Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ο δρόμος με τα χίλια χρώματα * Το χέρι του Θεού * Μάτια γεμάτα ενοχή * Αθώα ενοχή * #foodporn * Γλυκιά μου Τίνα * Δε θέλεις να κοιμηθείς μαζί μου * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής * Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας ** Θέατρο:

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2021

Η πληγωμένη καρδιά


Τα βαθιά μεσάνυχτα ξύπνησε. Έξω η καταιγίδα χτυπούσε αλύπητα την πολιτεία. Οι κεραυνοί έκαιγαν τον ουρανό και η βροχή μαστίγωνε σπίτια, περιουσίες (λέξη κι αυτή) κι ανθρώπους. Άγρια νύχτα σκέφτηκε και προσπάθησε να ξανακοιμηθεί, αλλά ο ύπνος δεν ερχόταν. Έμεινε ξαπλωμένος στο κρεβάτι να κοιτάζει τον καθρέφτη στον τοίχο, ακριβώς απέναντί του. Ο καθρέφτης ήταν δώρο της μητέρας του, όταν έκανε εκείνον τον σύντομο και αποτυχημένο γάμο. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν τα εκτός λογικής, εφιαλτικά παιχνίδια. Βαριά απόκοσμη μουσική απλώθηκε σε όλο το σπίτι και μια γυναίκα, με κόκκινα μαλλιά σαν φλόγες, παρουσιάστηκε σαν είδωλο μέσα στον καθρέφτη. Με άνετες κινήσεις, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, βγήκε από τον καθρέφτη και προχώρησε προς το μέρος του. Ήταν μια μαγική οπτασία με σμαραγδένια μάτια και κατακόκκινα κυματιστά μαλλιά. Φορούσε μια κινέζικη ρόμπα που άφηνε ακάλυπτο το ολόλευκο στήθος της. Φαινόταν μια μεγάλη πληγή στο ύψος της καρδιάς. Αυτή η γυναίκα είχε πληγωμένη καρδιά. Στο δεξί της χέρι κρατούσε ένα βιβλίο, πρόλαβε να δει το όνομα στο εξώφυλλο, ήταν του Ματία Πασκάλ, του πιραντελικού. Ευτυχώς είχε διαβάσει πρόσφατα το βιβλίο κι είχε ταυτιστεί απολύτως με τον ήρωα. Η γυναίκα με εξαίσιες χορευτικές κινήσεις τον πλησίασε τολμηρά. Αντανακλαστικά, δοκίμασε να βάλει το κεφάλι του κάτω από τα σκεπάσματα, αλλά ένιωσε κυριολεκτικά παραλυμένος. Η γυναίκα με την πληγωμένη καρδιά, ήταν η θαυμαστή παρεμβολή στη νύχτα του.
Μα τι σαρκωμένος δαίμονας ήταν τούτος, γιατί για δαιμονικό πράγμα φαινόταν, ολοκληρωτικά σαγηνευτικό. Φαουστική διάκριση, λόγω μεταφυσικών αναζητήσεων. Τι παιχνίδι της μοίρας, σκέφτηκε, κι έμεινε να κοιτάζει τη γυναίκα με την πληγή στην καρδιά. Μα η γυναίκα σαν να ήταν εκπαιδευμένη για κάποια παράσταση, άρχισε τ’ άσεμνα παιχνίδια, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα κάθε άλλο παρά ονειρική· βαρύνουσας μελαγχολίας θα ήταν ο σωστός χαρακτηρισμός.
Μόνο που όλες αυτές οι χορευτικές κινήσεις, έκαναν την πληγή στην καρδιά ν’ ανοίγει, να γίνεται τεράστια, σαν μεγάλο σκοτεινό τούνελ. Σε κάποια ανεπαίσθητη στιγμή, τινάχθηκε από το κρεβάτι σαν κεραυνοβολημένος και κατευθύνθηκε προς τη γυναίκα. Στάθηκε για λίγο μπροστά της κι αμέσως χάθηκε μέσα στην ανοιχτή πληγή.
Ένα ταξίδι καρδιάς, που θα ’λεγε κι ο ποιητής, ξεκίνησε. Άρχισε να ταξιδεύει, αλλά δεν ήξερε τον προορισμό. Προχωρούσε σαν να ήταν πάνω σ’ ένα σύννεφο. Ταξίδι, κανονικός λαβύρινθος. Η πληγωμένη καρδιά, δεν έβγαζε σε καμιά άκρη. Αλλά αυτό δεν τον ένοιαζε, φτάνει που ταξίδευε. Όμως, το τοπίο άλλαζε μορφή, γινόταν όλο και περισσότερο εφιαλτικό, σαν πίνακας του Ιερώνυμου Μπος.
Να, βρέθηκε σε μια σκοτεινή πολιτεία, βουβή, με σιωπηλούς ανθρώπους να περιφέρονται στις λεωφόρους της, χωρίς πρόσωπα. Την πόλη, τη διέσχιζε ένα τεράστιο ποτάμι με πορφυρό χρώμα, στο οποίο χάνονταν οι άνθρωποι, σαν τραγικοί αυτόχειρες, δίχως διαμαρτυρίες και κλάματα. Μόνο που κάποιοι γυρνούσαν το βλέμμα τους, ικετευτικά και τον κοιτούσαν, σαν να του έλεγαν: σώσε μας. Ήταν μια μυστική θυσία. Ήθελε να ξεφύγει γρήγορα από τούτη την πόλη. Πετούσε. Σκαρφαλωμένος πάνω σ’ ένα μαύρο -πετρωμένο- αστέρι έφευγε μακριά, (φοβισμένος είναι η αλήθεια). Αμέσως, κάτω από τα πόδια του, είδε μια άλλη πολιτεία, το ίδιο μεγάλη με την προηγουμένη, με κτίρια και σπίτια χαμηλά. Όλα τα οικήματα ήταν μικρά, για να ξεχωρίζουν οι σταυροί που υπήρχαν στις αυλές και τους δρόμους, και ήταν πολλοί, κανονικό δάσος. Ανθρώπινη παρουσία πουθενά. Άγγελοι, φορώντας κόκκινα, έβαζαν νέους σταυρούς, σε γειτονιές και πλατείες. Γέμιζαν λεωφόρους και συνοικίες.
Ο φόβος ήταν κυρίαρχος, αλλά η πορεία συνεχιζόταν. Η δεύτερη πολιτεία εξαφανίστηκε σαν σκόνη, μέσα στο σκοτάδι. Την άφησε πίσω του. Μετά μπήκε σ’ ένα τεράστιο θόλο. Έμοιαζε με σιδερένιο αυγό. Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, πρόβαλλαν πολλές γέφυρες, κρεμιούνταν πάνω σε αόρατα νερά. Ακούγονταν νερένιοι θόρυβοι, μα δεν φαίνονταν ούτε ποτάμια, ούτε χείμαρροι, ούτε ρυάκια. Μόνο οι μετέωρες γέφυρες σαν απολιθωμένοι σκελετοί χιμαιρικών τεράτων. Ένιωθε ότι άγνωστες γλώσσες τον καλούσαν να τις διαβεί, για να ελευθερωθεί από τούτη την εφιαλτική πορεία. Ήθελε να συνεχίσει, μα δεν ήξερε ποια γέφυρα να διαλέξει για τη σωτηρία του. Το απόκοσμο της εικόνας τον γοήτευε και τον τρομοκρατούσε, ταυτόχρονα. Το βλέμμα του ήταν ανήσυχο, μα θαύμαζε αυτήν την ονειρική γεφυροποιία. Τότε παρατήρησε ν’ ανεβαίνουν απ’ όλα τα σημεία του θόλου πλήθος ιπποτών. Έρχονταν πάνω σε σιδερένια άλογα. Είχαν τα πρόσωπά τους καλυμμένα με ασημένιες μάσκες που λαμπύριζαν μέσα στα δειλινά χρώματα. Από τις χάλκινες πανοπλίες τους, ξεχύνονταν αιμάτινες στάλες που έπεφταν στ’ αόρατα ποτάμια. Κι όλο μεγάλωναν οι βοές. Αίφνης φάνηκαν οι όχθες. Ήταν άγριες, γεμάτες αίματα. Τα αιμάτινα ύδατα έγιναν θύελλες και γκρέμισαν τις γέφυρες.
Οι ιππότες σπιρούνισαν τ’ άλογά τους και τράβηξαν να γιορτάσουν την καταστροφή. Σάλπιγγες ακούστηκαν και χάθηκαν στους μυθικούς ορίζοντες. Απέμεινε μόνο μια γέφυρα, στενή, μα όχι μοχθηρή. Ήταν η σωτηρία του. Έτρεξε προς τα εκεί, χωρίς φόβο αυτήν τη φορά. Τα κιγκλιδώματα της γέφυρας ήταν ζωγραφισμένα με χρυσά αστέρια. Οι πέτρες της είχαν πάνω τους μικρούς ήλιους. Το φως δεν τον τύφλωσε, ίσα-ίσα του δημιουργούσε στιγμές υπέρτατης ευτυχίας. Περπάτησε προσεκτικά πάνω στη γέφυρα. Βάδισε προς το μεγάλο ολόγιομο φεγγάρι που στεκόταν στο τέλος της γέφυρας, ψηλά στον ουρανό, σαν ασιατική χρυσή λίρα. Ένιωσε πως η γυναίκα με την πληγωμένη καρδιά, περπατούσε δίπλα του για το φως, το μεγάλο φως.
Ήταν η πρώτη φορά που κατόρθωνε, έστω και με αυτόν τον εφιαλτικό τρόπο να κερδίσει μια γυναικεία καρδιά. Αυτό που τον ευχαριστούσε περισσότερο ήταν το ονειρικό (και ποιητικό) γεγονός πως ήταν πληγωμένη. Ήταν το σημάδι για έναν μεγάλο έρωτα και μάλιστα χωρίς επιστροφή. Ο φόβος του εφιαλτικού σκηνικού χάθηκε κι απόμεινε η ζωντανή σχέση. Κανονική μεταμόρφωση, ονειρική ή λογοτεχνική δεν είχε καμία σημασία. Οι δυο τους, τώρα ήταν ενωμένοι. Μια μεγάλη φωτεινή καρδιά.



Πρώτη δημοσίευση
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα ζωγραφικής Τζόρτζιο ντε Κίρικο (Έκτορας και Ανδρομάχη, 1912)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΝότες Νοσταλγίας, Γιόλα Αργυροπούλου-ΠαπαδοπούλουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΗ μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος, Νανά ΜπροδήμαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΌλα γίνονται για κάποιο λόγο, Μαρίνα ΑτματσίδουΜακροβίπερα, Τάκης ΝταλάκοςΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Το τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαLacrimosa, Χρυσάνθη Ιακώβου
Αντίο κύριε εισαγγελέα..., Λίτσα ΚαποπούλουΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΟ Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός και Η τέχνη της προσωπογραφίας, Κατερίνα ΜεταλληνούΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη