Ένα κομμάτι από καρδιά

Γεωργίου Κονίδη

Η μεγάλη κρυστάλλινη πόρτα του μαγαζιού άνοιξε και η Μαρί κοίταξε διστακτικά έξω. Πο πο, ψιθύρισε, μου φαίνεται πως κάνει περισσότερη παγωνιά από πριν λίγο.

Τι ζεστά που ήταν εκεί μέσα. Τυλίχθηκε όσο μπορούσε καλύτερα στο γούνινο παλτό της και σήκωσε τη ζεστή της κουκούλα νιώθοντας καλύτερα και αυτό το πακέτο στα χέρια – δεν ξέρει κανείς πώς να το κρατήσει, σε κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελε τόσο να έχει άλλο ένα χέρι τουλάχιστον... Χαμογέλασε χαρούμενη. Πάντως, είναι θαυμάσιο να έχεις αγοράσει τόσο όμορφα πράγματα για τους αγαπημένους σου και για τον εαυτό σου. Και μόνο η σκέψη για τη χαρά που θα έφερνε στα παιδιά έκανε τα πράσινα μάτια της να λάμπουν σαν αστέρια μέσα στη νύχτα.

Κοίταξε γύρω της. Έχει σκοτεινιάσει τώρα αρκετά και το Παρίσι έχει ανάψει όλα τα πολύχρωμα φώτα του σαν κομψή κυρία που ετοιμάζεται για την βραδινή της έξοδο φορώντας τα κοσμήματά της.

1984

Το μεγαλειώδες μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ με τίτλο 1984 είναι ένα από τα καλύτερα έργα που έχουν γραφτεί ποτέ. Το αριστούργημα, που έγραψε το 1948 ο Άγγλος συγγραφέας, ήταν ένα προφητικό έργο του 20ού αιώνα.

Παρόλο που γράφτηκε πριν από 80 περίπου χρόνια, είναι τόσο επίκαιρο που το καθιστά ανατριχιαστικό για τον αναγνώστη.

Τίσσα Βασιλάκη: Ανάμεσα στο χειροκρότημα και τη σιωπή!

Μια συζήτηση με την Τίσσα Βασιλάκη για τους θεατρικούς ρόλους, το ρίσκο, την κωμωδία και το θέατρο που αγγίζει την ψυχή. Αφορμή, για την συνέντευξη αυτή, υπήρξε η παράσταση Κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού, στη σκηνή BRECHT-2510, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.

Η παράσταση

Η παράσταση ανοίγει με μια αίσθηση σκοτεινής οικειότητας: ο θεατής μπαίνει σε έναν χώρο όπου η ένταση των χαρακτήρων και η ατμόσφαιρα του έργου κυριαρχούν αμέσως. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Πλατάκη δίνει έμφαση στη συναισθηματική αλήθεια των προσώπων, χωρίς περιττά στολίδια ή φλυαρίες. Κάθε κίνηση στη σκηνή, κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή μοιάζει να έχει βάρος και λόγο ύπαρξης.

Η σκηνική αισθητική είναι λιτή αλλά πολύ προσεγμένη: το κόκκινο φως, σαν τον τίτλο της παράστασης, ζωντανεύει την ατμόσφαιρα και δημιουργεί ένα αίσθημα έντασης και ταυτόχρονα οικειότητας. Η μουσική του Τάκη Μπινιάρη –όπου υπάρχει– ενισχύει το δράμα χωρίς να το επισκιάζει, κρατώντας τον θεατή σφιχτά μέσα στον κόσμο των χαρακτήρων.

Το έργο καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει ταυτόχρονα. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία ανθρώπων στο περιθώριο. Είναι μια μελέτη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τις σχέσεις και την προσωπική ελευθερία. Η παράσταση αφήνει τον θεατή με την αίσθηση ότι έχει μπει μέσα σε έναν κόσμο όπου η ζωή είναι τόσο σκληρή όσο και όμορφη, και ότι κάθε επιλογή έχει βάρος.

Κάνε μια ευχή!

Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι… μια ευχή; Ένα πάρτι γενεθλίων, ένας απρόσκλητος επισκέπτης και ένα ζευγάρι που δεν είναι έτοιμο για όσα θα συμβούν.

Η νέα κωμωδία Κάνε μια ευχή! του Θανάση Λιούνη, παιζόταν, κάθε Δευτέρα, στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων. Δυστυχώς, την είδα στην τελευταία της παράσταση. Και λέω, δυστυχώς, γιατί θα μπορούσα να είχα επηρεάσει κάποιους λάτρεις της κωμωδίας να την παρακολουθήσουν και να «ευφρανθεί» η καρδιά τους.

Η Στέργια Κάββαλου για το Δεν μένω πια εδώ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Στέργια Κάββαλου: Γράφω από πηγαία ανάγκη, είναι κάτι οργανικό. Υποθέτω ότι θέλω να πω το πώς εγώ βλέπω την πραγματικότητα γιατί νομίζω ότι αυτό συνθέτει μια εικόνα που μπορεί να αφορά και άλλους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Σ.Κ.: Δεν μου είναι δύσκολο. Το ερώτημα είναι αν θέλω, πότε είμαι έτοιμη να το κάνω και ποιο είναι το όραμά μου. Επειδή από το 2010, που βγήκε η πρώτη μου συλλογή με διηγήματα, έχω γράψει ποίηση, μυθιστόρημα, βιβλία για παιδιά και θέατρο είναι διαφορετική η διαδικασία που σε ωθεί να αποτυπώσεις στο χαρτί αυτό που έχεις κάθε φορά στο μυαλό σου.

Πάσχα: Η ιστορία του βασιλιά της καρδιάς μας

Μικροί μου φίλοι,

Μια ακόμη όμορφα γραμμένη ιστορία για τον βασιλιά της καρδιάς μας, που δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό μας, θα μας διηγηθεί αυτή τη φορά ένας γαϊδαράκος, πολύ πολύ γέρος μα πολύ αγαπητός. Είστε έτοιμοι να την ακούσετε;

Είστε έτοιμοι να μάθετε την εκδοχή του γαϊδαράκου για τον βασιλιά της καρδιάς μας; Ελπίζω να απαντήσατε θετικά, γιατί πραγματικά όλα όσα, παρακάτω, θα σας διηγηθώ, θα σας συγκινήσουν και θα σας μυήσουν στις άγιες αυτές ημέρες!

Η πύλη του χρόνου

Χρήστου Ντικμπασάνη

Προσπέλασα πια την πύλη του χρόνου

απ' τη μια στιγμή στην άλλη,

όπως οι γρήγορες εναλλαγές του ανεξέλεγκτου κλίματος

Επισκέφθηκα τις φυσικές γωνιές της υδρογείου

Περπάτησα ανάμεσα απ' τις πεθαμένες ανάσες τους

Μέτρησα τους θανάτους

Λίγεια

Λίγεια, του Έντγκαρ Άλαν Πόε, στο θέατρο Arroyo, σε σκηνοθεσία Δανάης Κατσαμένη με την Αφροδίτη Βραχοπούλου και τον Αλέξανδρο Τσίτσο.

Μια ανθρώπινη τραγωδία, ένας ύμνος στην αγάπη σε μια παράσταση σκέτο ποίημα.

Όλος ο ψυχικός πόνος, η σωματική κατάρρευση, η απελπισία ενός παράφορα ερωτευμένου άντρα μετά τον χαμό της λατρεμένης του συντρόφου.

Αρμπάιτ

Αρμπάιτ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιώργου Παλουμπή και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, στο θέατρο Σταθμός. Παίζουν: Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιαρόγλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου.

Αρμπάιτ στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εργασία. Σε αυτή την τόσο καλή παράσταση βλέπουμε εφτά ιστορίες με θέμα την εργασία, την αναζήτηση εργασίας, τις συνθήκες εργασίας, τις αγωνίες του εργαζόμενου, την εξάρτηση του ατόμου από αυτήν.

Η δική του εποχή

Γιώργου Αλεξανδρή

Ανέσυρε νοσταλγικά από αυριανές ημέρες,

μνήμες της χειραφετημένης γενιάς του,

μαθητείες και κατακτήσεις αυτόνομης πορείας,

μύχια καθώς λευτερώθηκε από τη βία της ιστορίας

και την ανάγκη της συνέχειας και της προοπτικής.

Φυλλομέτρησε με ενθουσιασμό αιρέσεις και ανατροπές,