Φόνισσα

Το πασίγνωστο διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη και το πιο εκτενές του πολυγραφότατου λογοτέχνη μας, ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου Χώρος από την ομάδα Φάος διασκευασμένο από τον σκηνοθέτη της παράστασης Θοδωρή Αμπαζή.

Η θεατρική αυτή απόδοση δεν επηρεάζει το κείμενο του συγγραφέα. Αντιθέτως, το κρατά γνήσιο, αυθεντικό, ενώ έγκειται στον τρόπο που παρουσιάζεται επί σκηνής. Συγκεκριμένα, το πεζογράφημα που σε άλλες περιπτώσεις έχουμε δει να ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό, εν είδει μονολόγου, σε αυτή την περίπτωση ερμηνεύεται από δεκατέσσερις νέους ηθοποιούς που όμως συνλειτουργούν ως ένα σώμα και μία φωνή –αυτή του συγγραφέα; της ηρωίδας; του αφηγητή; ποιος ξέρει; καθένας το εισπράττει αυτό με τον δικό του τρόπο– που σκοπό της έχει να μας μεταφέρει την ιστορία της Φραγκογιαννούς.

Γενοκτονίας λόγος

Ελένης Σταθοπούλου

Γενοκτονίας λόγος στους αιώνες

παιδιών, που φύγαν πεινασμένα,

κι ακυοφόρητων εμβρύων κλαψουρίσματα

για τη χαμένη ευκαιρία ζωής.

Η Ηλέκτρα Μαρτίνη και Το μυστικό της αθανασίας

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Η.Μ.: Γράφοντας ένα δοκίμιο για την εμφάνιση του βρικόλακα στην αγγλόφωνη λογοτεχνία. Παρατήρησα ότι παρουσιάστηκε αρχικά τον 19ο αιώνα. Οι χαρακτήρες του βιβλίου μου έχουν χαρακτηριστικά από τους πρώτους λογοτεχνικούς βρικόλακες, της Γεωργιανής εποχής κυρίως και της πρώιμης Βικτωριανής, όπως διαμορφώθηκαν από τον λόρδο Βύρωνα και τον Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;

Η.Μ.: Η συγγραφή διάρκεσε τρία περίπου χρόνια, ταυτόχρονα έγραφα κι άλλα. Οπότε να περιμένετε σύντομα το επόμενο βιβλίο.

Ταρτούφος

Ταρτούφος, του Μολιέρου, στο θέατρο Αλκυονίς, σε σκηνοθεσία Ελένης Μαυρίδου. Παίζουν: Γιάννης Τσορτέκης, Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Τσάφου, Μάξιμος Μουμούρης, Βασιλική Τρουφάκου, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Στάθης Γεωργατζής, Στέργιος Κοντακιώτης, Σόλων Τσούνης, Ρένος Ρώτας, Ιζαμπέλα Φούλοπ.

Ένας επιτήδειος άντρας εισβάλει σε μία ευυπόληπτη οικογένεια εποφθαλμιώντας στα περιουσιακά στοιχεία της αλλά και στο γυναικείο πληθυσμό της.

Χωρίς φίλτρα

Κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο και διαβάζω ξανά και ξανά το οπισθόφυλλο. Αντιλαμβάνομαι ότι η σημερινή ιστορία έχει καταβολές τόσο από το 1999 και την Ανατολική Ευρώπη όσο και την Ελλάδα του σήμερα. Οι ιστορίες, όπως αναφέρει ο συγγραφέας σε κάποιο τους σημείο, τέμνονται. Αυτό ήταν που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον, άρχισα να διαβάζω δειλά και ούτε που κατάλαβα πώς έφτασα στους τίτλους τέλους του.

Διάβαζα αβίαστα και με λαχτάρα. Κατάπινα τις λέξεις, σάρωνα τις σελίδες και η ένταση που ένιωθα όλο και κορυφωνόταν.

Perplex

Η παράλογη κωμωδία του Μάριους Φον Μάγιενμπουργκ, που έχει κατακτήσει πολλές σκηνές ανά τον κόσμο, έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας και στην θεατρική σκηνή του θεάτρου Κάμιρος, ένας μικρός αλλά ζεστός χώρος στην Κυψέλη. Σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παύλου και μετάφραση από την Έρι Κύργια, φιλοδοξεί να ανατρέψει ό,τι είναι δεδομένο, με το λογικό και παράλογο ν' αλλάζουν όλα τα δεδομένα.

Πόπη Κόντου

Από τις σημαντικότερες ηθοποιούς που πέρασαν από την ελληνική σκηνή, με μεγάλη και έντονη θεατρική παρουσία. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927 και σπούδασε στην δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών έχοντας για δασκάλους ό,τι καλύτερο υπήρχε τότε στη θεατρική ζωή του τόπου: Αιμίλιος Βεάκης, Δημήτρης Ροντήρης, Γιάννης Σιδέρης. Σπούδασε, επίσης, και στο περίφημο Actor's studio αλλά και στο τμήμα ραδιοφωνίας N.B.C. της Νέας Υόρκης. Επίσης, σπούδασε και χορό κάτι που της φάνηκε χρήσιμο στην πορεία της ως ηθοποιός.

Surriento: Ο κόσμος ξανά

Μία εναλλακτική πραγματικότητα μας παρουσιάζει ο Θανάσης Τριαρίδης με το κείμενο για την παράσταση Surriento: Ο κόσμος ξανά. Σε σκηνοθεσία της Έφης Μεράβογλου, με τους Στέλιο Πετράκη και Ιωάννα Πηλιχού στην σκηνή του Τεχνοχώρου Εργοτάξιον, έναν ιδιαίτερο χώρο αφιερωμένο στην τέχνη του θεάτρου με πάντα ιδιαίτερες παραγωγές.

Ηγέτης!

Άννας Ζανιδάκη

Αραγε, υπάρχει κάποιος που να 'ναι σε θέση να ηγηθεί και να εξηγηθεί ντόμπρα και σταράτα απέναντι στον ελληνικό λαό, χωρίς να υποτιμά τη νοημοσύνη του και την παιδεία του;

Άραγε, υπάρχει περίπτωση περίπτωση να συναντήσουμε εκείνο το άτομο που θα αγαπήσει την πατρίδα του και τους συμπατριώτες του, ώστε να κάνει τα αδύνατα δυνατά, να επωφεληθεί πρώτα ο λαός και μετά η τσέπη του;

Άραγε, να 'χουμε δει σε όνειρό μας όλη αυτή τη μελλοντική ιδανική πραγματικότητα να επιχειρήσουμε με νύχια και με δόντια να σώσουμε την πάλαι ποτέ Ελλαδάρα μας κι όχι την κακοφερμένη και χιλιοταλαιπωρημένη Ελλαδίτσα μας;

Η Μαρία Βηλαρά για το Μύθος και αρχαιότητα στη μεσοπολεμική πεζογραφία του Κοσμά Πολίτη

Πώς σας ήρθε η ιδέα; Πώς ξεκίνησε η δημιουργική φάση ενασχόλησής σας με το έργο του Κοσμά Πολίτη;

Μαρία Βηλαρά: Κυρία Κουκίδου, κατ' αρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ευγενική σας φιλοξενία στον ποιοτικό ιστότοπό σας, ο οποίος προωθεί την επιστημονική γνώση και τον πολιτισμό. Η αγάπη μου για την περιδιάβαση σε έναν λογοτεχνικό χάρτη όπου ευδοκιμεί ένα θαλερό φυτώριο πανάρχαιων και διδακτικών μυθικών αφηγήσεων ξεκινά ήδη από τα παιδικά μου χρόνια, πολύ πριν αποφασίσω να ακολουθήσω επαγγελματικά τον δρόμο της φιλολογίας. Πολλές φορές, μετά τις σχολικές μου υποχρεώσεις ή κατά την περίοδο των σχολικών διακοπών, μου άρεσε ιδιαίτερα να έρχομαι σε επαφή με την αρχαία ελληνική μυθολογία, εν είδει ψυχαγωγικού και συνάμα εκπαιδευτικού αναγνώσματος. Εξάλλου, η εύπλαστη οντότητα των μυθολογικών μορφών, που, συχνά, παρουσιάζονται διαφορετικά από διήγηση σε διήγηση ή από βιβλίο σε βιβλίο, πυροδοτούσε και απελευθέρωνε ανέκαθεν την ανθρώπινη φαντασία. Περνώντας τα χρόνια και αφότου ολοκλήρωσα με άριστα τις προπτυχιακές σπουδές μου στην Κατεύθυνση Μεσαιωνικής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αναζήτησα την περαιτέρω επιστημονική μου κατάρτιση, φοιτώντας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία» του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο ολοκλήρωσα επίσης με άριστα. Καθώς η αυστηρή εξειδίκευση σε έναν επιστημονικό κλάδο φαινόταν στα μάτια μου κάπως περιοριστική και μονοδιάστατη, η επιλογή τού εν λόγω μεταπτυχιακού κάλυπτε την επιθυμία μου για ενασχόληση με ένα επιστημονικό πεδίο, το οποίο να συναρμόζει τη μυθολογική και φιλοσοφική παράδοση της αρχαιότητας με τη νεοελληνική αισθητική αντίληψη. Να επισημάνω, εδώ, και την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική διάσταση των αρχαίων ελληνικών μύθων, αφού, υπό την επήρειά τους, έχει συντεθεί ο κύριος όγκος της επικής και της δραματικής ποίησης.