Ο μεθυσμένος πόλεμος των κομμάτων, με λικέρ μέντας...

Ιουλίας Λυμπεροπούλου

Πιο πολλούς τοίχους συναντούσε μπροστά της παρά δρόμους η Ερατώ. Διακόπτονταν οι πορείες, κόβονταν σε νοερά «τετράγωνα», που μπορεί και να μην ήταν καν τετράγωνα, γιατί κάποιοι τοίχοι θύμιζαν το Σινικό. Όχι σε πάχος. Σε έκταση. Χανόταν η άκρη τους για το βλέμμα, δίνοντας τη θέση της η πραγματικότητα σε μία, κατά κυριολεξία, τρομερή φαντασία. Κάθε τοίχος και εγωισμός. Ήταν το σημείο στο οποίο σταματούσε ο άλλος να την ακούει. Ακόμα και να τη βλέπει, σαν να του είχε δώσει με τα λόγια ή τη στάση της, απουσία πρόθεσης, μία δυνατή μπουνιά στο στομάχι, να τον ταρακουνούσε κι ύστερα εκείνος κάκιωνε. Πέτρωνε το πρόσωπο. Γινόταν ανέκφραστο και χανόταν κι εκείνη από προσώπου Γης για τον συνομιλητή της. Εμείς και εσείς. Εμείς και οι άλλοι. Εγώ και εσύ, ήταν σαν να της έλεγε. Πάνε να βρεις αλλού διέξοδο.

Και εκείνη περπατούσε, περπατούσε κι άκρη δεν έβρισκε. Έπιαναν πολύ χώρο αυτοί. Διευρύνονταν, απλώνονταν, χωρίς απαραίτητα να εξελίσσονται. Απλώς υπήρχαν στον χώρο σαν παλιοί Ανατολίτες. Ξάπλωναν, έκαναν τον χώρο τεκέ από τη θολούρα και τα περίμεναν όλα στο χέρι από φανταστικά δουλικά. Αν δεν τους έβγαινε αλλιώς, μουντζούρωναν. Είναι μία τέχνη και αυτή! Η μουντζούρα. Όπως και η αντιγραφή βέβαια, ιδίως όταν προσπαθεί κάποιος να μην προδίδεται, διοχετεύοντας εκεί όλη την ενέργεια, που, σε άλλη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι δημιουργία. Και λες, τι οξύμωρο! Τι πήγε στραβά; Τι δεν έγινε κατανοητό τη στιγμή που έπρεπε να γίνει;

Ματαιοδοξία

Χρήστου Ντικμπασάνη

Συλλογίσου ποιος είσαι συλλογίσου!

Εσύ λέρωσες τη ζωή σου, εσύ τη μόλυνες

Δεν είσαι αληθινός φίλος του εαυτού σου

Είσαι ο μοναδικός ένοχος

Βρικόλακες

Βρικόλακες του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο Radar, σε σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη.

Παίζουν: Σοφία Αγγελικοπούλου, Κώστας Κλάδης, Αναστασία Παπαστάθη, Θοδωρής Σκούρτας, Νεκτάριος Φαρμάκης.

Το έργο του Ίψεν Βρικόλακες, ένας ύμνος στην ισότητα των δύο φύλων, μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία και τη διαφθορά, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε στο θέατρο Radar με ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών.

Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ

Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ, στο θέατρο Θησείον, του Tristan Petitgiraro, σε σκηνοθεσία Κόρας Καρβούνη, με τους Μιχάλη Σωριόπουλο, Βάσω Καβαλλιεράτου, Στάθη Κόικα.

Το να θες να χωρίσεις είναι το μόνο εύκολο. Το δύσκολο είναι το πώς να το πεις στον άλλον.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι.

1) Δια ζώσης κοιτώντας κατάματα τον/την σύντροφο.

2) Στέλνοντας ένα μήνυμα.

3) Από το τηλέφωνο.

Κουφέτα & κόλλυβα

Η θεατρική ομάδα «Της μάνας σου» κυρίως ασχολείται με την κωμωδία και το κάνει πολύ καλά. Αυτή τη φορά και πάλι με κείμενο του Σπύρου Γεωργακόπουλου παρακολούθησα στο θέατρο Εργοτάξιο που φιλοξενεί την νέα του παράσταση, τα Κουφέτα και κόλλυβα. Μια μαύρη κωμωδία, δημιουργική, έξυπνη και ξεκαρδιστική από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο έμπορος της Βενετίας

Το θέατρο Αλκυονίς φιλοξενεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τίτλο Ο έμπορος της Βενετίας.

Μια μεγάλη παραγωγή σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του μοναχικού και σκληρού Σάυλωκ, μαζί με την Φαίη Ξυλά στον ρόλο της όμορφης και έξυπνης Πόρσια και τον Τάσο Γιαννόπουλο στον ρόλο του ρομαντικού και ευαίσθητου Αντόνιο και με έναν μεγάλο θίασο.

Δεύτερη φωνή II: Λαγνογκριζοβυθίσεις

ΕΥΔΟΚΙΜΟ ΜΕΛΙ

Ερωτικό όνειρο

Νεφέλη: Σκαλίζω τη φωνή σου στο δέρμα

αφήνω τις μελωδίες της να διαποτίσουν τα κύτταρα.

Διαγράφω πορείες με τα μηνύματα διαστέλλοντας την ουσία

Η πλάνη σου δεν είναι όνομα στη σκοτεινή διαδρομή των κομητών είναι το άρμα που μέσα στο χρώμα της νιφάδας

θα μπω και θα μεθύσω.

Το δάκρυ ξεσπαθώνει, στο χείλος, στο βάραθρο που τέμνει το ματόκλαδο για να σε ψηλαφίσω.

Το δάκρυ σου, άγγελε μου, θα πιω να ξεδιψάσω

σε τροχιές ατίθασες ήλιων διανύω το κορμί σου.

Μόσχα δεν υπάρχει πια

Μόσχα δεν υπάρχει πια, στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, σε σκηνοθεσία και κείμενο του Σταύρου Μόσχη, με τις Χρύσα Γούτου, Αμαλία Διακάκη, Δέσπω Πύρτσιου.

Οι τρεις αδερφές του Τσέχωφ Ιρίνα, Όλγα και Μάσα στο σήμερα, σε μια πιο μοντέρνα εκδοχή, έχουν μαζέψει τα υπάρχοντά τους, αναζητώντας μια νέα πατρίδα αφού η Μόσχα για εκείνες δεν υπάρχει πια.

Μονόλογοι

Γιώργου Αλεξανδρή

Νύχτωσε.

Πάντα νύχτωνε νωρίς στις κρυφές μας σπονδές,

τις μικρές και βιαστικές μας λειτουργίες,

γιατί οι ναοί που στεγάζαμε προσευχές και κατανύξεις,

ήταν καταφύγια αναμετρήσεων με το χρόνο

κι απάντημα της ψυχής μας με το φόβο.

Έφυγες.

Η Μονίκ: Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο;

Όταν η τέχνη συναντά τη ζωή και το αντίθετο, τότε βλέπουμε έργα ψυχής που αφήνουν βαθιά μέσα μας το αποτύπωμα.

Η Ελπίδα Αμίτση αφιέρωσε τη ζωή της στην τέχνη. Στον χορό, την σκηνοθεσία, την ηθοποιία... δημιουργώντας έναν χώρο τέχνης για πολλά είδη έκφρασης φιλοξενώντας καλλιτέχνες που γράψανε μέσα από την ψυχή τους. Εάν κάποιος πάει απλώς στο θέατρο ΕΝ-Α θα διαπιστώσει με τα μάτια του πόσο διαφορετικό είναι από ό,τι άλλο έχει δει μέχρι στιγμής. Η τέχνη αναδύεται από παντού σε έναν χώρο όπου παντού βλέπεις πίνακες, γλυπτά, όλα τα είδη έκφρασης και όλες τις κουλτούρες. Εκεί, ο πάντως καιρού ακούραστος εργάτης, η Ελπίδα, σκέφτεται την επόμενή της κίνηση είτε ένα θεατρικό είτε μια νέα ταινία είτε μια συναυλία.