Το βίωμα προέρχεται από τον βίο αλλά ορίζεται από τον ψυχισμό. Όταν λέμε πως κάπως διαθέτει ψυχή εννοούμε ότι έχει κουράγια, σθένος και διάθεση για αγώνα ώστε να αυτοεκπληρωθεί. Ο δικός μου εσωτερικός ψυχικός κόσμος διέθετε αυτή την τάση αλλά με μία πολύ σκοτεινή διάθεση, ένα παιδικό πεσιμισμό, μια απαξίωση της καθημερινής ζωής προς τιμή της ύψιστης ζωής, εκείνης που υπερβαίνει τα στενά εγκόσμια και γήινα πεδία για να ανυψωθεί στα μεταθανάτια επουράνια επίπεδα στου υπερφυσικού. Αυτό με οδηγούσε στο να αναζητώ την εκπλήρωση των αξιών και ιδεών ενώ απαξίωνα τις καθημερινές απολαύσεις και οφέλη. Ο έρωτας δεν ήταν απλά μια παράλογη έλξη και λαγνεία αλλά ο ιδεώδης δρόμος προς την ταύτιση και συνεκπλήρωση δύο ανθρώπων σε ένα χάρη στην ελκτική δύναμη της ηδονής. Αυτή η τελευταία δεν ήταν μόνο σαρκική αλλά ιδεοψυχοσωματική, σαν να ήταν η ιδέα του έρωτα παράγωγο της διανόησης, η δύναμη της ευτυχίας και της ευδαιμονίας δια της ελεύθερης αυτοδιάθεσης και αλτρουισμού, ψυχική κατάσταση και το ρίγος του κορμιού από την ηφαιστειακή έκρηξη των σωματικών κυττάρων σε πλήρη αρμονικό συντονισμό και αλληλοδιάχυση, όσμωση των πλεγμάτων ερεθισμάτων, μηνυμάτων και απολαύσεων ώστε μια ευφορία πραγματική να κινητοποιεί το ζευγάρι με φυσικό τρόπο στην ακτινοβολούσα συν-δράση. Και φυσικά με τέτοιο προσανατολισμό έτρωγα πάντα τα μούτρα μου κουβαλώντας ένα βιωματικό φορτίο αλλόκοτο και υπερβολικό. Σαν το υποζύγιο που όλο κουβαλάει, κουβαλάει από αγάπη και αφοσίωση στο αφεντικό του και ο τελευταίος για ανταμοιβή αναγνώριζε τις αντοχές του υπερεκτιμώντας τες ώστε μαζί με το βάρος της μεταφοράς να προσθέτει και τα δικά του κιλά με επίπτωση να σκάσει ο όνος σαν καρπούζα στη μέση της διαδρομής. Μετά την κατάθλιψη άλλαξε όλο αυτό ριζικά αλλά όχι με την μία και ακαριαία, παρά σταδιακά και με αναγκαία ταιριαστή καθοδήγηση. Άλλαξε κυριολεκτικά η οπτική μου απέναντι στον περίγυρό μου. Αφού είδα και απόειδα με φίλους, συγγενείς και συντρόφους στράφηκα σε ψυχοθεραπευτές, εκπαιδευτές, συμβούλους, γιόγκι και παιδαγωγούς και διαμόρφωσα έναν ψυχισμό της κοσμικής, ρεαλιστικής ανάτασης. Μια αισιοδοξία με κατέκλυσε με ένα εντελώς καθημερινό, στοχοπροσηλωμένο τρόπο πράξης, ώστε πια όχι με άλματα, αλλά βήμα προς βήμα να επιτυγχάνω τους βραχυ- και μεσοπρόθεσμους στόχους μου, όχι όμως πια υπερβατικούς σκοπούς μου. Αυτοί οι τελευταίοι έμειναν κενοί και προς αναμονή της επίτευξης των άλλων. Με αυτή την μεθόδευση συθέμελα και ριζοσπαστικά άλλαξα τον τρόπο προσέγγισης των καταστάσεων, του εαυτού μου, των άλλων, την κοσμοθεωρία και τη δράση. Με ροπή προς την επαναστατικότητα συμπέρανα πως η ριζική αλλαγή θα πρέπει να ξεκινήσει από μένα πάνω και μέσα και γύρω από μένα. Επιπλέον, έννοιες όπως ελευθερία, δημοκρατία, κομμουνισμός όφειλα να τις επανακαθορίσω. Το κυριότερο να αναζητήσω νέους ορισμούς του έρωτα, της αγάπης, της φιλίας, της ατομικότητας και κοινωνικότητας. Και όλα αυτά ξεκινούσαν από την σχέση μου με το σώμα μου. Πράγματι, ξεχνούσα την αναπνοή μου, σαν να ήμουν από ένα προαιώνιο άγχος κυριευμένος, για τη ζωή, περί αυτής, με την σημασία του θρησκευτικού ορισμού της χριστιανικής ηθικής να στέκει ως πέλεκυς πάνω από το κεφάλι μου τονίζοντάς μου την σημασία της υποχρέωσης, του πρέπει, της ιδεαλιστικής οπτικής των καθημερινοτήτων... ακόμα και όταν γράφω, στο πεδίο της απελευθέρωσής μου ισχύει μέχρι σήμερα ως ένα μόνο βαθμό αυτή η δέσμευση· πια –ευτυχώς– αυτός ο ψυχαναγκασμός έχει μετριαστεί ώστε να λειτουργεί σαν ένα κουμπί ενεργοποίησης ειδάλλως μπορεί να βυθιστώ στα βάθη της ακινησίας, όπου συναντώ την ηδονή με τη φαντασία, τις πιο εξαίσιες θηλυκές θεοεταίρες να συνουσιάζονται με ολόκληρο το σώμα μου με κύριο σεξουαλικό όργανο τον νου μου. Ειλικρινά το σώμα δεν είναι απλώς ένας οργανισμός, το σώμα είναι η απέραντη συγκεκριμενικότητα του εαυτού μας στον κόσμο και ορίζεται το περιεχόμενο της από τους άλλους, αυτούς που μας περιτριγυρίζουν, αφήνουν το στίγμα τους, καθορίζουν την ταυτότητά μας· κι εγώ ένιωθα το σώμα μου σαν ένα απέραντο τοξικό σκουπιδότοπο μέσα στον οποίο οι άλλοι είχαν πετάξει όλα όσα τους βάραιναν, τις υποκρισίες, τα ψεύδη τους, την κακομοιριά τους, τις αδυναμίες και τις δολερές πράξεις. Ναι, είχα ακούσει, αφουγκραστεί και υποψιαστεί την σκοτεινή πλευρά πλησιάζοντάς την με τον πιο φιλικό κι ανεκτικό τρόπο, και όφειλα πια αυτή την φιλική συμπάθεια να την εκδηλώσω προς τον σώμα μου, από χέρσο χωράφι σκουπιδαριό, να το μετατρέψω σε αφράτο, γόνιμο πεδίο ενός διαρκώς πιο αποδοτικού ανθρωπιστικού πνεύματος. Στην ψυχιατρική κλινική με περιποιήθηκαν με πραγματική φροντίδα κι εγώ, πια, γινόμουν ο φροντιστής του εαυτού, της ζωής, των ανθρώπων με ανάγκες υποστήριξης. Για μια νέα υβριδική διανθρώπινη συνανθρωπότητα με δύο κέντρα: το εσωτερικό κενό της ελευθερίας και την εξωτερική οικοκομμούνα.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 24 Ιουνίου
