Ποίηση αξιώσεων, βάθους και νοήματος είναι η ποιητική συλλογή του Μάρκου Παρτζίλη Ο Ασφοδελώνας που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Πρόκειται για όμορφο ποιητή που πυροδοτεί τη σκέψη και σε ωθεί να ξαναδιαβάσεις και να ξαναδιαβάσεις τα έργα του γιατί δεν είναι όλα εμφανή στην πρώτη ματιά ενώ και το στιλ του είναι ποικίλο ως ασυμβίβαστος μέτρων, φορμών κ.ο.κ. και «εξώ από το κουτί» δημιουργός.
Ένας αντισυμβατικός γραφιάς που εκφράζεται κατά το δοκούν και όποτε θέλει γίνεται πιστός ακόλουθος της απόλυτης συμμετρίας ή ομοιομορφίας [όπως στο ⬤ –η γράφουσα «βλέπει» το χάσιμο της Σελήνης στο σχήμα, δηλαδή τη φάση της όταν βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο οπότε δεν την βλέπουμε– ή στο Ένα σονέτο που ανοίγει τις λευκές ιτιές] και άλλοτε χρησιμοποιεί μίξεις [όπως στο Σαν νυκτωδία, μα κρυφαχνίζει], άλλοτε πάλι τα ελευθερόστιχά του γίνονται τόσο ελεύθερα που απελευθερωμένα από κάθε συμβατισμό –ακόμα και των αράδων που σχηματοποιούν ένα κείμενο– «ζωγραφίζουν» φόρμες, σχήματα στο χαρτί [όπως στο Λογοδιάθλαση εν τω πρισμάτι] μέχρι που γίνεται ακόμα και πεζός ξεφεύγοντας από την ποιητική όπως στο Αφήγημα πρώτο/δεύτερο κ.λπ.].
Ο ποιητής αυτός είναι ανοιχτός σε κάθε δυνατή κατεύθυνση αγαπώντας τις ιδιαίτερες μορφοποιήσεις όσο και τις ομοιοκαταληξίες ή οποιοδήποτε μετρικό σχήμα. Είναι από στιχουργός μέχρι καινοτόμος και από λακωνικός μέχρι εξιστορητικός ή και παραμυθένιος.
Τα ίδια τα έργα τώρα είναι ανοιχτά στο τι θα εισπράξεις υπό την έννοια ότι μεταβάλλονται τα νοήματα κατά τη δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση ενώ έχουν ευέλικτο λεξιλόγιο και εφευρετικό.
Επί παραδείγματι, το Πάρυμνος αείρων δεν είναι εύγλωττο στην πρώτη επαφή. Οφείλεις να σταθείς λίγο στις λέξεις κι ύστερα στον συνδυασμό τους για να εισπράξεις όλη τη χροιά του [πέρα από τη μουσικότητα των λέξεων, την ακουστική]. Πάρυμνος είναι μια σύνθετη λέξη από τις παρά + ύμνος, δηλαδή, μπορούμε να πούμε, μιλάει για κάτι/κάποιον που υμνείται ή συνοδεύεται από ύμνους και αείρων είναι η μετοχή του αείρω, που στα νέα ελληνικά σημαίνει υψώνω.
Συνολικά, πρόκειται για μια αισθητική εμπειρία που βιώνεται με καθαρό νου κι αφού αφεθείς στη γραφίδα του και ίσως αν ψάξεις και λίγο για να αναζητήσεις όλα εκείνα που συμβαίνουν εδώ, ξεκινώντας από τον ίδιο του τίτλο.
Ένα βιβλίο σύγχρονης ποίησης με λυρισμό και φιλοσοφικές αποχρώσεις, γεμάτο από εικόνες μελαγχολικά συναισθήματα που πραγματεύεται ζητήματα της ανθρώπινης φύσης μέσα από μυθολογικά στοιχεία και συμβολισμούς.
Μιλώντας για μυθολογικά στοιχεία, ο τίτλος αφορά (και) τον ασφόδελο λειμώνα όπου, κατά την ελληνική μυθολογία, κατοικούσαν οι ψυχές των πεθαμένων και, παράλληλα, ο ασφόδελος είναι ένα ανθεκτικό πολυετές φυτό με λευκά άνθη, εξαιρετικός για τις μέλισσες καθώς παρέχει πολύ νέκταρ. Δείτε τώρα έναν συσχετισμό: οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι ρίζες του φυτού προτιμούνταν ως τροφή από τους νεκρούς και γι' αυτό το φύτευαν στους τάφους τους.
Όλα τα παραπάνω συνλειτουργούν ταυτόχρονα και συμβάλλουν στην εμπειρία της ανάγνωσης δίνοντας όλες τις πτυχές του πονήματος.
Ένα βιβλίο ποιητικής εμπειρίας, που συνδυάζει το κλασικό με το μοντέρνο, και αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη.
![Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της, της Debbie Tsitt, στο θέατρο Βεάκη, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Γιάννη Μπέζου. Παίζουν: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Χαραλαμπούδη [φωτογραφίες συντάκτριας]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_UKd_CxLBUEJZ6w5YFiPuWJyCenBuIZwB53_XSxw-DgLcM84iwrHFHT6eyrt1GgHSE7PfnWUPRlnxSXsYj5qlrXmPIj_2q5vj-YWUtAW66HQdnu7pMLJM9ZzbVIy2M0HNOUQ1Rz2QX6dzMP0xDlbhTd7zuagO3J1VneUZxG6oStH91f6GERDUK7x9nZi3/s1500/4.png "Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της, της Debbie Tsitt, στο θέατρο Βεάκη, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Γιάννη Μπέζου. Παίζουν: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Χαραλαμπούδη [φωτογραφίες συντάκτριας]")
