1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Εγγραφή στο newsletter *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κ.λ.π. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αναστρέψιμα υλικά * Επιστροφή στο Highgate * Το ποτάμι * Τα τεμάχια * Τα άυλα θηρία της ψυχής * Amor Fati * Το αίνιγμα του Ερωτόκριτου * Ενώπιον του βασιλιά * Blackbird * Άμνετ * Innuendo * Ο Λύχνος * Χριστίνα ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Νάντια μου, ο ήλιος της Βοστώνης * Νιώθω ** Ποίηση: Ρέουσα σιωπή * Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο * Το παιδί και ο άγγελος * ΣυμΠτώματα * Καρδιόσχημα * Ουά * Ναίφως ** Νουβέλα: Αγαπητή μου Ευδοξία * Απαγορευμένη αίθουσα ** Άλλα: Έρως λυσιμελής * Γνώθι σεαυτόν * Ό,τι γυρίζει γύρω μας * Σειρά Παράξενες Μέρες στην Ευρώπη ** Παιδικά - Εφηβικά και Παραμύθια: Δεν υπάρχει τέλος * Η μάγισσα Βρωμίλα

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Τόσος έρωτας χαμός

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Μου είπανε να μην ζω με αναμνήσεις. Μα οι αναμνήσεις μου είναι κομμάτι μου κι αυτές. Αν ξεχάσω ότι έζησα τότε τον ίδιο μου τον εαυτό θα αρνηθώ και θα ξεχάσω πως είναι να αντέχω να ζω και να αγαπώ.
Μόνο ο έρωτας μπορεί να με κάνει να μην θυμάμαι, να μην φοβάμαι και να ξαναζώ. Η ζωή είναι ένα κέρμα. Η μια του όψη είναι ο θάνατος και η άλλη ο έρωτας. Αυτό το κέρμα κάποιες φορές το ρίχνει η μοίρα μας στον αέρα κι ό,τι κάτσει κι άλλες φορές το ρίχνουμε εμείς με θράσος και τότε πάντα έρωτας βγαίνει.
Ναι, το παραδέχομαι ότι έπεσα με τα μούτρα στον έρωτα. Τον γνώρισα και τον γεύομαι από όλες τις πλευρές του. Χωρίς ενοχές. Έτσι απαγορευμένα και ξεδιάντροπα όπως ίσως κάποιοι πουν. Δίνω και παίρνω σώμα. Όλα τα σώματα χωρίς φύλο και δίχως φιλότιμο. Με απόλυτη ηδονή που όταν την συνηθίσεις κι αυτή τότε θες και μια στάλα συναίσθημα και μια καψούρα.
Ξέρεις γιατί το έκανα αυτό; Για να νιώσω δυνατή, όμορφη, μοιραία, αθάνατη και για να μην αφήσω να με πονάει η ζωή. Τα έχω καταφέρει. Δεν έχω πια απωθημένα παρά μόνο αισθήματα προωθημένα. Ερωτεύομαι τον έρωτα με κάθε μου κύτταρο. Επιλέγω και αφήνομαι. Με χάνω και με ξαναβρίσκω.
Κάνω έρωτα πάντα με τα μάτια ανοιχτά. Θέλω να βλέπω κατάματα τα μάτια που ξέρουν από ηδονή κι οδύνη. Ξεκάθαρα πράγματα. Μόνο ο έρωτας μπορεί όμορφα να με τρελάνει, να με πεθάνει και να με κάνει να τον θέλω ξανά και ξανά.
Από τότε που έπαψε να με νοιάζει ο κόσμος, άρχισα να ανακαλύπτω την ευτυχία μου και να γουστάρω την ελευθερία μου. Δεν μου καίγεται καρφί για το πως θα με χαρακτηρίσουν. Το μόνο που με νοιάζει είναι πως όταν φύγω από ετούτη την ζωή θα είμαι χορτάτη από έρωτα.
Η χαρά του έρωτα φίλε μου, είναι σαν ένα άρωμα ακριβό. Ο καθένας έχει δικαίωμα να το βάλει όπως και όπου θέλει στο κορμί του μα σημασία έχει να αφήνει μονάκριβους ανθρώπους να το μυρίσουν. 

💛

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα πίνακα του Gustav Klimt

Της ίδιας:

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ναίφως, Φυλλένια ΣφουγγάρηΆμνετ, Μάγκι Ο'ΦάρελΧριστίνα, Δέσποινα ΜυστακίδουΣυμΠτώματα, Χρίστος ΤσιαήληςΓνώθι σεαυτόν, Μαρία ΠανέτσουInnuendo, Πέτρος ΜπράιλαςΑπαγορευμένη αίθουσα, Φωτεινή Αποστολοπούλου
Η καρδιά που γυρνάει, Το δέρμα είναι η ελαστική θήκη που περιβάλλει το σώμα ολόκληρο, Τα τετράδια ενός θηλαστικού, Φως έρωτας θάνατοςΟυά, Ο φιμωμένοςΌ,τι γυρίζει γύρω μας, Κ. Ευαγγέλου-ΚίσσαΝέλλη Σπαθάρη, Amor FatiΡέουσα σιωπή, Πόπη ΚλειδαράΤα άυλα θηρία της ψυχής, Ευαγγελία ΤσακίρογλουΕνώπιον του βασιλιά, Γρηγόρης Παπαδόπουλος
Ο Λύχνος, Γιώργος ΜανέτταςΤο αίνιγμα του Ερωτόκριτου, Βασιλική ΜακρήΝιώθω, συλλογικό βιβλίο με διηγήματα
Η μάγισσα Βρωμίλα, Φωτεινή ΖαχαριουδάκηΚαρδιόσχημα, Όλγα ΑχειμάστουBlackbird, Matthias BrandtΔεν υπάρχει τέλος, Μαρία Καβούρη