Ακόμα μία πολύ καλή παράσταση από την παραγωγό εταιρεία ADS48 που μετά το Αλεξάνδρεια μας μεταφέρει σε μια άλλη ήπειρο, τις δεκαετίες του '20 και του '30, με τους Έλληνες που επέλεξαν την Αμερική και συγκεκριμένα την Νέα Υόρκη με ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Το Astoria ξεφεύγει από τη λογική του Αλεξάνδρεια μεταφέροντάς μας σε ένα καφενείο με το ομώνυμο όνομα ή, καλύτερα, σε έναν μικρόκοσμο που φωνάζει, μυρίζει, ακούγεται Ελλάδα.
Η νοσταλγία της εκεί κοινότητας κάνει το καφενείο ένα μέρος επικοινωνίας, ελπίδας και ακούσματος εκατοντάδων ιστοριών που όλες έχουν το γνώρισμα της χώρας μας. Η μουσική πρωτοστατεί σε αυτή την μουσικοθεατρική παράσταση, με το παλιό ρεμπέτικο να αναγεννιέται στο θέατρο Παλλάς που φιλοξενεί αυτό το έργο.
Η Astoria –και πάλι θα πω– τα έχει όλα.
Ένα πολύ καλό κείμενο από τον Κωνσταντίνο Σαμαρά, έναν έμπειρο κι εξαιρετικό σκηνοθέτη, τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, καταπληκτικά σκηνικά και ρούχα και, φυσικά, έναν μεγάλο θίασο με πολλούς ηθοποιούς που έχουν προσφέρει πολλά στο ελληνικό θέατρο αλλά και νέους καλλιτέχνες με εξαιρετικές παρουσίες και ερμηνείες. Το παλιό με το νέο ενώνονται αρμονικά από την πολύ καλή σκηνοθεσία του Μαυρογεωργίου.
Η ζωντανή μουσική με επτά μουσικούς υπό τη διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού παντρεύει υπέροχα το παλιό ρεμπέτικο με τους ήχους της αμερικανικής μουσικής σκηνής εκείνης της εποχής. Η μουσική ντύνει τις ιστορίες της εποχής, με πρωταγωνιστή τη γυναίκα, εξυμνώντας τη δύναμη που χρειάστηκε για να επιβιώσει στους δύσκολους καιρούς, τα όνειρα και την συνεχή προσπάθεια να μην ξεχαστεί η ρίζα του ελληνισμού σε μια ελληνική κοινωνία που τολμά, θέλει και καταφέρνει να επιβιώσει.
Η ιστορία της Τασούλας, μια γυναίκας που ταξίδεψε στην Αμερική για να μπορέσει να επιβιώσει, όπως πάρα πολλά κορίτσια, με ναύλα που είχε πληρώσει ο υποψήφιος γαμπρός. Δυστυχώς, ο άνθρωπος αυτός αποδείχτηκε από την αρχή ότι δεν ήταν αξιόπιστος για εκείνη και έτσι αποφάσισε να φύγει και με άλλο όνομα, το Άννα, βρήκε το λιμάνι της στο καφενείο Astoria, δίπλα σε καλούς ανθρώπους. Εκεί ξεκινάει να τραγουδάει· το κεφάλαιο αρχίζει να θυμίζει σε όλους πατρίδα. Αυτό τον ρόλο ερμήνευσε η Θεοδοσία Σαββάκη εξαιρετικά – γνωρίζω ότι έχει διπλή διανομή αλλά την μέρα που πήγα είδα την κυρία Σαββάκη και μου άρεσε ιδιαίτερα. Έχει ένα μπρίο και φινέτσα και μια πολύ καλή φωνή που της ταιριάζουν ιδιαίτερα τα ρεμπέτικα.
Επίσης, μου άρεσε η Μπέσσυ Μάλφα στον ρόλο της παλιάς τραγουδίστριας και ιδιαιτέρως στο Amore mio που ερμήνευσε.
Μια παράσταση που ξυπνά μνήμες στους παλιότερους και μαθαίνει την ιστορία του ρεμπέτικου στους νεότερους.
Μια μουσική που γράφτηκε με νοσταλγία, κυρίως από τους Μικρασιάτες, και που την ακούσουμε σε κάθε στίχο της, σε κάθε τραγούδι. Η ζωντανή ιστορία μιας μουσικής που είναι η Ελλάδα και δεν πρέπει ποτέ να χαθεί. Και δεν θα χαθεί όσο υπάρχουν παραστάσεις σαν το Astoria και θέατρα σαν το Παλλάς, που μπορούν να φιλοξενήσουν τέτοια έργα.
Προφανώς και αυτή η παράσταση προτείνεται ανεπιφύλακτα από εμένα και ευχαριστώ για άλλη μια φορά την υπεύθυνη επικοινωνίας Μαργαρίτα Δρούτσα για τις ευγενική της προσφορά στη διάθεση των προσκλήσεων.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
