Η punk μουσική έχει καταφέρει πολλά από τη γέννησή της τη δεκαετία του '70, συμπεριλαμβανομένου του να κοντράρεται με πολιτικούς, με βασιλόφρονες και με γενοκτονικούς παρανοϊκούς. Ωστόσο, ήρθε η ώρα το είδος να προχωρήσει ακόμη παραπέρα, καθώς οι New Eves επιχειρούν να ξαναγράψουν τη Βίβλο.
Το κουαρτέτο από το Brighton, οι New Eves, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album του με τίτλο The New Eve Is Rising. Ο δίσκος είναι ένα εμποτισμένο με punk, χαοτικό μείγμα πειραματικής folk, rock μουσικής και ποιητικού spoken-word. Ακούγεται ακατάστατο, αλλά στην πραγματικότητα, ο δίσκος, γραμμένος κατά τη διάρκεια μιας καλλιτεχνικής παραμονής στο Cornish Bank και ηχογραφημένος στα Rockfield Studios και στην εκκλησία Cotham Parish του Bristol, συνθέτει ένα απίστευτα δεμένο αποτέλεσμα.
Ο δίσκος ξεκινά με το κομμάτι The New Eve και η συμβουλή μου είναι πως όποιος δεν απολαύσει αυτό το κομμάτι, μάλλον δεν χρειάζεται να συνεχίσει. Είναι εξαιρετική αναπαράσταση όσων ακολουθούν: ένα κράμα από χαοτικά μουσικά είδη και ποίηση που, κατά πάσα πιθανότητα, λειτουργεί ως το μανιφέστο της μπάντας. Το τραγούδι παίρνει την ιδέα της Εύας –ναι, εκείνης από την παλιά γνωστή ιστορία– και την ξαναγράφει ως μια γυναίκα της εξέγερσης, της καταστροφής, της αυτοαποδοχής και της απόλυτης ψυχραιμίας. Αυτή δεν είναι η Εύα που βασανίζεται για ένα μήλο, αλλά είναι η Εύα που το τρώει δίχως τύψεις και φτύνει τα κουκούτσια για να φυτέψει κι άλλα. Είναι η Εύα με την οποία θέλεις να κάνεις παρέα κι ό,τι ήθελε προκύψει.
«Η νέα Εύα είναι από γη, γρανίτη, ώχρα, μάγμα και χώμα», δηλώνει η μπάντα. «Όλα τα κόκαλα στο σώμα της είναι ιερά και όλες οι πέτρες στις τσέπες της είναι σπιτικές».
Παρά τη δημιουργικότητα που ξεχειλίζει από αυτό το εναρκτήριο κομμάτι, μπήκα στον δίσκο με δισταγμό. Το concept του spoken word πάνω σε punk, έχει σχεδόν εξαντληθεί στη σύγχρονη εποχή – τόσο, που το να ακούω ποίηση πάνω από ένα ρυθμικό μπάσο και ένα ανεβαστικό beat, δεν με ενθουσίασε αλλά με έκανε να σφίγγομαι, όσο μοναδικά κι αν ήταν τα λόγια. Ευτυχώς, μπορώ να πω πως αυτό το album δεν πέφτει στην παγίδα του προβλέψιμου punk που μοιάζει να γίνεται πια ξεχωριστό υποείδος στον 21ο αιώνα. Οι New Eves είναι κάτι διαφορετικό. Είναι κάτι εξίσου σκοτεινό και γοητευτικό. Ο δίσκος έχει περισσότερες ανατροπές από τις βιβλικές ιστορίες που προσπαθεί να ξαναγράψει. Κάπου στις πολυεπίπεδες δομές του βρίσκεται η δημιουργία ενός άλλου σύμπαντος, δομημένου από ακατάστατα χτυπήματα εγχόρδων, από κραυγαλέους στίχους εξέγερσης, καταστροφής, ομορφιάς και πολεμικών κραυγών, από ασταθή ρυθμό και μία πανταχού παρούσα ακαταστασία.
Δεν είναι δίσκος για όλους και δεν νομίζω ότι η μπάντα θα έχει πρόβλημα που το λέω αυτό, αλλά αν είσαι ακροατής που ψάχνει κάτι πραγματικά ασυνήθιστο, έναν δίσκο που να μπορείς να τον ακούς χωρίς διακοπή, που σου γεννά αντικρουόμενα συναισθήματα, τότε αυτός ο δίσκος θα σε συνεπάρει. Οι New Eves είναι αρκετά πειραματικές ώστε να ακούγονται φρέσκες, αλλά όχι τόσο ώστε να γίνονται εντελώς δυσπρόσιτες. Είναι το τέλειο ενδιάμεσο: μπορείς να χαθείς μέσα του μόνος σου ή να το βάλεις και σε ένα πάρτι (με τους πιο κολλητούς φίλους σου, βέβαια). Οι αντιθέσεις καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι πραγματικά μαγευτικές.
Το κομμάτι Circles αποτελείται κυρίως από spoken-word τμήματα, με τα μέλη της μπάντας να μιλούν ταυτόχρονα, κάτι που δυσκολεύει την κατανόηση μεμονωμένων γραμμών, αλλά δημιουργεί έναν ανεμοστρόβιλο ποίησης στον οποίο η ίδια η Dorothy θα βούταγε με το κεφάλι. Ύστερα επικρατεί φωνητική σιωπή και χάος στα όργανα – η ψευδαίσθηση της αταξίας που λέγαμε, αν και το κομμάτι είναι προφανώς δουλεμένο και επεξεργασμένο στην εντέλεια.
Αμέσως μετά έρχεται το κομμάτι Mary, το οποίο στο πρώτο μέρος βασίζεται σε πιο παραδοσιακή folk μουσική. Τα φωνητικά είναι εκθαμβωτικά, η ενορχήστρωση τρυφερή και, τελικά, τα δύο μέρη, παρότι εντελώς αντίθετα, λειτουργούν άψογα μαζί. Αυτό το πάντρεμα αντιθέσεων είναι κάτι που χαρακτηρίζει ολόκληρο τον δίσκο: Είναι ανορθόδοξος, αλλά εμπεριέχει τη δύναμη της παράδοσης.
Ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Μια αυθεντική έκρηξη απογοήτευσης, όχι μόνο στους στίχους αλλά σε κάθε του στοιχείο. Κάθε όργανο παίζει καθοριστικό ρόλο και κάθε δευτερόλεπτο είναι μετρημένο. Δεν είναι album που θα λατρέψουν όλοι, αλλά όσοι το καταλάβουν, θα το καταλάβουν βαθιά.
Καθοριστικό κομμάτι: The New Eve. Με έκανε να διστάσω αρχικά, αλλά τώρα που άκουσα ολόκληρο το album, καταλαβαίνω πως είναι η τέλεια εισαγωγή και το τραγούδι που πραγματικά ορίζει ολόκληρο τον δίσκο.
Επίμετρο
Η ανάδυση του New Eve Is Rising δεν είναι απλώς μια μουσική πρόταση Eίναι μια πράξη αμφισβήτησης, μια μυθοπλαστική ανάπλαση με εργαλεία τον θόρυβο, τη γυναικεία φωνή και την ατίθαση ποίηση. Οι New Eves δεν προσφέρουν απαντήσεις, αλλά εγείρουν ερωτήματα με πυρηνική θερμότητα: Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σε μια κατεστραμμένη αφήγηση; Πώς διασώζεται η ταυτότητα μέσα από την αποδόμηση του ίδιου του μύθου; Ποιος μιλάει, ποιος σωπαίνει και τι απομένει όταν σωπαίνουν όλοι; Ο δίσκος δεν μοιάζει με κάτι γνώριμο και γι' αυτό λειτουργεί. Κινείται στην περιφέρεια του τραγουδιού, της παράδοσης, του θεάτρου και της τελετουργίας. Εκεί που αρχίζει να σπάει η φόρμα, εκεί ακριβώς οι New Eves φυτεύουν τις ρίζες τους.
Δεν χτίζουν πάνω στα ερείπια. Τα τσακίζουν και τα διαβάζουν σαν οστά. Δεν είναι τυχαίο που η μουσική αυτή ξεκινάει σε εκκλησία και τελειώνει με κραυγές σε υπόγεια, ούτε πως επιστρέφει τη Βίβλο στο χώμα απ' όπου γεννήθηκε. Το μόνο σίγουρο είναι πως η Νέα Εύα δεν ζητάει συγγνώμη. Και αν σου μιλήσει, θα είναι για να σου θυμίσει πως το φίδι ήταν πάντα εκεί. Απλώς δεν μιλούσε τη γλώσσα σου – μέχρι τώρα.
Υστερόγραφο
Αν κάποτε ένιωσες ότι η folk ήταν πολύ «καθαρή» και το punk πολύ «βρόμικο», άκουσε αυτό τον δίσκο. Ίσως καταλάβεις ότι και η καθαρότητα και η βρομιά είναι κοινωνικές κατασκευές, και πως το μόνο που μετράει, τελικά, είναι το τι καίει μέσα στη φωνή.
Η Εύα, λοιπόν, επέστρεψε και δεν κρατάει μήλο. Κρατάει μικρόφωνο και ναι, το ομολογώ: Είναι η Εύα με την οποία θα τα πήγαινα μια χαρά.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
