Μακριά νύχτα στη γη του Νοντ

Ένα κοινωνικό δράμα που έρχεται από την Αυστραλία επιδιώκοντας να προσφέρει ο βραβευμένος συγγραφέας Duncan Graham τα ήθη της αχανούς ηπείρου σε μια γνωριμία του αυστραλιανού θεάτρου με το ελληνικό με την αιγίδα της πρεσβείας της Αυστραλίας.

Η Μακριά νύχτα στη γη του Νοντ είναι μια ιστορία που έχει αρκετές επιρροές από τη Γένεση της Βίβλου και συγκεκριμένα στην ιστορία του Κάιν και του Άβελ, αμέσως μετά από τον φόνο του Άβελ για την πορεία του Κάιν, όμως κυρίως θέλει να χρησιμοποιήσει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που δένουν με την ιστορία του συγγραφέα.

Η Κωνσταντίνα Ν. Παναγιωτοπούλου Εις το διηνεκές

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Κωνσταντίνα Παναγιωτοπούλου: Μαθήτευσα στην τέχνη της ζωής για 47 χρόνια και αντιμετώπισα τον εαυτό μου ως έργο τέχνης εν εξελίξει. Γνώρισα βαθιά τον εαυτό μου και με τις κεραίες μου ανοιχτές αναδύθηκε ολόκληρο το σύμπαν και τα μυστικά που κατοικούν μέσα του. Ως διάμεσος υποδέχτηκα την Μούσα με αγάπη και απλά έγραψα ό,τι μου υπαγόρευε. Ο κάθε άνθρωπος, αν είναι δεκτικός, μπορεί να δημιουργήσει.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Κ.Π.: Διαβάζοντας ίσως νομίσει κανείς πως το έγραψα στην αγκαλιά της φύσης. Όμως, όντας εναρμονισμένος κανείς με τη φύση μπορεί να γράψει οπουδήποτε γιατί η φύση ανθίζει μέσα του. Έγραψα λοιπόν την ποιητική μου συλλογή στο σπίτι μου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;

Κ.Π.: Περίπου έναν χρόνο.

Η Μυρσίνη Καλογεροπούλου για Ένα χαμένο κλειδί

Υπηρέτησα ως καθηγήτρια γαλλικών σε δημόσια σχολεία για πολλά χρόνια. Καθημερινά ήμουν εκτεθειμένη στα μάτια δεκάδων παιδιών, με κείμενα που στόχευαν στην εκμάθηση της γλώσσας, αλλά και με παιδαγωγικά εργαλεία όπως η συγγραφή σεναρίων, στα ελληνικά και στα γαλλικά, η μετάφραση ποιημάτων κ α. Όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις σχολικές αίθουσες, εναπόθεσαν μέσα μου ένα υλικό πλούσιο σε συναισθήματα, ιδέες και σκέψεις με το πολύ μακρινό όραμα να αρχίσουν να μετατρέπονται σε κείμενα. Η λογοτεχνία είχε μπει στη ζωή μου από την τρυφερή ηλικία. Τα παιδικά βιβλία, στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης μου υπενθυμίζουν τον κύκλο της ζωής.

Αιμίλιος Χουρμούζιος

Πολυσχιδής προσωπικότητα του θεάτρου και των γραμμάτων, ο Ελληνοκύπριος Αιμίλιος Χουρμούζιος, γεννήθηκε το 1904 και διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου από το 1955 και για τα επόμενα εννέα χρόνια. Από πολύ νωρίς άρχισε να εκδίδει το Αβγή, το πρώτο στην ιστορία κυπριακό περιοδικό με λογοτεχνικά θέματα. Στο ενεργητικό του υπάρχουν πολλές κριτικές θεάτρου, δοκίμια και εκτεταμένη θεατρική αρθρογραφία.

Ή Άννα Ξανθοπούλου για το Διέσχισα την πόλη

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Άννα Ξανθοπούλου: Ο άνθρωπος και η καθημερινότητά του, ο πόνος και η μοναξιά του, είναι στοιχεία που πάντοτε με ωθούν να γράψω γι' αυτά. Δεν υπήρχε σχέδιο από την αρχή, δύο τρία ποιήματα μάλιστα, που εμπεριέχονται στη συλλογή, είχαν γραφτεί τέσσερα ή και περισσότερα χρόνια πριν. Ξαναδιαβάζοντάς τα όμως ένα ένα, παρατήρησα ότι αυτές οι μικρές ζωές είχαν όλες ένα κοινό περιβάλλον μέσα στο οποίο ξετυλίγονταν και αυτό ήταν η πόλη. Η πόλη μέσα από τη μεταμόρφωσή της, η πόλη από την οποία είχε αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Α.Ξ.: Δεν ανήκω στην κατηγορία των γραφόντων που «χτενίζουν» τα γραπτά τους, ούτε καν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους, πράγμα που σημαίνει ότι από τη στιγμή που θεωρώ ότι ολοκληρώνω αυτό που θέλω να εκφράσω, αποστασιοποιούμαι και δεν θέλω να το ξανακοιτάξω, τουλάχιστον σύντομα.

Yerma

Yerma του Lorca, στο θέατρο Αλκμήνη, σε μετάφραση, διασκευή και κείμενο από τον Πάνο Κυπαρίσση. Παίζουν: Σωκράτης Αγγελής, Ντόρα Αυλωνίτου, Βλάσσης Μανάτος, Ηλιάνα Παναγιωτούνη, Ναυσικά Πύρρου, Βασιλική Σκάλκου, Ιωάννα Τζιγκουνάκη.

Ο Λόρκα είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Μου αρέσει ο λυρισμός που έχει η γραφή του, ο τρόπος που εκφράζεται μέσα από τα έργα του, ο δυναμισμός που εκπέμπει, ο σπαραγμός, ο πόνος και η τραγική μοίρα που τον χαρακτηρίζει.

Αλμπέρτο Εσκενάζυ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 4 Απριλίου 1952. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Τη βγάζουν… δεν τη βγάζουν» (των Βύρωνα Μακρίδη και Νίκου Καμπάνη, θέατρο Αθήναιον, καλοκαίρι 1984).

Οι δύο Οιδίποδες

Είκοσι χρόνια χωρίζουν τον Οιδίποδα Τύραννο από τον Οιδίποδα επί Κολωνώ. Μάλιστα, υπήρχε η φήμη ότι έγραψε ο Σοφοκλής τον δεύτερο Οιδίποδα για να αποδείξει στον γιο του, και κατ' επέκταση σε όλους, ότι είχε απόλυτη διαύγεια πνεύματος σχετικά με την περιουσία του για την οποία ο γιος ισχυριζόταν το αντίθετο.

Οιδίπους Τύραννος

Ίσως η πιο άρτια τραγωδία, σε σύνθεση και γραφή που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα. Ο μύθος αφορά τον Οιδίποδα που ψάχνει για βρει τον φονιά του πατέρα του. Αγνοεί όμως ότι είναι ο ίδιος. Σε κανένα άλλο έργο δεν υπάρχει τόσο διάχυτο το στοιχείο της τραγικής ειρωνείας. Ούτε και το πόσο αναπόφευκτο είναι όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να φύγει από το μοίρα του, από το γραμμένο.

Από πού κι ως πού Πειραιάς, Μικρολίμανο, Τούμπα;

Γιώργου Ζώτου

Εντάξει, έχουμε μιλήσει για Φάληρο, για Ρέντη, για Νίκαια και Κοκκινιά, για Κερατσίνι, Αμφιάλη και Ταμπούρια, δεν νομίζετε ότι ήρθε ο καιρός να ασχοληθούμε με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας;

Σήμερα, λοιπόν, είναι μια καλή ευκαιρία να το κάνουμε.

Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία

Η Νικολέτα Βλαβιανού τολμά να αναλάβει εξ ολοκλήρου το έργο του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία, γραμμένο το 1977 μα επίκαιρο ως σήμερα, έχοντας αναλάβει την σκηνοθεσία και τον μονόλογο σε αυτό το δημοφιλές αστείο, κοινωνικό έργο που οι συγγραφείς είναι εις βάθος γνώστες της γυναικείας ψυχολογίας.