Μπλε σκούρο 05...

...μ’ ένα ερώτημα να προκύπτει κοιτάζοντας το εξώφυλλο –ποιο/τι χρώμα είναι αυτό; περί τίνος πρόκειται;– όμως, πολύ γρήγορα ο συγγραφέας της νουβέλας, ο Πάνος Μυρμιγγίδης, φροντίζει να μας εξηγήσει ότι το μπλε σκούρο είναι το χρώμα μιας βαλίτσας και το 05 απλά το νούμερό της σε έναν κατάλογο με βαλίτσες άλλες, άλλων. Σημειολογικά όμως, η αφήγηση δεν ξεκινά με την αναζήτηση μιας βαλίτσας, μα με αυτό που συμβολίζει η βαλίτσα.

Από το πρώτο πρώτο πράγμα που συναντάς στο βιβλίο, μια φράση όπου λέει: Για όλα τα ταξίδια που έχουμε κάνει, αλλά και για όλα αυτά που κάναμε με το μυαλό μας... και μετά λίγο παρακάτω: Για όλους τους έρωτες... Για το ροκ... αλλά και Για την πιο μεγάλη στιγμή των παιδικών μας χρόνων γίνεται σαφές ότι πρόκειται για ένα πόνημα που διαπερνά τις πιο έντονες, άρα και αξιομνημόνευτες, στιγμές ενός ανθρώπου –ας τον πούμε ήρωα– και που, ως τέτοιο, θα κουβαλά πολλή αλήθεια, αναμνήσεις... δηλαδή βίωμα. Το ίδιο προλογικό κείμενο ολοκληρώνεται με ένα κλικ. Ό,τι προλάβουμε, μα η ομιλούσα θεωρεί ότι, από τη στιγμή που αυτό το κλικ γίνεται δημόσιο κτήμα μπαίνοντας σε ένα βιβλίο, το πιθανότερο είναι να ισχύει η καζαντζακική ρήση «Μια αστραπή η ζωή, μα προλαβαίνουμε».

Πάρη Λεβέντη

Γεννήθηκε στο Φάληρο στις 29/10/1936. Στη φωτογραφία δημοσίευμα του περιοδικού Ντομινό (10/6/1961).

Ήμερη: Η ανατομία μίας πτώσης

Ήμερη: Η ανατομία μίας πτώσης, μια διασκευή της νουβέλας του Ντοστογιέφσκι Ήμερη, με τον υπότιτλο Η ανατομία μίας πτώσης, από τον Γιάννη Νταλιάνη ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία αλλά και πρωταγωνιστεί, στο θέατρο Πορεία. Παίζουν ακόμα η Ιώβη Φραγκάτου, η Δήμητρα Σταύρου και ο Γιώργος Κορομπίλης. Η φωνή του ανακριτή ανήκει στον Δημήτρη Πιατά.

Από τις ωραιότερες και πιο καλοδουλεμένες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος.

Μία παράσταση ύμνος στη γυναίκα. Ένα ηχηρό μήνυμα προς όλες τις γυναίκες να μην φοβούνται, να τολμούν, να μιλούν.

Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα

Πρόσφατα περιηγήθηκα στο σύμπαν ενός βιβλίου, μέσα από τις ιστορίες του οποίου ταξίδεψα σε μέρη όπου από τη μια πρωταγωνιστεί το καλό, το δίκαιο, η φωτεινή πλευρά της ζωής κι απ' την άλλη κυριαρχεί το κακό, η αναλγησία και η βία. Στον κήπο με τα άνθη του καλού και του κακού, λοιπόν, είχα την τύχη να βρεθώ και να προβληματιστώ, πάνω σε κάθε μονοπάτι του.

Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα του συγγραφέα Κώστα Γραμματικόπουλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, και αποτελεί το έβδομο βιβλίο του. Επηρεασμένος από την παγκόσμια κλασική λογοτεχνία, τον αγαπημένο του Ντοστογιέφσκι, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Γκαρθία Λόρκα, μας μυεί

Παραμύθια χωρίς πατρίδα

Τώρα, κανονικά, στη θέση αυτής της φωτογραφίας εξωφύλλου θα έπρεπε να μπει μία δική μου από το unboxing του δέματος όπου βρήκα το βιβλίο της Κατερίνας Χάσκα Παραμύθια χωρίς πατρίδα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φιλία, τυλιγμένο με χαρτί, δεμένο με σατέν κορδέλα με φιογκάκι κι ένα φτερό πιασμένο εκεί, το οποίο έκανα σελιδοδείκτη αργότερα. Του δώρου δηλαδή που παρέλαβα έτσι όπως το παρέλαβα και που, αν μη τι άλλο, δείχνει όχι μόνο το νοιάξιμο για τον παραλήπτη του αλλά –κυρίως αυτό– το μεράκι του αποστολέα.

Αργότερα, διαβάζοντας το πόνημα βρήκα κι άλλα στοιχεία που δείχνουν μεράκι και αγάπη για το βιβλίο όπως τη χρήση του πίνακα της Nino Chakvetadze, μια κίνηση που «φωνάζει» περιποίηση και επιμέλεια προς την έκδοση ή, τέλος πάντων, απουσία προχειρότητας κι ευκολίας.

Η Μάρα Ανδρέου Στα υστερόγραφα

Άρχισα να γράφω εντελώς τυχαία. Λόγω δηλείας δηλαδή. Κρατούσα σημειώσεις με έναν τρόπο, για όλα όσα έχω την ανικανότητα να πω. Πάντα παραβολικά. Να μην εξευτελίσω τις λεπτομέρειες. Χειμαρρωδώς και ακατέργαστα. Χωρίς μηχανισμό. Χωρίς ακριβή αυτοτέλεια.

Μιλώντας μια μέρα με τον Τσιμάρα στο τηλέφωνο –ούτε πού θυμάμαι πότε– μου ανέφερε πως θα συνεργαστεί με το Θέατρο των Αλλαγών. Εγώ σπούδαζα υποκριτική εκεί κι είχα γνωρίσει τον Τσιμάρα μέσω κοινού μας φίλου. Μου είπε «Θα διδάξω δημιουργική γραφή» και του είπα απλώς «Ωραία θα έρθω!». Και πήγα. Θυμάμαι στο πρώτο μάθημα μας έδωσε μια συγκεκριμένη οδηγία και μετά είπε «Γράψτε».

Οι εραστές της Βιορν

Το θέατρο Πρόβα αναλαμβάνει χρέη παραγωγού για να προσφέρει στο κοινό μία ποιοτική παράσταση ενός έργου της εξαιρετικής Γαλλίδας συγγραφέως Μαργκερίτ Ντυράς η οποία έχει εμπνευστεί από προσωπικά βιώματα, από μια δύσκολη ζωή που πέρασε κυρίως στα νεανικά της χρόνια. Ένας ιδιαίτερος χώρος τέχνης που υπάρχει για σαράντα και πλέον χρόνια στην Ηπείρου και Αχαρνών, ένα νεοκλασικό κτήριο που έχει μεταμορφωθεί σε θέατρο με πολλή αγάπη από τον Σωτήρη Τσόγκα και την Μαίρη Ραζή με πάρα πολύ καλές παραστάσεις όλα αυτά τα χρόνια, προκρίνοντας πάντα το ποιοτικό θέατρο. Άλλωστε, εκτός από εξαιρετικοί ηθοποιοί είναι και πολύ καλοί άνθρωποι που το καταλαβαίνεις αμέσως όταν περάσεις το κατώφλι του θεάτρου.

Ο μέγας ιεροεξεταστής

Ο μέγας ιεροεξεταστής, του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, στο θέατρο Αλκμήνη.

Ένα κεφάλαιο από τους αδερφούς Καραμάζοφ είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε με τον κύριο Κωνσταντόπουλο να γεμίζει τη σκηνή με τη θωριά του και το επιβλητικό παρουσιαστικό του.

Τάματα

Αγαπητοί αναγνώστες, για σήμερα σας έχω ένα βιβλίο με άρωμα λιβανιού, αναμειγμένο με κερί. Τάματα αναφέρει ο τίτλος και κάπου με μπέρδεψε, μα αφότου έφτασα στο τέλος του βιβλίου, τον βρήκα ευφυέστατο.

Μαζί του θα κάνουμε ένα ταξίδι στην Κέρκυρα, για να γιορτάσουμε το Πάσχα. Οι ήρωές του είναι πολλοί και διαφορετικοί. Κάποιοι θα μας τρομάξουν, άλλοι θα μας προβληματίσουν μα στο σύνολό τους θα μας μπερδέψουν αναζητώντας εκείνον ή εκείνους που εμπλέκονται με τη δολοφονία ενός παιδιού.

«Ηθοποιός σημαίνει να δουλεύεις τα τραύματά σου», Ελένη Φωτιάδου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Ελένη Φωτιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε μερικά στοιχεία για την ίδια μέσ' από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Η Ελένη Φωτιάδου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το θέατρο τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν συμμετείχε στο θεατρικό εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, με δάσκαλο τον Δημήτρη Σπορίδη. Εκεί, συμμετείχε στην παράσταση Μετά τη βροχή του Sergi Belbel, όπου ενσάρκωσε τον ρόλο της μελαχρινής γραμματέως. Τη χρονιά 2024-2025 συνέχισε τη θεατρική της πορεία στο θεατρικό εργαστήρι Ταξίδι ονείρου του Βαγγέλη Ηλιάδη και της Αλίκης Ροβέρτου. Στο πλαίσιο του εργαστηρίου συμμετείχε σε ποτ-πουρί τριών θεατρικών έργων, όπου ερμήνευσε τους ρόλους του νεφρού από τους Εχθρούς εξ αίματος του Αρκά, της Κάτιας από το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου και της Φωτεινής από το Με δύναμη από την Κηφισιά των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά. Αργότερα, συμμετέχει στο θεατρικό εργαστήρι Thespians της Βαρβάρας Δουμανίδου και του Δημήτρη Βασιλειάδη. Τον Δεκέμβριο του 2025 έλαβε μέρος στο project Δόξα, όπου έγραψε και ερμήνευσε ένα προσωπικό κείμενο βασισμένο στη ζωή της Φράγκα Ράμε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την συνέντευξη!

Ηθοποιός σημαίνει…

Ελένη Φωτιάδου: Να δουλεύεις σε κάθε άσκηση, σε κάθε ρόλο και κάθε θεατρική στιγμή με τα τραύματά σου.