Φλόγες σιωπούν

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Το ξύλο αντιστέκεται στη πυρωμένη φλόγα.

Η αντάρα της δίνει γαλήνη

στην ανθρώπινη οντότητα.

Του νου ελευθερώνει τις

μνήμες...

Δεν υπάρχουν

πισωγυρίσματα στη

πύρινη λάβα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Γράφω γύρω από ένα θέμα με όλους τους διαφορετικούς τρόπους προσκυνήματος. Ο έρωτας είναι ο θεός μου και η αγάπη η ιέρειά του, αναζητώ τη δεύτερη για να κρατήσω αιώνια ζωντανό το παιδί που δίχως να σκανδαλίζεται, αλλά προκαλώντας τους σοβαροφανείς, ηθικοπρεπείς και υποκριτές, συμπεριφέρεται με γνώμονα αυτή την διαρκή ερωτική επιθυμία προς εκπλήρωση δια της αγαπημένης. Τίποτα δεν είναι μάταιο κι όλα είναι μια αδιάληπτη αναζήτηση δίχως τέλος, ακόμα και η αρχή είναι μια ψευδαίσθηση, κατά βάθος όλο αυτό το ερωτικό ζήτημα αφορά τον καθένα πριν γεννηθεί, είναι η ενοποιητική δύναμη του κόσμου αυτή η ανυπέρβλητη έλξη, είναι η γενεσιουργός αιτία, δεν έχει τίποτα το υπερφυσικό, αλλά ισχύει ως μια τόσο πρόδηλη αντικειμενικότητα ώστε τα πρόσωπα σαν να βρίσκονται διαρκώς σε μια λανθάνουσα ελκτική κατάσταση και το ορμονικό σύστημα υπό συνεχή λειτουργία επί της ουσίας επιδιώκει αυτή την ακατάληπτη ένωση,

Από πού κι ως πού Τρίπολη, Πιάνα, Πάπαρης κι Αρτεμίσιο;

Ο Οκτώβριος είναι ένας καλός μήνας να ασχοληθούμε με την Αρκαδία.

Μην με ρωτήσετε γιατί. Γιατί έτσι!

Κατηφορίζουμε λοιπόν (αν και στην κυριολεξία ανηφορίζουμε) προς το κέντρο της Πελοποννήσου και ξεκινάμε την ξενάγηση μας από την πρωτεύουσα.

Από πού κι ως πού Τρίπολη;

Ακόμα δεν ξεκινήσαμε το οδοιπορικό μας, θα κάνουμε μια παράκαμψη γιατί το απαιτεί η ιστορία κι ο πολιτισμός των φυλών που στρογγυλοκάθισαν γύρω από την Μεσόγειο.

Εκτός από την πελοποννήσια Τρίπολη άλλες δύο συνονόματες υπάρχουν στα πέριξ.

Από τις τρεις, η μόνη που σέβεται την ονομασία της είναι αυτή της Λιβύης.

13ος άθλος

13ος άθλος, σε κείμενο και σκηνοθεσία Δημήτρη Πασσά, στο θέατρο Σταθμός με τους Μιχάλη Θεοφάνους, Μάνο Καρατζογιάννη, Φανή Παναγιωτίδου, Κώστα Φιλίππογλου και Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη.

Ο ρόλος της θρησκείας στη διαμόρφωση των αξιών του ανθρώπινου πολιτισμού

Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν δημιουργήθηκε μόνο από την ανάγκη του ανθρώπου να επιβιώσει, αλλά γεννήθηκε και από την ανάγκη του να δώσει νόημα στην ύπαρξή του, να οργανώσει τη ζωή του μέσα στην κοινωνία, να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο και να καθορίσει τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν. Από τις πρώτες οργανωμένες κοινωνίες μέχρι τον σύγχρονο κόσμο, η θρησκεία υπήρξε μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις που συμμετείχαν σ' αυτή τη διαδικασία. Δεν αποτέλεσε μόνο τρόπο επικοινωνίας του ανθρώπου με το θείο, αλλά επηρέασε την ηθική, την κοινωνική οργάνωση, το δίκαιο, την πολιτική, την τέχνη, την εκπαίδευση και γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλήφθηκε τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του.

Αφηγήσεις ζωής μέσα από ένα ημερολόγιο

Εισαγωγή

Η μελέτη του υλικού πολιτισμού κατέχει κεντρική θέση στη σύγχρονη λαογραφία, που αντιμετωπίζει τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής ως «σημαίνοντες πολιτισμικούς δείκτες», οι οποίοι διαμεσολαβούν κοινωνικές σχέσεις και ενέχουν συμβολισμούς. Στο πλαίσιο αυτό, τα αντικείμενα αντιμετωπίζονται ως ενεργοί φορείς νοημάτων και κοινωνικών σχέσεων.

Η θεωρητική αυτή στροφή ενισχύεται από τη συστηματική συνομιλία της λαογραφίας με την κοινωνική ανθρωπολογία. Από τις αρχές του 21ου αιώνα διαμορφώνεται ένα γόνιμο πεδίο διαλόγου, στο οποίο η λαογραφική ύλη επαναπροσδιορίζεται με τη χρήση ανθρωπολογικών εννοιών. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά εδώ η «βιογραφική προσέγγιση» των αντικειμένων, η οποία εξετάζει τον κύκλο ζωής τους από τη δημιουργία έως την απώλεια ή τη μουσειακή τους ένταξη. Έτσι, οι αφηγήσεις λειτουργούν ως πεδία πρόσβασης σε προσωπικές και συλλογικές ιστορίες.

Η μύτη

Η μύτη, Patari Project, θέατρο Πόρτα. Η εξέγερση της μύτης, ΚΘΒΕ. Η μύτη, Εθνικό Θέατρο, ΚΕΘΕΑ και 18 ΑΝΩ. Gogol: Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας μύτης, θέατρο Τόπος Αλλού. Η μύτη, θεατρικό αναλόγιο του ΚΠΙΣΝ. Η μύτη το 'σκασε, ομάδα Αίθουσα 10. Η μύτη, Ομάδα Εφήβων, θέατρο Πήγασος. Και, φέτος, Η μύτη σε διασκευή Λεωνίδα Μικρόπουλου, Έλενας Ραουζαίου στο θέατρο Libr'o.

Τα τελευταία 10 χρόνια η χαρισματική νουβέλα του Γκόγκολ Η μύτη έχει παρουσιαστεί στη χώρα μας σε επτά διαφορετικές σκηνικές προσεγγίσεις (εκτός τη φετινή). Πέντε θεατρικές παραγωγές και δύο θεατρικά αναλόγια· χωρίς να αναφερθούμε στις μαθητικές ή εφηβικές παραστάσεις και στις συρραφές έργων.

Τι είναι εκείνο που κάνει τόσο «ερωτεύσιμη», στους δημιουργούς, τη Μύτη; Μία εξήγηση θα ήταν πως, ακριβώς, επειδή δεν είναι ένα αμιγώς θεατρικό έργο δεν δεσμεύεται από περιοριστικά πρότυπα: προσφέρει άπειρες ελευθερίες στη δραματουργική προσαρμογή και στη σκηνική φαντασία.

Το μετέωρο βήμα του Χολαργού

Γιώργου Καριώτη

Συνέντευξη του Βίκτωρος Μουγγώ στη Δήμητρα Λουμπαδιάρη

με την ευκαιρία της πολλοστής επανέκδοσης στη χώρα μας του έργου του

Άπαντα τα βρεφονηπιακά: Οι Τρισάθλιοι

Δημοσιογραφική αμέλεια: Γιώργης Αϊγιώργης

— Θείε ποιητά, λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή σας.

— Της θειας σου αγενέστατη, να με χαμηλοβλέπεις και να μου μιλάς με τον απαιτούμενο σεβασμό, τουλάχιστον!

— Μααα...

— Σκασμός, άσχετη! Τέλος πάντων συνεχίζω να ούμε. Γεννήθηκα πρόωρα, στο Λαρίσι. Η άμβλωση απέτυχε. Ο πατέρας μου ήταν τριπλωμάτης και η μητέρα μου θωπεύτρια. Κρατούσα είκοσι έξι βιβλία, τα οποία στα βαφτίσια μου εξέδωσα με τον γενικό τίτλο Οι Τρισάθλιοι.

Άρης Αλεξάνδρου

Ο Άρης Αλεξάνδρου υπήρξε από τους σημαντικότερους και πολυγραφότατους Έλληνες πεζογράφους, αντιστασιακός ποιητής και μεταφραστής έργων που αφορούσαν κατά κύριο τρόπο τη ρωσική λογοτεχνία. Θεωρείται, επίσης, από τους σπουδαιότερους Έλληνες συγγραφείς της μεταπολεμικής γενιάς με πολύ σημαντικό μεταφραστικό έργο.

Γεννήθηκε το 1922 στην Αγία Πετρούπολη – πραγματικό όνομα Αριστοτέλης Βασιλειάδης.

Ο Αλεξάνδρου ήρθε στην Ελλάδα το 1928 μαζί με την οικογένειά του.

Έμεινε για δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη και ύστερα έγινε η εγκατάστασή του στην Αθήνα.

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο στη Βαρβάκειο Σχολή το 1940.

Έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην ΑΣΟΕΕ.

Κοινός λόγος

Μια ιδιαίτερη παράσταση που ακολουθεί την ιστορία του θεάτρου του Νέου Κόσμου, που μετατράπηκε σε θέατρο από τα παλαιά ζυθοποιεία του Fix, τιμώντας τα 30 χρόνια ύπαρξης αυτού του όμορφου χώρου, που έχει προσφέρει ποιοτικό θέατρο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Συνεχίζοντας την εξαιρετική πορεία επαναφέρει σε μορφή αφήγησης τον Κοινό λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου από το κείμενο της Violet Louise (Λουίζα Κωστούλα).