Φαίδρα

Φαίδρα, του Γιάννη Ρίτσου, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, με την Βανέσσα Βαΐτση και τον Κωνσταντίνο Ντάντη.

Η Φαίδρα, σύζυγος του βασιλιά Θησέα, ερωτεύεται παράφορα τον γιο του Ιππόλυτο.

Θέλοντας να ξορκίσει το απαγορευμένο συναίσθημα που την κατακλύζει, τον κοιτάει κατάματα προτάσσοντας τα χυμώδη στήθη της, σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποπλάνησης.

Άμλετ: Σώμα σε αναίρεση

Άμλετ: Σώμα σε αναίρεση, στο θέατρο Άβατον. Σκηνοθεσία, μετάφραση, δραματουργία από τον Λευτέρη Μαργιόλα. Παίζουν: Λευτέρης Μαργιόλας, Αθηνά Μαμωνά, Μαρία Κραμποκούκη, Γιώργος Φάκος, Νίκος Φραγκιουδάκης, Ζωή Χρόνη.

Ο Άμλετ –και η αιώνια μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό– ζει την απόλυτη αποσύνθεση αναζητώντας τη λύτρωση ανεβαίνοντας τον δικό του Γολγοθά στο όρος του καθαρτηρίου.

Η Σωζία Κοσμά Και τα σημάδια πού είναι;

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Σωζία Κοσμά: Δεν ήταν ακριβώς ιδέα. Περισσότερο ένας ψυχικός πόνος και μια ανάγκη να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη μετά τον θάνατο της αγαπημένης μου φίλης, πριν τρία χρόνια περίπου, από αυτοάνοσο· ήταν αυτά που με οδήγησαν σ' αυτό το πόνημα. Σαν φόρος τιμής στη μνήμη της, γεννήθηκε αυτό το βιβλίο. Να ξεκαθαρίσω, όμως, πως δεν πρόκειται για μια βιογραφία. Πρόκειται για σκέψεις και βιώματα, προσωπικά και μη, που μπήκαν σε σειρά, σε μια προσπάθεια να σκιαγραφήσω την ψυχολογία μιας γυναίκας που υφίσταται βία, κυρίως ψυχολογική. Πρόκειται για την εκπλήρωση ενός ηθικού χρέους, μια εσωτερική υποχρέωση αποκατάστασης της αλήθειας γιατί έτσι το αισθάνθηκα και πραγματικά, αν έπρεπε να δώσω έναν άλλον τίτλο στο βιβλίο μου, αυτός θα ήταν: «Δικαιοσύνη».

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Σ.Κ.: Μα φυσικά στο σπίτι μου, στο καταφύγιό μου. Κι αυτό είναι σπουδαίο. Να αισθάνεσαι το σπίτι σου ένα ασφαλές μέρος όπου μπορείς να εκφράσεις τα συναισθήματά σου χωρίς λογοκρισία, ένα μέρος που μπορείς να χαλαρώνεις, να ανασυντάσσεσαι και να βρίσκεις τον εαυτό σου. Στο σπίτι μου λοιπόν, παρέα με τις γάτες και τη σκυλίτσα μου.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Επίλογος

Μπρος στις λέξεις προηγούνται οι πράξεις και το κυριότερο πριν τα λογοτεχνικά τερτίπια έρχονται ολοκληρωμένα και κατασταλαγμένα τα βιώματα. Η πραγματικότητα είναι παντού: βιβλία, συναισθήματα, ιδέες, σκέψεις, ενέργειες, καθημερινά δρώμενα, επαναληπτικές πρακτικές, συνήθειες, αυτοματισμοί συμπεριφοράς και ροή συμβάντων. Όπως το σύμπαν, πέρα από τα ανθρώπινα αισθητήρια όργανα, είναι ένας συνδυασμός νεφελωμάτων, μισογεμάτων και μισοάδειων, κενών και συμπυκνώσεων διαφορετικών ποιοτήτων και περιεκτικότητας, έτσι και η αντικειμενική πραγματικότητα της ζωής είναι μια θολή ατμόσφαιρα νοοτροπιών, συμβάντων, γεγονότων, συμπεριφορών, πράξεων, σκέψεων και αισθημάτων σε μια χαοτική διάχυση ως προς τις αδήριτες ανάγκες της γέννας, της επιβίωσης, της διαβίωσης και του θανάτου που μόνο με συγκεκριμένες ιδέες πάνω στα συστατικά της τα οποία ορίζει η φυσική, η χημεία, η βιολογία, στους νόμους της που εκπορεύονται από τα φυσικομαθηματικά και στις οργανωτικές δομές με τις διαδραστικές κινήσεις και κυματισμούς εκ της κοινωνιολογίας, μπορούμε να δώσουμε νόημα και αξία στην ύπαρξή μας. Αφήνω για τελευταίο την ψυχή γιατί είναι η ουσία της ζωής και η ασύλληπτη διάσταση των πάντων. Από τη φιλοσοφία, στην θρησκεία, σε ψυχολογία και ψυχοθεραπεία και τώρα πια νευροφυσιολογία και μελέτη εγκεφάλου. Πάντα θα υπάρχει για να μην υπάρχει, δεν θα υπάρχει για να υπάρχει, θα βρίσκεται παντού για να μην εξιχνιάζεται πουθενά, θα είναι αόρατη για να είναι πρόδηλη σε όλα και θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στο άσχετο, το σκόπιμο και το τυχαίο έτσι ώστε να μας οδηγεί με τα βιβλία, την τέχνη και την σοφία της φιλοσοφίας της.

Ο μονόλογος των βράχων

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Σε τύλιξε η θάλασσα

σαν μίτος Αριάδνης,

τα κύματα τα πάλεψες

τώρα τα εγκαταλείπεις,

μα δεν θες

ζωή εσύ εκεί να ζήσεις.

Στέκεσαι ανάμεσα σε δύο,

Ταπ άουτ

Ταπ άουτ, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, σε σκηνοθεσία Θανάση Ισιδώρου, κείμενο Ανδρέα Φλουράκη και τον Τάσο Κορκό στον ρόλο του μαχητή.

Ταπ άουτ, όρος των πολεμικών τεχνών όπου ο αθλητής δείχνει με το σώμα του ή λεκτικά ότι δεν μπορεί να συνεχίσει τον αγώνα, είτε λόγω αίσθησης κινδύνου είτε λόγω αδυναμίας του να συνεχίσει να μάχεται.

Σατιρικό δράμα

Το σατιρικό δράμα γεννήθηκε στην Αθήνα τον ίδιο καιρό που οι αρχαίες τραγωδίες είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Παρουσιαζόταν μετά το τέλος της τριλογίας, που άρχιζε τις πρωινές ώρες για να τελειώσουν αργά το απόγευμα. Σκοπός του ήταν να ελαφρύνει λίγο το κλίμα από τις τραγικές καταστάσεις των πολύπαθων ηρώων.

Η γραφή των σατιρικών δραμάτων πιο πολύ έτεινε στην κωμωδία παρά στην τραγωδία. Οι διαφορές από τις αρχαίες τραγωδίες είναι αρκετές και σημαντικές ως προς την σύνθεση. Στο σατιρικό δράμα, ο χορός αποτελούνταν από Σάτυρους και πήρε την ονομασία του. Η πλοκή του έργου χαρακτηριζόταν από κωμικά στοιχεία και σε όλα τα έργα του είδους υπήρχε ευτυχισμένο τέλος.

Η σκιά της μύγας

Η σκιά της μύγας, στο Ρεκτιφιέ - Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παρασταρικών Τεχνών, σε σκηνοθεσία Τάσου Καρακύκλα.

Ένα μονόπρακτο βασισμένο στο βιβλίο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη με την ερμηνεία της Σοφίας Λιάκου.

Ένα καφενείο γεμάτο τουρίστες. Η πόλη γεμάτη κόσμο, πολύβουη όπως πάντα, αυτοκίνητα να κορνάρουν, άνθρωποι που περπατούν μιλώντας, γελώντας, ζώντας τις στιγμές. Τρέχουν να ξεφύγουν από το τέρας της καθημερινότητας που τους κυνηγάει ανελέητα αναζητώντας χαλάρωση και νέες ταξιδιωτικές εμπειρίες.

Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι

Οι Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι, θεωρώ πως δεν είναι ένα βιβλίο το οποίο κατατάσσεται στην κατηγορία των διηγημάτων. Είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα το οποίο αποτελείται από οκτώ αλληλένδετες ιστορίες με πρωταγωνίστριες εννέα γυναίκες.

Μου άρεσε η δομή του, μου άρεσε το γεγονός ότι οι πρωταγωνίστριες με κάποιον τρόπο συνδέονταν μεταξύ τους αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η μία επηρέαζε τη ζωή της άλλης.

Μπορεί το βιβλίο να είναι μικρό σε έκταση, μα μην αυταπατάστε ότι διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Κάθε άλλο. Σε κάθε ιστορία βιώνεις μια πληθώρα συναισθημάτων, μένεις για να αφομοιώσεις όλα όσα διάβασες και δεν βιάζεσαι να περάσεις στην επόμενη.

Killer Joe

Killer Joe, του Tracy Letts, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Αναστάση Κολοβού από την ομάδα Οι άλλοι.

Η απληστία στην οικογένεια είναι και το κύριο θέμα με το οποίο καταπιάνεται αυτό το έργο αλλά και το πώς αντιδρούν τα μέλη της όταν συνειδητοποιούν ότι έχουν πέσει θύματα των ίδιων τους των αδυναμιών.