Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Πάροδος * Μέτοικοι καιροί * Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις * Η ανταλλαγή * Η ζωή αλλιώς * Η αλήθεια μου... η μισή * Μαθήματα εμπιστοσύνης ** Ποίηση: Cyborg Sapiens * Αβινιόν * Ευτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες ** Διηγήματα: Βραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Ψίθυροι από μια άλλη ζωή * Μπίτερ λοβ & μαύρες γάτες * Συνοικία Αγία Φωτεινή * Έξι τίτλοι των εκδόσεων Εκλυστής * Οδηγός βικτωριανής απόλαυσης * Ο Κεκλημένος ** Νουβέλες: Οι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα) * Διαμέρισμα με αριθμό 7 * Τα κόκκινα παπούτσια * Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία * Γράμματα στη μαμά

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2021

Ιδού

Ιδού, Σωτήρη Σαμπάνη

Θα μπορούσε να 'ναι ποιητική ιστορία, ποιητικό αφήγημα, θεατρικός μονόλογος, μαρτυρία, εξομολόγηση. Σίγουρα είναι μια ποιητική συλλογή, όπως σίγουρα είναι και μια κατάθεση ψυχής. Πρόκειται για το Ιδού του Σωτήρη Σαμπάνη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Όλα ξεκινούν με μια εισαγωγή πεζού λόγου που εκπέμπει δυστοπία, απώλεια, φυγή και μυρίζει στάχτη και φθηνή πούδρα, και μιλάει για έναν άντρα –εκείνον;– και τη μητέρα (του).
Μυρίζει ακόμα το πέρασμά σου από τούτο το δωμάτιο.

Εγώ δεν βάζω μακιγιάζ για να εξαπατήσω. Δεν κρύβω το ράκος μου.
Οι αναφορές προς εκείνη, τη μάνα, είναι πολλές. Όλο το βιβλίο γράφτηκε για τη μητέρα, για ό,τι υπήρξε και σημάδεψε με την παρουσία της. Οι αναμνήσεις από το παρελθόν, οι μνήμες στο παρόν, οι θύμησες κάπου κάποτε... Είναι μια αναζήτηση που γίνεται μέσα από άνοιγμα ψυχής αλλά χωρίς φίλτρο, χωρίς διάθεση –ή πρόθεση– ωραιοποίησης. Αντιθέτως, πρωταγωνιστεί η φθορά: τριγμοί, σπασμένα τζάμια (συμβολικά και η ραγισμένη ψυχή), σκόνη (παραίτηση, αδιαφορία, κατάθλιψη), φρίκη, υγρασία... Η βρόμικη εικόνα «συμπληρώνεται» από κάτι σάπιο (παραίτηση όπως παραπάνω), από διάφορα ζωύφια (σαράκια, κοριοί κ.ά. «αναλαμβάνουν» την ολοκλήρωση της φρικαλεότητας, της σήψης και της δυσωδίας), ακόμα και από περιττώματα! Έτσι αντί για έντονα χρώματα, όλες οι «εικόνες» που δημιουργούνται από τους στίχους «αντανακλούν» ώχρα και γκρι.
Αναμνήσεις κοχλάζουν
στου μυαλού τη φορμόλη

Ζωντανό παρελθόν αφηγούνται.
Η αμαρτία/Οι αμαρτίες βαραίνουν τα σώματα, τα βήματα οδηγούν ή καθοδηγούνται από τις ηδονές –και δεν είναι πάντα το ζητούμενο η ηδονή.
Θέτει πολλά ερωτήματα. Ολόκληρες σελίδες, κείμενα, αποτελούνται από ερωτήματα άλλοτε προς εαυτόν, άλλοτε και προς αναγνώστη.
Πόσο εύκολο ν' ανοιγοκλείνει
–για χρόνια–
η πόρτα
και φως πουθενά;
Είναι αισθαντικός! Φειδωλός με τις λέξεις, ολιγόλογος, αλλά ανοιχτός. Δημιουργεί εικόνες από το ελάχιστο της γραφής, ξυπνά μνήμες –ακόμα και τις πιο οδυνηρές του, χωρίς να υπολογίζει το κόστος– χωρίς να φοβάται και από αυτή την άποψη είναι ατρόμητος. Βγαίνει μπροστά και ό,τι προκύψει, όπου φτάσει, ό,τι γίνει... Δεν κρύβεται. Δεν φοβάται την οδύνη, δεν φοβάται τον πόνο. Θα πονέσει. Το ξέρει. Πόνεσε και θα ξαναπονέσει.
Θλίψη λαξεύει / ξεφτίζει την ψυχή

Τόσο μακρύ / απόκοσμο ταξίδι / ποτέ άλλοτε.
Αναρωτιέται γιατί γεννήθηκε, ποιο λόγο να είχε η μητέρα του, γίνεται υπαρξιακός, με έναν εμφανή, απροκάλυπτο τρόπο –σχεδόν χυδαίο– μιλάει στη μάνα (του) ευθέως. Αμεσότητα. Αυτή η λέξη ίσως να τον χαρακτηρίζει καλύτερα.
«[...] πού να το πω τώρα;

Και γιατί κάποιος ν' ακούσει;»
Δεν δηλώνει παραίτηση από τίποτα. Αφήνει την ελπίδα να τρυπώσει (Θα έρθει η αγάπη.) και υπολογίζει στην προσμονή. Χρησιμοποιεί άπειρες λέξεις από άλφα: ανέραστη, αδιάφορο, ασήμαντο, αδιευκρίνιστο, άσκοπο, αλαμπή κ.ο.κ. Στερητικό το άλφα πολλές φορές, αρνητικό, όμως... Όχι. Μέσα εκεί συναντάμε/μιλάει και για: αδιαχώριστη, ανεκρίζωτη... Αγαπημένη... Αγάπη! Ας πούμε πως τα πιο μεγάλα δεινά (του) ξεκινούν από το ίδιο γράμμα με τα μεγαλύτερα οφέλη.
μια χαραμάδα [...] σε αθροίζει στο σύνολο.
Όσο προχωράει η ανάγνωση, γυρίζουν οι σελίδες και οδηγούμαστε προς την κορύφωση, δημιουργεί συγκίνηση. Στο τέλος, βλέπεις πως όλο το βιβλίο αποτελεί μια σειρά ποιητικών κειμένων ενός ενιαίου συνόλου αφηγήσεων/καταθέσεων εξομολογητικού χαρακτήρα. Διακατέχεται από βαθύ, πηγαίο συναίσθημα και θα μπορούσε να είναι ένας μονόλογος –ίσως εσωτερικός– που διαρκεί όσο ένα βράδυ. Και μη ρωτήσετε γιατί να είναι/ήταν βράδυ. Δε θυμάμαι να αναφέρει πουθενά κάποιο βράδυ ή μια νύχτα· ίσως να την υπονοεί, ίσως να την υπονόησα εγώ διαβάζοντας τις καταθέσεις στο χαρτί ή ίσως όλες οι μεγάλες ανασκαφές στον πυρήνα (μας) να γίνονται στο σκοτάδι μιας νύχτας.
να ξέρω πως δεν θα 'ρθεις / και να σε περιμένω.
Μοναδική εμπειρία που εγγράφεται μέσα σου. Διαβάστε το!



ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Η ανταλλαγή, Νίκου ΤσουρλάκηΑβινιόν, Χρυσής ΓιάντσιουΣτην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις, Νέλλης ΣπαθάρηΈξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςCyborg Sapiens, Δημήτρη ΟρφανίδηΒραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες, Παναγιώτη ΚωνσταντόπουλουΜέτοικοι καιροί, Νίκου Σκορίνη
Τα κόκκινα παπούτσια, Μαρίνας Ξένου-ΚασσιανούΟδηγός βικτωριανής απόλαυσηςΟ Κεκλημένος, Ελένης ΣέννοιαΣυνοικία Αγία Φωτεινή, Κωνσταντίνου ΓρηγοριάδηΓράμματα στη μαμά, Τώνιας ΣαμαράΟι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα), Θεόδωρου ΟρφανίδηΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης Καραμπά
Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία, Μαρίας ΑποστολάκουΗ αλήθεια μου... η μισή, Έλλη ΞυρούΕυτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες, Γιώργου ΚαριώτηΨίθυροι από μια άλλη ζωή, Αθανάσιου ΔαββέταΗ ζωη αλλιώς, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουΔιαμέρισμα με αριθμό 7, Καίτης ΔροσίνηΜαθήματα εμπιστοσύνης, Φίλιππου Πισσαλίδη