Δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... * Ελεονόρα * Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά * Άλλη μια μέρα στον Παράδεισο * Στη φωτιά της επανάστασης ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης * Εγγαστρίμυθος Θεός * Με τα μάτια του Τζακ ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα * Barsaat ** Ποίηση: Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά * Η πικρή γεύση της προδοσίας * Αίσθησις * Μακιγιαρισμένες ψυχές ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες ** Λογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίες ** Αυτοβελτίωση: Περί ευδαιμονίας² ** Μελέτη: Από το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο»

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2020

Ζωή μεθόρια

Το 1967 το Σαν Φρανσίσκο ήταν ο παράδεισος των «παιδιών των λουλουδιών». Αν και έχουν περάσει τρεις και πλέον δεκαετίες, το ανέμελο πνεύμα τους κατοικεί ακόμη σ’ αυτήν την περιοχή -και όχι μόνο. Εδώ, στη διασταύρωση των δρόμων Χάιτ και Άσμπερι στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ήταν η Μέκκα της χίπικης κουλτούρας: χιλιάδες «παιδιά των λουλουδιών» με ξέπλεκα μαλλιά και ονειροπόλο βλέμμα (και λίγη μαριχουάνα) συγκεντρώνονταν για να χαλαρώσουν και να λικνιστούν στους ψυχεδελικούς ήχους των αγαπημένων τους συγκροτημάτων.
Πώς ξεκίνησε η όλη ιστορία; Το πνεύμα των χίπις, πιο παλιά των λούμπεν, συνδύαζαν τη γραφικότητα με τη λιτότητα. Το πιο σημαντικό, ίσως του όλου αυτού θέματος, ήταν μια διάχυτη ανεκτικότητα στο «αδοκίμαστο, το απ' αλλού φερμένο» (Ελύτης).

Η ουσιαστικότερη συμβολή της περιοχής στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της χώρας -αλλά και του υπόλοιπου κόσμου μας- συνίσταται στην εμπύρετη απόπειρα αποκοπής από το κατεστημένο, τον κομφορμισμό και τον καταναλωτισμό της καπιταλιστικής Αμερικής. Με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο οι χίπις του '60 όχι μόνο αμφισβήτησαν την ακαμψία των κοινωνικών ρόλων, τα στερεότυπα των φύλων, τη βία του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά δημιούργησαν και μια ουτοπία απόκληρων ειρηνιστών. Η μετέπειτα αποτυχία του «πειράματος» αυτού μπορεί να αποτελεί αφετηρία πολλών προβληματισμών, η επιρροή της ψυχεδέλειας όμως (ως εκφραστικού μέσου και ως στάσης ζωής) στην εξέλιξη του ροκ αποδεικνύει ότι το «πείραμα» δεν ήταν μάταιο.
Εάν αναρωτηθούμε, τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά πια στις μέρες μας, σε όσα βιώνουμε, η απάντηση είναι: «πολλά και τίποτα». Κι αυτό γιατί συνηθίσαμε στο ουδέτερο, ανιστόρητο και, πολλάκις, αποκομμένο μικρόκοσμό μας. Βολευόμαστε και νιώθουμε ασφαλείς έτσι.
Τις πιο πάνω σκέψεις επιλέγω ή καλύτερα με… επιλέγουν, καθώς αρχίζω να γράφω τη βιβλιοκριτική για το νέο μυθιστόρημα του καλού συγγραφέα Θεόδωρου Γρηγοριάδη, με τίτλο «Ζωή μεθόρια».

Η Ζωή, μια νεαρή γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, ξεκινάει μια καινούρια ζωή ως καθηγήτρια στη Θράκη, αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Όμως ό,τι φοβάται πιο πολύ στη ζωή της επαναλαμβάνεται σαν κακή φάρσα: οι άντρες που σχετίζονται μαζί της δεν έχουν καλό τέλος. Κι αυτή τη φορά πρέπει να προστατεύσει τον Γιάννη, τον νεαρό καπετάνιο που ταξιδεύει στα πέλαγα και την αναζητάει με πάθος κάθε φορά που πιάνει στεριά.
Στη μεθόριο, δες και ακριτική ελληνική επαρχία Θράκης - Μακεδονίας, η Ζωή αναμετριέται με την καινούρια της ιδιότητα ενώ συνάμα συγκρούεται, ως ασυμβίβαστη φοιτήτρια της μεταπολίτευσης, με όσους προσπαθούν να τη φέρουν στα δικά τους μέτρα.
Όλοι λατρεύουν και φοβούνται τον παρορμητισμό της Ζωής, που πούλαγε μεν τις εφημερίδες του «Ρήγα Φεραίου» στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, όμως θέτει πια σε εφαρμογή τις ιδέες της ανεξαρτησίας και της προσωπικής της ελευθερίας. Ιδέες οι οποίες την οδηγούν σε μια μεθοριακή συνθήκη που τη γεμίζει αλλά και την τραυματίζει. Ο συνομήλικος Καβαλιώτης εραστή της, με τον οποίο συνδέονται κυρίως στο "καλό κρεβάτι", αντιλαμβάνεται την όποια αντίφαση ή προσπάθεια για συμβατικότητα της ηρωίδας, ενώ διδάσκουν και οι δυο σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ορεστιάδα, στο Διδυμότειχο και στην Ξάνθη.
Η Ζωή κινείται λοιπόν στη γεωγραφική μεθόριο της Ελλάδας διαβάζοντας αχόρταγα αγγλοσαξονική λογοτεχνία, βλέποντας στις Κινηματογραφικές Λέσχες Βισκόντι ή Όσιμα, ακούγοντας Joy Division, Talking Heads, Specials κ.ά. και από ελληνικά μόνο τα «Σκουριασμένα χείλη» του Κραουνάκη.
Αποφεύγει καθετί το σίγουρο, ντρέπεται που κατέληξε δημόσια υπάλληλος, καταδικάζει τον αποκλεισμό των Πομάκων... Έτσι έρχεται σε ρήξη με το σχολικό περιβάλλον και τον επαρχιακό περίγυρο, και απομακρύνεται από την αρχιτεκτόνισσα φίλη της που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ακολουθεί τον δρόμο των κοινωνικών ευκαιριών και της γκλαμουριάς.
Η Ζωή χάνει τον έλεγχο της ζωής της μετά από σοβαρό ατύχημα, πέφτει σε κατάθλιψη, παγώνει συναισθηματικά και γίνεται μια γυναίκα χαοτική, σε μόνιμο πανικό. Βρισκόμαστε πια στα 1987, και η πρωταγωνίστρια του Γρηγοριάδη γράφει στο ημερολόγιό της: «Ένιωθα ότι έμπαινα σε μια νέα εποχή όπου στραγγαλίζονταν οι ιδέες και οι σχέσεις, κι ότι εγώ ήμουν ένα σύμπτωμά της».

Ο Γρηγοριάδης συλλαμβάνει τις συναισθηματικές μεταπτώσεις της, καθώς και το πνεύμα της εποχής της που αλλάζει. Εδώ, όπως και στο κλασικό πια «Παρτάλι» διαφαίνεται η πολύτιμη συνεισφορά του συγγραφέα να αποτυπώσει έξοχα το προφίλ της γενιάς «που είχε αναγάγει σε θεωρία τον έρωτα και πολλές φορές τον εξασκούσε αμήχανα…»

Σαφώς η «Ζωή μεθόρια» είναι αξιόλογο μυθιστόρημα, με τον συγγραφέα να κερδίζει το στοίχημα. Ωστόσο, θα ήθελα να σπάνε λίγο οι λέξεις και οι φράσεις με τρόπο που η γραφή να μη θυμίζει στημένο ιλουστρασιόν κινηματογράφο του ’60.
Περισσότερα από τη Χρυσούλα Βακιρτζή
Το μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, Ζωή μεθόρια, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρώτη εκτύπωση το 2015.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΓράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΑίσθησις, Μαρία Παγώνη7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. ΙωσηφίδηςΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής ΛεύκαςΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.Ποιμενίδου
Με τα μάτια του Τζακ, Ν. ΔημητρούλιαςΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΠερί ευδαιμονίας², Ν.ΔιονυσίουΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Μακιγιαρισμένες ψυχές, Ροδάνθη ΠάντουΕγγαστρίμυθος Θεός, Δ. Ορφανίδης
Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά, Δ.ΚοπαράνηςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΛογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίεςΆλλη μια μέρα στον Παράδεισο, Μιχάλης ΤσάμηςΕλεονόρα, Χάρης Γαντζούδης
Η πικρή γεύση της προδοσίας, Νανά ΜπροδήμαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Στη φωτιά της επανάστασης, Ε.ΣπανούΑπό το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο», F. AmbrosoΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενBarsaat, Ο χορός της βροχής, Σ. ΜητροπούλουΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου