Κανόνας

Ελένης Σταθοπούλου

Οι μνήμες κενοτάφιο,

που περιγράμματα ονείρων χτεσινών

σαν νυχτερίδες στο σκοτάδι πεταρίζουν.

Αρκεί του ανικανοποίητου μια δόση,

για να κεντράρει στο αδιέξοδο

και να τονίσει της αποτυχίας το γκρίζο,

π' αδιάντροπα καλύπτει τον ορίζοντα

εκεί που 'σαι στο ξεροπήγαδο πεσμένη

και κάθεσαι με το πηγούνι ν' ακουμπά

τα γόνατα και γύρω τους τα χέρια

δεμένα σε κλοιό απόγνωσης,

γιατί δεν έχεις πόρο νά 'βγεις,

σαν που 'χαν στη σταφίδα

οι φράχτες με φραγκοσυκιές,

ή κάποια εξοχή στο τοίχωμα

ν' αναρριχηθείς από τον πάτο.

Η αναζήτηση αιτίων σε τρελαίνει

χωρίς πυξίδα σ' άγνωστη κατεύθυνση,

ο καταλογισμός των ευθυνών

συντρίβεται στις άστοχες επιλογές,

διαχέεται από τις ευκαιρίες τις ανύπαρκτες

στις δυνατότητες τις μη παρούσες

κι αποσυντίθεται εκεί που οι θύτες

αποδεικνύονται και θύματα.

Ταξίδεψα κι έφτασα εδώ.

Δεν ξέρω αν μπορούσα πιο μακριά.

Ποτέ δεν θα το μάθω.

Οχυρωμένη στις επάλξεις της πνευματικής ελευθερίας,

στης ενοχής την κόκκινη γραμμή

και στον ιστό του καθωσπρεπισμού

ξοδεύτηκα στην επιβίωση,

ωσότου εμπεδώσω τον κανόνα της συνάρτησης

των οικονομικών και των κοινωνικών

δεδομένων με την ώθηση εκτόξευσης.

Δεν τον συμπεριέλαβα στα δεδομένα του διαιρέτη

και για το δυσερμήνευτο πηλίκο της αυταπάτης μου

και τη ματαίωση της προσδοκίας

υπόλογη εξ αμελείας ήμουν!

🌰

Copyright © Ελένη Σταθοπούλου All rights reserved

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο του Brian Almon [Shattered]

Το ποίημα περιέχεται στη συλλογή της Αν κλέψεις γιασεμί