Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Πλησιάζω στο κέντρο μου - Στην οικογένειά μου το κλίμα ήταν πάντα

Είσαι εκεί, σ' αγγίζω, στα μάτια βαθιά σε κοιτάω - φίλοπολεμικό.

Χαρακώματα. Δεν λες τίποτα - άμυνα κι επίθεση. Αγαπημένο παιχνίδι η κόντρα

Είσαι τόσο όμορφη, γαλήνια και γλυκιά - κι εγώ νικούσα σχεδόν πάντα

Θέλω να σε γδύσω και να κάνουμε - πείσμα κι ευστροφία με φιλομάθεια

Παθιασμένα έρωτα όπως τότε - ήταν το οπλικό μου σύστημα.

Σιωπή, βαθιά σιωπή, σιγή - Βέβαια στα παιδικά μου χρόνια έφαγα πολύ ξύλο

Καμία υπόνοια, - από δασκάλους, γονείς και πολλά μπουνίδια επίσης με φίλους.

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα, στο θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα με τους Μιχάλη Αναγνώστου, Μανούσο Γεωργόπουλο, Πλάτωνα Γιώργο Περλέρο.

Μετά το ΓΚΙΑΚ δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον Κωνσταντίνο Ντέλλα. Ήμουν σίγουρη ότι πηγαίνοντας σε αυτή την παράσταση θα μείνω για ακόμα μία φορά εκστασιασμένη και αυτό έγινε.

Θρύλοι και παραδόσεις, ήθη και έθιμα, ξόρκια και γητειές από τις Θεσσαλές μάγισσες οι οποίες κυριολεκτικά μας μάγεψαν.

Έφυγες με το Πατρίς

Έφυγες με το Πατρίς, στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, σε σκηνοθεσία, κείμενο και εικαστική επιμέλεια χώρου από τη Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου.

Μία παράσταση βασισμένη στο βιβλίο Αυστραλία: Δέκα ιστορίες του Κώστα Κατσάπη.

Παίζουν, σε πρώτο πρόσωπο, ζωντανεύοντας τις αληθινές ιστορίες –τις εφτά από αυτές– οι Γιάννης Ντάσιος, Λίλη Τέγου, Γιάννης Τσιώμου.

Χρυσούλα Διπλάρη: Όταν η μαγεία βρίσκει φωνή!

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν ιστορίες και υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μέσα στις ιστορίες – τις περπατούν, τις μαζεύουν από τον δρόμο, τις ακούνε να ψιθυρίζουν στα πιο ασήμαντα στιγμιότυπα της ημέρας. Η Χρυσούλα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στη δεύτερη κατηγορία. Η φωνή της δεν γεννήθηκε από φιλοδοξία ή τεχνική ανάγκη· γεννήθηκε από μια ρωγμή. Από εκείνο το σκοτάδι που, αντί να καταπιεί, άνοιξε δρόμο.

Η γραφή για τη Χρυσούλα δεν είναι επάγγελμα, ούτε απλώς τέχνη. Είναι σωσίβιο, τελετουργία, πράξη αντίστασης απέναντι σε έναν κόσμο που βιάζεται να ξεχάσει τη μαγεία του. Στις λέξεις της το θαυμαστό συνυπάρχει με το καθημερινό χωρίς εξηγήσεις. Ένας γάτος, μια χρυσόμυγα, ένας άστεγος στο τρένο, μια κούκλα που κουβαλά μνήμη. Όλα έχουν ψυχή, όλα έχουν ιστορία, όλα δικαιούνται να ειπωθούν. Ο μαγικός ρεαλισμός της δεν είναι αισθητική επιλογή· είναι κοσμοθεωρία.

Αυτή η συνέντευξη δεν είναι απλώς μια καταγραφή σκέψεων. Είναι ένα άνοιγμα καρδιάς. Μια περιπλάνηση στον τρόπο που γεννιούνται οι ιστορίες, που ωριμάζουν, που αντιστέκονται, που επιμένουν. Είναι μια υπενθύμιση ότι η φαντασία δεν είναι πολυτέλεια – είναι τρόπος επιβίωσης.

Ανυπότακτη Δευτέρα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ανυπότακτα μυαλά

σε λειτουργία πτήσης.

Κομπάρσοι στο θέατρο της Δευτέρας.

Επίσημη γιορτή τσαγκαραίων.

Πωλούνται όνειρα ζωής

κάθε Δευτέρα

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης για Το αντίδωρον

Το αντίδωρον δεν γράφτηκε ως σχέδιο, ούτε ως στόχος. Γράφτηκε αποσπασματικά, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, μέσα σε στιγμές όπου η ανάγκη για λόγο προέκυπτε σχεδόν ακούσια. Κάποια ποιήματα γεννήθηκαν από προσωπικές απώλειες, άλλα από την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω μου μετακινείται διαρκώς προς μια κατεύθυνση πιο σκληρή, πιο βίαιη, πιο αδιάφορη.

Δεν υπήρχε εξαρχής η πρόθεση μιας συλλογής· υπήρχε μόνο η επιμονή να καταγράφεται ό,τι δεν ήθελε να σωπάσει. Σταδιακά, καθώς τα ποιήματα άρχισαν να συνομιλούν μεταξύ τους, διαμορφώθηκε ένας άξονας: η απώλεια της πνευματικότητας – όχι με τη στενή, θρησκευτική έννοια, αλλά ως βαθιά ανθρώπινη στάση. Η αίσθηση ότι, ως είδος, απομακρυνόμαστε από την ευθύνη, από τη μνήμη, από την ικανότητα να στεκόμαστε απέναντι σε όσα συμβαίνουν χωρίς να «νίπτουμε τας χείρας» μας. Αυτή η απομάκρυνση διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή, άλλοτε υπόγεια και άλλοτε μετωπικά.

Κάτι μικρό κι ασήμαντο

Όταν μια αναγνώστρια και διαδικτυακή φίλη μού ζήτησε να διαβάσω και να παρουσιάσω το βιβλίο Κάτι μικρό και ασήμαντο δέχτηκα την πρότασή της με χαρά. Επικοινώνησα με τις εκδόσεις και, λίγες μέρες μετά, ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο. Κάτι μικρό κι ασήμαντο, έγραφε η συγγραφέας του και με παρότρυνε να το ανακαλύψω, κρυμμένο μέσα στις σελίδες του.

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν

Η εξουσία, η φιλοδοξία και η πτώση των ηθικών αρχών είναι είναι τα χαρακτηριστικά του βιβλίου του Χένρικ Ίψεν· από τα πιο σκοτεινά έργα, κατά τη γνώμη μου, –μα πάντα εξαιρετικά– διότι ο Νορβηγός συγγραφέας γνώριζε πολύ καλά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού του ανθρώπου και με αυτό το χαρακτηριστικό δημιούργησε έργα που κρατάνε την επικαιρότητά τους ανεξάρτητα από την εποχή που παίζονται. Άλλωστε, οι εποχές αλλάζουν όμως οι άνθρωποι μένουν σταθεροί στα πάθη τους, που τους καθορίζουν.

Βάκχαι

Από πολλούς, οι Βάκχες του Ευριπίδη θεωρείται το καλύτερο έργο του σπουδαίου τραγικού ποιητή – μαζί με την Εκάβη. Η σύνθεση του έργου είναι φτιαγμένη με τα χαρακτηριστικά της υψηλής δραματουργίας. Διαφέρει από την ευριπίδεια ατμόσφαιρα των άλλων έργων του και θεωρείται από τις αρτιότερες τραγωδίες που έχουν σωθεί από την αρχαιότητα.

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ

Εσύ κι εγώ κι ο Φεϊντώ, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αλεξίου, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Παίζουν: Γιώργος Φολόκης/Δημήτρης Αλεξίου (διπλή διανομή), Βίκυ Κατσαβριά/Ανδριανή Σαχίνογλου (διπλή διανομή), Θωμάς Μαυρογόνατος/Βασίλης Μουτσίπουκος (διπλή διανομή), Μένιος Βλοχαϊτόπουλος, Κατερίνα Ξαναλάτου, Απόστολος Βαρναβέλιας, Στέλλα Βουχιούνη, Χρυσούλα Καραπιπέρη.