Χρήστου Ντικμπασάνη
Τότε που οι αράχνες έπλεκαν τον ιστό τους
μέσα στους καρπούς της μοναξιάς
Στα χωράφια απλωνόταν
το κίτρινο, αεριώδες πέπλο του θανάτου
Τύψεις όμως δεν τρύπωναν
στα ενύπνια των ανθρώπων
επίμονο, τρομαγμένο
Το νιόβγαλτο απ' τη μήτρα σου είναι μου
γέμιζε πεθαμένες πόλεις, φονευμένους υγροβιότοπους
Τότε η άκρατη τεχνολογία έκοψε
τη σύνδεσή μου με τον λώρο της οικουμένης
Άμυαλο βρέφος βούλιαξα στο αίμα μου
Μητέρα μ' έφερες σ' έναν άφρονα κόσμο!
Σ' ευχαριστώ
που με κράτησες στην αγκαλιά σου,
τη μόνη αμόλυντη και αγνή πηγή φωτός κι ελπίδας
Μητέρα ευλάβειας εσύ πλάσμα
και άχραντης ευχής
Μητέρα εσύ πρώτη χάιδεψες
τα πόδια και τα χέρια μου
Γέμισες το μυαλό μου με ζωή,
απαιτώντας να κυνηγήσω
την ελευθερία του αιώνιου,
τη βούληση του αετού,
το ξύπνημα της συνείδησης,
τον κοσμικό προγραμματισμό της ψυχής μου
Μητέρα θέλω να ξέρεις
πως ο άνεμος του μέλλοντος παρασέρνει με βία
τις πανάρχαιες μνήμες των γονιδίων μου
Με βουλιάζει στην αρχέτυπη λάσπη
Οι φολίδες του σώματός μου ξαναπλάθονται
απ' το διαπλανητικό μου νου
Μητέρα όλα είναι έτοιμα
για ένα ταξίδι στο αδηφάγο Σύμπαν
🌰
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα του Μορίς Λούις [1959-60]
![Έργο του Μορίς Λούις [1959-60] Έργο του Μορίς Λούις [1959-60]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg445eIfygnSs9C7eDjqKrQj1h1FG8PkkWOt9-R0dHshMJJI6d16wjtL0BPCDlwXxZOxvasznFlEzAenBH8vGY7BfiysF0qQ8x1N88uIXizDLo57-peKrT7tHaOhDgQKD8xQzHDMtFiLQb_-9eIC8YALdGsBUNoYCvUXs9EVE5rbHuFkqynel0BHzjhPP6k/w320-h320/65.png)


