Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Η νύφη που δεν γέλασε * Θύματα * Η αύρα του έρωτα * Ο θησαυρός της Σμύρνης * Ο Αρσάμης της Περσίας * Ίχνη στα όνειρα * Τα ίχνη του αίματος * Υπεράνω πάσης υποψίας * Μια ανάσα πριν το τέλος * Γιαννέσα * Είκοσι τσουβάλια λίρες ** Ποίηση: Κατάβασις * Με φόβο και πάθος * Το όνομα του έρωτα * Πικραλίδα * Η εξορία του Σειληνού ** Άλλα: Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής ** Διηγήματα: Τα αχνά φώτα της Μάρφα * Μέχρι να δω τον Άλκη * Φρούτα στο πιάτο και άλλες τρυφερότητες ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια * Μικροί μαθητές της ζωής * Ο νέος εφιάλτης: Η ομάδα των 5 εναντίον...? ** Νουβέλες: Θα τα πω όλα στον Θεό * Club Killaz * Φάρος σκιών * Δύο ιστορίες ** Άλμπουμ μουσικό: The Birds Sing As Bells

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2022

Μέχρι να δω τον Άλκη

Μέχρι να δω τον Άλκη, Τίτσας Διαμαντοπούλου

Ένα καλό βιβλίο. Με όλες εκείνες τις ποιότητες που μπορεί να περιέχει αυτή η φράση: λογοτεχνική γραφή, όμορφη αφήγηση, ωραίο ύφος, ενδιαφέρουσα υπόθεση, ενδιαφέρουσα πλοκή κ.ο.κ.
Ένα καλό βιβλίο αναζητά κάθε φορά, ο κάθε φιλαναγνώστης και σε αυτό ελπίζει. Κι αυτό ακριβώς είναι η συλλογή διηγημάτων της Τίτσας Διαμαντοπούλου, Μέχρι να δω τον Άλκη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Ένα καλό βιβλίο. Από εκείνα που ξέρουν να σε ταξιδέψουν και συμπαρασύρουν στις ιστορίες τους, από εκείνα που μπορούν να μιλήσουν μέσα σου, δηλαδή να σε αγγίξουν, να σε συναρπάσουν, ταρακουνήσουν, ενθουσιάσουν... κι ύστερα, στο τέλος, να σε αφήσουν πλουσιότερο.

Η πένα της κυρίας Διαμαντοπούλου είναι ψυχογραφική –καλύτερα ψυχοαισθαντική, αλλά δεν υπάρχει αυτή η λέξη–, με ευκολία και αμεσότητα αντανακλά το συναίσθημα κάθε προσώπου ή εικόνας. Με άνεση μεταφέρει τις πληροφορίες και δημιουργεί συνθήκες, σκηνές, περιστατικά... Με ανεπιτήδευτη τεχνική «γνωρίζουμε» άντρες και γυναίκες, τους ήρωες των αφηγήσεων, που είναι τόσο οικείοι που, αν δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι ή οι συγγενείς κι οι φίλοι μας, είναι σίγουρα οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι συμπολίτες μας. Κυκλοφορούν τριγύρω, αν δεν μένουμε στην ίδια πολυκατοικία σίγουρα τους έχουμε συναντήσει κάπου ή ακόμα μπορεί και να ανταλλάξαμε καλημέρες ωστόσο –κι εδώ είναι το μαγικό– είναι μοναδικοί και ξεχωριστοί, όπως όλοι οι μεγάλοι λογοτεχνικοί ήρωες, που έχουν αυτό το άπιαστο ή το ιδανικό ή το εξωπραγματικό ή το αξιοπερίεργο...

Οι ιστορίες είναι και αντρικές και γυναικείες· αυτό που εννοώ είναι ότι συναντάμε χαρακτήρες και των δύο φύλων. Ανθρώπους σε ανάγκη (όλοι έχουν μία) και σκηνές αστικής καθημερινής ζωής. Διάσπαρτη παντού μια μελαγχολία, όχι θλίψη ή μουντάδα, αλλά μια μελαγχολικότητα όπως η αίσθηση μιας ανάμνησης γλυκόπικρης.
...την άκουγα να βρίζει και να καταριέται μιαν αόρατη μοίρα, αυτή που στεγνώνει τους ανθρώπους.
Πλήθος κειμένων είναι πρωτοπρόσωπα, σαν μαρτυρίες... Αυτή η εξομολογητική διάθεση ζωντανεύει παραστάσεις και πρόσωπα, δημιουργεί ανάγλυφες υφές και σε βάζει μέσα στη συνθήκη.

Προσέχω τη βροχή. Είτε επειδή η συγγραφέας έχει εστιάσει πάνω της, είτε επειδή έκανε εμένα να εστιάσω πάνω της... πάντως προσέχω τη βροχή. Έχει ειδικό ρόλο στα κείμενα, δηλαδή στις ζωές των προσώπων. Κατά συνέπεια, προσέχω το νερό. Για παράδειγμα, στο διήγημα «Το ποτάμι μέσα του» με κάνει να οραματιστώ τον Ιλισσό ως φλέβα που μεταφέρει αίμα-νερό κάτω από το δέρμα-επιφάνεια της πόλης.
...πέφτει  μια ήσυχη βροχή και καλύπτει όλα τα ίχνη.

Βρέχει καταρρακτωδώς μαδέρια και ξηλωμένες σανίδες από τους πύργους της ματαιοδοξίας.
Οι άκρως συμπαθητικοί χαρακτήρες –ένας επιπλέον λόγος για αυτό είναι το «άνοιγμα» που κάνουν, δηλαδή η Διαμαντοπούλου, σε πρώτο πρόσωπο, δηλαδή άμεσα– βιώνουν απουσίες, βαραίνονται από σκιές, αντιμετωπίζουν τον θάνατο –μέχρι και την ευθανασία– προτάσσοντας διαδρομές ζωής, που αν έπρεπε να βάλω έναν τίτλο στο βιβλίο αυτόν θα έβαζα: διαδρομές ζωής.
...ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι μια πολύ σοβαρή, όσο και συνηθισμένη, υπόθεση.
Κι έτσι αυτές οι ανθρωποκεντρικές διηγήσεις είναι τόσο γοητευτικές! Αν κανείς ήθελε να βάλει μια αρνητική χροιά στο πόνημα θα μπορούσε να μιλήσει για τετριμμένες ιστορίες αλλά, σε τούτη την περίπτωση, το τετριμμένο είναι που σε αγγίζει, που προσφέρει την επαφή, που δημιουργεί την ταύτιση. Γιατί πώς να διαισθανθείς τον ήρωα, πώς να ταυτιστείς με τα μεγάλα κατορθώματα και τους άθλους; Όχι, τον απλό αστό θα συμπονέσεις, θα κατανοήσεις... Για χάρη του θα χαρείς, λυπηθείς και όλα τα άλλα.
Πρέπει να περισώσω ό,τι έχει μείνει από αυτή την ανάμνηση.
Μην ανησυχείτε για το παραμύθι. Η παραμύθα μέσα στην οποία μεγαλώσαμε και μεγαλώνουν όλες οι γενιές, δηλώνει και εδώ την παρουσία και τη δύναμή της. Όχι ως ψέμα, μυθοπλασία, αλλά σαν μια αδιαπραγμάτευτη –πικρή– αλήθεια.

Γενικά, λάτρεψα τις ατμόσφαιρές της και τον τρόπο που έχει να χωράει ολόκληρους βίους μέσα σε δυο σελίδες τυπωμένου κειμένου. Σημείωσα τις διαφορές των δύο φύλων όπως τις υπογραμμίζει η συγγραφέας αναφερόμενη απλώς σε συμπεριφορές και στάσεις. Πέρασα πολύ πολύ όμορφα και γοητεύτηκα από την απρόοπτη κατάληξη κάποιων διηγημάτων. Ενθουσιάστηκα με μια υποδόρια σχεδόν σουρεαλιστική «αχλή» που «κεντάει» εδώ κι εκεί στις αφηγήσεις και με την ποιητική της «αύρα», εκείνη την ομίχλη που λειτουργεί ως λήθη λόγω ματαιότητας στους ποιητές, που δεν βρίσκουν φλόγα στα κοινότυπα, θνητά μερονύχτια.
...εμείς οι ποιητές [...] μείναμε οι τελευταίοι ρομαντικοί αυτής της ζωής.

Μετρώ τις φουσκάλες στους φραπέδες. Είναι μια ανώδυνη ενασχόληση που δεν ενέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο. Αυτό μπορεί να κρατήσει για πάρα πολλά χρόνια. Μπορεί και μέχρι την αιωνιότητα...

Ίσως να γράφω αυτό το διήγημα για να εξιλεωθώ.

Με τους ανθρώπους ποτέ δεν ξέρεις.
Το βιβλίο είναι ένα σκάψιμο μέσα στην ψυχή καθενός, είτε ανθρώπου, είτε διηγήματος της συλλογής. Είτε δικό σου, είτε δικό τους, είτε δικό μου, είτε δικό της... 
Είναι η μαγεία δίπλα στην πραγματικότητα, το άγγιγμα δίπλα στο δάκρυ, η ζωή δίπλα στον θάνατο...
Οπωσδήποτε ναι!



Κερδίστε το!
Το koukidaki προσφέρει δύο [2] αντίτυπα του βιβλίου σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες –ένα στον καθένα. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε εδώ και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους. Συμμετοχή στην κλήρωση, που έχει προγραμματιστεί για τις 19 Αυγούστου 2022, σημαίνει αποδοχή των όρων. Τα βιβλία θα αποσταλούν/παραδοθούν στους τυχερούς από το koukidaki. Αυτή η δωροθεσία είναι παγκόσμια!

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Δύο ιστορίες, Ερμιόνης ΚεχαγιάΦάρος σκιών, Μιχάλη ΓριβέαΗ εξορία του Σειληνού, Βαγγέλη ΚατσούπηThe Birds Sing As Bells, Twelve Thousand DaysΜέχρι να δω τον Άλκη, Τίτσας ΔιαμαντοπούλουΤα ίχνη του αίματος, Τειρεσία ΛυγερούΟ θησαυρός της Σμύρνης
Ο νέος εφιάλτης, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουClub Killaz, Γιάννη ΤζανήΊχνη στα όνειρα, Γιώργου ΠαναγιωτίδηΜικροί μαθητές της ζωής, Μαρίας ΠαπακωνσταντίνουΟ Αρσάμης της Περσίας, Αντώνη ΞυραφάΥπεράνω πάσης υποψίας, Θεοχάρη ΛιβιεράτουΦρούτα στο πιάτο και άλλες τρυφερότητες, Νένας Φιλούση
Τα αχνά φώτα της Μάρφα, Νίκος ΤσιπόκαςΤο όνομα του έρωτα, Δημήτρη ΜπαλτάΜια ανάσα πριν το τέλος, Χρήστου ΠαπαδημητρίουΘα τα πω όλα στον Θεό, Κώστα ΓραμματικόπουλουΠικραλίδα, Κικής ΣαλαμούραΓιαννέσα, Παρασκευής ΜπακέλλαΕίκοσι τσουβάλια λίρες, Θεοφάνη Παπαδόπουλου