Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Χαμένες ημέρες μιας μαύρης ηπείρου * Πάροδος * Μέτοικοι καιροί * Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις * Η ανταλλαγή * Ντέστινι * Η ζωή αλλιώς * Η αλήθεια μου... η μισή * Μαθήματα εμπιστοσύνης ** Ποίηση: Η εξορία του Σειληνού * Cyborg Sapiens * Αβινιόν * Ευτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες ** Διηγήματα: Βραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Ψίθυροι από μια άλλη ζωή * Μπίτερ λοβ & μαύρες γάτες * Συνοικία Αγία Φωτεινή * Έξι τίτλοι των εκδόσεων Εκλυστής * Οδηγός βικτωριανής απόλαυσης ** Νουβέλες: Η μέρα του καρναβαλιού * Οι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα) * Διαμέρισμα με αριθμό 7 * Τα κόκκινα παπούτσια

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2019

Έρωτας ζωής Κάτω απ’ το γκρίζο τ’ ουρανού Εικόνα της απουσίας

Τρίπτυχο

Εύα

Εσύ    Παράξενο Κορίτσι
με τα μεγάλα μάτια τα ισκιόφωτα,
και τις διεσταλμένες κόρες,
υγρά απ’ την επιθυμία και τα δάκρυα,
τί ’ναι αυτό που σε κρατά Σιωπηλή
σε μια τέτοια Αναμονή του Ανέκφραστου;

Το πρόσωπό σου έχει μιαν άλλη ξεχασμένη
πια Αθωότητα

ποια Αθωότητα,

και μια Γλυκύτητα αμίλητη
που αναφαίνει ένα φίλημα
καμωμένο από θλίψη.

Μα στο κορμί σου δεν ψηλάφησα τον Έρωτα.
Μήτε τον Πόνο, μήτε την αίσθηση

της ανάσας κάποιου Μυστηρίου·
ίσως μόνον κάτι
που σα να μου είπε τ’ άγγιγμά σου·

την Αίσθηση μιας Απουσίας.

Αν γινόσουν Έρωτας, θα ήσουν πέρα
από τον Έρωτα,
αν γινόσουν φιλί, θα ήσουν πέρα
’πό τα διψασμένα χείλη,
αν γινόσουν Γυναίκα, θα ήσουν πέρα
από τ’ Όνειρο.

Παράξενο Κορίτσι    Παράξενο Κορίτσι

να ’σαι μήπως της επιθυμίας πλασμένο
της μοναξιάς που θέλει και ζητά μες την ελπίδα
ή μιας μακρυνής πια αναθύμησης
κάποιου προσώπου
που έσταξε πόθο μέσα μου πρι να χαθεί
στην κίνηση του δρόμου…

Εσύ   με τα ισκιόφωτα μάτια
τώρα μένεις μες στο αγκάλιασμα

μιας τρυφερής Σιγής
που είναι πέρα απ’ το θόρυβο του κόσμου

που
είναι πέρα
κι από
τη Σιωπή.

Και η Σιωπή σου ψιθυρίζει

                                   Εύα!

🌹

Πρώτο Φθινόπωρο

Στα μαλλιά σου    ανασαίνει
απαλά                    ο άνεμος
και στο βλέμμα το στιλπνό
διαυγάζει έν’ άλλο φως
ανύπνωτο·

τώρα που ο Κόσμος όλο σκοτεινιάζει.

Στα πρώτα σκιρτήματα του φθινοπώρου
να, πέρασε κιόλας η πρώτη βροχή,
γυρίσαν αργά στη σιωπή τους
οι συλλαβές των τζιτζικιών.

Τώρα που ο Κόσμος όλος σκοτεινιάζει.

Φθινόπωρο.
Η μέρα αργοσταλάζει όλο και νωρίτερα
κροκόχρωα τα σκιρτήματα του φωτός της
στην κόψη του Ορίζοντα,
εκεί που ο πόθος σμίγει
με το άφραστο του Επέκεινα.

Τα λουλούδια γέρνουν θλίψη

στις δροσερές αναπνοές του δειλινού.
Και τα πρώτα φύλλα    που ’φύγαν…

Μα στα μαλλιά σου    τόσο απαλά
ανασαίνει ο άνεμος
και το βλέμμα σου    ατλάζι
με μιαν ομορφιά    Αναδυομένης.

Πού είσαι    ρωτώ τον άνεμο

Τώρα που ο Κόσμος όλο σκοτεινιάζει.

Είναι τόσες οι σκιές διψασμένες
που γυρεύουν να ζήσουν ακόμα
στη θύμηση,
τόσα τα όνειρα που σιγήσαν απ’ τα δάκρυα
μέσ’ στην παραφορά του Καιρού
και τις πράξεις των ανθρώπων.

Πόση διαύγεια έχει στο βλέμμα σου!

Τούτα τα δειλινά, καθώς πυκνώνουν οι απουσίες
και μένουν τα ερωτήματα
αμίλητα στο απόβροχο
κάτω από τα βαριά

στο κιαροσκούρο σύγνεφα.

Πού Είσαι;

Μένω να συλλογιέμαι το φθινόπωρο.
Και τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα.
Και πάλι τα μαλλιά σου
που ανασαίνουν
άνεμο.

Πότε θα υπάρξεις;

Τώρα που ο Κόσμος όλος
Σκοτεινιάζει.

🌹

Η βροχή γνώριζε...

Όταν σε αντάμωσα ξανά, τόσον καιρό μετά,
Σε ’κείνο το ακροθαλάσσι του Πρωτέα -
Την αμφισημία υπόρρητη στο όνομα
Έφερε πάντοτε ο πονηρός Γέρων της θάλασσας.

Είδα μόνον την πρώτη σου μορφή    ξανά
Όπως παλιά.

Τώρα είσαι πολύ μακριά.

Έτσι θα γινόταν.
Αλλά ήταν άνοιξη, θα ’ρχοταν καλοκαίρι,
Και θύελλες μετά    θα με ξέβραζαν σε μιαν Ιθάκη
Που είχα οριστικά αφήσει πίσω μου.

Πολύ μακριά.

Ακόμα κι εκείνο το απόγευμα    η βροχή έμενε σιωπηλή.
Αν και η βροχή πάντα μού χάριζε τον στοχαστικό της
Μετρημένο ψίθυρο.
Είπα, «ένοχη σιωπή», και δε θέλησα ν’ αναρωτηθώ.

Κάποια στιγμή, ήρθαν    καιρό μετά    τα λόγια σου
Σε κοινή θέα.
Πρόσωπα πίσω από προσωπεία
Ντροπιαστική θωπεία των άδειων στιγμών
Κατά πώς προστάζουν οι Καιροί και τα Έθη.
Ήξερες καλά    πότε θα είμαι πιο ευάλωτος.

Δεν ήταν ένοχη η σιωπή εκείνη, ήταν σοφή.

Κι αν ακόμα, από ένστικτο τελικά, έπραξα λάθος
Και αλήθεια       Λάθεψα
Με τα λόγια σου, άρρητα,
Δικαίωσες το λάθος μου. Έλαθε
Η πραγματική μορφή σου.

Θυμάμαι    πάλι και πάλι    τη σοφή βροχή του απογεύματος.

Τώρα είμαι πολύ μακριά.


Αμφίμυθος Σκεπτικός

Το έργο συμμετέχει στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό koukidaki.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Η ανταλλαγή, Νίκου ΤσουρλάκηΑβινιόν, Χρυσής ΓιάντσιουΣτην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις, Νέλλης ΣπαθάρηΈξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςCyborg Sapiens, Δημήτρη ΟρφανίδηΒραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες, Παναγιώτη ΚωνσταντόπουλουΜέτοικοι καιροί, Νίκου Σκορίνη
Τα κόκκινα παπούτσια, Μαρίνας Ξένου-ΚασσιανούΟδηγός βικτωριανής απόλαυσηςΗ μέρα του καρναβαλιού, Μαριλένας ΠαππάΜπίτερ λοβ & μαύρες γάτες, Γεωργίας ΣύκαΣυνοικία Αγία Φωτεινή, Κωνσταντίνου ΓρηγοριάδηΟι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα), Θεόδωρου ΟρφανίδηΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης Καραμπά
Πάροδος, Βάσως ΒεκρήΗ αλήθεια μου... η μισή, Έλλη ΞυρούΕυτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες, Γιώργου ΚαριώτηΨίθυροι από μια άλλη ζωή, Αθανάσιου ΔαββέταΗ ζωη αλλιώς, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουΔιαμέρισμα με αριθμό 7, Καίτης ΔροσίνηΜαθήματα εμπιστοσύνης, Φίλιππου Πισσαλίδη