Παιχνίδι του υπολογιστή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το κρύο του διαστήματος

παγώνει τις μνήμες μου

Μια εκκωφαντική σιωπή

εισβάλλει στο είναι μου

Ρίχνω στην άβυσσο τη μοναξιά μου

για να γεμίσει με το φως των αστεριών

μα μεγαλώνει η σιγή μέσα μου

Βουλιάζω σιγά σιγά

στη μαύρη τρύπα της λήθης

Από πού κι ως πού Κάβο Ντόρο και Κάρυστος;

Από πού κι ως πού ακρωτήριο Καφηρεύς ή Κάβο Ντόρο;

Αλήθεια, τι γίνεται τελικά με το Κάβο Ντόρο;

Είναι χρυσό όπως ακούγεται από την πρώτη γνωριμία ή είναι δαιμονισμένο όπως λένε οι ναυτικοί; Ή μήπως τελικά είναι πολύ μεγάλος ο ντόρος και τίποτ' άλλο;

Ίσως να ήταν κατ' ευφημισμό χρυσό, λόγω των κινδύνων που ελλόχευαν κατά την περίπλευσή του.

Ίσως πάλι η αρχική (λατινική) του ονομασία να χάθηκε στην αντιγραφή.

Δηλαδή, να ονομαζόταν, λόγω της αγριότητας, Cavo Duro, σκληρό, κωλοπετσωμένο, ντούρο και κάποιος πουριτανός χαρτογράφος να του έκανε λογοκρισία «δεν κάνουμε εδώ διαφήμιση για προφυλακτικά, μαλακώστε το λίγο, κάντε το... d' oro» και κάπως έτσι το ακρωτήρι που στον μεσαίωνα λεγόταν Ξυλοφάγος επειδή κατάπινε τα ξυλοκάραβα σαν κοτομπουκιές του ΚΦΨ, απέκτησε χρυσοποίκιλτη φορεσιά και ντελικάτο όνομα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

8

Στο δέρμα της γης, σε τυφλή εγκοπή

δύσμορφο φιλί

την ανάπηρη ματιά του

κρύβει από έρωτα αιμοδιψή,

για να αφουγκραστεί γρυλλισμούς αυτοφυούς χροιάς

σε πανδαισία αλλόκοτης αυθυπαρξίας ενστίκτου,

τ' οποίο αναπνέοντας

στ' ανύπαρκτα νησιά του κενού

συνθέτει πράξη

στην ύστατη ισχνή του λάμψη

εφορμώντας σε παραπλανήσεις

με το στέγνωμα των ονειρώξεων τις δεήσεις.

Σιμόν: Mon cherry, χάιδεψέ με να, εκεί,.. ναι στο γόνατο, απαλά, ναι, ναι, και αχ, στη γάμπα, αργά,.. εγώ θα σε καθοδηγώ και συ με το αριστερό χέρι θα οδηγείς... χμχμχμμμμ, μην ανησυχείς, πάτα αμπραγιάζ, αλλάζω εγώ ταχύτητα... ναι, ναι... Χμ, χμ, μμμ, τώρα με τα δάχτυλά σου

Η Eurovision ως πεδίο πολιτιστικής διπλωματίας

Η συμμετοχή, η ψήφος και η διεκδίκηση της ευρωπαϊκότητας των βαλκανικών χωρών

Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision παρουσιάζεται διαχρονικά ως ένας μουσικός θεσμός ψυχαγωγικού χαρακτήρα και προβάλλεται ως ένα «α-πολιτικό» μουσικό γεγονός με στόχο την ενοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. Παρ' όλα αυτά, η ιστορική του εξέλιξη αποδεικνύει ότι αποτελεί ένα εξαιρετικά προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτιστικής διπλωματίας και προβολής της διεθνούς εικόνας των κρατών. Παράλληλα λειτουργεί ως πεδίο διαμόρφωσης εθνικής εικόνας.

Στην περίπτωση των Βαλκανίων, η συμμετοχή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η περιοχή συνδέεται ιστορικά με στερεότυπα πολιτικής αστάθειας και «ετερότητας». Ειδικά μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο διαγωνισμός λειτούργησε ως μέσο προβολής μιας «ευρωπαϊκής» ταυτότητας, επιτρέποντας στα έθνη, ως «φαντασιακές κοινότητες» να παρουσιάσουν μια επιθυμητή εικόνα του εαυτού τους στο διεθνές κοινό. Παράλληλα, τα μοτίβα ψήφου μεταξύ των βαλκανικών χωρών υπερβαίνουν τις αισθητικές προτιμήσεις, αντανακλώντας γεωπολιτικές συμμαχίες και λειτουργώντας ως χώρος συμβολικής πολιτικής επικοινωνίας.

Άκου την ανάσα μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου

Μα τυραννιέμαι άδικα.

Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου.

Στο καταφύγιο της νύχτας

Γιώργου Αλεξανδρή

Μετέωρη, αβέβαιη κι ασπούδαστη και η σημερινή ημέρα,

αχαρτογράφητη στο διάβα των καιρών και της ακολουθίας,

δρομάρισσα απ' το ξέφωτο σε δρόμους λιοφωτισμένους

κι αναστενάρισσα στο σούρουπο, φευγάτη και διαγουμισμένη,

χωρίς γύρισμα και αυγή, θα ξεχαστεί σε ισκιώματα και άπλες,

ομοίωμα γλυπτό με τη χθεσινή κι αδέσποτη στη σειρά της.

Η φωνή της Λουντμίλα: Το χρονικό του Τσερνόμπιλ

Η φωνή της Λουντμίλα, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, σε σκηνοθεσία Άρη Μπαφαλούκα, με την Ηρώ Μουκίου στο ρόλο της Λουντμίλα.

Ο Σουηδός Gunnar Bergdahl, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, φέρνει στο φως ντοκουμέντα, κάνοντας προσωπική έρευνα, ρισκάροντας τη ζωή του αφού πήγε ο ίδιος στην απαγορευμένη ζώνη για να καταγράψει τη μαρτυρία της Ιγκνάτενκο.

Sunshine (Caiola Records, 2026)

Η χαρά ως αντίδοτο σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει!

Η χαρά δεν είναι ακριβώς το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ανοίγεις τις ειδήσεις. Κι όμως, οι Jungle αποφασίζουν να της αφιερώσουν έναν ολόκληρο δίσκο και το κάνουν χωρίς ενοχές, χωρίς ειρωνεία και –ευτυχώς– χωρίς να χάσουν ούτε γραμμάριο από το groove τους.

Μια άλλη οπτική του πνευματικού έργου του Καζαντζάκη

Ο Νίκος Καζαντζάκης είναι ένας συγγραφέας που δύσκολα μπορεί να χωρέσει μέσα στα στενά όρια μιας μόνο ερμηνείας, διότι η γραφή του κινείται αδιάκοπα ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό, ανάμεσα στην ύλη και στο πνεύμα, ανάμεσα στην απελπισία της πτώσεως και στην ελπίδα της αναστάσεως, αναζητώντας πάντοτε εκείνο το αόρατο σημείο όπου ο άνθρωπος παύει να είναι απλώς ένα πλάσμα καταδικασμένο στον θάνατο και γίνεται συνοδοιπόρος μιας ανώτερης πραγματικότητας που τον καλεί να υπερβεί τον εαυτό του. Μέσα σε αυτή την αέναη πορεία αναζήτησης ο Θεός του Καζαντζάκη δεν απουσιάζει ποτέ, ακόμα και όταν σιωπά, ακόμα και όταν ο άνθρωπος αισθάνεται μόνος, ακόμα και όταν η ψυχή του στέκει μπροστά στην άβυσσο και δεν γνωρίζει αν πρέπει να προχωρήσει ή να επιστρέψει, γιατί ακριβώς αυτή η αγωνιώδης αναζήτηση αποτελεί τον πυρήνα της πνευματικής του δημιουργίας και γίνεται ο δρόμος μέσα από τον οποίο οι ήρωές του γνωρίζουν όχι μόνο τον Θεό αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Η πίστη στον Καζαντζάκη δεν είναι μια ήρεμη και ακίνητη κατάσταση, δεν είναι μια βεβαιότητα που αποκτήθηκε και πλέον δεν χρειάζεται να δοκιμαστεί, αλλά είναι αγώνας, ανηφόρα, πληγή, κραυγή και πορεία προς τα άνω, μια πορεία κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται να μετατρέψει την αδυναμία του σε δύναμη και τον φόβο του σε ελευθερία.

Ο Χρίστος Σοροβέλης και το Μην ξανάρθεις

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Χρίστος Σοροβέλης: Με ώθησε η ανάγκη να μιλήσω για ανθρώπους και καταστάσεις που συχνά περνούν απαρατήρητοι. Το «Μην ξανάρθεις» είναι διηγήματα, από τις εκδόσεις Συρτάρι (2026)· γεννήθηκε από εικόνες, βιώματα, κοινωνικές αντιθέσεις και κυρίως από την ανάγκη μου να δώσω φωνή σε ανθρώπους που δυσκολεύονται να ακουστούν. Ήθελα μέσα από τις ιστορίες να φωτίσω τη μοναξιά, την απώλεια, την αδικία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά και εκείνες τις μικρές στιγμές ανθρωπιάς που μπορούν να κρατήσουν έναν άνθρωπο όρθιο. Δεν με ενδιέφερε απλώς να διηγηθώ ιστορίες· ήθελα να προκαλέσω στον αναγνώστη ένα συναίσθημα, μια σκέψη, ίσως και μια εσωτερική αναμέτρηση με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Το βιβλίο γράφτηκε, τελικά, από την ανάγκη μου να μη μείνουν κάποιοι άνθρωποι και κάποιες αλήθειες στη σιωπή.