Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων. *** Κάθε Δευτέρα του Ιουλίου και του Αυγούστου δίνουμε ένα βιβλίο των εκδόσεων Παράξενες Μέρες με κλήρωση ανάμεσα σε όσους συμμετέχουν στις δωροθεσίες που είναι ανοιχτές αυτήν την εποχή!
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το βέλος του έρωτα * Μορφή αδάμαστη - Εικόνα έμπνευσης * Ο φύλακας δαίμονάς μου * Η φυλακή της αγάπης * Σεξ, σεξ και πάλι σεξ * Τρεις χιλιάδες ψέματα * Ο δρόμος με τα χίλια χρώματα * Σκιές στις ράγες τα ταξίδια μας * Το χέρι του Θεού * Μάτια γεμάτα ενοχή * Αθώα ενοχή * #foodporn * Γλυκιά μου Τίνα ** Νουβέλα: Έρωτες της ζωής και του θανάτου ** Ποίηση: Σε τρίτο ερωτικό * Κρυμμένες εποχές * Κολάζ λέξεων - Θάλασσα σκέψεων * Μετάβαση ** Άλλα: Έρως λυσιμελής * Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής ** Διηγήματα: Ιστορίες του Αρχαίου Κόσμου και της Επανάστασης * Η ζωή από το τζάμι περνά * Πιόνια στη σκακιέρα του έρωτα * Κάμερα * Πουλιά κι Ανεμώνες * ΚΟΝΕΚΤΙΚΑΤ * Καθαρή πόλη * Ατέλειωτος Ιούλιος και άλλες ιστορίες * Ήμερες ημέρες ** Παιδικά: Εδώ κι Εκεί και Μια μπισκοτένια αγάπη * Το μαγικό δάσος

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Το κορίτσι και ο δράκος

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια εποχή πολύ πολύ πίσω στο χρόνο ήταν ένας δράκος. Ο τελευταίος εν ζωή δράκος στη γη. Το είδος του είχε από καιρό εξαφανιστεί και αυτός ζούσε τα χρόνια του στη γη βυθισμένος στη μοναξιά. Μάταια είχε πολλές φορές προσπαθήσει να πλησιάσει τους ανθρώπους και να γίνει φίλος μαζί τους. Αυτοί πάντα στη θέα του τον αντιμετώπιζαν εχθρικά, του πετούσαν ξύλα και πέτρες και τον έδιωχναν ή έτρεχαν να κρυφτούν. Έτσι ο δράκος μας αν και είχε μια χρυσή καρδιά, γέμισε πίκρα και μίσος για τους ανθρώπους και ζούσε πια μόνο για να τους τρομάζει.
Ήταν ένας όμορφος δράκος. Πανύψηλος, θεόρατος. Σμαραγδένιες φολίδες κάλυπταν όλο του το σώμα και στην πλάτη του είχε δυο πελώρια φτερά που όταν τα άνοιγε ήταν ικανά να κρύψουν και τον ήλιο ακόμη. Πετούσε με χάρη ψηλά στον ουρανό, διένυε εκατοντάδες χιλιόμετρα σε λίγες μόνο στιγμές και όταν πατούσε στη γη ένας μικρός σεισμός συνόδευε το κάθε βήμα του. Η ανάσα του μύριζε θειάφι και όταν βρυχόταν μια τεράστια φωτιά έβγαινε από τα στήθη του κι έκαιγε τα πάντα γύρω του. Ένας ξεχωριστός σμαραγδένιος δράκος, καταραμένος να ζει στην μοναξιά και την απομόνωση.

Μια μέρα εκεί που στεκόταν είδε μια ανθρώπινη μικροσκοπική φιγούρα να έρχεται προς το μέρος του. Του έκανε μεγάλη εντύπωση και απέμεινε ακίνητος να παρακολουθεί την μικρή παρουσία να πλησιάζει. Πριν περάσουν δυο λεπτά είδε ένα μικρό κορίτσι να στέκεται κοντά του. Ξαφνιάστηκε.
«Ποια είσαι εσύ που τολμάς να με πλησιάζεις και πού πας;» βροντοφώναξε.
«Με λένε Λήδα και με έστειλε η μαμά μου να πάω στο χωριό να φέρω αλεύρι και γάλα» είπε η μικρή και σαν να μισόκλαιγε.
«Γιατί κλαις;» ξαναρώτησε ο δράκος.
«Η μαμά μου κι εγώ είμαστε πολύ φτωχές. Δουλεύει όλη μέρα στα χωράφια για να εξοικονομήσει λίγα χρήματα για να έχουμε τα βασικά για να ζήσουμε. Κι εγώ έχασα τα χρήματα που μου έδωσε για να ψωνίσω και τώρα, πώς θα πάω πίσω με άδεια χέρια;» είπε το μικρό κορίτσι και ξέσπασε σε ένα γοερό κλάμα.
«Καλά», ξανάπε ο δράκος, «δε με φοβάσαι και μου μιλάς τόση ώρα;»
«Γιατί να σε φοβηθώ;» είπε το κορίτσι. «Τόση ώρα μου μιλάς και με ρωτάς τι έχω. Συνήθως οι άνθρωποι δεν ασχολούνται μαζί μου. Με αφήνουν μόνη σε μια γωνιά.»
«Χμμμμ» έκανε ο δράκος «κι εμένα δε μου φέρθηκαν καλύτερα. Κι εμένα με διώχνουν μακριά τους όποτε τους πλησιάζω.»
«Θες να κάνουμε παρέα μαζί;» ρώτησε ο δράκος που ούτε ο ίδιος πίστευε τι έλεγε. Αλλά αυτό το κορίτσι ήταν τόσο μικρό και απροστάτευτο που το κλάμα του διαπερνούσε το πέτρινο περίβλημα που μέσα του είχε κλείσει την καρδιά του.
Όλη αυτή την ώρα που μιλούσαν το κορίτσι κοιτούσε κάτω κι ούτε για μια φορά δε σήκωσε τα μάτια της να τον κοιτάξει. Ο δράκος είπε στο κορίτσι να πλησιάσει κι εκείνη πλησιάζοντας έπεσε πάνω στο πόδι του. Το χέρι της άγγιξε τις κρύες γυαλιστερές φολίδες. Ο δράκος νόμιζε πως θα κάνει πίσω αηδιασμένη, αλλά εκείνη τον ξάφνιασε όταν του είπε, «Είσαι μεγάλος... και το δέρμα σου είναι γλιστερό.»
«Σε ενοχλεί αυτό;» ρώτησε ο δράκος και το κορίτσι τον ξάφνιασε και πάλι όταν του είπε πως δεν την ενοχλούσε.
«Δεν έχω ξανασυναντήσει άνθρωπο τόσο μεγάλο και με τέτοιο δέρμα» είπε το κορίτσι και ο δράκος της είπε, «Μα δεν είμαι άνθρωπος, δράκος είμαι!»
«Δράκος; Και πώς δηλαδή είναι οι δράκοι;»
«Σαν εμένα» είπε ο δράκος βροντογελώντας; «Μα καλά δεν βλέπεις;» τη ρώτησε.
«Όχι» του είπε η μικρή κοπελίτσα.
«Όχι;» απόρησε ο δράκος και απέμεινε να κοιτάει σιωπηλός.
«Σε πειράζει που είμαι τυφλή;» ρώτησε το κορίτσι.
«Όχι» απάντησε ο δράκος. «Εσένα σε πειράζει που είμαι δράκος;» τη ρώτησε.
«Όχι, βέβαια» είπε και το κορίτσι.
«Κοίτα να δεις λοιπόν τι θα κάνουμε μικρή μου,» είπε ο δράκος. «Εγώ χρόνια τώρα ταξιδεύω στον κόσμο και ξέρω που κρύβονται λογής λογής θησαυροί. Θα πάρουμε λοιπόν έναν από αυτούς κι εσύ και η μαμά σου δεν θα ξαναπεινάσετε ποτέ. Κι εσύ σε αντάλλαγμα θα έρχεσαι κάθε μέρα να μου κάνεις λίγο συντροφιά.»
«Μα θα σου έκανα παρέα και χωρίς αυτό το υπέροχο δώρο σου. Η μαμά μου θα χαρεί τόσο πολύ που δεν θα χρειάζεται να τρέχει πια στα χωράφια όλη μέρα.»
«Έλα», της είπε και χαμήλωσε όσο μπορούσε πιο κοντά στο έδαφος. «Ανέβα στην πλάτη μου και πάμε να πετάξουμε ψηλά.»
Η μικρή ανέβηκε στην πλάτη του δράκου και μαζί διασχίσανε τον ουρανό και φτάσανε ανάμεσα στα σύννεφα λίγο πριν τον ήλιο.

Χρόνια μετά, πολλοί από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής έλεγαν ότι έβλεπαν συχνά στο ηλιοβασίλεμα μια γυναίκα πάνω σε έναν δράκο να πετά στους ουρανούς και να διασχίζει τα σύννεφα.
Πολλές φορές πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου για να δεις την αληθινή ομορφιά που υπάρχει γύρω σου. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, αλλά υπάρχει και χρυσός που είναι θαμπός και περιμένει το δικό σου άγγιγμα για να λάμψει.
Πού ξέρετε; Μπορεί καμιά φορά μέσα στο σκοτάδι να ανακαλύψετε μια καρδιά που να είναι γεμάτη από αγάπη και να περιμένει να την αγγίξουν για να λάμψει και να σκορπίσει το δικό της φως.
Ένα φως μόνο για σας!
Περισσότερα από την Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γλυκιά μου Τίνα, Παύλος ΚουτρουμπάςΤο χέρι του Θεού, Βασίλης ΚυριλλίδηςΚαθαρή πόλη, Βαγγέλης ΠαπαδιόχοςΣκιές στις ράγες τα ταξίδια μας, Τ. ΕμμανουηλίδουΤο βέλος του έρωτα, Andrya BaileyΚολάζ λέξεων - Θάλασσα σκέψεων, Γ. ΜπαμπανιώτηςΑθώα ενοχή, Γιώτα Μπατιστάτου
Η φυλακή της αγάπης, Τζέιμς Π.ΧάντλεϊΜάτια γεμάτα ενοχή, Π. Τσολάκη-ΑγγελοπούλουΣε τρίτο ερωτικό, Χαραλαμπία Πνευματικού#foodporn, Δημήτρης ΚοπαράνηςΑτέλειωτος Ιούλιος, Ζντράφκα ΕφτίμοβαΣεξ, σεξ και πάλι σεξ, Χρήστος ΑναστασιάδηςΒιβλία των εκδόσεων Ελκυστής
Τρεις χιλιάδες ψέματα, Μαρία Μαυρίδου-ΚαλούδηΉμερες ημέρες, Μουράτης ΚοροσιάδηςΈρωτες της ζωής και του θανάτου, Άγγελος Μπάκας
Μετάβαση, Νεφέλη ΣμίχεληΚρυμμένες εποχές, Κάια ΛαμουρέΟ δρόμος με τα χίλια χρώματα, Έλενα ΓιοβανάκηΜια μπισκοτένια αγάπη και Εδώ κι Εκεί