Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Γλυκιά μου Τίνα * Δε θέλεις να κοιμηθείς μαζί μου * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες * Η φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Το παραμύθι που δεν ήθελε να ακούσει κανείς

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παραμύθι. Ήταν λυπημένο όμως αυτό το παραμύθι γιατί κανείς δεν ήθελε να το ακούσει, ούτε μεγάλος μα ούτε και μικρός. Βλέπεις, οι μεγάλοι είχαν πείσει τα παιδιά πως δεν έχει νόημα να ακούνε παραμύθια γιατί είναι όλα ψεύτικα. 

Πλησίαζαν Χριστούγεννα και κάθε γωνιά στην πόλη είχε ντυθεί στα γιορτινά όπως και κάθε σπίτι. Το λυπημένο μας παραμύθι τριγυρνούσε μόνο του μέρα και νύχτα στους δρόμους, ανάμεσα σε χριστουγεννιάτικα δέντρα και λαμπιόνια. Που και που στεκόταν έξω από τα παράθυρα των σπιτιών. Κολλούσε επάνω στα τζάμια το παραπονεμένο του μουτράκι και κοιτούσε μέσα. Πιατέλες με γλυκά, ψεύτικοι Αγιοβασίληδες από πλαστικό, χνουδωτά ελαφάκια, παιχνίδια και από την τηλεόραση να ακούγεται γιορτινή μουσική και κάλαντα.

Δάκρυζε κι έφευγε για να μην το δουν. Πήγαινε στην άκρη της πλατείας και κοιτούσε πίσω από το δάκρυ του τα αστέρια στον ουρανό. Ρουφούσε λίγο την μυξούλα από την μύτη του, ένωνε τα χεράκια του και προσευχόταν.
«Καλέ μου Θεούλη κάνε σε παρακαλώ έστω κι ένα παιδάκι να με ακούσει. Ή έστω ένας περαστικός που νιώθει σαν παιδί. Δεν θα του πω κάτι λυπημένο ούτε και ψέματα. Μόνο ότι είναι ωραίο να αγαπάνε ο ένας τον άλλον και να μοιράζονται τα ζαχαρωτά τους και να γιορτάζουν και να τραγουδάνε και να χορεύουν όλοι μαζί. Και για το πιο όμορφο πανηγύρι στον κόσμο θέλω να τους πω. Το πανηγύρι αυτό που το λένε Ζωή! Εκεί μπορείς να κάνεις όσες ζωγραφιές θέλεις με ό,τι χρώματα σου αρέσουν κι ας λερωθείς. Εκεί μπορείς να κοιμηθείς ό,τι ώρα σου έρθει ο ύπνος και φωναχτά να ονειρευτείς και από τα γέλια να ξεκαρδιστείς χωρίς να σου πει κάποιος: Σςςς κάνε ησυχία μικρέ γιατί κοιμούνται οι μεγάλοι. Εκεί μπορούν να σε σπρώξουν για να κάνεις κούνια ή τσουλήθρα αν μόνος σου δεν μπορείς. Εκεί....»

Δεν πρόλαβε να πει την τελευταία του κουβέντα στην προσευχούλα του το παραμύθι μας και ακούστηκε ένας άνεμος σαν τραγούδι που έλεγε:
«Μην λυπάσαι παραμυθάκι μου εσύ. Έλα να σε πάρω αγκαλιά και να σε ταξιδέψω. Έλα, έλα να σε κάνω στα αστέρια κούνια μπέλα και να σε ακούσει όλη η γη.
Μην λυπάσαι παραμυθάκι μου εσύ.
Είμαι ένα μικρό παιδί που του αρέσει να γελάει πολύ. Έλα, έλα να πετάξουμε μαζί. Έλα, έλα να πάμε να κάνουμε παρέα και σε άλλα παιδάκια σαν εμένα και να σε ακούσει όλη η γη.»

Και τότε το λυπημένο μας παραμύθι έπαψε να είναι λυπημένο και έγινε χαρούμενο και καράβι από καραμέλα, έγινε και θάλασσα σοκολατένια, έγινε και βροχή από μέλι και μερέντα, έγινε και μπαλόνι γεμάτο αστείες εκπλήξεις, έγινε και τραγούδι παραμυθένιο που θέλουν τώρα πια να το ακούν και μεγάλοι και μικροί.

Κι έτσι έζησαν αυτοί καλά και το παραμύθι μας δεν νιώθει μοναξιά.

🎄

Copyright © Μαίρη Τσίλη All right reserved, 2017
"Το παραμύθι που δεν ήθελε να ακούσει κανείς" είναι το πρώτο παραμύθι της Μαίρης Τσίλη που δημοσιεύεται.
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα του Βασίλι Καντίνσκι με τίτλο Γαλάζιο του ουρανού. (Μόσχα 1866-Νεϊγί συρ Σεν, Γαλλία 1944)

Από την ίδια:
Βάλε εσύ τα αστέρια
Μετά από εμένα

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΤο τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΗ φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού, Νίκου ΑντωνίουΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραLacrimosa, Χρυσάνθη Ιακώβου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη