Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Μοσχούλα Μπέστα: Η ευτυχία δεν είναι ένα αντικείμενο που μετριέται, αλλά μια εμπειρία που βιώνεται. Βρίσκεται βαθιά μέσα μας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το νόημα που δίνουμε στην ύπαρξή μας. Δεν αποτελεί μια στατική κατάσταση που «κατακτιέται», αλλά μια δυναμική εμπειρία που εξελίσσεται και μεταβάλλεται.
Για μένα, η ευτυχία είναι το αποτέλεσμα της ευθυγράμμισης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουμε, αυτά που πιστεύουμε και αυτά που πράττουμε.
Πώς μετράμε... τη δημιουργία;
Μ.Μ.: Η δημιουργία μετριέται:
Από το πόσο τολμάμε να εκτεθούμε, χωρίς να φοβόμαστε την αποτυχία,
Από την αποφασιστικότητα να ξεκινήσουμε και να δώσουμε μορφή σε αυτό που νιώθουμε, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα,
Γιατί κάθε πράξη δημιουργίας είναι μια μικρή πράξη εξέλιξης. Ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.
Πώς μετράμε... την επιτυχία;
Μ.Μ.: Η αληθινή μονάδα μέτρησης της επιτυχίας είναι η εσωτερική πληρότητα. Γιατί η επιτυχία δεν είναι το «πού φτάσαμε», αλλά το «ποιοι γίναμε» στη διαδρομή. Δεν είναι ένας τελικός προορισμός, αλλά μια πορεία εξέλιξης. Δεν αφορά την τελειότητα ή τη σύγκριση με τους άλλους, αλλά την προσωπική μας ανάπτυξη.
Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Μ.Μ.: Το πρώτο μου έργο είναι μια απόδειξη πως ποτέ δεν είναι αργά «Ο Κουμπής ο κόκκινος» γεννήθηκε λίγο πριν αγγίξω την 7η δεκαετία της ζωής μου. Η ολοκλήρωσή του ήταν για μένα μια βαθιά εμπειρία δικαίωσης και αναγέννησης. Ένιωσα ότι ξεπέρασα μια εσωτερική πεποίθηση ότι τα νέα ξεκινήματα ανήκουν μόνο στους νέους. Βεβαιώθηκα ότι η περιέργεια και η ανάγκη για έκφραση παραμένουν ζωντανές, ανεξάρτητα από τα κεριά στην τούρτα. Η δημιουργία αυτού του έργου ήταν μια υπενθύμιση ότι μπορούμε να ξεκινάμε ξανά και ξανά. Να δοκιμάζουμε, να εξελισσόμαστε και να δίνουμε φωνή σε αυτά που έχουμε μέσα μας. Κι όταν το ολοκλήρωσα δεν ένιωσα ότι έκλεισα έναν κύκλο, αλλά ότι άνοιξα μια νέα, φωτεινή πόρτα.
Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Μ.Μ.: Αν η ζωή μου ήταν μια σκηνή από ταινία, θα μπορούσε να είναι από την ταινία The Pursuit of Happiness. Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής βγαίνει στον δρόμο μέσα στο πλήθος, έχοντας μόλις καταφέρει τον στόχο του. Όχι με θόρυβο, ούτε με χειροκροτήματα, αλλά με μια ήσυχη, εσωτερική δικαίωση. Είναι η στιγμή που κανείς δεν βλέπει τον αγώνα που προηγήθηκε, αλλά εκείνος τον κουβαλάει ολόκληρο μέσα του. Και ξέρει… ότι άξιζε.
Αν η ζωή σου ήταν... μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Μ.Μ.: Θα ακούγατε τη σύνθεση Experience του Ludovico Einaudi, η οποία ξεκινά απαλά, σαν μια αρχή με λίγα «εφόδια». Σταδιακά χτίζεται, αποκτά ένταση, ρυθμό και δύναμη. Δεν είναι γραμμική. Έχει κύματα, όπως και η ζωή. Και καταλήγει σε μια κορύφωση που δεν είναι θορυβώδης, αλλά λυτρωτική και γεμάτη νόημα.
Αν η ζωή σου ήταν… μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Μ.Μ.: Θα ζούσα τη στιγμή μετά την εμπειρία μου με τον καρκίνο. Εκείνη τη στιγμή που τίποτα δεν είναι πια ίδιο, αλλά όλα αποκτούν άλλο βάρος, άλλο νόημα. Τότε που άρχισα να βλέπω τη ζωή πιο καθαρά, πιο ουσιαστικά. Τη στιγμή που συνειδητοποίησα τη δύναμή μου, την αξία του «τώρα» και τη σημασία του να ζεις αληθινά. Γιατί κάποιες στιγμές δεν σε αλλάζουν απλώς. Σε επαναπροσδιορίζουν.
Ποιο χρώμα έχει... η χαρά;
Μ.Μ.: Η χαρά είναι πολύχρωμη, γιατί αποτελείται από μικρές, διαφορετικές στιγμές. Μια επιτυχία, μια αγκαλιά, η δημιουργία ενός παραμυθιού. Αυτή την περίοδο της ζωής μου, το δικό μου χρώμα χαράς είναι το κόκκινο. Το κόκκινο της δημιουργίας, της ζωντάνιας και της έκφρασης. Ένα χρώμα που συνδέεται βαθιά με τον «Κουμπή τον Κόκκινο», γιατί μέσα από αυτόν η χαρά μου απέκτησε μορφή και φωνή.
Ποιο χρώμα έχει η λαχτάρα;
Μ.Μ.: Η λαχτάρα έχει το χρώμα της φωτιάς που σιγοκαίει. Ένα βαθύ, παλλόμενο πορτοκαλί. Είναι το χρώμα της προσμονής, της επιθυμίας και της εσωτερικής ώθησης, που δεν σε αφήνει να μείνεις στάσιμος. Γιατί η λαχτάρα δεν είναι απλώς αυτό που θέλουμε. Είναι αυτό που μας κινεί.
Ποιο χρώμα έχει η φλόγα;
Μ.Μ.: Η φλόγα δεν είναι μονοχρωματική. Στη βάση της είναι βαθύ μπλε. Είναι η σταθερότητα, οι αξίες μας και η ηρεμία της γνώσης. Στο κέντρο της γίνεται λευκή, εκεί που η ένταση και η καθαρότητα του σκοπού μας είναι ακλόνητες. Και στις άκρες της χορεύει με το ζεστό πορτοκαλί και το κόκκινο, το χρώμα της δράσης και της δημιουργίας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η φλόγα δεν μετριέται από το πόσο καίει, αλλά με το πόσο φως σκορπάει γύρω της.
Πιστεύεις…
Μ.Μ.: Πιστεύω βαθιά στον Θεό. Για μένα, αυτή η πίστη είναι η πυξίδα και το στήριγμά μου. Είναι η βεβαιότητα πως δεν είμαστε μόνοι σε αυτή τη διαδρομή και πως κάθε δυσκολία, αλλά και κάθε νέα ιδέα, έχει έναν σκοπό. Πιστεύω πως τα «τάλαντα» που μας δόθηκαν είναι δώρα που οφείλουμε να μοιραζόμαστε, με ευθύνη, ταπεινότητα και αγάπη, ώστε να γίνονται φως για τους άλλους και δύναμη για εμάς. Η πίστη μου στον Θεό μού δίνει τη δύναμη να συνεχίζω, να μαθαίνω και να τολμώ, γνωρίζοντας πως κάθε βήμα έχει το δικό του νόημα.
Πονάς...
Μ.Μ.: Πονάω για τις απώλειες, για τις αδικίες, για τον εγκλωβισμό του σύγχρονου ανθρώπου στην απομόνωση. Πονάω όταν βλέπω μια κοινωνία που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, αλλά ξεχνά να κοιτάξει τον διπλανό της στα μάτια. Πονάω όταν η αξιοπρέπεια θυσιάζεται στον βωμό του κέρδους και όταν η ελπίδα των νέων ανθρώπων πνίγεται από την έλλειψη προτύπων και αξιών.
Προχωράς…
Μ.Μ.: Προχωρώ, ακόμα κι όταν φοβάμαι. Γιατί έμαθα πως ο φόβος είναι απλώς ένας συνοδοιπόρος που με αναγκάζει να προσέχω τα βήματά μου, χωρίς όμως να του επιτρέπω να ορίζει τη διαδρομή μου. Σε αυτή τη διαδρομή, τα πολυτιμότερα εφόδιά μου είναι η υπομονή και η επιμονή.
Χορεύεις;
Μ.Μ.: Χορεύω. Λατρεύω τον χορό. Ο χορός είναι ελευθερία. Είναι ένας τρόπος να εκφράζομαι. Η Μartha Graham είχε πει: «Το σώμα λέει, αυτά που οι λέξεις δεν μπορούν.». Μέσα από την κίνηση αλλάζει άμεσα η διάθεσή μου. Από την ένταση περνάω στη χαλάρωση κι από τη σκέψη στο συναίσθημα. Σε μια κοινωνία που συχνά μένει «κολλημένη» στο άγχος της καθημερινότητας, ο χορός λειτουργεί σαν φάρμακο.
Ξαναγεννιέσαι...
Μ.Μ.: Ξαναγεννιέμαι… μέσα από τις στάχτες μου. Κάθε φορά λίγο πιο δυνατή, λίγο πιο συνειδητή, λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, είναι όμως αληθινή. Μέσα από τις δυσκολίες μαθαίνω, αφήνω πίσω μου ό,τι δεν με υπηρετεί και προχωρώ με μεγαλύτερη επίγνωση και πίστη. Γιατί η αναγέννηση είναι η αρχή μιας νέας εκδοχής του εαυτού μου.
Χάνεσαι...
Μ.Μ.: Ναι, υπάρχουν φορές που χάνομαι. Το να χάνεσαι όμως είναι μέρος της διαδρομής. Είναι εκείνη η ενδιάμεση στιγμή που η παλιά μου εκδοχή δεν με χωράει πια και η νέα δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Είναι ο χώρος της σιωπής και της αβεβαιότητας. Εκεί όπου μαθαίνω να αφήνω, να αποδέχομαι και να εμπιστεύομαι. Γιατί κάθε φορά που χάνομαι, στην πραγματικότητα πλησιάζω όλο και πιο κοντά σε αυτό που είμαι. Όχι όπως με γνώριζα, αλλά όπως προορίζομαι να γίνω.
Τραγουδάς;
Μ.Μ.: Όχι, δεν τραγουδάω. Τουλάχιστον όχι με τη φωνή μου. Στην κοινωνία μας, έχουμε συνηθίσει να απαντάμε καταφατικά σε όλα, σαν να πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι είμαστε ικανοί για όλα. Η δική μου όμως «φωνή» δεν εκφράζεται μέσα από νότες, αλλά μέσα από λέξεις και πράξεις. Είναι ο τρόπος που επιλέγω να υπάρχω, να επικοινωνώ και να αφήνω ένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο αληθινό τραγούδι.
Διαβάζεις...
Μ.Μ.: Διαβάζω πολύ, αλλά το πιο συναρπαστικό «βιβλίο» που έχω ανοίξει ποτέ είναι ο άνθρωπος. Πέρα από τα βιβλία που γεμίζουν τις βιβλιοθήκες μου, η μεγαλύτερη μελέτη μου είναι να διαβάζω τους ανθρώπους. Ως NLP Coach, έχω μάθει να παρατηρώ τη γλώσσα του σώματος, τον τόνο της φωνής και τις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις. Διαβάζω τους φόβους που κρύβονται πίσω από ένα χαμόγελο και τη δύναμη που μπορεί να γεννηθεί μέσα από ένα δάκρυ. Διαβάζω για να καταλάβω, όχι για να κρίνω. Διαβάζω για να βοηθήσω, όχι για να διορθώσω.
Γράφεις...
Μ.Μ.: Γράφω, γιατί η γραφή είναι ο τρόπος μου να δίνω σχήμα στο χάος και φως στο σκοτάδι. Για μένα, το να γράφεις δεν είναι μια απλή παράθεση λέξεων στο χαρτί. Είναι μια ιερή διαδικασία μετουσίωσης. Γράφω για να θυμίζω στον εαυτό μου, και σε όποιον με διαβάζει, ότι κάθε πόνος μπορεί να γίνει μάθημα και κάθε εμπόδιο μια νέα αφετηρία. Γιατί, τελικά, η γραφή δεν αλλάζει μόνο τις λέξεις, αλλάζει κι εμάς.
Παίζεις...
Μ.Μ.: Παίζω θέατρο, γιατί για μένα το θέατρο είναι μια βαθιά άσκηση ενσυναίσθησης. Δανείζω το σώμα και τη φωνή μου σε έναν άλλον άνθρωπο για να καταλάβω πώς νιώθει, πώς πονάει, πώς ελπίζει. Όταν υποδύομαι έναν ρόλο, ανακαλύπτω και δικές μου πτυχές που ίσως ήταν κρυμμένες ή «σιωπηλές» μέσα στην καθημερινότητα. Είναι μια διαδικασία μετασχηματισμού. Μια διαδρομή από τον άλλον προς τον εαυτό μου. Γιατί μέσα από κάθε ρόλο, δεν μαθαίνω μόνο να υποδύομαι. Μαθαίνω να κατανοώ, να αποδέχομαι και, τελικά, να υπάρχω πιο αληθινά.
Στόχοι και επιδιώξεις:
Μ.Μ.: Οι στόχοι μου δεν είναι απλώς σημεία προορισμού. Είναι στάσεις εξέλιξης. Δεν επιδιώκω μόνο να πετύχω, αλλά να εξελίσσομαι μέσα από κάθε διαδρομή. Να συνεχίζω να μαθαίνω, να εμπνέω και να ενδυναμώνω, τόσο μέσα από τον λόγο μου όσο και μέσα από τη δράση μου. Επιδιώκω να συμβάλλω ουσιαστικά στην υποστήριξη ατόμων και κοινοτήτων, μέσα από δράσεις πρόληψης, ενημέρωσης και φροντίδας, δημιουργώντας, προσφέροντας και αφήνοντας ένα αποτύπωμα με νόημα. Γιατί, για μένα, η εξέλιξη αποκτά αξία μόνο όταν μοιράζεται και γίνεται προσφορά.
Όνειρα:
Μ.Μ.: Ονειρεύομαι έναν κόσμο καλύτερο, με περισσότερο «εμείς» και λιγότερο «εγώ». Ένα κόσμο όπου η ενσυναίσθηση θα αποτελεί την κοινή μας γλώσσα και η αγάπη την πυξίδα που θα καθοδηγεί τις επιλογές και τις πράξεις μας. Στην 7η δεκαετία της ζωής μου, το πιο βαθύ μου όνειρο είναι να αφήσω ως παρακαταθήκη στα παιδιά και στα εγγόνια μου μια ζωντανή κληρονομιά ελπίδας. Θέλω να τους κληροδοτήσω την απόλυτη πεποίθηση ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να ονειρεύονται το φως, το σκοτάδι δεν θα καταφέρει να νικήσει ποτέ.
Η Μοσχούλα Μπέστα, απαντώντας την πρόκληση του Blood New, συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό όπως και μέσω του πρώτου της εκδοτικού πονήματος, του παραμυθιού Ο Κουμπής ο κόκκινος, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ελκυστής σε εικονογράφηση Βιβής Μαρκάτου. Στην περίληψη διαβάζουμε:
Σε ένα μικρό ραφτάδικο φτιάχτηκε ένα γαλάζιο παλτό.Όλα ήταν αρμονικά επάνω του… εκτός από ένα τετράγωνο κόκκινο κουμπί!Τα μπλε κουμπιά δεν το συμπαθούσαν καθόλου και δεν ήθελαν να του κάνουν παρέα.Εκείνος όμως ήξερε ότι για ένα πράγμα βρισκόταν εκεί, για να μείνει στη θέση του.Μία μέρα με πολύ αέρα ο Κουμπής θα δοκιμαστεί και τότε κάτι διαφορετικό θα συμβεί που θα κάνει τα άλλα κουμπιά να τον αναγνωρίσουν.Τι θα είναι αυτό;Θα το μάθετε ξεφυλλίζοντας την ιστορία!Μέσα από την ιστορία αναδεικνύονται η αξία της διαφορετικότητας, η σημασία της αποδοχής και η δύναμη της ενότητας.Το παραμύθι μεταφέρει ένα θετικό μήνυμα για τη φιλία, τη συνεργασία και την αλληλοϋποστήριξη, μέσα από μια απλή αλλά βαθιά συγκινητική αλληγορία.
Η Μοσχούλα Μπέστα είναι συγγραφέας και Life &NLP Master Coach, με πολύχρονη εμπειρία στον χώρο της υγείας και ενεργή παρουσία στην υποστήριξη και ενδυνάμωση των ανθρώπων. Ως Patient Advocate, δραστηριοποιείται ενεργά στην προαγωγή της πρόληψης και της ενημέρωσης, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενίσχυση της φωνής των ασθενών. Ως συγγραφέας, το έργο της αποτελεί το σημείο όπου η προσωπική εμπειρία συναντά την εσωτερική αναζήτηση. Μετουσιώνει βιώματα και σκέψεις σε πολύτιμα εργαλεία αυτογνωσίας, προσφέροντας στον αναγνώστη έναν δρόμο προς την αλλαγή. Στόχος της είναι να βοηθήσει τον άνθρωπο να επαναπροσδιορίσει τις περιοριστικές του πεποιθήσεις και να προχωρήσει στη ζωή του με αυθεντικότητα, επίγνωση και μια ακατανίκητη εσωτερική δύναμη.
Διεκδικήστε το!
Οι εκδόσεις Ελκυστής προσφέρουν το βιβλίο σε έναν τυχερό αναγνώστη. Συμμετοχή στην κλήρωση, που θα γίνει μετά τις 7 Αυγούστου, σημαίνει αποδοχή των όρων οπότε διαβάστε τους όρους και κατόπιν κλικάρετε εδώ και συμπληρώστε τη φόρμα. Το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τον εκδότη. Αυτή η δωροθεσία είναι πανελλήνια.
