Η μύτη

Η παράσταση Η μύτη του Νικολάι Γκόγκολ στο θέατρο Lib'ro, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου η κοινωνική θέση, η εικόνα και η ανάγκη για αναγνώριση απειλούν να ακυρώσουν την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα.

Η μύτη του Κοβαλιόφ εγκαταλείπει το πρόσωπό του και αποκτά αυτόνομη υπόσταση κάνοντας τον ιδιοκτήτη της να βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια της κοινωνικής του αξιοπρέπειας.

Η Σίντια Μάρκες πριν το Καϊπιρόσκα!

Ως φανατικός αναγνώστης των κλασικών, τόσο της βραζιλιάνικης όσο και της ξένης λογοτεχνίας, πάντοτε απολάμβανα και θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο οι κλασικοί συγγραφείς, μέσα από την αφήγησή τους, περιέγραφαν με τόση γοητεία τους χαρακτήρες, τους τόπους, τη μόδα, τον τρόπο ομιλίας των ανθρώπων, τους δρόμους και τα σοκάκια των πόλεων όπου ζούσαν. Όταν η επιθυμία να γίνω συγγραφέας άρχισε να γίνεται μέσα μου επιτακτική και ακατανίκητη, η πρώτη μου φιλοδοξία ήταν να προσπαθήσω να γράψω μυθιστορήματα που θα γοήτευαν και θα ευχαριστούσαν τους αναγνώστες μου με τον ίδιο τρόπο που γοήτευαν κι εμένα εκείνοι οι σπουδαίοι συγγραφείς.

Συνομιλητής

Γιώργου Αλεξανδρή

Αν και οι καιροί των προβληματισμών και της ευθύνης

αποτιμώνται με τη συνέπεια λόγων και έργων,

με δόκιμη συναίνεση και κριτική αποδοχή,

ανέστιοι μέντορες, αμνήμονες ταγοί κι επίδοξοι προφήτες,

της πλάνης πρεσβευτές και της χειραγώγησης λειτουργοί,

Καλύτερα να σου βγει το μάτι

Το Καλύτερα να σου βγει το μάτι είναι το νέο έργο της Χριστίνας Μπαρίτα, που έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία, και η ομάδα loopes, που αποτελείται από τους Κέλυ Βεκρή, Νόνη Ζαννή, Αντώνη Καραστεργίο, καλείται πάνω στην σκηνή του θεάτρου Μαυρομιχάλη να αποδώσει την ιδέα της Μπαρίτα που ξεχώρισε τον Ιούνιο του 2026 στο 2ο Φεστιβάλ νέων δημιουργών.

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης, στο θέατρο ΦΙΛΙΠ, σε σκηνοθεσία Χρήστου Τριπόδη και Φωτεινής Μπαξεβάνη. Το κείμενο είναι του Άκη Δήμου.

Παίζουν: Αργύρης Αγγέλου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Αγγελική Λάμπρη, Γιολάντα Καλογεροπούλου, Χρήστος Τριπόδης, Σόλων Τσούνης.

Η Ιοκάστη έχει χαρά μεγάλη. Επιστρέφει από την Αγγλία ο άσωτος υιός. Σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό προκειμένου να τον υποδεχθεί, καλεί κόσμο θέλοντας να γιορτάσει αυτό το χαρμόσυνο γεγονός.

Η Κατερίνα Χειλαδάκη και η φωτογραφία

Ίσως χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τι σημαίνουν σήμερα η εικόνα, η μνήμη και η εμπειρία. Γιατί μια εικόνα μπορεί να θυμίζει, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ ως εμπειρία· μπορεί να γεννά συναίσθημα, χωρίς να αποτελεί ίχνος ενός πραγματικού γεγονότος. Μπορεί, λοιπόν, η φωτογραφία σήμερα να «θυμάται» ακόμη ή μήπως απλώς μας βοηθά να κατασκευάζουμε εικόνες για όσα θυμόμαστε, φανταζόμαστε ή για όσα θα θέλαμε να έχουμε ζήσει;

Η Κατερίνα Χειλαδάκη είναι επαγγελματίας φωτογράφος, με έδρα της την Αθήνα και με πάρα πολλά χρόνια εμπειρίας στον χώρο, καθώς έχει στην παρακαταθήκη της πολλές συνεργασίες τόσο με visual artists, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, φωτορεπόρτερ, φωτογράφους όσο και με brands. Οι δουλειές της, καλύπτοντας πολύ συχνά και ανάγκες προώθησης-διαφήμισης, έχουν υπάρξει και εκτεθεί σε ποικίλους χώρους, με έννοια ευρεία ή στενή, όπως σε μουσεία, γκαλερί, θέατρα, σινεμά, καταλόγους, λευκώματα, βιβλία κ.ά. Πιο ειδικά, μία από τις εξαιρετικά εξελιγμένες δεξιότητές της, σε περιβάλλον Mac και με βασικό εργαλείο το Adobe Photoshop, στις πιο ενημερωμένες πάντα εκδοχές τους, είναι το editing.

Ελένη Τζαγκαράκη: Μια ζωή ανάμεσα στο τραγούδι, το θέατρο και τις ιστορίες των ανθρώπων

Από τον Λίνο Κόκοτο και τον Μάνο Κατράκη μέχρι τον Αρχάγγελο Ξυλούρη, μια εξομολόγηση για την τέχνη που δεν υπόσχεται ασφάλεια, αλλά σου χαρίζει τα πάντα.

Η Ελένη Τζαγκαράκη, γεννημένη καλλιτεχνικά στη δεκαετία του '80, τότε που το ελληνικό τραγούδι είχε ακόμα βάρος και όραμα, τότε που η μεταπολίτευση ήταν υπόσχεση για έναν καλύτερο κόσμο, έμαθε από νωρίς πως η ποίηση και η μουσική γράφεται από «ανθρώπους άλλου μεγέθους». Από σπουδάστρια στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη βρέθηκε να ερμηνεύει Λίνο Κόκοτο και Δημήτρη Λέκκα, να μοιράζεται το μικρόφωνο στο ιστορικό Μπλόκο με τον Αλέξη Μιχελουδάκη και την αφήγηση του Μάνου Κατράκη, να κερδίζει βραβεία ερμηνείας στην Ιθάκη και στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάστηκε με τους δωρικούς: Χαλκιά, Παππά, Δημητράτο, Χατζή, Ξυλούρη. Έζησε το θέατρο, την τηλεόραση, το τραγούδι όχι σαν τρεις διαφορετικούς δρόμους, αλλά σαν έναν.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Βυθίστηκε σε βαθύ ύπνο

Ένας ελέφαντας στην αγκαλιά του σύννεφου

Μια παρωδία της απόλαυσης στα χνάρια

Του ανεπιτήδευτου

Έστησε στον εαυτό του μια φαρσοκωμωδία

Για να τον ξεμπροστιάσει

Χρόνος από δεύτερο χέρι

Χρόνος από δεύτερο χέρι, στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου.

Παίζουν: Ελένη Καστάνη, Γιώργος Καφετζόπουλος, Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, Μαρία Καλαμποκιά, Αγγελική Μπούρα, Μαρία Σταυροπούλου.

Πόλεμος, ανέχεια, πένθος.

Το μέγαρο

Η καλύτερη αυτοέκδοση που έχω διαβάσει!

Συνήθως, και δεν το λέω με κακό σκοπό, οι αυτοεκδόσεις βρίθουν θεμάτων καθώς δεν περνούν από τα χέρια επαγγελματιών [γραφιστών, επιμελητών, εκδοτών κ.ο.κ.] με αποτέλεσμα να προκύπτουν μια σειρά από ατέλειες, προβλήματα και λάθη. Άτυχα εξώφυλλα, αδιόρθωτα κείμενα, λανθασμένη σελιδοποίηση κ.λπ. με σοβαρότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, το αδύναμο κείμενο εφόσον οι περισσότερες αυτοεκδόσεις δουλεύονται μόνο από τον συγγραφέα τους, αν δουλεύονται και από αυτόν, γιατί έχει τύχει να μου πει άνθρωπος πως όταν ολοκληρώσει ένα βιβλίο του δεν το ξαναδιαβάζει ποτέ.

Το μέγαρο, ωστόσο, του Δημήτρη Μαμάκου, είναι ένα εξαίσιο πόνημα με αρετές που εκτιμώνται πολύ από μια φιλαναγνώστρια όπως του λόγου μου, που διαβάζει πολλά και πολύ και η οποία έχει χιλιοδεί, τόσες και τόσες, κοινωνικές ιστορίες με ήρωες που βιώνουν τα προβλήματά τους στη μεγάλη πόλη.

Στην υπόθεση, γνωρίζουμε τον Δημοσθένη που μετακομίζει σε ένα μεγακτήριο όταν κληρονομεί εκεί έναν χώρο και που διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν πάρει τα ηνία του συγκροτήματος ενώ οι υπόλοιποι, αν και δυσανασχετούν, συμβιβάζονται τελικά στα θέλω και τις πρακτικές τους. Ο Δημοσθένης, όμως, δεν μένει παθητικός απέναντι στη νοοτροπία. Ωθείται σε δράση ελπίζοντας ότι θα βρει κι άλλους συμμάχους.