Γυναίκες εφευρέτριες ανά τους αιώνες

Τζόζεφιν Κοχρέιν (1839-1913)

Οι εφευρέσεις γίνονται συνήθως για να προσφέρουν μια λύση σε κάποιο πρόβλημα. Στην περίπτωση όμως του πλυντηρίου πιάτων, η εφεύρεση έγινε εξαιτίας της ανάγκης διάσωσης των πιατικών!

Η κυρία Κοχρέιν ήταν μια πλούσια γυναίκα από το Ιλινόις. Η κοινωνική της θέση επέβαλε την διοργάνωση συχνών, κοσμικών συγκεντρώσεων, κατά τις οποίες χρησιμοποιούσε τα σερβίτσια της οικογένειάς της, που διατηρούνταν από τον 17ο αιώνα. Δυστυχώς όμως, το υπηρετικό της προσωπικό, ουδόλως ενδιαφερόταν για την ιστορία των οικογενειακών σερβίτσιων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά σπασίματα κατά τη διάρκεια του πλυσίματος μετά από κάθε συγκέντρωση.

Από πού κι ως πού Ροβιές, Λίμνη Ευβοίας και Μαντούδι;

Από πού κι ως πού Ροβιές;

Ο Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος, ηγεμόνας της Αχαΐας το 1246 παντρεύτηκε την Βερονέζα Καριντάνα ντάλε Κάρτσερι που εκτός από μεγάλο όνομα είχε και μεγάλη προίκα. Κι όταν η Κάρι μας άφησε χρόνους, ο Γουίλι, ως γνήσιος φαταούλας, καιροσκόπος, προικοθήρας όρμησε να διεκδικήσει τα εδάφη της αποβιώσασας.

Ποια εδάφη; Την Εύβοια!

Μπήκε σαν κύριος στην Εύβοια, τους χαιρέτισε, δήλωσε συντετριμμένος που η λατρεμένη του σύζυγος απεβίωσε και ανακοίνωσε ότι από δω και πέρα αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του τόπου.

Οι ντόπιοι δεν έφεραν αντίρρηση, τι Βένετοι τι Βιλλεαρδουίνοι, τα ίδια σκατά είναι.

Αυτοί που έφεραν αντίρρηση ήταν οι Βένετοι που αντιδράσανε άμεσα πολιορκώντας την Χαλκίδα, την οποία και ανακατέλαβαν έναν χρόνο μετά.

Εκεί που η γη θυμόταν ακόμη

Μαρίας Καρυτινού

Ο γέρος καθόταν στην παλιά πέτρα, εκεί όπου τελείωνε η αυλή και άρχιζε ο κάμπος, αφήνοντας το βλέμμα του να περιπλανιέται πάνω στη γη που απλωνόταν μπροστά του, σα να μη στεκόταν απέναντί του ο ξερός τόπος που αντίκριζαν όλοι, αλλά ένας άλλος, ζωντανός ακόμη μέσα του, φυλαγμένος πεισματικά στη μνήμη του, εκεί όπου ο χρόνος δεν είχε κατορθώσει να σβήσει ούτε τα χρώματα ούτε τις μυρωδιές ούτε τους ήχους.

Ο μικρός ήρθε και κάθισε δίπλα του χωρίς να πει λέξη, έχοντας μάθει πως υπήρχαν στιγμές στις οποίες ακόμα και η σιωπή είχε τη δική της γλώσσα και πως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν άρχιζαν πάντοτε να μιλούν με τις λέξεις, αλλά πρώτα με τα μάτια, με την ανάσα τους και με τον τρόπο που κοιτούν τον κόσμο. Ο γέρος έμεινε για λίγο ακίνητος, σαν να αφουγκραζόταν κάτι που ανέβαινε από τα βάθη της γης, κι ύστερα γύρισε προς το παιδί μ' ένα χαμόγελο τόσο αχνό, ώστε περισσότερο έμοιαζε να φωτίζει τα μάτια του παρά τα χείλη του.

Παρανάλωμα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Τη διαστημική μου στολή να φορέσω

κι έρχομαι ν' ανάψω τ' αστέρια

Μη βιάζεστε και γίνουμε όλοι

υλικό ταχείας καύσης

όπως κάποτε

οι Εβραίοι, οι κομμουνιστές,

οι λάτρεις του αυτεξούσιου

Πυρσό βαστάω στο χέρι μου

Το βλέμμα της μοναξιάς

Πέτρου Βελούδα

Σαν ένα κλαδί

γερμένο

σε στάση ικεσίας η σκέψη...

Αυτοκίνητα,

πολυσύχναστοι δρόμοι

Ο ήλιος κοιτάζοντας

Το αρχείο της ψυχής

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Δεν υπάρχουν ψηφία αριθμοί,

υπόλοιπα, λογαριασμοί...

Γράφοντας ό,τι σου ανήκει

μηδενίζει το «βιβλίο συμβάντων».

«Η χαρά έχει το χρώμα του κίτρινου», Εμμανουέλα Παπαδάκη

Πώς μετράμε την ευτυχία;

Εμμανουέλα Παπαδάκη: Πιστεύω πως η ευτυχία δεν μετριέται με αριθμούς, επιτυχίες ή αποκτήματα. Μετριέται από τις στιγμές που η καρδιά μας νιώθει γεμάτη, ακόμα κι αν αυτές κρατούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Από ένα ειλικρινές χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια πράξη καλοσύνης, έναν άνθρωπο που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε.

Για μένα, η ευτυχία μετριέται από το πόσο φως αφήνουμε πίσω μας στις ζωές των άλλων και από το πόσο αληθινοί καταφέρνουμε να είμαστε με τον εαυτό μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν θυμόμαστε πόσα αποκτήσαμε, αλλά πόσο αγαπήσαμε, πόσο προσφέραμε και πόσες καρδιές αγγίξαμε.

Πώς μετράμε τη δημιουργία;

Ε.Π.: Η δημιουργία δεν μετριέται με το πόσα έργα ολοκληρώσαμε ή με το πόσοι τα είδαν. Μετριέται από το κομμάτι της ψυχής που τολμήσαμε να καταθέσουμε μέσα σε αυτά.

Ο Παράδεισος δεν είναι μακριά

Έλαβα αυτό το μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Μίνωας –ανέλπιστα– αλλά κάτι με έκανε να το διαβάσω επιτόπου. Τύχη; Ένστικτο; Δεν ξέρω ακριβώς τι, δεδομένου κιόλας ότι βρισκόμασταν στο μέσο του ελληνικού καλοκαιριού οπότε ένα μουντό εξώφυλλο με τόσα σύννεφα στον ορίζοντα δεν άνοιγε την όρεξη για τη συνθήκη της παραλίας. Μα ιδού το θαύμα· η Ελένη Βεζύρογλου αποδείχτηκε θησαυρός και το έργο της ένα αξιολογότατο βιβλίο που έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που αναζητάς σε μια μυθοπλασία και που θα σε κάνουν να την προτείνεις αβίαστα σε όλους τους φιλαναγνώστες.

Το λυκόφως των σκιών

20-7-2026

...Αν κάποτε μας ζητούσαν να διαλέξουμε ανάμεσα στις δύο όψεις της ίδιας μοίρας, ίσως στρέφαμε το βλέμμα μας προς τον θάνατο. Όχι από παραίτηση, αλλά από την ακατανίκητη επιθυμία να συναντήσουμε εκείνο που βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντα της ανατολής. Ακολουθούμε έναν καβαλάρη που σκεπάζει τον ήλιο με την έκλειψή του και μας οδηγεί σε μια πορεία χωρίς βεβαιότητες, χωρίς λογική, χωρίς την ψευδαίσθηση πως γνωρίζουμε τον προορισμό μας. Προχωράμε μόνο με τη διαίσθησή μας, σαν σημαδούρα μέσα σε μια αχαρτογράφητη θάλασσα, ενώ οι φόβοι και οι προαισθήσεις μας γίνονται οι μοναδικοί συνοδοιπόροι μας, τροφοδοτώντας μια αόρατη δύναμη που κυλά πίσω και κάτω από την ύπαρξή μας.

Απαιτούμε από τη ζωή ν' αποδείξει πως μπορεί ακόμη να είναι δίκαιη, να σταθεί απέναντί μας σαν θεά ελεύθερη από κάθε εμπόδιο, ευαίσθητη απέναντι στην αδικία αυτού του κόσμου που πολλές φορές γίνεται η καταδίκη μας. Μα όσο περισσότερο την αναζητάμε, τόσο εκείνη απομακρύνεται, αφήνοντάς μας να περιπλανιόμαστε ανάμεσα στη λαχτάρα και στη διάψευση.

Ο κλειδαράς του ενός εκατομμυρίου

Ο κλειδαράς του ενός εκατομμυρίου, σε σκηνοθεσία Γκρεγκόρ Βινιερόν, με τους Κριστιάν Κλαβιέ, Ραγιάν Μπενσετί, Ζιλ Κοέν.