλωστε! Μέσα στο τρέξιμο της μέρας, στην ένταση, στον πόνο, Θεέ μου πόσο πονά να μεγαλώνεις…

Όμως όπου κι αν είσαι, όποτε βρίσκεις ευκαιρία, έχεις τα ακουστικά του κινητού στ’ αυτιά. Ε ναι, του κινητού! Ποιος κουβαλά πια ραδιόφωνο; Εξελιχθήκαμε. Τα φορτώσαμε όλα σε ένα κουτί που μοιάζει με ταμπακιέρα για slim τσιγάρα. Και την ψυχή μας εκεί τη φορτώσαμε. Κι αν τύχει και το χάσεις, χάνεσαι κι εσύ μαζί του. Μα δεν είναι αυτό το θέμα μας…

Νυχτώνει πάλι κι απόψε κι εσύ έχοντας τελειώσει όσα πρόλαβες κάθεσαι στον καναπέ και βάζεις ένα ποτήρι κρασί ή είσαι στη δουλειά και δουλεύεις οπότε έχεις για παρέα τον καφέ σου και ψάχνεις πάλι απεγνωσμένα μια γωνιά, μια γωνιά δική σου για να ακούσεις και πάλι το σήμα της εκπομπής, για να ακούσεις και πάλι τη φωνή να σε καλησπερίζει, να σε καλημερίζει, να γελά και τώρα πια δεν παίρνεις τηλέφωνο, αλλά πληκτρολογείς στο chat το τραγούδι που θα ήθελες ν’ ακούσεις… και μόλις περάσει λίγη ώρα το ακούς να παίζει για σένα κι είσαι πάλι εκεί, κοριτσάκι δεκαπέντε χρόνων, με τα χέρια να τρέμουν, με τα μάτια να λάμπουν και με μια χούφτα αστερόσκονη να φωτίζει και πάλι τον ουρανό σου. Έναν ουρανό που οι μεγάλοι συχνά ξεχνούν πόσα πολλά βλέπει και πόσα πολλά σκεπάζει σαν γέρνει η νύχτα.

Σήμερα δεν γιορτάζει το ραδιόφωνο, αλλά οι φωνές που του έδωσαν ψυχή και μας συντρόφευσαν και μας συντροφεύουν, οι φωνές που αγαπήσαμε και που έχουν χαραχτεί για πάντα στο χρονοντούλαπο της ψυχής μας.

Αφιερωμένο στις φωνές που με μεγάλωσαν και που ακόμα μεγαλώνω μαζί τους.
Περισσότερα από την Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
Η συνοδευτική εικόνα βρέθηκε εδώ κι επεξεργάστηκε από τη γραφούσα

5 σχόλια:

  1. Ποσο πισω με πηγες Σταυρουλα μου ποσο!!!! Υπεροχες στιγμες με το ραδιοφωνο παρεα και το κασετοφωνο να μαγνητοφωνεις τα τραγουδια που ακους σε κασετες και να τα δακρυα και να τα γελια και να οι αφιερωσεις! Αχχχ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο γλυκό σχόλιο! Έτσι γινόταν, έτσι θυμόμαστε όλοι τις μνήμες τής εποχής που περιγράφει η συντάκτρια.
      Ευχαριστούμε!

      Διαγραφή
  2. Αλήθεια είναι Χριστίνα μου. Γράφαμε τα τραγούδια που έπαιζαν στον σταθμο. Κι ερωτευόμαστε και τραγουδουσαμε και μας εβρισκε το ξημερωμα με το ραδιοφωνακι στο αυτί και πού μυαλό για σχολειο.... μύριζε αλλιώς η ανοιξη τότε. Σε ευχαριστώ πολύ που μοιραστηκες τη συγκινηση μαζι μας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πράγματι Σταυρούλα αυτό ήταν το δικό μας ραδιόφωνο, το ραδιόφωνο τις καρδιάς μας. Σε ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι στα ραδιοφωνικά μας χρόνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τάσο, αυτό εδω το ταξίδι υπάρχει γιατί υπήρξατε εσεις.
    Χρονια ολοκληρα συντροφιάς, μουσικης, συζητησης.
    Ποσα και πόσα δεν ειπαμε και δεν ακουστηκαν στις βραδινές σας εκπομπες.
    Ποσα και ποσα παιδια δεν ακούμπησαν τα όνειρά τους και τις ανησυχίες τους μεσάνυχτα και κάτι... εσύ ευχαριστείς;
    Εμεις ευχαριστούμε που τοσα χρονια μετα ακομα θυμόμαστε και συγκινουμαστε.
    Εγω σε ευχαριστώ για ολα τα ομορφα ταξίδια του Into the night!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Ανθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΤο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.ΔίγκαςΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου