Είκοσι έξι και μία

Είκοσι έξι και μία. Είναι ένα μεγαλειώδες έργο του Μαξίμ Γκόρκι, ένα δράμα που εξελίσσεται για 26 ψυχές σε έναν φούρνο όπου δουλεύουν ασταμάτητα, χωρίς κανένα μέλλον, καμία ελπίδα, κανένα φως... σε αυτό το αποπνικτικό υπόγειο όπου –θαμμένοι– ζουν μόνο για να δουλεύουν.

Το φως που αναζητούν το βρίσκουν σε ένα όμορφο κορίτσι, την Τάνια, που στα μάτια τους φαντάζει σαν άγγελος που θα τους δώσει την ελπίδα που αναζητούν μάταια.

Αλεξάνδρεια

Μια καταπληκτική παράσταση, μια μεγάλη παραγωγή που έφερε στο θέατρο Παλλάς η εταιρεία ADS48 ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΙΚΕ από τις τόσες που έχει προσφέρει στο ελληνικό θέατρο.

Η Αλεξάνδρεια είναι ένα ιστορικό γεγονός.

Ένα έπος από στιγμές που έζησαν πριν 100 χρόνια περίπου σε ένα μέρος που ενώθηκαν για λίγο διαφορετικοί πολιτισμοί και θρησκείες μα με όνειρα όλοι τους για μια καλύτερη ζωή. Εκεί που οι Έλληνες διέπρεψαν όπως κάνουν όλοι όσοι είναι μακριά από την Ελλάδα.

Χρήστος Βαλαβανίδης

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 1944. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Καρρέ του έρωτα» (του Κώστα Πρετεντέρη, Αττικό Θέατρο, 1976).

Σε μισώ μέχρι θανάτου

Ο φόνος είναι ένα πιάτο που σερβίρεται καλύτερα κρύο.

Δεν είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω. Το best seller της Αυτό το βιβλίο σκοτώνει, που κυκλοφόρησε το 2025 και πάλι από τις εκδόσεις Μίνωας, το θυμάμαι ακόμη.

Από πού κι ως πού Στερεά Ελλάδα, Ρούμελη, Πρωταπριλιά;

Από πού κι ως πού Στερεά Ελλάδα και Ρούμελη;

Α, ρε, κατακαημένη Ρούμελη τι σου 'μελλε να πάθεις…

Εξηγούμαστε…

Η περιοχή ονομάστηκε Ρούμελη γύρω στο 1100 μ.Χ. εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής ζαχαροκάλαμου. Το οποίο ζαχαροκάλαμο μετά από διύλιση μας δίνει την μελάσα. Η οποία μελάσα με την κατάλληλη επεξεργασία μας δίνει το περίφημο ποτό που λέγεται ρούμι. Το οποίο ρούμι πρωτοπαράχθηκε από τους αδερφούς Βακάρδη το 1328 στην ορεινή Ναυπακτία από απόσταξη μελάσας.

Η λέξη ρούμι είναι αρχαιοελληνική και παράγεται από αντιμετάθεση των λέξεων «μη ρου» = όχι ροή, επειδή κατά την απόσταξη δεν έχουμε συνεχή ροή.

Αυτά μέχρι το 1456, χρονιά που οι Οθωμανοί κατέκτησαν την Αθήνα και όλη την Στερεά ανακαλύπτοντας το χρυσορυχείο που λέγεται παραγωγή ρουμιού και αμέσως την βάφτισαν Ρούμελη (Rumeli, από το rum -> ρούμι + ili = επαρχία, η χώρα του ρουμιού, η ρουμοχώρα!).

Θάνατος παλληκαριού

Θάνατος παλληκαριού, στον μικρό Κεραμεικό, του Κωστή Παλαμά, σε σκηνοθεσία από τη Μιχαέλα Αντωνίου και τη Βάσια Σκιαδά. Παίζουν: Μιχαέλα Αντωνίου, Δημήτρης Αρβανίτης, Ίλια Γιακουμάκη, Κωνσταντίνα Οικονόμου, Σίμος Στυλιανού.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή την παράσταση.

Θα πω μόνο ότι πρέπει να τη δείτε γιατί είναι πραγματικά από τις παραστάσεις που πρέπει να δει όποιος αγαπάει το ποιοτικό θέατρο.

Τέλλος Άγρας

Ο Τέλλος Άγρας υπήρξε από τους κορυφαίους και σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές καθώς και μεταφραστής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Συχνά αναφέρεται στους ποιητές του Μεσοπολέμου, τους λεγόμενους παρακμιακούς όπως και στους ρομαντικούς.

Γεννήθηκε το 1899 στην Καλαμπάκα όπου ο πατέρας του έκανε τη θητεία του ως σχολάρχης.

Το 1899 όλη η οικογένειά του επιστρέφει στην Αθήνα και από εκεί, το 1906, πήγε στο Λαύριο όπου ο ποιητής αποφοίτησε από το Δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο.

Το 1916 τέλειωσε και το Γυμνάσιο και έκανε την εγγραφή του στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1923.

Miles Davis

Μίλια μπροστά από την εποχή του [1]

Τη χρονιά που διανύουμε, ο Miles θα τα είχε εκατοστίσει. Δεν πρόλαβε όμως! Μας εγκατέλειψε στα εξήντα πέντε του έχοντας καταπονήσει το πνεύμα του με τη μουσική και το σώμα του με διάφορα άλλα.

Ο Miles Dewey Davis III (1926-1991) υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα της μουσικής σκηνής του εικοστού αιώνα. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, τα παιδικά του χρόνια ανέμελα –όσο θα μπορούσαν να είναι αυτά ενός Αφροαμερικανού την εποχή εκείνη– και η τάση του προς τη μουσική εμφανίστηκε νωρίς. Κάποιος του έκανε δώρο μια τρομπέτα κι αυτό ήταν.

Ο Miles έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα γιατί η μουσική του ήταν η «γέφυρα» που με συνέδεσε από τον πεπερασμένο κόσμο της μουσικής ροκ, που άκουγα τότε, με το άπειρο σύμπαν της μουσικής τζαζ. Αναφέρομαι βέβαια στο άλμπουμ Bitches Brew. Όταν το είχα ακούσει, στις αρχές της δεκαετίας του '70, είχα «κουφαθεί».

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Πλησιάζω στο κέντρο μου - Στην οικογένειά μου το κλίμα ήταν πάντα

Είσαι εκεί, σ' αγγίζω, στα μάτια βαθιά σε κοιτάω - φιλοπολεμικό.

Χαρακώματα. Δεν λες τίποτα - άμυνα κι επίθεση. Αγαπημένο παιχνίδι η κόντρα

Είσαι τόσο όμορφη, γαλήνια και γλυκιά - κι εγώ νικούσα σχεδόν πάντα

Θέλω να σε γδύσω και να κάνουμε - πείσμα κι ευστροφία με φιλομάθεια

Παθιασμένα έρωτα όπως τότε - ήταν το οπλικό μου σύστημα.

Σιωπή, βαθιά σιωπή, σιγή - Βέβαια στα παιδικά μου χρόνια έφαγα πολύ ξύλο

Καμία υπόνοια, - από δασκάλους, γονείς και πολλά μπουνίδια επίσης με φίλους.

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα, στο θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα με τους Μιχάλη Αναγνώστου, Μανούσο Γεωργόπουλο, Πλάτωνα Γιώργο Περλέρο.

Μετά το ΓΚΙΑΚ δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον Κωνσταντίνο Ντέλλα. Ήμουν σίγουρη ότι πηγαίνοντας σε αυτή την παράσταση θα μείνω για ακόμα μία φορά εκστασιασμένη και αυτό έγινε.

Θρύλοι και παραδόσεις, ήθη και έθιμα, ξόρκια και γητειές από τις Θεσσαλές μάγισσες οι οποίες κυριολεκτικά μας μάγεψαν.