Άνθρωπος του Θεού, στο θέατρο 104, του Ανδρέα Κεντζού, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά με τους Έλενα Τυρέα, Δήμητρα Σύρου, Αυγουστίνο Ρεμούνδο.
Ένα δύσκολο θέμα, που μας απασχολεί όλους θεωρώ, πραγματεύεται αυτή η –ομολογουμένως– ενδιαφέρουσα παράσταση. Η πίστη μας στον Θεό κι η εύνοιά του.
Η λύτρωση έρχεται από εκείνον ή εμείς πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας τη δύναμη να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες της ζωής;
Οι δοκιμασίες, που βιώνουμε καθημερινά, είναι για παραδειγματισμό;
Η εκδίκηση είναι αποδεκτή ως πράξη τιμωρίας;
Η οδύνη, ο σπαραγμός, το πένθος έχουν να κάνουν με την εξωτερική μας εμφάνιση (ρουχισμός, καλλωπισμός);
Μια μάνα που έχει χάσει το παιδί της. Αβάσταχτος ο πόνος της. Ποτάμι που την πνίγει ο θυμός της. Όλα της φταίνε, ο Θεός, το κράτος, η αστυνομία, το σύστημα. Παίρνει τον νόμο στα χέρια της θεωρώντας πως μόνο έτσι θα ησυχάσει η ψυχή του παιδιού της.
Βαθιά συγκίνηση ένιωσα βλέποντας την απόγνωση στα μάτια αυτής της γυναίκας. Ήρθα στη θέση της και αναρωτήθηκα κι εγώ μαζί της για το αν ο Θεός είναι υπεύθυνος για όλα τα δεινά που μας συμβαίνουν. Για το αν ευνοεί περισσότερο κάποιους ανθρώπους σε σχέση με άλλους...
ΟΧΙ. Ο Θεός είναι αγάπη και αγκαλιάζει το ίδιο στοργικά όλο του το ποίμνιο. Αν τον ακολουθήσουμε θα μας δείξει τον δρόμο.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
