Γνωστός στο ελληνικό κοινό, ο Κρίστοφερ Φράι, γεννήθηκε το 1907 και χρωστάει τη δημοφιλία του στην Ελλάδα, από το θεατρικό του έργο Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό που έγραψε το 1954 και που ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το 1957 και επαναλήφθηκε, ξανά από το Εθνικό Θέατρο, τον Απρίλιο του 1959. Υπάρχει και η γραπτή ανακοίνωση του Αλέξη Μινωτή, λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή η Κατίνα Παξινού, προς τον θίασό τους που πληροφορεί ότι επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει όπως προ ετών στο Εθνικό, με τον ίδιο ρόλο. Η επιδείνωση όμως της υγείας της, αποκλείει απόλυτα οποιαδήποτε καλλιτεχνική συνεργασία μαζί της, για αόριστο χρόνο ή και για ποτέ.
Ο ίδιος ο Φράι αναφέρει στο θεατρικό πρόγραμμα της εν λόγω παράστασης: Το έργο που θα δείτε απόψε στην σκηνή είναι μια ιστορία του χειμώνα. Το έργο διαδραματίζεται μέσα στην καρδιά του χειμώνα, και ο χειμώνας είναι ένας αποχωρισμός από τις δυνάμεις της ζωής. Για τους ανθρώπους είναι μια αποκοπή, από κάθε αληθινό νόημα της υπάρξεως, από κάθε αίσθημα συμμετοχής στον σκοπό της δημιουργίας – ένας αποχωρισμός από τον Θεό.
Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του έργου είναι η Κόμισα και ο Ρίχαρντ Γκέτνερ (στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου την κόμισα υποδύθηκε η Κατίνα Παξινού και τον Γκέτνερ ο Αλέξης Μινωτής, η μετάφραση ήταν του Νίκου Γκάτσου και τα κοστούμια του Αντώνη Φωκά ενώ την σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο ίδιος ο Αλέξης Μινωτής).
Η κόμισα συμβολίζει την θεία παρουσία μέσα από την ανθρώπινη φύση της και ο Γκέτνερ αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο που συναρπάζεται από την στάση ζωής της και του προκαλεί τον θαυμασμό, εντούτοις όμως αρνείται να ακολουθήσει, δεν θέλει να συγχωρέσει και να δείξει σε εχθρούς του τα αισθήματα που έχει η κόμισα.
Από την εφημερίδα Έθνος και τον Κώστα Οικονομίδη: Το Εθνικό Θέατρο μας γνώρισε τον Κρίστοφερ Φράι, έναν πολύ ενδιαφέρων σύγχρονο Άγγλο συγγραφέα. Ο Φράι διεκδικεί στο θέατρο τα δικαιώματα της ποιήσεως κατά του ρεαλισμού. Πέρα από την επίφαση της ζωής, αναζητά την τέταρτη διάσταση στον κόσμο της ψυχής και, βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος ο ίδιος, αποδίδει αποφασιστική βαρύτητα στο θρησκευτικό αίσθημα με την ευρύτερη έννοιά του.
Το πιο σημαντικό του έργου θεωρείται το Η κυρία δεν είναι για να καεί, που γνώρισε τεράστια επιτυχία και ανέβηκε στην σκηνή με τον εμβληματικό Άγγλο ηθοποιό Τζον Γκίλγκουντ.
Ο Κρίστοφερ Φράι υπήρξε ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος και αυτήν του την πίστη και την προσήλωση την πέρασε και στα έργα που έγραφε. Όλα του τα γραπτά κινούνται στην ίδια γραμμή. Οι θεατρικοί του χαρακτήρες αντέξανε στον χρόνο και συνεχίζουν να συναρπάζουν το θεατρόφιλο κοινό ή τους αναγνώστες που, μέσα από τους ήρωες του Φράι, αναγνωρίζουν πολλά κοινά σημεία με τον εαυτό τους. Άλλα έργα του είναι: Το παιδί με το κάρο, Ο Θωρ με αγγέλους, Ο ύπνος των αιχμαλώτων, Η Αφροδίτη υπό παρατήρησιν κ.α.
Επίσης ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο.
Στην προσωπική του ζωή, ο Φράι υπήρξε νηπιαγωγός, σύντομα όμως εγκατέλειψε αυτό το επάγγελμα για να στραφεί στην μεγάλη του επαγγελματική αγάπη, που ήταν το θέατρο. Είχε παντρευτεί την Φίλις Μάρτζορι Χαρτ.
Ο Κρίστοφερ Φράι έφυγε από τη ζωή το 2005.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο Ο ηθοποιός Αλέξης Μινωτής, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη, από το πρόγραμμα της παράστασης του 1957, από το ετήσιο περιοδικό Θέατρο του Θεόδωρου Κρίτα καθώς επίσης και από το περιοδικό Θέατρο του Κώστα Νίτσου.
