Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** ΦΕΤΟΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις που μπορείτε να διεκδικήσετε εδώ! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αγαπητέ Θεέ, τι στο διάολο;!... * Καλοκαίρι 1996 * Το αστικό των φαντασιώσεων * Η διατριβή * Εδώ παπάς εκεί παπάς * Μη μου ξυπνάς τη λύπη * Ο Φτερωτός Κλέφτης * Η νύφη που δεν γέλασε * Θύματα * Η αύρα του έρωτα * Ο θησαυρός της Σμύρνης ** Ποίηση: Μικρή μου κόλαση * Τέσσερις ποιητικές συλλογές από τις εκδόσεις Βακχικόν * Ποιητική απόδραση * Κατάβασις * Μέθεξις * Με φόβο και πάθος ** Άλλα: Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής ** Διηγήματα: Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη * Ο Θεός πίσω από την ντουλάπα * Ελληνιστί * Τα αχνά φώτα της Μάρφα ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια ** Νουβέλες: Τα απόρθητα κάστρα * Θα τα πω όλα στον Θεό * Club Killaz

Τρίτη 12 Απριλίου 2022

Γκαγκάριν

Χρυσούλας Διπλάρη

Πίνακας Μανταλένας Γκινοσάτη (War, children... it's just a shot away, ακρυλικό σε καμβά, 2022)

Με λένε Γιούρι Γκαγκάριν. Σαν τον διάσημο συμπατριώτη μου. Πέραν τούτου όμως, καμία άλλη σχέση δεν έχω μαζί του. Εκείνος ήταν κοσμοναύτης. Εγώ είμαι ένας μονοπόδαρος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Το πείσμα μου αρχικά και το μηχανικό μου πόδι αργότερα, μ' έσπρωξαν στον δρόμο, τότε, που όλα φαίνονταν χαμένα, μετά το ατύχημα που μου στέρησε το φυσικό μου μέλος.
Τις τελευταίες μέρες περπατάω μαζί με τους Ουκρανούς πρόσφυγες προς τα σύνορα. Τους συνοδεύω ως εκεί και μετά πάλι πίσω για να συνοδεύσω τους επόμενους. Γιατί; Γιατί αυτό μπορώ να κάνω. Κι ο καθένας μας, αυτούς τους δύσκολους καιρούς, πρέπει να κάνει αυτό που μπορεί καλύτερα. Αν ήμουν ποιητής θα έγραφα ένα ποίημα για τη φρίκη του πολέμου. Αν ήμουν ηθοποιός, ή μουσικός, θα ανέβαζα μια παράσταση, να υποστηρίξω τους κατατρεγμένους. Είμαι όμως δρομέας. Το μόνο που ξέρω να κάνω, είναι να διανύω αποστάσεις. Και αυτό κάνω. Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους, τους συνανθρώπους μου. Θα μπορούσα στη θέση τους να ήμουν εγώ, η οικογένειά μου. Ο δικός μου λαός. Αυτό σκέφτομαι. Και περπατάμε… Αυτοί αποδημητικά πουλιά, που μεταναστεύουν σε ασφαλέστερους τόπους, κι εγώ ένας μονοπόδαρος πελαργός που τα συνοδεύει. Μιλάω μαζί τους. Τους ενθαρρύνω. Τους παρηγορώ. Λέω ιστορίες στα παιδιά για το μηχανικό μου πόδι. Όταν με ρωτούν που είναι το άλλο μου πόδι, το πραγματικό, «στο διάστημα», τους λέω, «το έστειλα στο διάστημα με τον άλλο Γκαγκάριν, να δει από κοντά τ' αστέρια… Η μάνα μου δεν μ' άφηνε να φύγω, να πάω κι εγώ στο διάστημα, γιατί φοβόταν μη χαθώ, μη και δεν βρω τον δρόμο να γυρίσω πίσω. Εγώ όμως το ήθελα τόσο πολύ, που αρρώστησα από τη στεναχώρια μου… έτσι έστυψα το μυαλό μου και βρήκα τη λύση: θα έστελνα το πόδι μου εκεί πάνω… να περπατήσει ανάμεσα στ' αστέρια, ν' ανακαλύψει δρόμους για τους μακρινούς γαλαξίες, να βρει τα πατήματά του εκεί, στην απεραντοσύνη του διαστήματος… έτσι, όταν θα μεγάλωνα αρκετά, θα μπορούσα να πάω να το συναντήσω και δεν θα είχα πια τον φόβο πως θα χαθώ… το πόδι μου θα ήξερε πια όλους τους δρόμους… ακόμα κι αυτόν του γυρισμού».
Τα παιδιά μαγεύονται από αυτές τις ιστορίες. Παρατηρώ τα βλέμματά τους να στρέφονται στον ουρανό και να ονειρεύονται περιπέτειες… τα πρόσωπά τους λάμπουν από την προσδοκία των ταξιδιών, τα μάτια τους γεμίζουν άστρα… η ζωή τους γίνεται φυσιολογική ξανά όσο κρατούν οι ιστορίες, όσο εξερευνούν γαλαξίες και διαστήματα. Μετά, πίσω πάλι. Στον δρόμο. Περπατάμε και περπατάμε και ξαφνικά συνειδητοποιώ, πως είμαστε όλοι μονοπόδαροι. Εγώ, γιατί έτσι τα έφερε η τύχη. Αυτοί, γιατί το ένα τους ποδάρι το άφησαν πίσω, στην πατρίδα τους… όταν γυρίσουν, να ξαναβρούν εκεί τα πατήματά τους.


Copyright © Χρυσούλα Διπλάρη All rights reserved, 19/3/2022
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα Μανταλένας Γκινοσάτη (War, children... it's just a shot away, ακρυλικό σε καμβά, 2022)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Μέθεξις, Καλλιόπης ΒελόνιαΟ Θεός πίσω από την ντουλάπα, Γρηγόρη ΦεϊζατίδηΘύματα, Λίας ΝικολάουΕλληνιστί, Γεώργιου ΓρηγορόπουλουΤα απόρθητα κάστρα, Παύλου ΓαβαλάΕδώ παπάς εκεί παπάς, Άμοιρου ΑκροβατίδηΟ θησαυρός της Σμύρνης
Ποιητική απόδραση, Σοφίας ΠαπανδρέουΜη μου ξυπνάς τη λύπη, Γεωργίας ΚαλαμαράClub Killaz, Γιάννη ΤζανήΗ νύφη που δεν γέλασε, Θεοδώρας Παπαδοπούλου-ΧαμουζάΜικρή μου κόλαση, Μαλβίνας ΙωσηφίδουΚατάβασις, Θεοδόση ΠαπαδημητρόπουλουΠέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής
Τα αχνά φώτα της Μάρφα, Νίκος ΤσιπόκαςΟ κόσμος πίσω από τον καθρέφτη, Συλλογικό έργοΗ γοργόνα με τα όμορφα πόδια, Αιμιλίας ΠλατήΘα τα πω όλα στον Θεό, Κώστα ΓραμματικόπουλουΜε φόβο και πάθος, Θάνου ΚωστάκηΟ Φτερωτός Κλέφτης, Χριστοφίλης ΛεκκάκουΗ αύρα του έρωτα, Γιώργου Ζάννου