1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίο * Δώδεκα χτύποι * Ο Δράκος * Ωρολογοποιός * Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές * Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί ** Ποίηση: Εξελισσόμενη εφηβεία * Το φθαρμένο μολύβι ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Ο Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια * Λενιώ, το κορίτσι με τα παράξενα δάχτυλα και Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία» * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Βιογραφία: Σπύρος Φωκάς * Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

Όταν ο ψίθυρος

Από το δέντρο στο εξώφυλλο, με τα σχεδόν άδεια κλαδιά, τον άνεμο που παίρνει τα φύλλα, τα (ξε-)σηκώνει και τα μεταφέρει παραπέρα -όσο κοντά ή μακριά είναι αυτό το παραπέρα- αλλά και τους ήχους μαζί, που στη ζωγραφιά είναι γράμματα που «πετούν» όπως τα ξερά φύλλα, παρασύρονται και συνταξιδεύουν, -μα, έτσι κι αλλιώς θα ταξίδευαν οι ήχοι, θα πεις- ξεκινά η εμπειρία.

άκου το φύλλωμα πώς μελετά τον άνεμο

Έχουν σημασία οι ήχοι των γραμμάτων, των σχηματισμών τους, δηλαδή των λέξεων και των φράσεων, στην ποιητική συλλογή του Δημήτριου Δημητριάδη, «Όταν ο ψίθυρος», τόσο για να συμπράξουν με τον τίτλο αυτής -που είναι το λιγότερο- μα κυρίως για να εκπληρώσουν τη μέγιστη αποστολή τους: να μεταφέρουν στον αναγνώστη το περιβάλλον, το συναίσθημα, την εικόνα...
Έτσι δομείται η ποίηση, θα πεις. Με γράμματα που μπαίνουν σε σειρά και ευθύνονται για τα πάντα. Είναι στο «χέρι» τους να κρατήσουν το δικό σου και να σε οδηγήσουν, να σου μιλήσουν για τα πρόσωπα, τα μέρη, να γίνουν φωνές -ή σιωπές-, να χρωματίσουν τον «καμβά»... και τόσα άλλα.

Κι ακούστηκαν ακόμη και τα βήματα της πασχαλιάς στο νωπό γρασίδι.

Ο δημιουργός εδώ είναι μελαγχολικός κι αισθαντικός, ερωτικός κι ερωτεύσιμος -ίσως και λάγνος-, ψυχογραφικός, εσωτερικός, μα περισσότερο από κάθε άλλο χαρακτηρισμό είναι χειμαρρώδης. Δεν αγαπά τα σημεία στίξης ή τις παύσεις. Οι στίχοι «τρέχουν» σε συνεχή ροή σχηματίζοντας ποτάμια κι εσύ δεν έχεις παρά να την ακολουθήσεις. Εξάλλου, το υγρό στοιχείο είναι έντονο έτσι κι αλλιώς.
Περιγράφει συναισθήματα παρά εικόνες, σου δίνει την αίσθηση χωρίς καλά καλά να σου έχει δώσει την μορφή (της). Δε λέει ιστορίες, μιλάει για στιγμές.

Όλα έγιναν λευκά κατάμαυρα

Ένα πεζό εισάγει την κάθε περίοδο και προετοιμάζει για το μετά. Υπάρχουν και στίχοι πεζοποίησης, και διαλογικά μέρη, αλλά η σταθερά όλου του βιβλίου είναι η ίδια εκφραστικότητα και η απουσία ρίμας. Ένα ηχόχρωμα από Χριστούγεννα (γιορτές, δαμάσκηνα, χειμώνας, στολίδια...) ταίριαξε με την εποχή που συμπτωματικά διάβαζα τα έργα και το επικό στοιχείο (θρόνος, τέρατα, άλογα, πρίγκιπες, μαχητές, τρόπαια...)  συνέβαλλε στο παραμυθένιο.

τ' όνομά μου δεν προφέρεται
είναι χαραγμένο σε στολές ιερών πολέμων
οι μαχητές που τις φορούν τρομοκρατούν τον θάνατο
καθώς σβήνει, κουκίδα στις παλάμες τους.

Εκεί προς το τέλος, στο υπέροχο «Μια μέρα ενός ποιητή» λέει πώς εκφράζονται οι ποιητές, δηλαδή οι δημιουργοί, με εύστοχο τρόπο. Κι όταν πια έχει ολοκληρωθεί όλη η ανάγνωση, αφήνει έναν κόμπο. Στον λαιμό; Στο στομάχι; Στην καρδιά; Δεν ξέρω ακριβώς. Όμως τον αφήνει, γιατί έχει αγγίξει πράγματα που βρίσκονται εκεί.

δεν είναι καιρός γι' άλλη θέση από την όρθια
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή του Δημήτριου Δημητριάδη, Όταν ο ψίθυρος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.
Ευχαριστώ τον Δημήτριο Δημητριάδη για τη διάθεση του βιβλίου.
Το παραπάνω περιέχει αποσπάσματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Ανθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΤο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.ΔίγκαςΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου