Γερμανικός και αγγλικός ρομαντισμός

Για μία μόνο βραδιά, στον πολυχώρο Διέλευσις, βρέθηκαν στην Κυψέλη δύο σπουδαίοι Έλληνες της μουσικής συμπράττοντας σε μια συναυλία με θέμα τον ρομαντισμό.

Ο Νάσος Μαρτζούκος, μέλος της Καμεράτα από το 1992, έχοντας υπάρξει το νεαρότερο μέλος της νεοσύστατης ορχήστρας, και με συμμετοχές τόσο στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών όσο και στην Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο βιολί και ο Σπύρος Κουτσουβέλης, έχοντας επιλεγεί από την Βασιλική Ακαδημία Χορού του Λονδίνου, στο πιάνο μάς ταξίδεψαν μουσικά και μας χάρισαν πανέμορφες στιγμές.

Ένα μανιφέστο για το σήμερα: Το φάντασμα της Rolling Thunder Revue!

Ο κόσμος μας είναι πιο διχασμένος από ποτέ. Κι όμως, η μουσική παραμένει μία από τις ελάχιστες γλώσσες που μπορούν να διασχίσουν τα ρήγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Bob Dylan, σε μια στιγμή όπου και ο ίδιος κινδύνευε να απομακρυνθεί από τη ρίζα του, διάλεξε να στραφεί πίσω προς τους ανθρώπους. Δεν τον ενδιέφερε να παίξει σε στάδια γεμάτα με ανώνυμα πρόσωπα. Ήθελε το βλέμμα, την ανάσα και την άμεση αντίδραση. Ένας τροβαδούρος που, όσο κι αν έγινε μύθος, έμεινε τελικά πιστός στο ένστικτο ότι η μουσική είναι συνάντηση και όχι θέαμα. Η Rolling Thunder Revue δεν ήταν απλώς μια περιοδεία. Ήταν μια πράξη αντίστασης απέναντι στο ίδιο του το άστρο, μια υπενθύμιση ότι ο καλλιτέχνης δεν χρωστάει τίποτα στους μηχανισμούς, αλλά χρωστάει τα πάντα στους ανθρώπους που τον άκουσαν, τον στήριξαν, τον κουβάλησαν.

Λάκης Σκέλλας

Ο Λάκης Σκέλλας γεννήθηκε το 1918 και έμεινε στον χώρο της υποκριτικής περίπου είκοσι χρόνια. Αναλάμβανε συνήθως μικρούς ρόλους αλλά οι υποκριτικές του ικανότητες και ο χρόνος τον κατέταξαν σε έναν μεγάλο ηθοποιό που έκανε αισθητή την εμφάνιση του σε όποιον ρόλο και αν ανέλαβε. Είχε μια απίστευτη πειστικότητα στον τρόπο ερμηνείας του και μια τεράστια υποκριτική γκάμα, που του επέτρεπε να παίζει –όπως και έκανε– όλα σχεδόν τα είδη του θεάτρου, από δράμα μέχρι κωμωδία και επιθεώρηση.

Ένα κάποιο κενό

Ένα κάποιο κενό, στο θέατρο Εμπορικόν, σε σκηνοθεσία Βαλέριας Δημητριάδου. Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Μιχάλης Πανάδης, Αθηνά Σακαλή.

Κλείστε τα μάτια σας για δύο λεπτά και φανταστείτε τον απέναντί σας. Κάντε μια προσπάθεια να δείτε βαθιά μέσα στην ψυχή του, αυτά που ενδόμυχα κρύβει μέσα του και προσπαθείστε έστω για λίγο να μπείτε στη θέση του. Ξεχάστε το πώς είναι στην καθημερινότητά του, στην εργασία του, στο σπίτι του, αν γελάει, αν είναι συνοφρυωμένος, νευρικός ή αφηρημένος. Η ουσία δεν είναι το πώς μοιάζει εξωτερικά αλλά το πώς νιώθει εσωτερικά.

Ένας γάτος μια φορά!

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά μου αρέσει πολύ να διαβάζω και να παρουσιάζω παιδικά βιβλία και δη με έμμετρο ύφος. Λατρεύω τις ομοιοκαταληξίες, οι οποίες πολλές φορές προκαλούν γέλιο στα μικρά προσωπάκια σας και κάνει τους αφηγητές χαρούμενους και ευτυχισμένους.

Σε τούτο το παιδικό βιβλίο, το οποίο συνοδεύεται και από ένα cd με όλα τα τραγούδια που φιλοξενούνται στις σελίδες του, θα βρείτε πολλές εκπλήξεις που στόχο τους έχουν να μας μάθουν πολλά.

Είστε έτοιμοι να αρχίσουμε; Καθίστε αναπαυτικά, κρατήστε αγκαλιά το αγαπημένο σας παιχνίδι και φύγαμε!

Ανδρέας Εμπειρίκος

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος υπήρξε από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους που έχουν μείνει στην ιστορία. Είχε ασχοληθεί με τη φωτογραφία, την ψυχανάλυση, την ποίηση καθώς και με την πεζογραφία.

Το 1902 μετέβη στην Ελλάδα όπου παρακολούθησε μαθήματα αγγλικής φιλολογίας και επιπλέον φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το διάστημα 1912-1917 αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Σχολής Μακρή και εν συνεχεία πήγε να ασκήσει τη στρατιωτική θητεία του στο ναυτικό.

Οι αμορφικοί εικαστικοί προσανατολισμοί στο Παρίσι και την Νέα Υόρκη

Συνοπτική καταγραφή της ομιλίας στο Συμπόσιο-αφιέρωμα για τον Γεράσιμο Σκλάβο (1927-1967)

Ο τίτλος της ομιλίας μου Οι αμορφικοί εικαστικοί προσανατολισμοί στο Παρίσι και την Νέα Υόρκη είναι ενδεικτικός όσον αφορά την κρίσιμη δεκαετία που τα φαινόμενα της αμορφικής-αφηρημένης τέχνης εμφανίστηκαν δυναμικά στο εικαστικό προσκήνιο, ήδη από τo 1943.

Άζζα: Μία γαζέλα σε έναν κόσμο λιονταριών

Άζζα: Μία γαζέλα σε έναν κόσμο λιονταριών, στο θέατρο Brecht-2510, σε σκηνοθεσία Βλάσση Χρυσικόπουλου με τον Κωνσταντίνο Ρόδη.

Άζζα στα αραβικά σημαίνει νεαρή γαζέλα. Μία γαζέλα που, κυριολεκτικά, ακροβατώντας προσπαθεί να σταθεί, να ισορροπήσει πάνω στις δωδεκάποντες γόβες της όπως και ο πρωταγωνιστής αυτής της παράστασης.

Premiera

Πόσο τρελή και απρόβλεπτη παράσταση! Και μόνο το γεγονός ότι έφυγα στο τέλος χαμογελαστός, κρατώντας ως ενθύμιο την επαγγελματική κάρτα της μοιρολογίστρας-λουλουδούς Πέπης Κουρκούδιαλου, όσο και μερικά 200ευρα σε φωτοτυπία, νομίζω τα λέει όλα!

Μα ας τα πάρουμε από την αρχή. Όλα συνέβησαν στις 27 Δεκεμβρίου 2025 στο Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη, στην Καλαμαριά. Η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά επισκεπτόμουν τον συγκεκριμένο χώρο. Ένα μέρος 300 θέσεων που, ωστόσο, αποδείχτηκε εξαρχής οικείος και φιλόξενος. Λίγη ώρα, μάλιστα, πριν αρχίσει η παράσταση ήταν ασφυκτικά γεμάτος από ένα κοινό που φαινόταν εκ των προτέρων ενθουσιασμένο και ανυπόμονο. Συζητώντας με κάποιους, αποδείχτηκε πως δεν ήταν η πρώτη φορά που την παρακολουθούσαν. Γιατί; ήταν το πρώτο που αναρωτήθηκα και η χαμογελαστή απάντηση όλων συνοψιζόταν στο Θα καταλάβεις μόλις τελειώσει. Και φυσικά κατάλαβα στο τέλος κι ανυπομονώ κι εγώ τώρα, όπως κι εκείνοι, για την ανακοίνωση του προγραμματισμού νέων παραστάσεων!

Μην κρυφτείς το δειλινό

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Να μη κρυφτείς από τον ήλιο

θα σε βρει, όπου και αν πας

σε ακολουθεί σαν το φίλο

και εσύ θα τρέχεις θα πετάς