Φεγγαρόσκονη | Moondust

Πανέμορφη δίγλωσση ποιητική συλλογή της Άνδρης Χριστοφίδου-Αντωνιάδου, η Φεγγαρόσκονη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Ένα βιβλίο γεμάτο από αστέρια και φεγγάρια –δηλαδή τη Σελήνη· ειδικά στο πρώτο μισό του συνόλου των έργων– όπως και από όνειρα και πολλή θάλασσα. Μέσα από τις υφές που αναδεικνύονται από αυτές τις τέσσερις λέξεις-έννοιες προκύπτει μια ενδιαφέρουσα σειρά ποιητικών κειμένων όπου πρωτοστατεί και ξεχωρίζει η Κύπρος, το νησί της.

Δυο σχοινιά και δυο μαντίλια

Νίκης Σιγάλα

Ο πατέρας του του έδωσε, σαν ήταν ακόμα με κοντά παντελόνια, δύο σχοινιά και δύο μαντίλια.

— Νικόλα πάρε αυτά, του είπε, και τράβα. Η ζωή θέλει τόλμη, αγώνα... δουλειά... θέληση για ζωή, μα πάνω από όλα εξυπνάδα.

Τα πήρε στα χέρια του, που σχεδόν έτρεμαν, και με μάτια που με το ζόρι συγκρατούσαν τα δάκριά του τα κοίταξε.

— Ξέρεις τι να τα κάνεις, ε;

Του είπε ο πατέρας του.

Προσπάθησε να φανεί γενναίος να μην πει με το πρώτο όχι και ψέλλισε:

Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου

Με ένα ακόμα εξαιρετικό έργο του Γιάννη Κεντρωτά καταπιάνεται σκηνοθετικά ο Μιχάλης Κοιλάκος με την ιδιαίτερη κωμωδία Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου.

Πρόκειται για μια παρανοϊκή κωμωδία καταστάσεων με σατιρική διάθεση που εμένα προσωπικά μου θύμισε έντονα το Life of Brian των Mondy Python διαθέτοντας μια παρόμοια λογική με την ταινία, σάτιρα σε ό,τι έχει σχέση με το κράτος, τους ανθρώπους για το πώς αντιλαμβάνονται την εξουσία και οι αντιδράσεις αγανακτισμού τους προς όλες τις κατευθύνσεις, λογικές και μη.

Με τα γόνατα χορεύουν

Αργά το απόγευμα, κοντά στο πρώτο σκοτάδι. Εκεί έδωσαν το ραντεβού τους ο Γιάννης Μαθές και ο Μάνος Σαγκρής. Στον δρόμο που ενώνει τα ηλεκτρικά καλώδια της Αθήνας με κάτι χωριά που έχουν ακόμα ησυχία και μυρωδιά ελληνική. Εκεί στη μέση, κάτσανε να πουν ιστορίες μέχρι να λυγίσουν τα γόνατά τους. Ιστορίες για αδύναμους και άλλες για χορευτές, και να βγάλουν τη νύχτα μέχρι να ξημερώσει. Αυτό είναι το σημείωμά τους και αυτό το σημείωμα είναι και ο δίσκος.

Το Με τα γόνατα χορεύουν κυκλοφορεί από την Panik Oxygen και έρχεται μετά από τη διάκρισή τους στις ακροάσεις «Ανοιχτές γέφυρες» του Μεγάρου Μουσικής και της ΕΔΕΜ. 13 καινούργια τραγούδια, γραμμένα για όσα επιστρέφουν από το σκοτάδι στο φως, για να μας λυγίσουν και να σηκωθούμε, για εκείνα τα παράξενα χρώματα που με την επιμονή τους κάνουν το φεγγάρι μας γεμάτο.

Ψάχνοντας ανθρώπους

Είχε γράψει και η ίδια για το βιβλίο της δύο μήνες πριν όμως τίποτα δεν μπορεί τελικά να σε προϊδεάσει για ένα λογοτεχνικό πόνημα όσο η ίδια η εμπειρία της ανάγνωσης. Τώρα, λοιπόν, που έχω διαβάσει το Ψάχνοντας ανθρώπους της Μαρίας Σταυροπούλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, ε, τώρα, καταλαβαίνω πλήρως τα λόγια της και τώρα έχω δει όλες τις «συνιστώσες» που βρίσκονται εκεί.

Μετά το παραΝοϊκός δολοφόνος λέξεων εκδόθηκε εκ νέου η νουβέλα Ψάχνοντας ανθρώπους η οποία αποτελείται από τριάντα έξι εικόνες ενός ήρωα που τον συναντάμε κλεισμένο εντός (της οικίας του) αλλά και εντός εαυτού και ο οποίος αναζητά απαντήσεις στα θέματά του: υπαρξιακά, ψυχολογικά κ.ο.κ. καθώς επιδιώκει ή προετοιμάζεται για την έξοδό του, την επάνοδο. Ένας άνθρωπος κλεισμένος στο κουκούλι του που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, να τελειώσει ή να ξορκίσει τους φόβους του και να ξαναγεννηθεί εκ νέου, καινός κι απαλλαγμένος. Ομοιάζει με κατάδυση εκείνου που αναζητά τη λύτρωση, άρα μια κατάβαση ως την άβυσσο (της ψυχής) με το αιώνιο ερώτημα να πλανάται ως τη μόνη εκκρεμότητα: θα τα καταφέρει;

Η έσω εικόνα μας είναι αυτή που μετράει.

Πολλές είναι οι πτυχές και τα ζητήματα που θίγονται με τις σύντομες εικόνες, δηλαδή τις σκηνές του, να δίνουν παλμό στο βιβλίο, ρυθμό και γρήγορη εξέλιξη. Η αίσθηση ενδυναμώνεται και μέσω των μικρών, σύντομων φράσεων που δομούν τα κείμενα.

Ταλέντο μου η πίστη μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω.

Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωσή μου για σένα..

Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου.

Micro μ Festival

Μια εκδήλωση που διανύει την 16η χρονιά της και γίνεται σταθμός αφού κάθε χρόνο γίνεται καλύτερη, έτσι και φέτος, το Micro μ Festival έρχεται για πέντε μέρες, σε εννέα πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού ταυτόχρονα, για μα φέρει κοντά δημιουργούς και κοινό προσφέροντας εξαιρετικές ταινίες μικρού μήκους, ελληνικές και ξένες, που έχουν ήδη ξεχωρίσει και διαγωνίζονται σε κάτι σαν the best of the best ώστε να επιλέγουν οι καλύτερες.

Μέδουσα

Θα σας πω να κοιτάξετε μέσα μου, και θα δείτε. Κοίταξε, Μέδουσα, κορίτσι και Γοργόνα. Εσύ. Εγώ.

Η Μέδουσα είναι μια μορφή που επανέρχεται στα σκηνικά της παγκόσμιας μυθολογίας, ως άγγελος, δραματική μορφή, ή και τιμωρός. Η γνωστή ιστορία που αγαπήθηκε τόσο ανά τους αιώνες, με την τερατώδη φιγούρα να πρωτοστατεί ως σύμβολο της πληγωμένης θηλυκής αρχής, ως λάβαρο της γυναίκας που πλήττεται απλά και μόνο επειδή είναι γυναίκα.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη για το Η καρδιά της γινόταν ποτάμι

H καρδιά της γινόταν ποτάμι. Eίναι γυναίκα. Είναι γυναίκα που δημιουργεί. Είναι γυναίκα σε έναν σκληρό κόσμο γεμάτο αγριότητα για τη γυναίκα. Είναι ακριβώς ο στίχος που επέλεξα για να γίνει ο τίτλος του νέου μου βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Αυτή η νύχτα μένει

Αυτή η νύχτα μένει, στο Δημοτικό Θέατρο Ολυμπία. Η μεγάλη μουσικοθεατρική παραγωγή του ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, από το βιβλίο του συγγραφέα Θάνου Αλεξανδρή.

Ο Παναγιώτης Πετράκης ως κεντρικός άξονας στον ρόλο του Ήρωα με μια πληθώρα ηθοποιών, μουσικών και χορευτών μάς γυρίζουν πίσω στις δεκαετίες του '80 και του '90 όπου τα μπουζούκια και η λάμψη τους ήταν στο φόρτε τους.