Ο Απόστολος Γιώτας και το Κάτι

Τις τελευταίες βδομάδες κάθομαι απέναντί του και τον παρατηρώ. Πάντα το έκανα αλλά συνήθως προσπαθούσα να υποκρίνομαι πως δεν του έδινα ιδιαίτερη σημασία. Αυτόν τον καιρό, όμως, δεν χρειάζεται να προσποιούμαι, δεν δείχνει καν να συνειδητοποιεί ότι είμαι εκεί. Κοιτάει μια οθόνη και κάπου κάπου πατάει κάποια κουμπιά αν και την περισσότερη ώρα απλώς κοιτάει. Καμμιά φορά τον ακούω να μουρμουρίζει και τεντώνω τα αφτιά μου μήπως και καταλάβω τι λέει αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δυο τρεις φορές τον έχω δει να σκουπίζει τα μάτια του και πάνω που αρχίζω να ανησυχώ μήπως είναι στενοχωρημένος για κάτι, αυτός βάζει τα γέλια.

— Χα, χα, χα! Α χα χα! Ρε τον μαλάκα, τι μαλάκας!

Δεν απευθύνεται σε κάποιον και η αλήθεια είναι πως με τρομάζει αλλά από την άλλη δείχνει χαρούμενος. Μου αρέσει πολύ να τον βλέπω χαρούμενο γιατί τον έχω δει και πολύ λυπημένο στο παρελθόν και δεν ήταν καθόλου ωραίο θέαμα.

Όχι άλλο κάρβουνο

Η σάτιρα από τις ιδιαίτερες πένες των Παπαθανασίου και Ρέππα σημαίνει ότι θα δούμε κάτι επίκαιρο και δημιουργικό και κυρίως έξυπνο.

Έτσι και το Όχι άλλο κάρβουνο που έκανε έναν γύρο και στην επαρχία και ξαναγυρνάει στην έδρα του μαζί με όλους εμάς που γυρίσαμε στην καθημερινότητά μας.

Η σιωπή του θανάτου

Μαρίας Καρυτινού

Ο θάνατος ήρθε αθόρυβα,

σαν νύχτα χωρίς ουρανό.

Πήρε την αγάπη απ' τα χέρια μου,

κι άφησε πίσω κενό.

Δεν είπε λέξη, δεν ζήτησε χρόνο,

δεν άφησε ίχνος να βρω.

Μονάχα ένα σπίτι που ξέχασε

πώς είναι ν' ακούει σ' αγαπώ.

Τα φτερωτά σανδάλια

Το σημερινό βιβλίο απευθύνεται στους έφηβους φίλους μας, αλλά μπορεί να διαβαστεί από όλους, πράγμα που το εύχομαι. Κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας είναι ο Φοίβος. Ζει στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί κομμάτι μιας μονογονεϊκής οικογένειας. Είναι ώριμος για την ηλικία του, είναι αισιόδοξος όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε και όπως μαρτυράει το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Ο Φοίβος λατρεύει τα επιτραπέζια παιχνίδια και θέλει να γίνει ηθοποιός. Νοιάζεται για όλους και με τον τρόπο ζωής του παραδειγματίζει. Νιώθει να «χαλάει» και να «μισεύει» τις στιγμές των οικείων του, νιώθει περίεργα ενόσω η ζωή της οικογένειας κινείται γύρω από εκείνον και το κινητικό του πρόβλημα και πασχίζει να κάνει τη μαμά του να χαμογελάει.

Της δύσης η υπόσχεση

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Βασίλεψε ο ήλιος και πήρε την απόφαση, να τρέξει να κρυφτεί.

Σκυτάλη δίνει στο σούρουπο να δείξει καλοσύνη, στον σκυθρωπό

του έρωτα τον άνθρωπο τον μόνο.

Προσκύνημα ερωτικόν

Άννας Πούδη

Σκύβω, φιλώ το μέτωπό σου.

Υγρό απ' το καλοκαίρι, στάζει.

Κυλάει ζεστό.

Χάδι θεϊκό στα χέρια κατεβαίνει.

Στην αφή, ρίγος ξεθαρρεύει.

Γαϊτανάκι ερωτικό μάς στροβιλίζει.

🍂

Copyright © Άννα Πούδη All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης Κώστα Ευαγγελάτου [Ανάδυση στο φως]

Το περιστέρι

Latifa Harbawi

Το περιστέρι παρεμποδίζεται από ένα ύπουλο λευκό,

που πρέπει να εγκαταλείψει τη φωλιά του χρώματος,

που πρέπει να μείνει και να σκουπίσει τα δάκρυά του

για να προσφέρει στα σπασμένα φτερά μια ευκαιρία επιβίωσης.

Η υπαρξιακή διάσταση της ποίησης του Κώστα Καρυωτάκη

Η ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές και ταυτόχρονα πιο οριακές εκφράσεις της νεοελληνικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Ο ποιητής δεν εμφανίζεται απλώς ως ένας λυρικός εκφραστής προσωπικής μελαγχολίας, αλλά ως μια συνείδηση που συλλαμβάνει και αποτυπώνει τη βαθιά κρίση αξιών της εποχής του. Η καρυωτακική ποίηση κινείται ανάμεσα στον συμβολισμό, τον ρεαλισμό και μια πρώιμη υπαρξιακή αγωνία, προαναγγέλλοντας τη διάρρηξη της παραδοσιακής ποιητικής αισιοδοξίας και τη μετάβαση σε μια τέχνη εσωτερικά τραυματισμένη.

Κεντρικό γνώρισμα της ποίησης του Καρυωτάκη είναι η διάχυτη αίσθηση ματαίωσης. Η ζωή παρουσιάζεται ως μια διαδικασία φθοράς χωρίς προορισμό, όπου οι ελπίδες εξαντλούνται και τα ιδανικά αποσυντίθενται. Ο ποιητής δεν υμνεί τον κόσμο, ούτε τον εξιδανικεύει, αντιθέτως τον παρατηρεί με ειρωνική διαύγεια και σχεδόν επώδυνη εντιμότητα. Οι ήρωες των ποιημάτων του είναι συχνά μικροί, αδύναμοι, εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα, ανήμποροι να υπερβούν τον κοινωνικό και ψυχικό τους περιορισμό. Η δημόσια υπηρεσία, η γραφειοκρατία, η επανάληψη της ίδιας άχαρης ρουτίνας μετατρέπονται σε σύμβολα μιας ύπαρξης χωρίς νόημα.

Γυναίκες εφευρέτριες ανά τους αιώνες

Μέρι Άντερσον (;)

Δυστυχώς, ελάχιστα προσωπικά στοιχεία απέφερε η έρευνα για την Μέρι Άντερσον και το διάστημα που έζησε. Γνωρίζουμε όμως πως τον Νοέμβριο του 1903, η γυναίκα αυτή από την Αλαμπάμα, κατοχύρωσε την πατέντα για τον Μηχανισμό καθαρισμού τζαμιών αυτοκινήτου, μετά από ένα ταξίδι που έκανε την προηγούμενη χρονιά στην Νέα Υόρκη.

Χιόνιζε τότε και κάθε φορά που έπαιρνε το τρόλεϊ, η Μέρι διαπίστωνε πόσο δυσκολευόταν ο οδηγός εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Έπρεπε κάθε τόσο να βγάζει το χέρι απ' το παράθυρο για να παραμερίσει το χιόνι από το παρμπρίζ, ενώ υπήρχαν φορές που σταματούσε εντελώς για να βγει έξω και να καθαρίσει το τζάμι. Εκτός της επικινδυνότητάς του λόγω έλλειψης ορατότητας, το πράγμα αυτό ήταν πολύ εκνευριστικό, λόγω της καθυστέρησης που προκαλούσε όλη αυτή η διαδικασία.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

4

Στην πλάτη καθρέπτη

σφοδρής καταιγίδας

στέκουν σβησμένα πρόσωπα

προηγούμενων

που χάθηκαν στον λαβύρινθο

των εντοσθίων τους

χαρίζοντας σε μας

αλλοτρίωση

Οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν ο καθρέπτης του εαυτού μας στον οποίο η γενιά που γεννήθηκε μέσα ή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελε να μην κοιτάξει στον καθρέπτη του. Κατά βάθος δεν είχαν πρόσωπο και ποτέ δεν τα πήγα καλά με τ' άντερά τους γι' αυτό και έχτισαν έναν κόσμο που κάθε ελπίδα εξαρχής την είχε χαντακωμένη και χαμένη. Πατάγανε πάνω στο πιο ελάχιστο έδαφος που υπάρχει, το στενό ατομικό συμφέρον, την καριέρα και την αυτοπροβολή.