Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος μιλάει για την έμπνευση που δεν ελέγχεται, την αλήθεια που δεν χαρίζεται και την ανάγκη να πας μέχρι τέλους.
Η γραφή, για τον Γιώργο Γιαννακόπουλο, δεν είναι μια ήρεμη διαδικασία. Δεν είναι χώρος για να τακτοποιεί σκέψεις, αλλά για να τις διαλύει και να τις ξαναχτίζει από την αρχή. Ξεκινά από μια ανάγκη, αλλά δεν μένει εκεί. Γίνεται μια εσωτερική κίνηση που τον οδηγεί σε περιοχές που δεν ελέγχει. Δεν πιστεύει στο τυχαίο, δεν πιστεύει στη «μέθοδο». Πιστεύει σε κάτι που δουλεύει από μέσα και ζητά χώρο για να εκφραστεί. Οι χαρακτήρες του δεν είναι εργαλεία, είναι προεκτάσεις αυτής της διαδικασίας. Η σιωπή δεν είναι επιλογή, είναι απαραίτητη συνθήκη. Και η συγγραφή, τελικά, δεν είναι τρόπος να πει κάτι, αλλά είναι τρόπος να φτάσει σε κάτι που δεν ήξερε ότι υπάρχει.