Ρόζας Βλαχογιάννη
Σε τόσα κομμάτια με διαμέλισα
που η ψυχή σκιάχτηκε και ζάρωσε στη γωνιά της.
Πετάχτηκε κρουνός το αίμα
–ανοιχτή επέμβαση χωρίς αναισθησία.
Πρέπει μόνη να μ’ ανακαλύψω
σκάβοντας όλο και βαθύτερα,
να με βρω στις πολλαπλές πληγές μου,
πετώντας κάθε τι άχρηστο.
Έτσι είναι καλύτερα…
να μην με λιανίσω στο ντιβάνι
κανενός ψυχοβγάλτη,
μόνη –μ’ ένα νυστέρι–
να μ' ανακαλύψω.
Γιατί πρέπει να μετρήσω τα λάθη και τα πάθη μου,
να βρω πού έφταιξα, τι οφείλω,
να έρθω αντιμέτωπη με τον πόνο,
ως δώρο για την εξιλέωση.
Γι' αυτό σκάβω κι όλο σκάβω.
Γιατί υπάρχω και πέρα από το προφανές…
🍃
Copyright ©️ Ρόζα Βλαχογιάννη All rights reserved, 2021
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο ζωγραφικής Joe M. Ruiz (Alone in the dark, 2019)
