Η αυτού ελαφρότης ο Περελά

Η αυτού ελαφρότης ο Περελά, στο θέατρο 104, του Άλντο Παλατσέσκι, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα.

Παίζουν: Τάσος Αλατζάς, Μικαέλα Δανά, Άγγελος Αγγελακόπουλος.

Μουσικός επί σκηνής ο Γιώργος Θεοφάνους.

Στο ξεπεσμένο βασίλειο έρχεται ως από μηχανής θεός ο Περελά, για να λυτρώσει και να λυτρωθεί.

Καπνός αιωρείται στο πέρασμά του.

Η ανθρωπιά κυριαρχεί

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Σιωπεί μπροστά στη σπασμένη πόρτα...

Δεν λογαριάζει ανέμους

το κορμί όμως υποφέρει,

μήτε νοιάζεται για τη βροχή

που σπάει την ήσυχη νύχτα.

Μικρά πράγματα σαν κι αυτά

Η Ιρλανδία εδώ θυμίζει τόπους του Ντοστογιέφσκι κι άλλοτε μέρη παραμυθιού όπου ξέρεις ότι θα είναι γλυκό το τέλος.

Τριτοπρόσωπη αφήγηση αλλά ζεστή και γλυκόπικρη.

Η εποχή της μεγάλης ανέχειας έχει παρέλθει στην πόλη. Ένας αυτοδημιούργητος επαγγελματίας με πέντε κόρες. Έχει σεβασμό για τον μόχθο των υπαλλήλων, συμπόνια για τους γείτονες και σπάνια μια μικρή πίκρα για τον χαρακτήρα της συζύγου του. Ίσως κάποια στιγμή και μια σκέψη για μια άλλη οικογένεια. Αγάπη και φροντίδα για την οικογένειά του.

Το θέατρο ή τη ζωή σου

Ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς στην σύγχρονη ελληνική σκηνή με αμέτρητες επιτυχίες σκηνοθετικά και ερμηνευτικά, με έργα που θα μείνουν στη μνήμη του κόσμου είναι ο έξοχος Σταμάτης Φασουλής.

Αυτή τη φορά τον είδα σε κάτι πολύ ξεχωριστό, σε κάτι που δεν πίστευα ότι θα κάνει.

Και όμως!

Σε σκηνοθεσία, κείμενο και ερμηνεία, ο αγαπητός Φασουλής μας προσφέρει έναν μονόλογο με την δική του ιστορία.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Η πολιτική ξεκινάει από το κρεβάτι. Ο έρωτας και η σεξουαλικότητα είναι κατεξοχήν πεδία πολιτικών πειραματισμών. Το ζητούμενο είναι η ηδονή και γύρω από αυτήν αναπτύσσεται κι εξελίσσεται ένας πολιτικός διάλογος, διαμάχη, συζήτηση, σύγκρουση και πόλεμος στις ερωτογενείς περιοχές των κορμιών. Η απόλαυση αφορά και τα δύο φύλα αλλά η διαφορά έγκειται στον τρόπο και στο περιεχόμενό της. Ταυτόχρονα όλο το κοινωνικό σύστημα, με τους μαρξιστικούς όρους, ανεξαρτήτως αν τους γνωρίζει κάποιος ή όχι συνειδητά κι ασυνείδητα, η παραγωγική τεχνολογία, οι σχέσεις παραγωγής, ο τρόπος παραγωγής, τα μέσα παραγωγής, η υποδομή, η δομή και το εποικοδόμημα παρελαύνουν με πολύ πρωτότυπη και απλή διαδικασία, εντελώς αυθόρμητη κι αισθαντική, γεμάτη με ζουμιά, χαδάκια, πάθος, αισχρόλογα στο γλυκό τους, αυτονόητα παράλογα, παραληρήματα σεξουαλικά όλο πολιτικά υπονοούμενα και πολύ πολύ θέατρο ανάλογο των τηλεοπτικών πάνελ, της Βουλής και των συγκεντρώσεων. Όλα αυτά συμβαίνουν πάνω στο στρώμα και είναι εντελώς φαινομενικά μοναδικά κι ανεπανάληπτα για τους

The Boys of Dungeon Lane, Paul McCartney (Capitol, 2026)

Τι συμβαίνει όταν οι αναμνήσεις σου ανήκουν πια σε ολόκληρο τον κόσμο;

Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει αρχίσει να βρίσκει άσπρες τρίχες στη μύτη του και στα αφτιά του και να νιώθει πόνους στους γοφούς θα εκτιμήσει το πώς ο σχεδόν 84χρονος Paul McCartney εξακολουθεί να χωράει όλη τη νοσταλγία του μέσα στις μικρές χαραμάδες ενός στίχου. Είναι εκείνος ο αξιοπρεπής ηλικιωμένος που θα ήθελες να γίνεις κι εσύ κάποτε – ο τύπος που σου λέει η αυλή μου είναι ανοιχτή για σένα, παραμένει στην κορυφή των δυνατοτήτων του και δεν ξεχνά ποτέ από πού ξεκίνησε. Μπορεί να έχει τίτλους, χρήματα και μια θέση στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας, αλλά βαθιά μέσα του παραμένει ο μικρός Scouser από το Dungeon Lane, ή τουλάχιστον αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από το Boys of Dungeon Lane, τον 20ό solo δίσκο του και πρώτο μετά από έξι χρόνια. Αν το δεις αλλιώς, όμως, πρόκειται για ένα πολύ λιγότερο «καθολικό» concept album. Δεν αφορά απλώς τη νοσταλγία για τα ανέμελα παιδικά χρόνια, αλλά την επιθυμία ενός υπερβολικά διάσημου ανθρώπου να νιώσει ξανά άγνωστος έστω και για λίγο. Να υπάρξει έξω από τη βαρυτική έλξη της τεράστιας μαύρης τρύπας που λέγεται Beatleverse. Είναι βέβαια μια υπέροχη ζωή, όμως υπάρχει λόγος που η συμμετοχή του Ringo Starr στον δίσκο περιλαμβάνει ένα ντουέτο για τη φτώχεια στο Λίβερπουλ της δεκαετίας του '50. Υπάρχει μια βαθιά ανάγκη επιστροφής σε εκείνη την απλή, καθημερινή ζωή, στους φθαρμένους δρόμους της εργατικής τάξης. Σε έναν κόσμο εμμονικό με τη φήμη και την επιτυχία, ένας άνθρωπος που τα απέκτησε όλα αναρωτιέται αν οι καλύτερες μέρες της ζωής του ήταν τελικά τότε που ήταν ο κανένας.

Ελένη Προκοπίου

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1939. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Μίνι-μάξι και σι-θρού» (των Γιώργου Γιαννακόπουλου, Κώστα Νικολαΐδη και Ηλία Λυμπερόπουλου, θέατρο Ακροπόλ, 1969-1970).

Μάρτυρας κατηγορίας

Μάρτυρας κατηγορίας, στο θέατρο Χορν, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Παίζουν: Γιάννης Βούρος, Δημήτρης Πιατάς, Μέμος Μπεγνής, Ευγενία Δημητροπούλου, Νίκη Παλληκαράκη, Γιάννης Δρακόπουλος, Βαρβάρα Μακράκη, Δημήτρης Καραμπέ, Μελίνα Βαμβακά.

Μια ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία είχα την τύχη να ζήσω στην παράσταση με τίτλο Μάρτυρας κατηγορίας της Αγκάθα Κρίστι, καθώς ήμουν ανάμεσα στους ενόρκους συμβάλλοντας με την ψήφο μου στο αποτέλεσμα της διεξαγωγής της δίκης.

Δημήτριος Βικέλας

Ο Δημήτριος Βικέλας υπήρξε από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, λόγιος και πεζογράφος.

Γεννήθηκε το 1835 στην Ερμούπολη. Προερχόταν από μια σημαντική οικογένεια εμπόρων με καταγωγή από τη Βέροια.

Ο Δημήτριος Βικέλας, σε ηλικία μόλις 4 ετών, εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο και έπειτα λίγο αργότερα στην Κωνσταντινούπολη.

Για ένα χρονικό διάστημα έμεινε με την οικογένειά του στην Οδησσό, λόγω επαγγελματικών δραστηριοτήτων που είχαν σχέση, κατά κύριο λόγο, με το εμπόριο.

Ακριβοί μας γονείς

Ακριβοί μας γονείς, στο θέατρο Εμπορικόν, των Armelle και Emmanuel Patron, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου.

Παίζουν: Χρήστος Χατζηπαναγιώτου, Ελένη Κούρκουλα, Κώστας Βασαρδάνης, Άλκης Μπακογιάννης, Άννα Λουιζίδη.

Προσεγμένη, απολαυστική και τόσο ρεαλιστική, καλοδουλεμένη, ευφάνταστη και τόσο καίρια παράσταση που πραγματικά την απόλαυσα στο έπακρο.