Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** ΦΕΤΟΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις που μπορείτε να διεκδικήσετε εδώ! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Κλεψύδρα εκδίκησης * Το πέπλο της μοίρας, Αγνή: Η κόρη των Αθηνών και Όταν οι μνήμες ταξιδεύουν * Σιωπηλή φυσαρμόνικα * Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας * Πρωινή καληνύχτα * Love 'n' peace, bro * Στη Σεούλ * Για την Ολίβια ** Ποίηση: Αποχρώσεις του μπλε * Ι Δανεικές ψυχές * Σενάρια έρωτα * Ζωτικές αυταπάτες * Το γάντι του σκλάβου * Στάσου λίγο ** Άλλα: Πέτρα, πέτρα χτίζεται * Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής * Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη ** Διηγήματα: Οι δυο αδερφές και άλλες ιστορίες * Με τον Τζον Μάλκοβιτς στη Βίλνα * Ο κύριος Κάπα θα έλεγε κανείς ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια * Ανθισμένες πατάτες ** Νουβέλα: Το χωριό των ανθρώπων

Τρίτη 20 Απριλίου 2021

Τόσο κακό είναι που θέλω μια αγκαλιά;

Τόσο καλό είναι που θέλω μια αγκαλιά;, Εύη Κολιαδήμα

Σαν είδα το εξώφυλλο, σκέφτηκα να βάλω παπούτσια χαμηλά. Η διαδρομή φαινόταν μακρά και δύσβατη. Κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει για το ταξίδι και μόνο η προνοητικότητά μου σε έσωσε. Πέρασα μέσα από κακοτράχαλους δρόμους, βρώμικα μονοπάτια, σωρούς σκουπιδιών. Η σήψη, αυτή η σήψη των πεθαμένων ονείρων, οι κακοφορμισμένες πληγές που ποτέ δεν επουλώθηκαν και που ακόμα ρέουν ένα δύσοσμο «γιατί».

Οι ακρωτηριασμένες κούκλες, τα ρυπαρά λούτρινα μάταια έψαχναν για μια μεγάλη τσέπη να μπουν να κρυφτούν από τον θόρυβο της πόλης, εκείνον τον θόρυβο που αντί να τρομάζει τα αγρίμια, μεταμφιέζει τα ουρλιαχτά τους σε ήχους γνώριμους.

Παιχνίδια στη αγχόνη, παιχνίδια στις χωματερές, παιχνίδια στα σκοτεινά, παιχνίδια ξεχασμένα…
Παιδιά στην αγχόνη, παιδιά στις χωματερές, παιδιά στα σκοτεινά, παιδιά ξεχασμένα…

Διαβάζω ένα τηλέφωνο στήριξης, δεύτερο τηλέφωνο στήριξης, τρίτο τηλέφωνο στήριξης, τέταρτο τηλέφωνο στήριξης, πέμπτο τηλέφωνο στήριξης, μια διεύθυνση στήριξης διαδικτύου, δεύτερη, τρίτη… γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα…

Τόσο πολύ κινδυνεύουν τα μεταξωτά μας όνειρα. Τόσο πολύ πονάμε τα μικρά κρινοδάχτυλα, τα φιλντισένια πρόσωπα… πού κρύβονται τα πληγωμένα τους χαμόγελα, πού σφουγγίζουν τις ματωμένες τους κραυγές… μικροί πορσελάνινοι άγγελοι εκτεθειμένοι στους σεισμούς της ανοσιότητας, της αρρώστιας, που θρυμματίζονται στους σεισμούς της βίας και της εκμετάλλευσης.

Φτάνω στο τέλος της διαδρομής… βγάζω τα παπούτσια, τα πόδια μου πυρωμένα, γεμάτα πληγές … βλέπω ένα παιδί κρυμμένο στη γωνία να τρέμει. Μου λέει κλαίγοντας «Τόσο κακό είναι που θέλω μια αγκαλιά;» Ανοίγω τα χέρια μου και του φωνάζω «Έλα, μη φοβάσαι. Έλα να σε πάρω από δω» εκείνο τρέχει και φωλιάζει στην αγκαλιά μου όπως τα κλωσόπουλα κάτω από τις φτερούγες της μάνας τους.

Κι ένα να σώσεις … είναι σαν να έσωσες τον κόσμο. Γρηγορείτε!

Ήταν μια ποιητική προσέγγιση και εξομολόγηση των όσων ένιωσα διαβάζοντας το «Τόσο κακό είναι που θέλω μια αγκαλιά;». Την καταθέτω ταπεινά στον σκοπό αυτό του βιβλίου και στη διάθεση των δημιουργών του να βοηθήσουν με αυτό όπου η ανάγκη το επιτάσσει.



Το λεύκωμα της Εύης Κολιαδήμα, «Τόσο κακό είναι που θέλω μια αγκαλιά;», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φιλύρα.
Φωτογραφία: Νίκος Παπουτσάκης

Η Εύη Κολιαδήμα γεννήθηκε στο Κακόβατο Νομού Ηλείας το Δεκέμβριο του 1975. Η πρώτη της επίσημη παρουσίαση σε κοινό με δικό της γραπτό, ήταν στην Τέταρτη Δημοτικού που ο δάσκαλός μου επέμενε να απαγγείλει δικό της ποίημα. Στα δεκαοκτώ της έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο όπου και πέρασε επιτυχώς. Δεν το ακολούθησε όμως και ταξίδεψε στην Κρήτη όπου και φοίτησε Κοινωνική Λειτουργός. Ακολούθησε το τεταρτοετές μεταπτυχιακό της στη ΘΑΣ (Θεραπεία Ανθρωπίνων Συστημάτων). Ειδικεύτηκε στην Συστημική Ψυχοθεραπεία, όπου και εργάστηκε για δεκαέξι χρόνια ως θεραπεύτρια στον ιδιωτικό τομέα. Παράλληλα, ολοκλήρωσε την ενασχόλησή της και εκπαίδευσή της στο χώρο των εικαστικών τεχνών. Δούλεψε πάνω στην εικαστική έκφραση και Ψυχοθεραπεία οικογένειας/παιδιών, διατηρώντας και δικό της χώρο στην περιοχή του Θησείου. Τελευταία έκανε μετεκπαίδευση στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο στην ειδικότητα της Ψυχοϊατροδικαστικής ψυχολογίας όπου και ολοκλήρωσε με επιτυχία. Παντοτινό της μέλημα και αφοσίωση ο εθελοντισμός. Ξεκίνησε από το Χαμόγελο του Παιδιού και για εννέα χρόνια παρέμεινε εκεί. Είναι ιδρυτικό μέλος του Πανελλήνιου Σωματείου Ατόμων με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερ-κινητικότητας (ΔΕΠΥ), και ενεργό μέλος του Σωματείου Σκοπός Ζωής.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σενάρια έρωτα, Θεοχάρης ΣαρμίδηςΠέντε βιβλία των εκδόσεων ΕλκυστήςΣιωπηλή φυσαρμόνικα, Μαίρη Φιλιππίδου-ΚατσαίδουΠρωινή καληνύχτα, Μάτας ΠαπανικολάουΟ κύριος Κάπα θα έλεγε κανείς, Κυριάκου ΓατουρτζίδηΣτη Σεούλ, Ευτυχίας ΔοβλέτογλουΤο πέπλο της μοίρας, Ελένη Βαηνά
Για την Ολίβια, Πέτρου ΒαζακόπουλουΙ Δανεικές ψυχές, Αλέξανδρου ΤσελεπιδάκηΑνθισμένες πατάτες, Άννας ΛύκουΤο χωριό των ανθρώπων, Νίνο ΞυπολιτάςLove 'n' peace, bro, Ειρήνης ΝομικούΑποχρώσεις του μπλε, Ανθής ΠάνουΤο γάντι του σκλάβου, Νικήτα Π. Καμπάνη
Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας, Χριστόδουλου ΛιτζερίνουΚαρφωμένοι ήλιοι, Αθανάσιου Νικολόπουλου
Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτηΖωτικές αυταπάτες, Βίκυς ΚέκηΜε τον Τζον Μάλκοβιτς στη Βίλνα, Άγγελου ΓιαννακόπουλουΣτάσου λίγο, Καλλιόπης ΜπαγουλήΟι δυο αδερφές και άλλες ιστορίες, Γιάννη Τσιτσίμη