Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης: Έχουμε πρωτιές! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ e-books ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο –παρακολουθείτε όλα τα είδη– ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθοπλασίες: Ασμοδαίος * Ετοιμόρροποι: Αναζητώντας τα μυστικά της σύντηξης * Ο κύριος Σάλβο και η πριγκίπισσα που ταξίδεψε στο φως * Ταξίδι προς την ελευθερία: Αξίζει(;!) * Η εφημερίδα της λέσχης των φαντασμάτων * Άμμος και Λιανή = Αμμουλιανή * Στο Camping: Πυρ, γυνή και θάλασσα * Ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις καλαμιές * Πέρα από το σύμπαν των χρωμάτων * Προς ομοίωσιν: Η Ερημούπολη των ονείρων, Μέρος 1ο * Η πρώτη συνάντηση * Το νησί και ο τελευταίος τουρίστας * Μια χαραμάδα στο όνειρο ** Αφηγήματα: Πεζοπορία στις νεφέλες ** Ποίηση: Ναι, αρνούμαι * Ανθρακωρύχοι ψυχών

Το μετέωρο άλμα της λέαινας

 Μανώλη Α. Κατσούλη

Έργο David Jackson (October Moment)

Η ζωή
είναι ένας δρόμος χρόνου
που κάθε μέτρο του
το ονομάζουμε στιγμή.
Βαδίζουμε πάνω του
ψάχνοντας τις αλήθειες,
ΤΙΣ ΑΞΊΕΣ ΤΗΣ
και πέφτουμε
και ματωμένοι σηκωνόμαστε
και συνεχίζουμε…

Και συναντάμε κάτι στιγμές
που γίνονται ώρες,
που γίνονται χρόνια,
που γίνονται αιώνες,
που φέρνουν μαζί τους,
ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας πει,
ό,τι η ζωή θα ήθελε να μας διδάξει.

Ναι!
Αυτές είναι οι αξέχαστες στιγμές
που εναποθέτουν λουλουδοφώς
στην καρδιά, στον νου, στην ψυχή,
λόγια, χαμόγελα, γέλια τρανταχτά,
ζεστές χειρονομίες, αγκαλιές και φιλιά
και φιλίες κι έρωτες κι αγάπες.

Και τότε:
ο Ήλιος, το Φεγγάρι, η Γη
σταματούν να γυρίζουν,
και σαν μια φούχτα χρυσασημένια αστέρια
μένουν ακίνητα στολίζοντας
ροδομελανούς ορίζοντες.

Σαν το μετέωρο άλμα της λέαινας.
το παρόν και το μέλλον παγώνει.
Η σκέψη χαιρετά τον χωρόχρονο
και οι δείχτες του ρολογιού
κολλάνε στο παρελθόν
εγκαταλείποντας πίσω στα αζήτητα
ό,τι πληγώνει.

Από το να λες φιλτραρισμένο
ό,τι σκέφτεσαι,
άνοιξε την καρδιά σου και πες
ό,τι πραγματικά αισθάνεσαι.
Κανείς δεν θα θυμάται ποτέ
αυτό που δεν είπες,
αυτό που σκέφτηκες.

Και τότε:

Τη φωνή της ερήμου
την επικαλύπτει
η μουσική της θάλασσας.

Τον τρόμο της λαίλαπας
τον κατευνάζει
η ασφάλεια των υπήνεμων λιμανιών.

Το χάος της καταιγίδας
το καταλαγιάζει η θαυμαστή ηρεμία
που κουβαλάνε μαζί τους
τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Η ζωή
είναι ένας δρόμος χρόνου
που κάθε μέτρο του
το ονομάζουμε στιγμή.
Βαδίζουμε πάνω του
ψάχνοντας τις αλήθειες της,
ΤΙΣ ΑΞΊΕΣ ΤΗΣ
και πέφτουμε
και ματωμένοι σηκωνόμαστε
και συνεχίζουμε.
Και βαδίζουμε και βαδίζουμε,
δεμένοι με το όνειρό μας τις βρίσκουμε
και τις φιλάμε σαν κόρες οφθαλμών…

🍃

Copyright © Μανώλης Α. Κατσούλης All rights reserved, 2022
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα David Jackson (October Moment)