Τα κύματα

Τα κύματα, στο θέατρο Nous, της Βιρτζίνια Γουλφ, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Παίζουν: Άντα Γιαννουκάκη, Μέμος Ρούσσος, Απόστολος Μολεμπιτζής, Ένκε Φεζολλάρι, Αναστασία Τζελέπη, Αθηνά Καραγιώτη.

Έξι φίλοι. Από πολύ νεαρή ηλικία μέχρι τα βαθιά τους γεράματα πορεύονται μαζί.

Φιλίες δυνατές που μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Σχέσεις που δοκιμάζονται. Υπαρξιακές αναζητήσεις, ματαιότητα της ανθρώπινης υπόστασης, αγάπη, πάθος, αντιζηλίες.

Κολυμπούν μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ζωής. Άλλοτε παλεύουν με τα μανιασμένα κύματα κι άλλοτε πάνω στον αφρό της.

Ποιος είμαι; Πού πάω; Τι κάνω; Ρωτούν ξανά και ξανά προσπαθώντας να βρουν τις απαντήσεις.

Σχέδιο Προμηθεύς

Πώς είναι να μπορέσεις να ζήσεις ένα γεγονός από το παρελθόν μόνο που αυτή τη φορά να μπορείς να αλλάξεις το αποτέλεσμα;

Μια στιγμή από το παρελθόν, όπου προστίθεται ένα σημαντικό εύρημα που, έτσι, δίνει τη δυνατότητα για την ανατροπή μιας ιστορίας που κράτησε επτά χρόνια αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα της δικτατορίας στην Ελλάδα, είναι το θέμα της ιστορίας που φιλοξενεί το θέατρο Καλιρρόης, στην καρδιά της Πλάκας.

Michael

Michael, σε σκηνοθεσία Αντουάν Φουκουά, με τον ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η ιστορία ενός από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών σε μια δίωρη ταινία που εστίασε κυρίως στην πολύ άσχημη σχέση που είχε ο ίδιος με τον πατέρα του. Κακοποίηση, βία, άγριοι ξυλοδαρμοί, μπούλινγκ, εκμετάλλευση.

Αυτά κι άλλα πολλά βίωσε ο Μάικλ Τζάκσον από τον πατέρα του ο οποίος ήταν και μάνατζέρ του.

Cruel World

Εντυπωσιακή τραγουδοποιία και πανέμορφες pop μελωδίες

Το 2026 έχει ήδη μπει πολύ δυνατά στην indie-pop σκηνή και το Cruel World της Holly Humberstone το αποδεικνύει περίτρανα. Το Cruel World δεν είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να αποδείξει κάτι, αλλά είναι ένα άλμπουμ που συμβαίνει. Και αυτό το κάνει να μοιάζει πιο ειλικρινές, σχεδόν απρόσεκτα προσωπικό, σαν να μην έχει φιλτραριστεί πλήρως πριν φτάσει στον ακροατή.

Αν το προηγούμενο Paint My Bedroom Black ήταν μια ωμή αποτύπωση της εφηβείας –έντονο, αγχώδες και γεμάτο συναισθηματικές εκρήξεις– το Cruel World είναι το επόμενο στάδιο. Όχι απαραίτητα πιο ήρεμο, αλλά σίγουρα πιο συνειδητό. Είναι εκείνη η περίοδος που βγαίνεις από κάτι χωρίς να έχεις καταλάβει ακριβώς τι έμαθες, αλλά νιώθεις ότι κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Η Humberstone τοποθετεί τον εαυτό της σε ένα μεταβατικό σημείο: αφήνει πίσω το σπίτι που τη διαμόρφωσε, τις σταθερές που την όριζαν, και μπαίνει σε έναν χώρο όπου πρέπει να επαναπροσδιορίσει ποια είναι χωρίς αυτά. Αυτή η αίσθηση του «κενού» –όχι απαραίτητα αρνητική, αλλά αβέβαιη– διαπερνά ολόκληρο τον δίσκο.

«Το θέατρο παραμένει μία ζωντανή και αναγκαία τέχνη», Βίκυ Θεολόγη

Στο σημερινό μας άρθρο έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε τη σκηνοθέτη, ηθοποιό και δασκάλα υποκριτικής, την κυρία Βίκυ Θεολόγη!

Ελάτε να γνωρίσουμε κάποια βιογραφικά στοιχεία από την πλούσια προσφορά της στο θέατρο: Η Βίκυ Θεολόγη είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων, στην Ειδική Εκπαίδευση και στο Αρχαίο Θέατρο. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός θεατρολόγος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Δωδεκανήσου. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Θεατρικού Συλλόγου Δωδεκανήσου, με σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη και προώθηση της θεατρικής παιδείας στην περιοχή. Έχει διοργανώσει επί τρία συναπτά έτη το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Ρόδου, ενισχύοντας τη διεθνή καλλιτεχνική εξωστρέφεια του νησιού. Παράλληλα, με τη θεατρική της ομάδα Κουίντα έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις σε θεατρικούς διαγωνισμούς εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε πολύ κυρία Θεολόγη που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας γι' αυτή την συνέντευξη. Θεωρείτε τον εαυτό σας περισσότερο σκηνοθέτη, ηθοποιό ή δασκάλα υποκριτικής;

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες, στο θέατρο Auditorium, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Παίζουν: Μαρία Κατσανδρή, Ιφιγένεια Καραμήτρου.

Μία σύγχρονη, επίκαιρη παράσταση, μια ιστορία της διπλανής πόρτας.

Η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση της ψυχής, τα κλειστά στόματα σε μια κοινωνία που στέκεται απλός παρατηρητής χωρίς να λαμβάνει θέση.

Ο τελευταίος αντάρτης

Ο τελευταίος αντάρτης, στο θέατρο Άβατον, του Ανδρέα Ζαφείρη σε σκηνοθεσία Ιωάννας Νιάχα. Παίζουν: Μαρία Καρύδη, Χάρις Μπεζιούλα, Δήμητρα Μυφτάρι, Λύδια Ορφανουδάκη, Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη. Ηχητικά ακούμε τη φωνή του Τάκη Σάντρα, του τελευταίου αντάρτη της ομάδας.

Την αληθινή ιστορία της τελευταίας ομάδας του δημοκρατικού στρατού στον Γράμμο, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε μια πραγματική κατάθεση ψυχής από όλα τα κορίτσια.

Απλά σ' αγαπώ

Μπορεί η αγάπη να νικήσει όταν τα πάντα γύρω της καταρρέουν; Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη να είναι τόσο δυνατή; Υπάρχει αληθινή αγάπη όταν υποβόσκουν κίνδυνοι;

Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί.

Ένα αναγνωστικό ταξίδι με πολλές διακυμάνσεις που περνά θάλασσες και βουνά.

Το μαύρο κουτί

Το μαύρο κουτί, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά (σκηνή Ωμέγα), σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν και σε κείμενο Γιώργου Ηλιόπουλου. Παίζουν: Στέφανος Κυριακίδης, Νικολέτα Καρρά, Μαρία Κανελλοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Κατερίνα Κυριαζή.

Μετά τη συντριβή του αεροπλάνου, οι εμπειρογνώμονες πάντα αναζητούν το μαύρο κουτί για να βρουν τα αίτια της τραγωδίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην παράσταση. Οι πρωταγωνιστές κρύβουν καλά το «μαύρο κουτί» της ζωής τους το οποίο εμπεριέχει μέσα του πικρές αλήθειες, όχι επειδή θέλουν να καλύψουν γεγονότα αλλά από αγάπη. Μόνο που, σε αυτό το κουτί, η αλήθεια πονάει αφόρητα γι' αυτό και την έχουν καλά κρυμμένη.

Toxicity

Της φυλακής τα σίδερα... που οπωσδήποτε δεν μπορεί να κάνει κάποιον καλύτερο.

Με την καμία.

Είναι προφανές ότι θα γνωρίσει και άλλους ανθρώπους πολύ χειρότερους από τον ίδιο και θα ενσωματωθεί σε μια κοινότητα διαφθοράς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα έργο που έχει να κάνει με τρεις γυναίκες κρατούμενες, κάθε μία με το δικό της παράπτωμα, που αδημονούν να φύγουν από εκεί μέσα και αυτό –έστω και προσωρινά– τις κάνει να συνεργαστούν για να πετύχουν την απόδραση που όλες θέλουν...

Με έμπνευση από το American Buffalo, το Toxicity –με αρκετές ομοιότητες αλλά και διαφορές– είναι ένα νέο σύγχρονο έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Γιώργο Νικολόπουλο με βοήθεια στην συγγραφή από την Μαρία Δαμασιώτη.