Στο τέλος μιας αρχής

Πρόσφατα διάβασα ένα δυνατό βιβλίο με συνταρακτική πλοκή, ένα από κείνα που σε βάζουν σε σκέψεις για τον κόσμο γύρω σου και ιδιαίτερα, για τη διαφθορά των ηθών και αξιών που διέπουν όσους κρατούν τα κλειδιά της εξουσίας και κάνουν κατάχρησή της. Και μπορεί το βιβλίο να μην δίνει κάποια λύση έναντι του προβλήματος –πώς θα μπορούσε άλλωστε– όμως είναι τέτοιο το περιεχόμενο, η ιστορία και οι πρωταγωνιστές, που σε μεταφέρει αριστοτεχνικά στο κλίμα της υπόθεσης και σε αφήνει ν' αναρωτιέσαι, εύλογα, ποιες ήταν οι πηγές της συγγραφέως κι αν είχε υπόψη της κάποια υπαρκτά πρόσωπα γράφοντάς το.

Η ιστορία-αποκάλυψη, που με συνεπήρε, είναι το δεύτερο λογοτεχνικό έργο της Σοφίας Ντούπη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη και φέρει τον τίτλο Στο τέλος μιας αρχής. Ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα με ανατρεπτικό θέμα, που απ' τις πρώτες κιόλας σελίδες, εξάπτει το ενδιαφέρον, διεγείρει το περί δικαίου αίσθημα και εντείνει το μυστήριο μέχρι την τελευταία λέξη.

Από πού κι ως πού Καθαρά Δευτέρα;

Καταρχάς, υπάρχει και βρόμικη Δευτέρα;

Φυσικά! Όλες οι Δευτέρες είναι βρόμικες, τρισάθλιες, εκνευριστικές και ύπουλες!

Οι μόνες καλές είναι αυτές που κολλάνε σε τριήμερα. Και δυστυχώς μόνο τρεις είναι σιγουράκια.

Την Δευτέρα του Πάσχα και την Δευτέρα των Χριστουγέννων (που μπορεί και να μην είναι καν Δευτέρα) ούτε που τις θυμόμαστε λόγω χανγκόβερ από την προηγούμενη.

Η μόνη χορταστική, παντελονάτη και τίμια Δευτέρα είναι η Καθαρά!

Ξεκάθαρα!

Γυναικός θηλυκότητα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Με λένε γυναίκα και έχω δικαίωμα

στα λάθη, στα πάθη, στα άσχημα

ή στα εύκολα του κόσμου.

Με λένε γυναίκα λόγω φύλου

ας με ανέχεστε αντί να με κλωτσάτε.

Μην με κρίνετε αν μιλώ με τα αστέρια.

Εκείνος που περιμένει

Μαρίας Καρυτινού

Τα χρόνια μπορεί να περνούν αλλά τα βιώματα, οι πόνοι της ψυχής μας, τα όνειρά μας, οι προσδοκίες μας που δεν εκπληρώθηκαν ή που πιθανόν δεν βρήκαν ανταπόκριση, αφήνουν σταγόνες πίκρας πάνω στα χείλη μας. Η ζωή δεν είναι αιώνια. Αιώνια όμως είναι η ψυχή που δεν ξεχνά, δεν λησμονεί, αλλά που πολλές φορές λυπάται, οδύρεται, γιατί αναζητά μια ανάσα, μια πνοή αληθινή, καθάρια, ονειρική, μια γεύση γλυκιά, ένα ξανθό στάχυ μέσα στην αλμύρα της μοναξιά μας. Έτσι έρχεται η στιγμή που κάποιος ανοίγει το παράθυρο της ψυχής του για να συναντήσει λίγο φως, αλλά εκείνο που συναντά είναι η υποκρισία, το ψέμα, το ψέγος… Και αναρωτιέσαι, πώς πέρασαν τα χρόνια με φρούδες ελπίδες, με ζωή χωρίς κατανόηση, χωρίς αύριο. Κι αν υπήρχαν, εσύ δεν τα συνάντησες, δεν σκόνταψες στο διάβα τους… Τα προσωπεία, οι μάσκες λυγίζουν. Η αλήθεια έρχεται πια καθάρια μπροστά σου… και διερωτάσαι πώς έφτασα ως εδώ… Για ποιους πάλεψα; Η νεότητα έχει πια υποχωρήσει. Όλοι πήραν από μένα, όλοι με στράγγιξαν, όλοι διεκδίκησαν, απαίτησαν, άρπαξαν. Και τώρα τι απέμεινε πια...

Τα ξύλα τριζοβολούν μπροστά στο τζάκι, οι φλόγες γλύφουν τις στάχτες που ρίχτηκαν ολόγυρα, κι εγώ κοιτάζω το παρελθόν που έφυγε και το αβέβαιο μέλλον. Πόσο άραγε πλήρης, ολοκληρωμένος, είμαι; Το παρελθόν μακρύ, το μέλλον στενό, αβέβαιο, ρευστό. Τι μου μένει να λάβω; Τι μου μένει ακόμη να δώσω; Θόρυβοι ακούγονται έξω από την πόρτα. Tα σκυλιά ορθώνονται και προσμένουν το χτύπημα. «Θα υπάρξει, άραγε» αναρωτιέμαι, και κοιτάζω ακόμη συλλογισμένος τις φλόγες που αργοσβήνουν πάνω στην καρδιά μου. Αυτή ήταν η ζωή μου, αυτό ήθελα, αυτό πήρα.

Απειλές

Γιώργου Αλεξανδρή

Μας σημαδεύει και μας απειλεί ο χρόνος

μ' έναν αδυσώπητο συγχρονισμό

μακάριας ταχύτητας και δεσποτικής κυριαρχίας,

μα εμείς, με πλήρη επίγνωση της φθοράς και του τέλους,

αντιστεκόμαστε στο αναπόφευκτο με άδηλη υποταγή,

συμπαντικές κουκίδες με συνείδηση και δημιουργία.

Γιάννης Ρίτσος

Ο Γιάννης Ρίτσος υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους πνευματικούς και πολυγραφότατους, που έμεινε στην ιστορία για την τεράστια απήχησή του ενώ ανήκει στη Γενιά του '30. Μέγιστο το έργο του και ιδιαίτερης σημασίας, που κυριαρχεί. Πρωταρχικά, βέβαια, συγκαταλέγεται η ποιότητα του δημοφιλέστερου και σημαντικότερου ποιητή Γιάννη Ρίτσου.

Γεννήθηκε το 1909 στη Μονεμβασιά. Η εξέχουσα προσωπικότητά του ακτινοβολούσε φήμη και θαυμασμό.

Τα παιδικά του χρόνια, η ζωή του ήταν με πολλές ανέμελες στιγμές δίπλα στη φύση την οποία χαιρόταν.

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

Ο Γκαίτε υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς για τη χώρα του αλλά και για όλον τον κόσμο. Γεννήθηκε το 1749 στην Φρανκφούρτη και έγραψε αρκετά έργα, τα πιο πολλά με μεγάλη επιτυχία. Κάποια από αυτά: Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, Έγκμοντ, Μαθητευόμενος μάγος κ.α Έργο ζωής του όμως θεωρείται από τον ίδιο αλλά και απ' όλο τον κόσμο ο Φάουστ, τον οποίο έγραψε σε δύο μέρη και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θεατρικά κείμενα τόσο σε έκταση όσο και σε υψηλή δραματουργία. Το έργο αυτό το έγραφε για αρκετές δεκαετίες και αποτελεί σημείο αναφοράς για το θέατρο και την τέχνη. Η έκτασή του ξεπερνάει τον σαιξπηρικό Άμλετ και όλα τα έργα που γράφτηκαν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με μοναδική εξαίρεση το αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν Αυτοκράτορας και Γαλιλαίος, που αγγίζει τις 24 ώρες!

Αμερικάνικος βούβαλος

Αμερικάνικος βούβαλος, στο θέατρο Σημείο, του David Mamet, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, με τους Γιώργο Νινιό, Αντώνη Κρόμπα, Σταύρο Τσουμάνη.

Τρεις φίλοι σε ένα παλαιοπωλείο, παγιδευμένοι στην υποτιθέμενη επιτυχία. Παίζουν χαρτιά μπας και κερδίσουν· μάταιος κόπος όμως, υπάρχουν άλλοι πιο επιτήδειοι από αυτούς που τους κλέβουν μέσα στα μάτια τους.

Evelyn Evelyn

Evelyn Evelyn, στο θέατρο 104, από το μουσικό άλμπουμ των Αμάντα Πάλμερ και Τζέισον Γουέμπλεϊ, σε σκηνοθεσία και σκηνική επιμέλεια Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, μετάφραση και θεατρική διασκευή από τη Τζούλι Τσόλκα. Παίζουν: Ειρήνη Αγγελοπούλου, Φιλίππα Κουτούπα, Ραφαέλ Αριστοτέλους, Τζούλι Τσόλκα.

Για πρώτη φορά ανεβαίνει στην Ελλάδα, σε θεατρική παράσταση, το μιούζικαλ με θέμα τις σιαμαίες Evelyn Evelyn και 23 ακόμη χαρακτήρες οι οποίοι ενσαρκώνονται με μεγάλη μαεστρία από αυτά τα πολύ ταλαντούχα, νέα παιδιά.

Ειρήνη Τριανταφυλλίδη: Μουσικές διαδρομές χωρίς σύνορα και λίγο… Ταμπουίνο!

Ή, αλλιώς, η κέλτικη ψυχή συναντά το ελληνικό τοπίο, με το λαούτο ως πυξίδα

Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη ανήκει σε εκείνους τους δημιουργούς που δεν χωρούν εύκολα σε ταμπέλες. Μουσικός, συνθέτρια, ερμηνεύτρια, ενορχηστρώτρια και συγγραφέας, κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στις νότες και τις λέξεις, ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη προσωπική έκφραση. Με όχημα το λαούτο και με ανοιχτή ματιά στον κόσμο της κέλτικης μουσικής, δημιουργεί ήχους που μοιάζουν περισσότερο με αφηγήσεις παρά με απλές μελωδίες. Είτε μέσα από τις Noriana, το Lafina Trio, είτε μέσα από τη γραφή της, η Ειρήνη δεν αναπαράγει την παράδοση, αλλά τη συνομιλεί, τη μεταμορφώνει και τη φέρνει στο παρόν με ειλικρίνεια, ευαισθησία και τόλμη.

Αυτή η συζήτηση είναι μια μικρή στάση στη διαδρομή της: μια κουβέντα για μουσική, για ιστορίες και για το πώς βρίσκει τη δική της φωνή χωρίς να χάνει τις ρίζες της.

Ειρήνη, αν έπρεπε να περιγράψεις τη μουσική σου σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει ποτέ, τι θα του έλεγες;

Ειρήνη Τριανταφυλλίδη: Μου έχει συμβεί πολλές φορές και δεν είναι εύκολο, γιατί ζούμε σε μια εποχή που φιλτράρουμε 100 χιλιάδες διαφορετικά ακούσματα οπότε είναι μοιραίο κάπως το τελικό προϊόν να αποτελεί ένα «απόσταγμα» απ' όλα. Οπότε θα έλεγα απλά ότι είναι μια μουσική που βασίζεται σε ακουστικό ήχο με φολκ/παραδοσιακά στοιχεία και πολυφωνία.