ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Προσφορά με κάθε εισιτήριο άλλο ένα δώρο για τους αναγνώστες του koukidaki για την παράσταση Οι ψευτοσπουδαίες ή για τις Αδελφές Papin *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks όπως: Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου κ.ά ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
Το koukidaki σάς πηγαίνει ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις! Επιλέξτε από τις ακόλουθες παραστάσεις και αφήστε το όνομά σας μαζί με την επιθυμητή ημέρα: Αυτοκράτωρ Αδριανός * Μακιαβέλλι *** ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Resort * Απλώς έτυχε * Μες τη νύχτα του κόσμου * Οι κρίκοι της πόλης * Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει * Η Ψυχή, ο Έρωτας κι ένας Παραμυθάς * Το κυνήγι της χήρας * Επίγειος άγγελος * Αιώνια σφραγίδα * Δύο νύχτες στην Αίγυπτο * Στον Όλυμπο της Ζανζιβάρης * Το λίκνο της ζωής * Hippie * Φιλήμων, ο ερευνητής του μεταφυσικού ** Νουβέλα: Με τα κλειδιά στην πόρτα * Σκόνη στο πρόσωπο ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα * Σκουριασμένη αυτοκτονία * Ωτακουστής και Το μπλουζ της Κυριακής ** Διηγήματα: Έρωτες υπέρ μεν άγαν * Κομμάτια ζωής * Επτά χρόνια στο αμόνι * Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας * Κόκκινη κλωστή δεμένη ** Παιδικά: Δεν θα σε πειράξει κανείς * Εδώ κουμπιά, εκεί κουμπιά... Μα πού πήγαν τα κουμπιά! * Βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική ** Ποίηση: Η κοινωνία των πωλητών * Σύμφωνα συμβίωσης Ουρανού και Κόλασης * Με το βλέμμα του Ομήρου * Κλειδιά στο τραπέζι * PASSA TEMPO ** Μαρτυρία: Η φωνή μέσα μου

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Ήχοι στη σιωπή

Της Σμαραγδής Μητροπούλου
Είναι καιρός λοιπόν να ξεκλειδώσεις το κουτί των αναμνήσεων. Γράψε το δικό μας παραμύθι, πέρα απ’ το χώρο και το χρόνο, πέρα από γη και ουρανό. Εγώ θα σου κρατώ το χέρι και θα το οδηγώ. Για την αγάπη σου… για την αγάπη μου… για τις ώρες της σιωπής. Γιατί μόνο μ’ εσένα πορεύτηκα και πορεύομαι…

Σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή
Ξέρουν να ψιθυρίζουν χιλιάδες σ’ αγαπώ

Όταν σημάνουν μεσάνυχτα…

*****

Ακούμπησε την πλάτη της στο μεγάλο βράχο και κοίταξε τη θάλασσα που απλωνόταν στα πόδια της, ασήμι λιωμένο κάτω από το φεγγαρόφωτο. Χάιδεψε απαλά το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια της, φίλησε ένα ένα τα πέταλά τους, αφήνοντας κι ένα δάκρυ επάνω τους κι ύστερα με μια απότομη κίνηση τα πέταξε στα κύματα.
«Στο καλό!» ψιθύρισε. «Στο καλό…»
Εδώ και κάμποσο καιρό, η Μαργαρίτα ακολουθούσε το ίδιο σχεδόν τελετουργικό. Τα βράδια…εκείνα τα κρύα, υγρά βράδια του χειμώνα, όταν όλοι οι κάτοικοι του νησιού ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους, εκείνη γλιστρούσε, φάντασμα θαρρείς, από τα στενά, ανηφόριζε το μονοπάτι που οδηγούσε στο μεγάλο βράχο και…
Πάντα την ίδια ώρα. Μεσάνυχτα. Μέσα στη σιγαλιά που διακοπτόταν μόνο από τον ήχο της καμπάνας του μοναστηριού, που σήμαινε για κάποια ολονύκτια ακολουθία.
Όπως κι απόψε.
***
Οι φλόγες της νεκρικής πυράς υψώνονται στον ουρανό κι εγώ τις παρατηρώ να καταβροχθίζουν τον πιο αγαπημένο άνθρωπο στη ζωή μου, τον πατέρα μου. Για όλους τους άλλους ήταν ο Ραβί, ο ζωγράφος της σιωπής. Για μένα ήταν το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ζωής μου, το πιο αληθινό, το πιο αγνό. Λίγο πιο πέρα η μητέρα μου σκουπίζει τα μάτια της. Παρόλο που είχαν χωρίσει με τον πατέρα μου, όταν ήμουν έφηβος, κρατούσε πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της. Και τώρα στην αρρώστια του, εκείνη του στάθηκε ως την τελευταία στιγμή. Μια στιγμή, που ήταν αρκετή να την πληγώσει…
***
«Ραβί!» ψέλλισε η Μαργαρίτα και γονάτισε στο έδαφος.
Στην παλιά σανσκριτική διάλεκτο, Ραβί σημαίνει Ήλιος. 
Μα τώρα, είχε από ώρα ο ήλιος βασιλέψει.
Μεσάνυχτα… ήδη μεσάνυχτα.
«Ραβί…», ξανάπε. 
***
Μεσάνυχτα.
Η μητέρα μου έχει αποσυρθεί στην παλιά της κρεβατοκάμαρα. Θέλει να μείνει μόνη με τις αναμνήσεις της, έτσι μου πε.
Μεσάνυχτα.
Βάζω το κλειδί στην πόρτα του δωματίου που εκείνος δεν άφηνε κανέναν μας να μπει. Εκεί χανόταν και ρέμβαζε με τις ώρες. Ήταν το δικό του καταφύγιο τις ώρες της σιωπής του, μιας σιωπής που είχε γίνει μόνιμος σύντροφός του εδώ και καιρό.
Μεσάνυχτα.
Ώρα να μάθω τα δικά του κρυμμένα μυστικά…
***
Η Μαργαρίτα έκλεισε τα μάτια. Ως τώρα είχε καταφέρει να διαφυλάξει το μυστικό της. Ίσως όποιος την έβλεπε, όποιος μάθαινε, θα’λεγε πως ξόδευε τη ζωή της για ένα ψέμα, για μια σκιά.
Ανατρίχιασε στη σκέψη αυτή.
«Ήταν παραμύθι… ήταν όνειρο… όμως δεν ήταν ψέμα… δεν ήταν ψέμα», είπε δυνατά.
***
Ορθάνοιχτα τα μάτια μου απ’ την έκπληξη. Το δωμάτιο είναι γεμάτο πίνακες που απεικονίζουν το ίδιο πρόσωπο σε διαφορετικές πόζες.
Μια γυναίκα. 
Το σκηνικό μόνο παραμένει ίδιο: απέραντο γαλάζιο ουρανού και θάλασσας κι ένας μεγάλος βράχος.
Στο τραπεζάκι δίπλα απ’ το παράθυρο ένας χοντρός φάκελος, κι αυτός ντυμένος με χρώματα γαλάζια.
Τι θέση είχε στη ζωή σου τούτο το χρώμα, πατέρα; αναρωτιέμαι ανοίγοντας τον.
Κόλλες χαρτί, γεμάτες με τον καλλιγραφικό του χαρακτήρα.
Κι ένας μικρότερος φάκελος που γράφει απ’ έξω ένα όνομα: Μαργαρίτα.
Και μέσα φωτογραφίες… της γυναίκας των πινάκων του.
«Σε σένα… σε σένα... σε σένα» η ίδια αφιέρωση σχεδόν σε όλες.
***
Η Μαργαρίτα άφησε τα δάκρυά της να τρέξουν ελεύθερα.
Είναι η στιγμή που ο πόνος δεν φτάνει απλά στα όρια του, αλλά τα ξεπερνά… και ζητά διέξοδο να ξεχυθεί σαν ορμητικό ποτάμι.
Μεσάνυχτα.
Εκεί, στο μεγάλο βράχο, εκεί που σμίγουν ουρανός και γη, ουρανός και θάλασσα… εκεί… γίνεται το δικό της καταφύγιο... έστω και αυτές τις λίγες ώρες…
***
Παίρνω τυχαία στα χέρια μου μια από τις πολλές κόλλες χαρτί που απλώνονται μπροστά μου…
Γεννήθηκε απόψε ένα λουλούδι… διαβάζω δυνατά και τα χείλη μου τρέμουν.
Θα΄θελα να τρέξω και να κυλιστώ μέσα σ’ ένα απέραντο λιβάδι από μαργαρίτες… όσο απέραντη είναι η αγάπη μου για σένα.
Θα’ θελα να τραγουδήσω πως -ναι!- η μαργαρίτα άνοιξε τα πέταλά της, την αγκαλιά της, να δεχτεί τον ήλιο.
Κράτα με στα χέρια σου… κάνε με δικό σου… μη μ’ αφήσεις να χαθώ…
Είναι δυνατός ο ήλιος λένε… μα εγώ… εγώ γυρεύω μια μικρή μαργαρίτα… να με σφίξει στα στήθη της… να με χαϊδέψει… να μ’ αγαπήσει…
(…………………………………)
Μέσα από τη γλώσσα της σιωπής μου σου μιλώ. Και σου λέω χιλιάδες λέξεις… ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ…ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ… ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ…
(…………………………………)
Ω ναι ξέρω… ξέρω πως κι εσύ το ίδιο με ποθείς… τις νύχτες που σπαρταρά το κορμί και τρέμει από τη μοναξιά και την έλλειψη… σε σεντόνια τσαλακωμένα και υγρά…
(………………………………)
Μόνη μου χαρά τα γράμματά σου… μόνη μου συντροφιά οι φωτογραφίες σου…
(…………..)
Μου το ‘χε πει θυμάμαι εκείνη η παράξενη τσιγγάνα με τα κόκκινα μαλλιά: «Για σένα η αγάπη θα ’ρθει πέρα από τη θάλασσα. Όμως… όμως… μόνο μέσα από χρώματα, λέξεις στο χαρτί και σιωπές θα μπορέσεις να την αγγίξεις… να τη νιώσεις… όταν μοναχά οι ήχοι στη σιωπή θα μιλάνε…»
(…………..)
Κι αν δε σε δω ποτέ με τα γήινα μάτια… θα σε βλέπω με τα μάτια της ψυχής…
(…………….)
Θα ’ρθω να σε συναντήσω… όλα τα σημάδια οδηγούν εκεί που σμίγουν ουρανός και γη… ουρανός και θάλασσα…
(……………………………)
Μαργαρίτα: μόνο τούτη τη λέξη χρειάζομαι… μόνο τούτη τη λέξη… μονάχα εσένα χρειάζομαι… εσένα… για να αποχαιρετήσω τον κόσμο… την ώρα της σιωπής…
***
Μεσάνυχτα.
Ώρα που διάλεξε μια ψυχή να ταξιδέψει σε μέρη αγαπημένα.
Μεσάνυχτα.
Ώρα που στο μεγάλο βράχο τα δάκρυα ενώνονται με τη θάλασσα.
Μεσάνυχτα.
Ώρα που τα τριαντάφυλλα ταξιδεύουν στης θάλασσας τα κύματα.
Μεσάνυχτα.
Ώρα που οι ήχοι στη σιωπή παίζουν τη δική τους αόρατη μελωδία.

*****

«Ήταν παραμύθι… ήταν όνειρο… όμως δεν ήταν ψέμα… δεν ήταν ψέμα…» χαράζονται τα λόγια σου μέσα μου, Μαργαρίτα. 
Δεν με βλέπεις… μα είμαι δίπλα σου… καιρό τώρα…
Σε ακολουθώ…
Σε αγκαλιάζω στα όνειρά σου…
Βαδίζει η ψυχή μου μέσα στο απέραντο γαλάζιο…
Κείνη την παράξενη ώρα τη μυστηριακή… σαν σχίστηκε το πέπλο που χωρίζει το χθες από το αύριο, το παροντικό από το αιώνιο…
Αρνήθηκα ν’ ανέβω τα σκαλοπάτια των άστρων.
Κι έμεινα για πάντα εκεί που σμίγουν γη, ουρανός και θάλασσα…
Για την αγάπη σου.
Για την αγάπη μου.
Για τις ώρες της σιωπής…
Κι ας μη σε είδα ποτέ…
Κι ας μη σε άγγιξα ποτέ…
Κι ας μη σε γεύτηκα ποτέ…
Όταν σημάνουν μεσάνυχτα… ………………………………


Copyright © Σμαραγδή Μητροπούλου All rights reserved, 2015
Η συνοδευτική εικόνα είναι επιλογή της ίδιας.

Περισσότερα από/για τη Σμαραγδή Μητροπούλου:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απλώς έτυχε, Βάγια ΜπαλήΤο μπλουζ της Κυριακής, Νατάσσα ΚαραμανλήΤο λίκνο της ζωής, Νίκος ΣυράκηςΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΣκόνη στο πρόσωπο, Νίκος ΙατρούΗ Ψυχή, ο Έρωτας κι ένας Παραμυθάς, Καίτη ΠαπαδάκηHippie, P. Coelho
Εδώ κουμπιά, εκεί κουμπιά... Μα πού πήγαν τα κουμπιά!, Μ. ΦαφαλιούΤο κυνήγι της χήρας, Μ. Σφακιανάκη-ΜανωλίδουΣύμφωνα Συμβίωσης Ουρανού και ΚόλασηςΕπίγειος άγγελος, Γιώτα ΜαργαρώνηΦιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού, Ευάγγελος ΙωσηφίδηςΚλειδιά στο τραπέζι, Χ. ΜαστοροδήμουΗ φωνή μέσα μου, Κων. Ιωακειμίδης
Βιβλία για παιδιάΣκουριασμένη αυτοκτονία, Απόστολος ΜακρίδηςΑιώνια σφραγίδα, Απόστολος ΜωραϊτεληςΗ κοινωνία των πωλητών, Δημήτρης ΟρφανίδηςΣτον Όλυμπο της Ζανζιβάρης, Δημήτρης Βαγενάς
Κόκκινη κλωστή δεμένη, Ζωρζ ΣαρήΜε το βλέμμα του Ομήρου, Ε.Α. Σαλβάρης
Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει, Πάολο ΚοέλιοΤα χρονικά της Ταμπου-Ρίας, Χρυσούλα ΔιπλάρηΜε τα κλειδιά στην πόρτα, Μαρία ΜελεμενήPASSA TEMPO, Σύλβα ΓάλβαΚομμάτια ζωής, Πόλυ ΜίλτουΕπτά χρόνια στο αμόνι, Παναγιώτης ΚολέληςΜες τη νύχτα του κόσμου, Μαγδαληνή Θωμά