Η βροχή μέσα της

Μεταξύ φανταστικού και πραγματικότητας βρίσκεται το έργο του Γιάννη Παπάζογλου με τίτλο Η βροχή μέσα της.

Μια παράσταση που φιλοξενείται στον ιδιαίτερο χώρο του Τεχνοχώρου Εργοτάξιον. Ένα θεατρικό στέκι που έχει φτιαχτεί με αγάπη κι αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει με το που θα περάσει την πόρτα του. Γεμάτο ιδιαίτερα στοιχεία που διακοσμούν τον χώρο και με πολύ ευγενικούς ανθρώπους, με αγάπη για αυτό που κάνουν.

Γράμμα στον μπαμπά μου

Επέλεξα να αρχίζω την παρουσίασή μου λίγο διαφορετικά από ό,τι συνήθως, ορμώμενη από την τελευταία φράση του κειμένου που φιλοξενείται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Να είστε περήφανοι για τους γονείς σας.

Διαβάζοντάς τη, χάρηκα ιδιαίτερα γιατί πραγματικά είμαι περήφανη για τους γονείς μου και θα ήθελα αργότερα και τα παιδιά μου να είναι περήφανα για εμένα. Δεν θα μιλήσω για την κατηγορία εκείνη όπου οι γονείς στάθηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, γιατί η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Θα μείνω σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι πασχίζουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με σεβασμό, με ενσυναίσθηση και με αγάπη, σε εκείνους τους γονείς που θα αποτελέσουν με τις πράξεις τους παράδειγμα προς μίμηση, σε εκείνους τους γονείς που στηρίζουν τα όνειρα, τις απόψεις και την ιδιοσυγκρασία των παιδιών τους, σε εκείνους τους γονείς που αγωνίζονται με σθένος για έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά γενικότερα και φυσικά σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι, δημιουργούν παιδιά χαρούμενα και ισορροπημένα, παιδιά με εφόδια, παιδιά με ελπίδα, παιδιά άξια και ικανά.

Άντα Χριστίδου: Σωπαίνουμε για να ανήκουμε!

Η Άντα Χριστίδου μιλάει για την Καμία, το κόστος της προσαρμογής και το θέατρο που δεν χαϊδεύει.

Με την Άντα Χριστίδου γνωριζόμαστε –και είμαστε φίλοι– πολλά χρόνια. Είχα δε την τιμή, να την έχω στο πάνελ της παρουσίασης των δύο τελευταίων μου βιβλίων Rock Around… Women! και Rock Around… Troubadours!. Με μεγάλη μου, λοιπόν, χαρά, δέχτηκα την πρόσκλησή της για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της θεατρικής της παράστασης Η Καμία, στο θέατρο Αλκμήνη και ιδού τα… αποτελέσματα.

Η Καμία είναι μια θεατρική εμπειρία που ξεκινά ως μονόλογος και εξελίσσεται σε προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας. Δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά ανοίγει έναν χώρο εσωτερικής παρατήρησης, όπου η σκηνή λειτουργεί ως καθρέφτης και ο θεατής καλείται να δει τον εαυτό του. Μέσα από τον λόγο μιας γυναίκας χωρίς όνομα, η παράσταση αγγίζει ζητήματα ταυτότητας, φόβου, ενοχής και αποδοχής, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα: «Ποιος είμαι;». Η Καμία δεν υπόσχεται εύκολες απαντήσεις, προτείνει όμως μια εμπειρία ουσιαστικής συνάντησης με τον εαυτό, εκεί όπου το θέατρο παύει να είναι απλώς θέαμα και γίνεται συμμετοχή.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΤΟΞΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΕΝΑΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Ο παφλασμός των κυμάτων γαργαλούσε τα βότσαλα, τα σώματα κροτάλιζαν χαριτωμένα, η φλυαρία σου για τ' αστρικό πανδαιμόνιο ηχούσε σαν το μουρμουρητό τ' ανέμου, σου σφράγισα τα χείλη απαλά και η μελωδική σιγαλιά της καλοκαιρινής νύχτας μας έγδυσε αστραπιαία, σ' έγλυφα και την ίδια στιγμή έχυνα στα στήθια σου, σαν να ήταν το πέος μου το στόμα της εγκεφαλικής μου υπερδιέγερσης και τα χείλη με την στοματική κοιλότητα το διψασμένο κρησφύγετο της ανεκπλήρωτης επιθυμίας. Το σπέρμα μου ένωσε τα στήθια σου με τους μηρούς μου σχηματίζοντας της αθάνατη σπηλιά της ηδονής. Το μπεντένι είχε ανάψει τόσο ώστε χύθηκε στην δροσερή και ευπροσήγορη θάλασσα να λύσει τους αρμούς από την υπερένταση και να αφεθεί στη γαλήνη στης φεγγαρόλουστης δεσποσύνης. Το φεγγάρι είχε γίνει το σώμα σου, τα μάτια σου άστραφταν από την αδημονία, ζητούσες τον αναβρασμό μου μέσα σου, αυτό το απίστευτο στραβό γελάκι σου με τα αιώνια σεξουαλικά υπονοούμενα να με καρφώνει όλο αδηφαγία, σου είχα κάνει ένα κλικ, άγνωστο σε σένα ως τότε, ντυθήκαμε αστραπιαία, καβαλικέψαμε τη βέσπα και σε χρόνο dt καβαλικεμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, γαμούσε ο ένας τον άλλο, ώσπου αποφάσισες να πετάξεις την αρματωσιά του αγοροκόριτσου, ν' αφεθείς στη γυναίκα σου ώστε να εκδηλωθεί και να συγκεντρωθείς στην συνουσία μας, παραδομένη στην φυσική έκσταση του πούτσου μου.

Μπορεί και να λαθέψαμε

Γιώργου Αλεξανδρή

Μπορεί και να λαθέψαμε, εμείς οι θνητοί,

όταν σε στιγμές αυτογνωσίας και ειλικρίνειας,

με περίσσευμα πνεύματος και ψυχής

αποφασίσαμε ν' αναγνωρίσουμε στους θεούς

την αξιοσύνη και το διαφέντεμα της ζωής

και κρατήσαμε για μας,

την αξιοπρέπεια και τη γενναιοψυχία

Εντός περιθωρίου

Εντός περιθωρίου, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη, με τους Μαριλένα Μακρή και Δημήτρη Μπικηρόπουλο.

Ένα έργο που για πρώτη φορά ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή μιλώντας με πολύ έξυπνο και τρυφερό τρόπο για την τρίτη ηλικία.

Δύο ηλικιωμένοι συναντιούνται σε ένα γηροκομείο, κάνουν παρέα, ανταλλάσσουν απόψεις χαρίζοντας ελπίδα ο ένας στον άλλο και λόγο ύπαρξης.

Το δάκρυ του κλόουν

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Πάμε στο τσίρκο με τους κλόουν;

Μια χαρά θα σκορπιστεί.

Θλίψη θα κρύψουν, να γελάμε

τα βάσανα μας να ξεχνάμε.

Χρήμα ποτέ δεν θα κερδίσουν

έχουν ψυχή εωθινή.

Από πού κι ως πού Ελληνικό, Τράχωνες, Τζιτζιφιές, Σούρμενα, Μοσχάτο, Γλυφάδα;

Σήμερα είναι μια καλή μέρα να ασχοληθούμε με τα νότια προάστια της Αθήνας.

Έχουμε και λέμε…

Από πού κι ως πού Ελληνικό;

Από την αρχαιότητα τα πλοία που έρχονταν από χώρες που είχαν επιδημίες λοιμωδών ασθενειών κατευθύνονταν σε ένα λιμανάκι πάνω από την Γλυφάδα, όπου έμπαιναν σε καραντίνα. Η περιοχή δυστυχώς λειτουργούσε ως λοιμοκαθαρτήριο και με αυτό το όνομα πορεύτηκε ανά τους αιώνες.

Με το αρρωστιάρικον όνομα: Λοιμικόν!

Στον Μεσαίωνα είχε την μεγάλη ευκαιρία (που δυστυχώς έχασε) να μετονομαστεί στο τέρμα μυστηριώδες Πουργκατόριο, ή στο άκρως λογοτεχνικό Καθαρτήριο ή ακόμα και στο φουλ πιασάρικο και ολ τάιμ κλάσικ Καραντίνα.

Κωμωδία

Η κωμωδία δεν συνοψίζεται μόνο στο να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι να κάνει τον κόσμο να γελά. Είναι και αυτό αλλά οικοδομείται το αστείο μέσα από πολλές καταστάσεις, στις πιο ώριμες κωμωδίες, ενώ υπάρχουν βέβαια και αυτές που βασίζονται κυρίως σε πόρτες που ανοιγοκλείνουν και σε λεκτικά αστεία, προεξοφλώντας πολλές φορές το φινάλε του έργου.

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης και Το αντίδωρον

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Οδυσσέας Ρεκούμης: «Το αντίδωρον» γεννήθηκε από μια επίμονη αίσθηση απώλειας – προσωπικής αλλά και συλλογικής. Ένιωθα πως κάποια βιώματα, εικόνες και ιστορικά θραύσματα ζητούσαν έναν χώρο μεταμόρφωσης. Η γραφή λειτούργησε σαν μια πράξη επιστροφής: όχι για να αποκαταστήσει, αλλά για να φωτίσει αυτό που μένει όταν κάτι έχει ήδη χαθεί.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;