Ο Χρήστος Κεφαλής και Ο αναρχικός τραπεζίτης

Πρόσφατα κυκλοφόρησε, σε επανέκδοση, Ο αναρχικός τραπεζίτης του Πεσσόα, από τις εκδόσεις Αργοναύτης, στο οποίο βιβλίο γράψατε την εισαγωγή. Κατά τη γνώμη σας, πώς κάποια συγγράμματα καταφέρνουν να είναι επίκαιρα και διαχρονικά;

Χρήστος Τσαλίκης: Αυτό το ερώτημα δεν επιδέχεται μια μονοσήμαντη απάντηση. Θα έλεγα πως το μίνιμουμ για να βρίσκεται ένα σύγγραμμα στην επικαιρότητα είναι να πιάνει και να αναδεικνύει προωθητικά μια ζωτική όψη της κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία επιδρά καθοριστικά στη ζωή και τις τύχες των ανθρώπων σε μια εποχή. Με διαφορετική μορφή, αυτό ισχύει τόσο για τις κοινωνικές επιστήμες όσο και για τη λογοτεχνία. Βέβαια, πρόκειται, εδώ, για τη θετική επικαιρότητα. Υπάρχουν και κοινότοπα έργα που κατορθώνουν να βρίσκονται στην επικαιρότητα για κάποιο καιρό ή ακόμη και φαύλα έργα, όπως, ας πούμε, το «Ο αγών μου» του Χίτλερ.

Μέρες ντυμένες αντίο

Αγαπώ τις συλλογές διηγημάτων.

Ίσως επειδή διαβάζονται πιο εύκολα. Ίσως επειδή έτσι ξεκίνησα κι εγώ. Με μια συλλογή διηγημάτων.

Το βιβλίο του συγγραφέα Νάσου Καραστάθη πιάνει μια ευρεία γκάμα εικόνων και συναισθημάτων.

Το θηριοτροφείο

Ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών πραγμάτων χρειάστηκε για να καταλήξει αυτό το έργο στο θέατρο Δρόμος όπου και φιλοξενείται για οκτώ παραστάσεις που, σίγουρα, δεν θα φτάσουν ώστε να ενημερωθεί το κοινό ενώ, ίσως λόγω της δυσκολίας του, κάποιοι θα επιθυμήσουν να το ξαναδούν με διαφορετικό πρίσμα αυτή τη φορά.

Ματωμένες μπομπονιέρες

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Πληγές γενναίες στον σκοτεινό μου κόσμο.

Όλες οι μέρες ίδιες με τις μαύρες κορδέλες, αιώρα του ανέμου.

Δεν ζω χωρίς ηλιόφως.

Με καίνε οι πράξεις, τα λάθη άλλων.

Με τόλμη αναλαμβάνω την ευθύνη για το συμβάν, για όλα πάντα θα νιώθω ευθύνη.

Τραγικός έρωτας πυροβολήθηκε στην άσφαλτο.

Παραστάσεις και αθωώσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Πάνω από το σκήνωμα της ιστορίας,

αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές,

βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές

και οι άλλοι, σωπαίνουν και ισορροπούν

συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές.

Από πού κι ως πού Χαλκιδική;

Σαν την Χαλκιδική δεν έχει!

Πάμε να το αποδείξουμε λοιπόν στοχεύοντας τυχαίες(;) περιοχές στον χάρτη!

Από πού κι ως πού Στρατονίκη;

Στην ανατολική πλευρά της Χαλκιδικής από των αρχαιοτάτων χρόνων υπήρχαν μεταλλεία σιδήρου, αργύρου και μόλυβδου που πρώτοι εκμεταλλεύτηκαν οι Μακεδόνες.

Αργότερα, η περιοχή πέρασε σε ρωμαϊκά χέρια και κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. ονομάστηκε Σιδηροκαύσια μέχρι που ήρθαν οι Τούρκοι και το 1530 ονόμασαν τα 12 χωριά της περιοχής Μαντεμοχώρια από το maden που σημαίνει μέταλλο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Σε μια μετωπική σεξουαλικών ορμών - Το αμάρτημα της Μήτρος μου

Στην μοιραία συνάντηση ασυνειδήτων - ήταν μια ακατανόητη φοβία

Με της υποκρισίας το σκηνικό - Νομίζω πως την ζόρισα στην κυοφορία,

Εσύ γδυνόσουν θεατρινίστικα - τόνιζε διαρκώς τις σβούρες μου στη μήτρα της

Κι εγώ ξεβρακώθηκα. - Το μοντέλο ανατροφής ήταν ακίνητες κι αμίλητες κούκλες

Η συμμορία-φωτεινή αγάπη. - Η μάνα μου ήταν η καλή μαθήτρια της γιαγιάς

Νέα αρχή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Αντικρίζω τις απότομες αλλαγές του κλίματος

Είναι εκεί έξω

Ακόμη και αν δε μπορώ πια να τις σταματήσω

πλησιάζω κοντά τους, κραυγάζοντας

για το θάνατο που αναπόφευκτα με προσμένει

με την τρομακτική όψη

των ακραίων εκδηλώσεων του καιρού

«Γράφω γιατί λατρεύω τις σκέψεις και τις λέξεις» Κατερίνα Τζημοπούλου

Πώς μετράμε... την ευτυχία;

Κατερίνα Τζημοπούλου: Με στιγμές, που κλείνονται σε μπουρμπουλήθρες και αιωρούνται για πάντα στην ψυχή και το μυαλό μας.

Τη δημιουργία;

Κ.Τ.: Με την αίσθηση πληρότητας που χαρίζει η προσπάθεια.

Την επιτυχία;

Κ.Τ.: Με ευγνωμοσύνη για τις μικρές αστοχίες που μας βελτιώνουν.

Βουργουνδία

Βουργουνδία, στο θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουρλή και κείμενο Βαγγέλη Κυριακού. Παίζουν: Λυδία Βύρλα, Νατάσα Βλυσίδου, Μαντώ Γιαννίκου, Πάνος Θεοδωρακόπουλος, Πάνος Χατζατριάν.

Η ιστορία της Υβόννης, της πριγκίπισσας της Βουργουνδίας, του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, ήταν η έμπνευση για αυτή την παράσταση.