«Γράφω γιατί λατρεύω τις σκέψεις και τις λέξεις» Κατερίνα Τζημοπούλου

Πώς μετράμε... την ευτυχία;

Κατερίνα Τζημοπούλου: Με στιγμές, που κλείνονται σε μπουρμπουλήθρες και αιωρούνται για πάντα στην ψυχή και το μυαλό μας.

Τη δημιουργία;

Κ.Τ.: Με την αίσθηση πληρότητας που χαρίζει η προσπάθεια.

Την επιτυχία;

Κ.Τ.: Με ευγνωμοσύνη για τις μικρές αστοχίες που μας βελτιώνουν.

Βουργουνδία

Βουργουνδία, στο θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουρλή και κείμενο Βαγγέλη Κυριακού. Παίζουν: Λυδία Βύρλα, Νατάσα Βλυσίδου, Μαντώ Γιαννίκου, Πάνος Θεοδωρακόπουλος, Πάνος Χατζατριάν.

Η ιστορία της Υβόννης, της πριγκίπισσας της Βουργουνδίας, του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, ήταν η έμπνευση για αυτή την παράσταση.

Η αρχαία τραγωδία και τα ερωτήματα

Καμία απάντηση δεν δίνει το θέατρο στο ερώτημα ή στα ερωτήματα που θέτει. Από αυτό δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και η αρχαία τραγωδία για τα επί σκηνής θέματα, πάθη και προβλήματα. Παρ' όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη άποψη για το αρχαίο δράμα, ότι καλύπτει τα ερωτήματα, αλλά όχι με μία αλλά με περισσότερες απαντήσεις. Ίσως, βέβαια, αυτή η εκτίμηση να μην επεκτείνεται σε όλες τις αρχαίες τραγωδίες αλλά σε κάποιες.

Χριστίνα Κουλουκουντή: Το κορίτσι με το «τρελό ελληνικό όνομα»

Η Χριστίνα Κουλουκουντή είναι από εκείνες τις σπάνιες παρουσίες που δεν χρειάζονται θόρυβο για να γίνουν αισθητές. Αρκεί μια φωνή, μια μελωδία, μια φράση, που αιωρείται για λίγο παραπάνω στον αέρα. Με ρίζες που απλώνονται ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αγγλία και την Αμερική, κουβαλά μέσα της μια ήρεμη, υπόγεια πολυφωνία, μια αίσθηση «ενδιάμεσου» που δεν τη διχάζει, αλλά την εμπλουτίζει.

Τη γνώρισα, όχι μόνο ως μουσικό, αλλά και ως άνθρωπο: με μια λεπτή ευαισθησία, μια ειλικρίνεια που δεν επιδεικνύεται και μια δημιουργική ανησυχία που δεν ζητά επιβεβαίωση.

Η Χριστίνα γράφει τραγούδια όπως άλλοι κρατούν ημερολόγιο με εικόνες, σκιές, μνήμες και μικρές, φωτεινές αποκαλύψεις. Στον κόσμο της, η θάλασσα επιστρέφει ξανά και ξανά, σαν μυστική καταγωγή και οι ιστορίες δεν λέγονται ποτέ μονοσήμαντα, αλλά ανοίγουν, όπως ο ουρανός τη νύχτα, σε «Stars Behind Stars Behind Stars».

Η παρουσία της στον δεύτερο τόμο Rock Around… Women! της τρίτομης rock εγκυκλοπαίδειας (εκδόσεις 24γράμματα, 2023 και 2024), δεν είναι απλώς μια καταγραφή, αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι χώρος αλήθειας, τρυφερότητας και σιωπηλής δύναμης. Και ότι κάποιοι άνθρωποι, όπως η Χριστίνα, δεν τραγουδούν για να ακουστούν, αλλά για να σε κάνουν να ακούσεις λίγο πιο βαθιά.

Το χελιδόνι

Ένα σημαντικό έργο που, έχοντας κάνει μια μεγάλη πορεία από το 2016 μέχρι σήμερα σε πολλά θέατρα ανά τον κόσμο και για τρίτη φορά στην ελληνική θεατρική σκηνή, φιλοξενείται από το θέατρο ΕΛΕΡ, ένα κέντρο θεατρικής τέχνης με πολλές και καλές παραστάσεις που έχουν βρει εκεί στέγη και που ανήκει στην Ελένη Ερήμου.

Το χελιδόνι του Καταλανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα έχει προκύψει με αφορμή μιας τρομοκρατικής πράξης σε ένα γκέι μπαρ στο Ορλάντο.

Το μεγάλο φαγοπότι

Υπάρχει ένα νέο θέατρο στην Συγγρού με την ονομασία Συγγρού 33 που έχει μια καταπληκτική διαρρύθμιση σε όλους τους χώρους και μια ιδιαίτερη αίθουσα όπου μπορείς να απολαμβάνεις την κάθε παράσταση με άνεση. Εμένα προσωπικά με ενθουσίασε ο χώρος που δημιουργεί από την αρχή την επιθυμία να παρακολουθήσεις, σε ένα ιδιαίτερο μέρος, μια θεατρική παράσταση.

Οι Toxic Pub και το To Not Die Blind

Πώς ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Toxic Pub: Το μουσικό ταξίδι άρχισε το 2020, όταν ο Γιώργος και ο Στεφ είχαν μείνει χωρίς ντράμερ και έψαχναν ξανά άτομα για να παίξουν μαζί. Σε ένα τυχαίο πάρτι γνώρισαν τον Μήτσο και τον Άντρι, ντράμερ και μπασίστα που κι εκείνοι έψαχναν νέα μπάντα. Η χημεία ήταν άμεση από την πρώτη πρόβα, και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Η Στεφανία Ρουλάκη και ο Μοτούμα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Στεφανία Ρουλάκη: Με γοητεύουν οι ιστορίες των ανθρώπων. Γνώρισα τον ήρωα του βιβλίου, τον Μοτούμα, σε ένα από τα ταξίδια μου στην Αιθιοπία. Κρατήσαμε επαφή και στην ανταλλαγή των μηνυμάτων μας, ανταλλάξαμε πληροφορίες ο ένας για τον άλλον. Ο Μοτούμα είναι ένας νεαρός άντρας που βίωσε αντίξοες εμπειρίες σε όλη του τη ζωή, παρόμοιες με αυτές δισεκατομμυρίων ανθρώπων πάνω στον πλανήτη μας, που όμως χαμογελούσε με ευγένεια και στωικότητα. Οι εμπειρίες αυτές δεν τον είχαν συνθλίψει. Αυτό για μένα ήταν ένα μήνυμα που έπρεπε να μεταφερθεί. Μέσα από αυτό το βιβλίο.

Δον Καμίλο

Μια εξαιρετική κωμωδία από τα παλιά, πάντα επίκαιρη, φιλοξενείται από το ιδιαίτερο θέατρο του Πειραιά Αυλαία, έναν όμορφο χώρο τέχνης και δημιουργίας.

Πρόκειται για το Δον Καμίλο, ένα θεατρικό έργο του Σωτήρη Πατατζή, που ξεκίνησε την εμφάνισή του στο θέατρο το 1985 όταν τον ομώνυμο ρόλο έπαιξε ο Φωτόπουλος· ρόλος που ενθουσίασε το κοινό με τις ευρηματικές ατάκες του δημιουργού που εμπνεύστηκε από τον Ιταλό Τζιοβάνι Γκουαρέτσι με ένα βιβλίο που περιγράφει ιστορίες ενός Ιταλού κληρικού.

Αγια-Σοφιά

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Πέφτει το σκοτάδι για ν' ανάβουν τα φώτα

λάμπες με κίτρινο ή λευκό φως.

Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται

με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο.

Κάθε χώρα, μια ιστορία.

Κάθε πόλη, ένας καημός.