Τον περασμένο Ιανουάριο, όταν έγινε γνωστό ότι ο 84χρονος τραγουδοποιός Tucker Zimmerman και η επί 55 χρόνια σύζυγός του Marie-Claire Lambert έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά στο σπίτι τους στο Βέλγιο, οι πιο έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις προήλθαν από μια απρόσμενα αφοσιωμένη ομάδα νεαρών θαυμαστών που ο Zimmerman είχε αποκτήσει μόλις τα τελευταία χρόνια.
Το 2022, μέλη του indie folk συγκροτήματος Big Thief ανακάλυψαν την σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαντλημένη δισκογραφία του, αφοσιώθηκαν στη μουσική του και κατάφεραν να τον εντοπίσουν, προσκαλώντας τον να εμφανιστεί μαζί τους σε συναυλίες στο Λονδίνο και την Κοπεγχάγη. Αναγνωρίζοντας στο έργο της Adrianne Lenker μια συγγενική δημιουργική ευαισθησία, ο Zimmerman αποδέχθηκε την πρόταση, και ακολούθησε μια σπάνια διαγενεακή folk συνάντηση.
Ο Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ (Jean-Louis-Théodore Gericault) γεννήθηκε το 1791 στη Ρουέν. Η εύπορη οικογένεια του μετακόμισε στο Παρίσι και ο νεαρός Ζερικώ φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Λύκειο. Αρχίζει το 1808 να φοιτά στο ατελιέ του Carle Vernet, ζωγράφου ειδικευμένου σε σκηνές μάχης, κυνηγιού και ιπποδρομιών. Δύο χρόνια μετά έγινε μαθητής του επιτυχημένου ζωγράφου της εποχής Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν. Παράλληλα, περνούσε πολλές ώρες μελέτης στο Λούβρο και σχεδίασε αντιγραφικά χωρίς να πειθαρχεί στους κλασικιστικούς κανόνες. Εκθέτοντας το 1812 στο Σαλόν το έργο Αξιωματικός έφιππος της αυτοκρατορικής φρουράς εφορμά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και τον θαυμασμό του μετρ Ζαν-Λουί Νταβίντ.
Είναι πάντα δύσκολο να μιλάς για κάτι δικό σου, για κάτι που έχεις φτιάξει, όχι μόνο επειδή θα έπρεπε το ίδιο το έργο να αρκεί και να μην υπάρχει ανάγκη περαιτέρω εξηγήσεων, αλλά κυρίως επειδή η ομιλία στο πρώτο πρόσωπο κρύβει συχνά κινδύνους, μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, ακόμα και σε κατηγορίες. Ο κίνδυνος της αυτοπροβολής, της απόλυτης έκθεσης, η κατηγορία της αυταρέσκειας, και αν κάποιος ξεχαστεί ή δεν προσέξει και περιπλανηθεί μακριά από το όριο, ακόμα και η ύβρις δεν απέχει πολύ.
Προφανώς και πρέπει να είμαστε περήφανοι για όσα κάνουμε και να εκτιμάμε τα έργα μας, να παραμένουμε ευαίσθητοι απέναντι σε κάθε τι που παράγουμε κι έρχεται από την ψυχή, αλλά πάντα αυστηρά και μετρημένα.
Μετά τα Αντίπαλοι στην αγάπη και Χωρίς δίχτυ ασφαλείας, που είχα διαβάσει χρόνια πριν, έφτασε στα χέρια μου και αυτό το μυθιστόρημα της Πένυς Παπαδάκη, που κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική σε νέα, αναθεωρημένη έκδοση.
Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας βασίζεται σε αληθινή ιστορία –σύμφωνα με το εξώφυλλο– αλλά έτσι κι αλλιώς βασίζεται σε όλη τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας αφού η ιστορία της οικογένειας της κεντρικής ηρωίδας του ξεκινά από τη Μικρασιατική καταστροφή και η ζωής της ίδιας της Κατίνας φτάνει ως τις αρχές του 21ου αιώνα – ενδεχομένως και πιο πέρα.
Η λογοτεχνική γραφή της Νανάς Ησαΐα αναπτύσσεται ως μια επίμονη συνομιλία με τα όρια της ύπαρξης, με τις απώλειες, τη μνήμη, τον έρωτα και τη μοναξιά. Μέσα από την ποίησή της αναδύεται μια δημιουργός που, παρά τη διάψευση και τη φθορά που σημαδεύουν τον κόσμο της, εξακολουθεί να αναζητά μια χαραμάδα φωτός, μια δυνατότητα αναγέννησης.
Η ποιητική της φωνή δεν επιδιώκει να εξωραΐσει την πραγματικότητα, ούτε να αποκρύψει τις ρωγμές της ανθρώπινης εμπειρίας. Αντίθετα, στρέφεται προς αυτές με τόλμη και ειλικρίνεια, επιχειρώντας να τις μετατρέψει σε υλικό ποιητικής δημιουργίας.
Οι πολύ γνωστές για τις μεγάλες παραγωγές θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη παρουσιάζουν ακόμα μία μεγάλη παραγωγή με εκλεκτούς ηθοποιούς επί σκηνής που θα ταξιδεύσει ανά την Ελλάδα το 2026 και που παρακολούθησα στο θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, μετά από τις προσκλήσεις που μου διέθεσε η υπεύθυνη επικοινωνίας Μαρκέλλα Καζαμία – παρούσα σε πολλές και εξαιρετικές παραστάσεις με ευγένεια και προθυμία να διευκολύνει κάθε φορά που της ζητώ πρόσκληση.
Ένα από τα τελευταία έργα του μεγάλου μας συγγραφέα Μποστ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, παρακολούθησα στο σινεμά Alex στο Πόρτο Ράφτη μετά την πρόσκληση που μου διέθεσε η υπεύθυνη επικοινωνίας Ελένη Λιλή και την ευχαριστώ πολύ για αυτό.