Σπασμένες μνήμες

Η συλλογή του Τριαντάφυλλου Ε. Λυσιμάχου Σπασμένες μνήμες αποτελείται από διηγήματα που σχετίζονται με πρόσωπα και γεγονότα από στο παρελθόν –κατά κύριο λόγο χωρίς να αφήνονται απέξω εκείνοι και εκείνα από το παρόν ή το μέλλον– του συγγραφέα και άλλων σε συνάφεια με τον ίδιο. Οι επιρροές του από τους αρχαίους κλασικούς, τους τραγικούς ποιητές και άλλους σύγχρονους δημιουργούς –όπως μας είχε πει στη συνέντευξή του– και η ανάγκη του να εκφράσει την πραγματικότητα γύρω του και τα συναισθήματά του –όπως μας αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου– είναι στοιχεία που δίνουν μία «απόχρωση» της γραφής του ενώ χαρακτηριστική είναι και η λέξη κάθαρση που αναφέρει όταν μιλά για τη συγγραφική του πορεία.

Η κόμισσα της φάμπρικας

Η κόμισσα της φάμπρικας, στο Embassy Theater, των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή με τους Δήμητρα Ματσούκα, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Σάρα Γανωτή, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Νίκο Σταυροκούδη, Γιώργο Μπινιάρη, Ιάσων Παπαματθαίου, Κυριάκο Σαλή, Κοραλία Τσόγκα, Βαγγέλη Σαλευρή, Μαργαρίτα Λουμάκη και Μαρία Ελευθεριάδη.

Ο έρωτας της μεγαλοαστής, δυναμικής κόμισσας με τον φτωχό αστυφύλακα.

Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.

Εύθραυστον

Το Εύθραυστον του Γιώργου Σταυρακάκη δεν είναι μια ποιητική συλλογή που ζητάει να εντυπωσιάσει. Είναι μια συλλογή που ζητάει να σταθεί.

Από τις πρώτες σελίδες διαμορφώνεται μια ατμόσφαιρα σιωπηλής έντασης, όπου κάθε λέξη μοιάζει να έχει περάσει από αυστηρή δοκιμασία πριν παραμείνει στο χαρτί. Η ευθραυστότητα δεν παρουσιάζεται ως συγκινησιακή ρητορική, αλλά ως βαθιά υπαρξιακή επίγνωση: ο άνθρωπος, ο χρόνος, το σώμα και η μνήμη εμφανίζονται όχι ως σταθερές αξίες, αλλά ως δομές που ραγίζουν αθόρυβα. Η ποιητική φωνή του Σταυρακάκη επιλέγει τη χαμηλή ένταση, την αφαίρεση, τη λιτότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή την αυστηρή οικονομία λόγου, γεννιέται μια πυκνή συναισθηματική φόρτιση.

NORA The Hell's House

NORA The Hell's House, στον χώρο Bios, εμπνευσμένο από το έργο του Χένρικ Ίψεν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κυριακού με τον ίδιο να πρωταγωνιστεί, την Κατερίνα Μπιλάλη και τον Γιώργο Κασαπάκη.

Μια παράσταση για τη μάχη του τρομαγμένου εγώ με τον καταπιεσμένο αληθινό εαυτό.

Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, την ιστορία της φίλης του Ίψεν Έλεν, η οποία βίωσε κάτι αντίστοιχο με την ηρωίδα του, τη Νόρα. Από εκείνη εμπνεύστηκε ο δημιουργός και έγραψε το Kουκλόσπιτο της Νόρας και πολύ καλά έκανε. Τουλάχιστον, αφού δεν την βοήθησε όταν εκείνη του ζήτησε τη βοήθειά του, φοβούμενος την κοινωνική κατακραυγή και μη θέλοντας να την υπερασπιστεί ως άντρας, μας άφησε αυτό το έργο ως ύμνο στη γυναίκα.

Η πλεξούδα

Το ποιοτικό θέατρο στο προσκήνιο με το καταπληκτικό βιβλίο της Γαλλίδας συγγραφέως Λετισιά Κολομπανί με τίτλο Η πλεξούδα, που έχει κάνει πολύ δρόμο, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και έχει διαβαστεί από τουλάχιστον 10.000.000 αναγνώστες, αν και είμαι σίγουρος ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολλαπλάσιος μα είναι δύσκολο να μετρηθεί. Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει κάποιος άνθρωπος, γυναίκα ή άνδρας, που διάβασε αυτό το βιβλίο και δεν το πρότεινε σε κάποιον άλλο. Αδιανόητο κατά τη γνώμη μου, γι' αυτό και δεν είναι μετρήσιμη η δυναμική του.

Η πλεξούδα είναι ένα πανίσχυρο μήνυμα της γυναίκας προς τη γυναίκα αλλά και προς όλους. Η Λετισιά τόλμησε να το γράψει χωρίς να το κάνει βολικό. Ήθελε να ταρακουνήσει και σωστά έπραξε.

Η ανάστασις

Ο Λέον Τολστόι, ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της Ρωσίας, έγραψε το έργο Ανάστασις που φιλοξενείται από το θέατρο Νους.

Ο τίτλος είναι μια μικρή απεικόνιση μιας ιστορίας που επιδιώκει λύτρωση από κάποιον που αδίκησε και κάποια που αδικήθηκε.

Κολυμπώντας στον αέρα

Κολυμπώντας στον αέρα σε σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ, στο θέατρο 104, σε κείμενο Charlotte Jones με την Πέγκυ Σταθακοπούλου και την Σίλια Γεωργέλου.

Μια παράσταση που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Μιλάει για τις γυναίκες στον εικοστό αιώνα και συγκεκριμένα στην Αγγλία του 1920.

Δύο γυναίκες, η μία νεαρή, η άλλη πιο ώριμη, κλείνονται άδικα σε ψυχιατρείο όχι επειδή νοσούν αλλά επειδή δεν ταιριάζουν με τα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής τους. Είναι λάθος μια κυρία να καπνίζει πούρα. Δεν είναι σωστό να έχει σχέση με έναν άντρα και πόσο μάλλον όταν εκείνος είναι παντρεμένος.

Η μαγεία της γραφής: Θεατρικό σε τέσσερις πράξεις

Σκηνή πρώτη:

Ένας σπόρος, ένας ξαφνικός τριγμός και βρέθηκα να επιπλέω σ' ένα χλιαρό νερό ενός πρωτόγνωρου τόπου. Άμορφος ακόμα, αλλά ήταν ζεστά και μπορούσα να κοιμάμαι σε μια γαλήνια ησυχία. Δεν ξέρω ούτε θυμάμαι από πού είχα έρθει και ποιος ήταν ο δημιουργός μου. Σίγουρα εκείνος ήξερε τον χρόνο που χρειαζόμουν για να πάρω μια συγκεκριμένη μορφή, έτσι όπως με είχε φαντασθεί στο μυαλό του. Αλλά αυτό στην πορεία ίσως δεν είχε τόσο σημασία για μένα όσο το γιατί, ενώ ήμουν έτοιμο να γεννηθώ, αναβλήθηκε η έξοδός μου προς τον κόσμο. Ένιωθα σαν να έμεινα ένα ξεχασμένο έμβρυο στα αζήτητα. Τότε έπεσα σε νάρκη έως ότου με αναζητήσουν, αν ζω ή πέθανα. Φοβόμουν βέβαια την εγκατάλειψη αλλά αυτό δεν το μοιράστηκα με κανέναν. Απλά έκρυψα το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια μου και αποκοιμήθηκα.

Ο θόρυβος

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ο θόρυβος, αυτός ο οξύς και δυνατός

θόρυβος των καιγόμενων δασών

και του εξορυγμένου άνθρακα

με τρελαίνει, καθώς μέσα τους σέρνομαι

χαιρέκακα, κάνοντας το μυαλό μου

να τρέμει σύγκορμο

και τις αναμνήσεις ν' αναζητούν με αγωνία

Είκοσι έξι και μία

Είκοσι έξι και μία. Είναι ένα μεγαλειώδες έργο του Μαξίμ Γκόρκι, ένα δράμα που εξελίσσεται για 26 ψυχές σε έναν φούρνο όπου δουλεύουν ασταμάτητα, χωρίς κανένα μέλλον, καμία ελπίδα, κανένα φως... σε αυτό το αποπνικτικό υπόγειο όπου –θαμμένοι– ζουν μόνο για να δουλεύουν.

Το φως που αναζητούν το βρίσκουν σε ένα όμορφο κορίτσι, την Τάνια, που στα μάτια τους φαντάζει σαν άγγελος που θα τους δώσει την ελπίδα που αναζητούν μάταια.