Σε ένα υποβλητικό σύμπαν μάς μεταφέρει η παράσταση Σέρλοκ Χολμς: Το μυστήριο του βάλτου στο θέατρο Αλκμήνη.

Σε τόπους που μοιάζουν να κρύβουν περισσότερα απ' όσα αποκαλύπτουν.

Ο απόκληρος και το τέλος ενός κόσμου

Από τη λογοτεχνία στον κινηματογράφο με αφορμή τον Τελευταίο ταμπάκο

Πώς μεταφέρεται ένα λογοτεχνικό έργο στον κινηματογράφο χωρίς να χαθεί η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ο βαθύτερος προβληματισμός του; Και πώς μπορεί μια σκηνοθετική παρέμβαση, όπως η προσθήκη ενός προσώπου που απουσιάζει από το αρχικό κείμενο, να διευρύνει το νόημα της ιστορίας; Τα ερωτήματα αυτά ανακύπτουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κατά την προσέγγιση του διηγήματος Ο τελευταίος ταμπάκος του Χριστόφορου Μηλιώνη και της ομώνυμης ταινίας μικρού μήκους του Λευτέρη Δανίκα, που γυρίστηκε το 2001.

Deadlift

Η παράσταση Deadlift: Άρση θανάτου, στο θέατρο Εμπορικόν, επιλέγει να εξερευνήσει ένα εύφλεκτο πεδίο: μάχες που ξεκινούν ως αγώνας για την επιβίωση και καταλήγουν σε αναμέτρηση με την ίδια μας τη συνείδηση.

Η κουζίνα

Η κουζίνα, στο θέατρο Κιβωτός, του Άρνολντ Γουέσκερ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή.

Παίζουν: Σαμουήλ Ακινόλα, Μιχάλης Σαράντης, Πολύδωρος Βογιατζής, Δανάη Καλούτσα, Αγνή Καρβουντζή, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Ντένια Στασινοπούλου, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς, Γιάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Φιλιππίδης, Γιλμάζ Χουσμέν, Gary Salomon.

Στην κουζίνα ενός εστιατορίου, την ώρα αιχμής, οι εργαζόμενοι υπό την πίεση της δουλειάς, δουλεύοντας σε αντίξοες συνθήκες, βγάζουν προς τα έξω όλη τους την ένταση και τα καταπιεσμένα συναισθήματα.

Μια παράσταση τόσο –μα τόσο– έντονη σε δράση που ειλικρινά με άφησε εμβρόντητη.

Ο Τάκης Νταλάκος και το Μόνιτορ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Τάκης Νταλάκος: Η σκέψη ότι ορισμένες από τις ιστορίες που εμπνεύστηκα θα κρατήσουν συντροφιά σε κάποιους αναγνώστες.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Τ.Ντ.: Ευτυχώς, έχω αρκετή ευχέρεια στη δημιουργία πρωτότυπων μύθων, που να μην θυμίζουν κάτι προηγούμενο. Αυτό βοηθά σε μεγάλο βαθμό τη συγγραφή, αφού μου επιτρέπει, στην πορεία, να εμπλουτίζω, να διορθώνω και να επεξεργάζομαι πιο άνετα το αρχικό κείμενο.

Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου

Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου, στο θέατρο Olvio, του Γιάννη Κεντρωτά. Η σκηνοθεσία από τον Μιχάλη Κοιλάκο.

Παίζουν: Γιάννης Οικονομίδης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Ντούσης, Άγγελος Λιάγκος.

Guest star, ο Χάρος.

ΦΛΙΤ

ΦΛΙΤ, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, του Γιάννη Οικονόμου, σε σκηνοθεσία Εύης Νάκου, με τον Αλέξανδρο Καναβό και τον Γιάννη Οικονόμου.

Πώς θα σας φαινόταν αν υπήρχε ένα μηχάνημα, κάτι σαν την ασπιρίνη σουπερμαντολίνη που έπαιρνε ο Κώστας Βουτσάς στην ταινία Ο άνθρωπος της καρπαζιάς και γινόταν θαρραλέος, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν θα το καταπίνατε, θα μπαίνατε μέσα στο μηχάνημα (ΦΛΙΤ) χωρίς πίστη στον ίδιο σας τον εαυτό και θα βγαίνατε με πυγμή και καλύτεροι άνθρωποι;

Felice County Fair (Free Flight Records/Sun Mountain Records, 2026)

Από ένα βαγόνι στα Catskills Mountains, σε 26 φωνές
Η ιστορία μιας μπάντας που έγινε σχολείο για μια ολόκληρη γενιά

Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στη μουσική βιομηχανία. Κλείνεις 20 χρόνια; Βγάζεις μια συλλογή. Βάζεις μέσα τα hits, πετάς και δύο ακυκλοφόρητα από το συρτάρι για να τσιμπήσουν οι φανατικοί και προχωράς.

Οι Felice Brothers δεν το έκαναν ποτέ έτσι. Και δεν θα ξεκινούσαν τώρα. Για όσους δεν τους έζησαν από κοντά, οι Felice Brothers είναι μια ιστορία βγαλμένη από τα παλιά. Δύο αδέρφια, ο Ian και ο James Felice, από τα Catskill Mountains της Νέας Υόρκης, παιδιά που μεγάλωσαν με τον Dylan και τον Woody Guthrie στο πικάπ, που έπαιζαν στους δρόμους και στους σταθμούς του μετρό, που έζησαν για ένα διάστημα σε ένα εγκαταλειμμένο βαγόνι.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Ο άνδρας ως φύλο είναι στα σύρματα, βουλιάζει στον βάλτο, με την κοτρόνα της φαλλοκρατίας έχει πιάσει πάτο, είναι άχρηστος, μόνο το σπέρμα του είναι αναγκαίο, ας τραβάει δυο τρεις μαλακίες την εβδομάδα και να το πουλάει στις σπερματράπεζες, το καυλί του βολεύει αλλά όχι πολλά πολλά, αν νομίζει πως έχει απαιτήσεις, ας λάβει υπόψιν του πως φαλλοί υπάρχουν παντού και αν μη τι άλλο εν πάση στιγμή καύλας κάποιος θα είναι διαθέσιμος για γυναικείες ορέξεις, σιγά τα ωά, πουριτανισμός και κουραφέξαλα, πίστη σε όρκους και μπουρμπουλήθρες, το γυναικείο ασυνείδητο είναι υπερφορτωμένο από την εποχή της πρώτης αγροτικής κοινωνίας με καταπίεση, κακομεταχείριση, βιασμούς, ξυλοδαρμούς, εγκλεισμούς και περιορισμούς, το τοτέμ της γυναίκας ήταν η μήτρα της με το αιδοίο της και το ταμπού οι ερωτικές της επιθυμίες, ζώνη αγνότητας, οικοκυρικά μαθήματα, υποταγή σε όλους τους άνδρες του σογιού και πάνω από όλα η τιμή της οικογένειας εξαρτάτο από το ανέγγιχτο του μουνιού της, η μεμβράνη της παρθενίας της το στέμμα του πατρός και των αρσενικών αδελφών της. Ουαί κι αλίμονο αν αλληθωρίσει,

Η Παναγία των Παρισίων

Η Παναγία των Παρισίων, του Βίκτορ Ουγκώ, στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη με ένα πολυπληθές καστ ηθοποιών.

Η ιστορία της Εσμεράλδας, του Κουασιμόδου, των τσιγγάνων του Παρισιού, του ποιητή Γκρεγκουάρ και του αρχιδιάκονου Φρόλο ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας χαρίζοντάς μας ένα υπερθέαμα που πραγματικά μαγεύει μικρούς και μεγάλους.