Αθανασία

Αθανασία, στο θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου, σε κείμενο Νεφέλης Μαϊστράλη, σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, με τους Έλλη Τρίγγου, Θανάση Βλαβιανό, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργο Νούση, Αλέξανδρο Τούντα.

Η πίστη του ανθρώπου και η εκμετάλλευση είναι το θέμα αυτής της ομολογουμένως πανέξυπνης παράστασης.

Το κείμενο και η σκηνοθεσία σε μια μοντέρνα εκδοχή, που πολύ μας άρεσε, έθιξαν όλα όσα έπρεπε και τόνισε γεγονότα και καταστάσεις.

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, εμπνευσμένη από την «αγία» Αθανασία του Αιγάλεω, την Αθανασία Κρικέτου, και το νερό του Καματερού. Με καυστικό χιούμορ στρίβει το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο παρουσιάζοντας στο κοινό μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν πλανάται οικτρά αλλά και το τι είναι ικανός να κάνει ο κάθε επιτήδειος προκειμένου να βγάλει χρήματα εις βάρος του πόνου του άλλου.

Η ιστορία της Αθανασίας, μιας φτωχής βοσκοπούλας από την Αμαλιάδα, η οποία ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα τη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού και ότι της έστελνε μηνύματα τα οποία αποτυπώνονταν πάνω στο στήθος της. Στην πραγματικότητα έπασχε από μια κληρονομική πάθηση, τη δερμογραφία, που αφήνει σημάδια πάνω στο δέρμα μετά από πίεση με κάποιο αντικείμενο. Κατάφερε με τον τρόπο της να πείσει τους πάντες για τις ιδιαίτερες ικανότητές της, αυτοαποκαλέστηκε προφήτισσα και κατάφερε να παραπλανήσει χιλιάδες ανθρώπους εξαπατώντας τους, αποκτώντας κινητή και ακίνητη περιουσία.

Ο Γιώργος Καματερός από την άλλη, δικηγόρος από την Κω, υποστήριξε ότι βρήκε σε μια πηγή του νησιού ραδιενεργό πέτρωμα το οποίο το διέλυσε σε νερό και παρασκεύασε το ήλιον, νερό που θεράπευε τον καρκίνο και ανίατες παθήσεις. Με ένα βυτιοφόρο, μοίραζε ψεύτικες ελπίδες και όνειρα στον κόσμο που είχε ανάγκη να πιαστεί από κάπου, να ελπίζει σε κάτι πάνω στον πόνο του και την απελπισία του.

Η ανάγκη του πονεμένου να πιστέψει και η απόλυτη εκμετάλλευση της ανθρώπινης ψυχής όπου όλα καταπατούνται πάνω στον βωμό του χρήματος και της αισχροκέρδειας.

Ο Μεσσιανισμός (έλευση ενός μεσσία) που θα σώσει μια ομάδα ανθρώπων ή την ανθρωπότητα λυτρώνοντάς τους από τα δεινά τους.

Αυτά κι άλλα πολλά θίχτηκαν πάνω στη σκηνή με πολύ χιούμορ αλλά και στιγμές με εντάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και προκειμένου να βρει ο πνιγμένος μια σανίδα σωτηρίας, να την πιάσει και να σωθεί, γαντζώνεται όπου βρίσκει ακόμα κι αν αυτή η μικρή ρωγμή βάζει νερά που στο τέλος θα τον βουλιάξει και θα τον ρίξει στον πάτο της θάλασσας.

Προσοχή μεγάλη στα μεγάλα λόγια ορισμένων γιατί ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Δείτε την παράσταση με ανοιχτά μυαλά και ακούστε την με ορθάνοιχτα αφτιά.

Νατάσα Ανωγειανάκη

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Είσαι μουσική

Δημήτρη Καρά

Υπάρχουν παραστάσεις που απλώς παρακολουθείς και άλλες που σε ακολουθούν σιωπηλά μετά το τέλος τους. Το Είσαι μουσική ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Ο θεατρικός μονόλογος του Δημήτρη Καρά, που συνεχίστηκε λόγω επιτυχίας από τον Ιανουάριο του 2026 ως τον Μάρτιο του 2026, δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με θεατρικά πυροτεχνήματα. Επιλέγει έναν πολύ πιο επικίνδυνο δρόμο: να μιλήσει χαμηλόφωνα για όσα πονάνε βαθιά.

Θραύσματα

Μαρίας Καρυτινού

Ο Ηλίας πάτησε το χιόνι στην είσοδο της πολυκατοικίας, ακούγοντας τον χαρακτηριστικό, κούφιο ήχο που έκανε η παγωμένη νύχτα της πόλης. Ήταν Φλεβάρης και το νέο έτος είχε εισβάλει για τα καλά με το χιόνι να πέφτει αδιάκοπα, καλύπτοντας τις στέγες και τις αυλές της μικρής του πόλης.

Ο ατέλειωτος χειμώνας της ψυχής του δεν είχε φέρει ακόμα το φως που περίμενε. Κάθε του βήμα αντηχούσε σαν μυστικός ψίθυρος, η φωνή της συνείδησής του, καθώς αναζητούσε τα όνειρα που είχε χτίσει, όταν ήταν νέος. Όνειρα ακριβά, που τώρα ανήκαν πια σε άλλη εποχή. Τώρα, ένιωθε πως ήταν απλώς θραύσματα ψυχών σκορπισμένα στο πάτωμα μιας εγκαταλειμμένης αποθήκης. Κι όμως, κάτι τον πονούσε βαθιά μέσα του. Κοίταξε γύρω του το μικρό αλλά καλοεπιπλωμένο διαμέρισμά του στο κέντρο της πόλης. Δεν ήταν φτωχός, ούτε δυστυχισμένος. Είχε μια καλή δουλειά, αλλά βίωνε τη μοναξιά του, σα να παρακολουθούσε τον κόσμο να κινείται έξω απ' αυτόν, χωρίς να έχει τη δύναμη να σπάσει το κρύσταλλο που τον χώριζε και να γίνει μέρος του.

Ο Αριστείδης Βέβης και Ο υπέροχος Γκάτσμπυ

Γράμμα στον Νικ Καραγουέι

Γεια σου Νικ,

Σου γράφω για ακόμη μία φορά. Τι έχω να σου πω που δεν σου έχω ήδη πει; Δε θα πρωτοτυπήσω. Μια αναδρομή θα κάνω με αφορμή τον Υπέροχο Γκάτσμπυ. Πρωτομπήκε, άλλωστε, στη ζωή μου μέσα από τον δικό σου θεατρικό ρόλο, Νικ. Έπειτα ήρθε και το μυθιστόρημα, όχι ότι δεν είχε έρθει ήδη για την παράσταση, αλλά κάτι με έκανε να επιστρέφω ξανά και ξανά και ξανά σε αυτό. Γιατί; Ήταν ο ίδιος ο μύθος, και το πώς μπορείς να τον αγγίζεις. Αν επιτρέπεται καν σε εμένα να τον αγγίξω.

Η ιστορία του κόσμου με μια ματιά

Με πολλή χαρά σας παρουσιάζω το σημερινό βιβλίο!

Οι εκδόσεις Πατάκη διαθέτουν στο ενεργητικό τους ένα υπέροχο βιβλίο για όλους εσάς αλλά και για όλους εμάς που λατρεύουμε την ιστορία, για όλους εσάς που θέλετε να μάθετε κομμάτια της, αλλά δυσκολεύεστε να διαβάζετε όλα εκείνα τα βαρύγδουπα ιστορικά βιβλία.

Από πού κι ως πού Φεβρουάριος;

Σήμερα θα μπορούσε ο μήνας να έχει 29. Γιατί όμως αυτός ο μήνας έχει μόνο 28 μέρες; Αναρωτηθήκατε ποτέ;

Αν ναι, σήμερα θα βρείτε την απάντηση στην πολυπόθητη ερώτηση.

Αν όχι, σήμερα θα μάθετε την άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Από πού κι ως πού δίσεκτο έτος και Φεβρουάριος;

Να τα πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν σοβαρή δουλειά παραλαμβάνοντας το μυθικό ημερολόγιο του ιδρυτή της Ρώμης Ρωμύλου που είχε τους εξής 10 μήνες:

Martius 31 μ. (μήνας του Άρη, Mars),

Aprilius 30 μ. (μήνας της Αφροδίτης, Apru),

Maius 31 μ. (μήνας της Μαίας, Maia),

Iunius 30 μ. (μήνας της Ήρας, Juno),

Κική Δημουλά

Η Κική Δημουλά υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα, πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη, που έμεινε στη Ιστορία ως ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής περιόδου. Η δημοτικότητά της είναι πολύ μεγάλη. Ευτύχησε να κερδίσει το αναγνωστικό κοινό που έβρισκε αγαλλίαση και παρηγοριά στην ποίησή της ενώ βρισκόταν ακόμα εν ζωή. Το ποιητικό της έργο αγκαλιάστηκε από μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού που κατέταξε την Δημουλά ως μία από τις μεγαλύτερες ποιήτριες που έβγαλε ποτέ η χώρα. Η παρακαταθήκη που μας άφησε είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη και συνεχίζεται να διαβάζεται από τους ανθρώπους που την έχουν αγαπήσει μέσα από τους σπουδαίους στίχους της αλλά την ανακαλύπτουν συνεχώς και καινούργιοι αναγνώστες, η νέα γενιά. Έχουν μελοποιηθεί πολλά από τα ποιήματά της γνωρίζοντας και εκεί στίχοι της την καθολική αποδοχή.

Η κουρτίνα

Delo Isufi

Θυμάμαι το παράθυρό σου εκεί

με κοιτούσες απ' την κουρτίνα πίσω

κι ένα όνειρο, κρυφό σαν προσευχή

μες στο μυαλό μου να σε ζωγραφίσω!

Παραμυθοχώρα

Άννας Ζανιδάκη

Μικροί μεγάλοι, χρόνια τώρα, ήθελαν να την επισκεφθούν μαθαίνοντας τι ήταν εκείνο που είχε κινήσει την περιέργεια του Τάγματος των Γραφών και είχαν κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι.

Το τάγμα αυτό δεν ήταν παρά τρεις φίλοι, συνεργάτες, που ήθελαν να ομορφαίνουν τον κόσμο και να σβήσουν κάθε μουντό χρώμα από τον χάρτη της καρδιάς τους και το καβαλέτο της ψυχής τους.

Η ψυχή τους ήταν γεμάτη αλήθεια, καλοσύνη, αξιοπρέπεια αλλά, κυρίως, και οι τρεις από την αρχή κατάλαβαν πως ήταν γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, στο να ενωθούν, να βοηθήσουν, αλλά κυρίως στο να κατανοούν ο ένας τη θέση του άλλου.

Στα βιβλία που κυκλοφορούσαν κάτω στη γη, απ' όσο θυμάμαι, αυτό λέγεται ενσυναίσθηση και τη συναντάς πολύ δύσκολα.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να τη βρούμε εδώ, που τα συναισθήματά μας είναι παγωμένα και, κυρίως, που οι καρδιές μας είναι πέτρινες.

Μνήμη τρελή

Γιώργου Αλεξανδρή

Μνήμη τρελή,

μνήμη αδέσποτη του καημού κι απείθαρχη του χρόνου,

υπέκυψες στον πειρασμό, σαν μου 'πε εφηβάκι

και μ' έσμπρωξες παιδί να πλανηθώ,

έφηβος να παλιννοστήσω,

στις παλιές και έρημες των προσδοκιών αφετηρίες

και στις πλημμυρισμένες των ονείρων κοίτες,

τότε που ασυντρόφευτος την αποζητούσα,

ανιχνεύοντας τη μορφή της σ' όλους τους δρόμους