Ο θόλος

Γεωργίου Κονίδη

Ενας άυλος κύβος που έχει δημιουργηθεί για να κατατάξει μέσα του όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Κάθε τάξη ζει τη δική της πραγματικότητα βλέποντας τον θόλο που έχει δημιουργηθεί για την τάξη του.

Οι θόλοι μεταξύ τους δεν τέμνονται, δεν έχουν κοινό παρονομαστή και κανένα σημείο επαφής.

Η κατώτερη κοινωνική τάξη περιβάλλεται από έναν θόλο που περιέχει αυστηρά δεδομένα, νόμους και θεωρίες που έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Ο θόλος της μεσαίας τάξης αυξομειώνεται.

Ένας αριθμός φθείρεται και οδηγείται στην κατώτερη τάξη και ένας μικρός προχωρά στην ανώτερη.

Ο θολός τους παρουσιάζει περισσότερες ευκαιρίες αλλά και πάλι, οι νόμοι έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Το φάντασμά της μέσα στην ομίχλη

Πέτρου Βαζακόπουλου

Εκείνη

Στεκόταν ακριβώς μπροστά μου. Λίγα μέτρα μακριά μου. Έμοιαζε με πλάσμα από κάποιον άλλο κόσμο, σχεδόν αέρινη και το περπάτημά της αρκετά αλλόκοτο καθώς δεν έμοιαζε να πατά στο έδαφος αλλά ούτε να έχει κάποια ισορροπία. Ερχόταν προς το μέρος που βρισκόμουν αργά, νωχελικά. Το σκοτάδι πίσω της έμοιαζε να είχε πτυχές που μόλις είχαν ξεδιπλώσει το περιτύλιγμα ενός περίεργου σκοτεινού χάρτινου κόσμου που μετασχηματιζόταν και διαχεόταν καλύπτοντας αργά αλλά σταθερά τον δικό μου χώρο.

Ένιωθα πως εκείνο το ομιχλώδες περίεργο σκοτεινό υλικό που αναδυόταν είχε προηγηθεί της σκέψης μου και είχα πειστεί για το σκοτεινό μεγαλείο του καθώς είχα ήδη παραδοθεί στην επιτακτικότητα μιας κατάστασης που με πλαισίωνε απόλυτα, κυριαρχικά. Η σκέψη μου, όσο βρισκόμουν απέναντι της, έμοιαζε με ένα καρυδότσουφλο, μια βαρκούλα που πάλευε μέσα σε έναν τεράστιο ωκεανό. Ήμουν ένας θαλασσοπόρος, που πνιγόταν στη θάλασσα παρακαλώντας να διασωθεί μπροστά στο τεράστιο προσωπείο της, που αναδυόταν μέσα από μεγαλειώδη κύματα σκοταδιού και ομίχλης.

Έργο δύο προσώπων

Έργο δύο προσώπων, στο θέατρο Ροές, του Tennessee Williams, σε σκηνοθεσία Νάνας Παπαδάκη, με την ίδια στη σκηνή και τον Βαγγέλη Παπαδάκη.

Ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Δύο αδέρφια που τελούν υπό καθεστώς εγκλεισμού. Υπερβάσεις που είναι αναγκασμένοι να κάνουν.

Ένας καθρέφτης ατομικής και συλλογικής ευθύνης.

Ομολογία

Γιώργου Αλεξανδρή

Μου 'λεγες για τις αλήτισσες μέρες που έζησες,

για τις τσιγγάνες νύχτες στις οποίες δραπέτευσες,

δείχνοντάς μου παλιές εφηβικές φωτογραφίες.

Μου ιστορούσες για τα κρυφομιλήματα της νύχτας,

τότε που τραβιόσουν στις πιο απόμερες γωνιές του νου

και τον άφηνες να σε ταξιδεύει ύποπτος κι ανυπάκουος

Το φως της Λαμπρής

Μαρίας Καρυτινού

Μες στη σιγαλιά της νύχτας η ελπίδα ανατέλλει,

η Ανάσταση του κόσμου τη χαρά αγγέλλει.

Ακούστε πώς ηχούν οι χαρμόσυνες καμπάνες,

διώχνουν τις λύπες, τις παλιές, τις πλάνες.

Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ

Είναι γεγονός ότι οι καλές κωμωδίες σπανίζουν στις μέρες μας αλλά υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς, διότι ο κόσμος χρειάζεται το γέλιο στη ζωή του. Μια από αυτές παρακολούθησα στο όμορφο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, ένα θέατρο που επιθυμεί να προσφέρει, κατά το πλείστον, καλά, ποιότητα έργα.

Το Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ, που φιλοξενεί αυτή την εποχή, είναι μια κωμωδία με τα όλα της. Μία δημιουργία του Δημήτρη Αλεξίου εμπνευσμένη από διάφορες κωμωδίες του Γάλλου συγγραφέα Φεϊντώ, αλλά με την δική του απόχρωση αφού παρουσιάζει, εντέλει, κάτι διαφορετικό –παίζοντας ο ίδιος δύο ρόλους και σκηνοθετώντας το εγχείρημα– και που παρουσιάζεται από τη θεατρική ομάδα Αντικλείδι, μια πολύ δεμένη ομάδα που νωρίτερα, με δημιουργό και πάλι τον Αλεξίου, έκανε επιτυχία το έργο Το κουδούνι που ήταν επί της ουσίας ψυχολογικό δράμα. Εδώ, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, δημιουργεί μια κωμωδία καταστάσεων που δεν σταματάει σε ρυθμό από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο Άρης Παπαδόπουλος και τα Λίγα πορτοκάλια για την Σίσσυ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Άρης Παπαδόπουλος: Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Χαϊδάρι, δούλευα για το χαρτζιλίκι μου ως μπάρμαν στο Παγκράτι. Εκεί, σχεδόν κάθε βράδυ, ερχόταν η Σίσσυ μετά τη δουλειά της να πιει κάνα ποτό και να ηρεμήσει… Σιγά σιγά γίναμε φίλοι παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή δεν έκρυψε ότι διατηρούσε οίκο ανοχής. Ήταν όμορφη, καλλιεργημένη και με χιούμορ. Δεν αργήσαμε να γίνουμε φίλοι. Κέρδισα την εμπιστοσύνη της, προφανώς, και μία ημέρα μου ζήτησε, αν θέλω, να γράψω την ιστορία της. Όντως, σε διάστημα ενός χρόνου, σταδιακά μου εξομολογήθηκε τη ζωή της σε μαγνητοφωνάκι. Όταν απολύθηκα, έφυγα για το Σικάγο και το 1987 έγραψα το βιβλίο «μονορούφι» που λένε, για να της το στείλω… Ανάμεσα στη δουλειά μου και τις σπουδές μου όμως έμπλεξα, το βιβλίο ξεχάστηκε και το 1990 έφυγα για Νέα Υόρκη. Το θυμήθηκα όταν επέστρεψα στην Αθήνα μόνιμα. Όμως η Σίσσυ είχε πεθάνει και έτσι θεώρησα υποχρέωσή μου να το εκδώσω προς τιμήν της. Άργησε η στιγμή αλλά πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του '25. Γιατί άργησα; Γιατί η δημοσιογραφία, τουλάχιστον στα χρόνια πριν τα κοινωνικά μέσα και τα pod casts και κυρίως πριν το διαδίκτυο σε κατανάλωνε ως άνθρωπο και δεν σου άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο…

Jacques Prevert: Ένας ποιητής που έγινε περισσότερο γνωστός από ένα τραγούδι του

Άκουγα χθες το βράδυ, σε ρομαντική διάθεση, τον σαξοφωνίστα Julian "Cannonball" Adderley και τους μουσικούς που τον συνόδευαν (μεταξύ των οποίων και ο Miles Davis) να αποδίδουν την περίφημη σύνθεση Autumn Leaves. Περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό άλμπουμ του Somethin' Else· «το κάτι άλλο», στην κυριολεξία όμως.

Θυμήθηκα, λοιπόν, τον Γάλλο ποιητή, κυρίως, Jacques Prévert που είχε γράψει τους στίχους. Τους είχε μελοποιήσει ο Ούγγρος Joseph Kosma. Ο αυθεντικός τίτλος του ποιήματος και των γαλλόφωνων τραγουδιών που ακολούθησαν είναι Les Feuilles Mortes· Τα νεκρά φύλλα, δηλαδή. Στα αγγλικά μεταφράστηκε, όπως ήδη είπαμε σε Φθινοπωρινά φύλλα. Αυτά όμως θα τα δούμε στη συνέχεια.

Μέσα στην καταιγίδα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Όπου και να ταξιδέψω

παντού ξηρασία απρόσμενη

Καίγεται το δέρμα μου,

η νύχτα και η μέρα,

οι επιθυμίες και οι πόθοι,

η εικόνα σου που κρύφτηκε

στις μαραμένες φυλλωσιές των ονείρων

Σταυρός και ανάσταση

Μαρίας Καρυτινού

Σε μια ζωή που ο πόνος κυβερνάει,

και η δικαιοσύνη έχει πια χαθεί,

η αδικία τον αδύναμο χτυπάει,

κι η ηθική στον κόσμο έχει ξεχαστεί.