Ταπ άουτ

Ταπ άουτ, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, σε σκηνοθεσία Θανάση Ισιδώρου, κείμενο Ανδρέα Φλουράκη και τον Τάσο Κορκό στον ρόλο του μαχητή.

Ταπ άουτ, όρος των πολεμικών τεχνών όπου ο αθλητής δείχνει με το σώμα του ή λεκτικά ότι δεν μπορεί να συνεχίσει τον αγώνα, είτε λόγω αίσθησης κινδύνου είτε λόγω αδυναμίας του να συνεχίσει να μάχεται.

Η σκιά της μύγας

Η σκιά της μύγας, στο Ρεκτιφιέ - Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παρασταρικών Τεχνών, σε σκηνοθεσία Τάσου Καρακύκλα.

Ένα μονόπρακτο βασισμένο στο βιβλίο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη με την ερμηνεία της Σοφίας Λιάκου.

Ένα καφενείο γεμάτο τουρίστες. Η πόλη γεμάτη κόσμο, πολύβουη όπως πάντα, αυτοκίνητα να κορνάρουν, άνθρωποι που περπατούν μιλώντας, γελώντας, ζώντας τις στιγμές. Τρέχουν να ξεφύγουν από το τέρας της καθημερινότητας που τους κυνηγάει ανελέητα αναζητώντας χαλάρωση και νέες ταξιδιωτικές εμπειρίες.

Σατιρικό δράμα

Το σατιρικό δράμα γεννήθηκε στην Αθήνα τον ίδιο καιρό που οι αρχαίες τραγωδίες είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Παρουσιαζόταν μετά το τέλος της τριλογίας, που άρχιζε τις πρωινές ώρες για να τελειώσουν αργά το απόγευμα. Σκοπός του ήταν να ελαφρύνει λίγο το κλίμα από τις τραγικές καταστάσεις των πολύπαθων ηρώων.

Η γραφή των σατιρικών δραμάτων πιο πολύ έτεινε στην κωμωδία παρά στην τραγωδία. Οι διαφορές από τις αρχαίες τραγωδίες είναι αρκετές και σημαντικές ως προς την σύνθεση. Στο σατιρικό δράμα, ο χορός αποτελούνταν από Σάτυρους και πήρε την ονομασία του. Η πλοκή του έργου χαρακτηριζόταν από κωμικά στοιχεία και σε όλα τα έργα του είδους υπήρχε ευτυχισμένο τέλος.

Εισηγητής του είδους θεωρείται ο Πρατίνας, ο οποίος έγραψε τριάντα δύο σατιρικά δράματα. Δυστυχώς από την πλούσια εργογραφία του, που αποτελείται από τραγωδίες, διθυράμβους και ωδές, διασώθηκαν ελάχιστα έργα.

Επίσης, ο τραγικός ποιητής Αχαιός, που έγραψε αρχαίες τραγωδίες και πολλά σατιρικά δράματα, υπήρξε από τους πρώτους που καταπιάστηκαν με αυτό το θεατρικό είδος. Έχουν διασωθεί οι τίτλοι από δεκαεννιά σατιρικά του δράματα με πιο γνωστούς τους: Αίθων, Ίρις, Λινός, Μοίραι, Ομφάλη κ.α. Στο σπουδαίο ποιητικό έργο του, επικριτής του στάθηκε ο Αθηναίος Ναυκράτιος, που τον κατηγόρησε για την σύνθεση των κειμένων του.

Το μόνο σατιρικό δράμα, που έχει διασωθεί πλήρως από την αρχαιότητα, είναι ο Κύκλωψ του Ευριπίδη, ο οποίος γνώρισε αρκετά ανεβάσματα. Από το Εθνικό Θέατρο παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1959 στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου με Σιληνό τον Άρη Μαλλιαγρό, Οδυσσέα τον Στέλιο Βόκοβιτς και Κύκλωψ τον Παντελή Ζερβό. Το έργο ανέβηκε σε ενιαία παράσταση μαζί με τους Βατράχους του Αριστοφάνη. Από το ίδιο Θέατρο θα ανέβει και το 1974 ξανά σε ενιαία παράσταση, αυτή τη φορά με την Άλκηστις του Ευριπίδη με Σιληνό τον Θύμιο Καρακατσάνη, Οδυσσέα τον Στέλιο Βόκοβιτς και Κύκλωψ τον Γρηγόρη Βαφειά. Από το Εθνικό Θέατρο και πάλι θα ανέβει το 2013 με τον Νίκο Χατζόπουλο στον ρόλο του Σιληνού, τον Δημήτρη Πιατά ως Κύκλωψ και τον Νίκο Καραθάνο ως Οδυσσέα.

 

Από τον Άγγελο Δόξα που σημειώνει στον Ελεύθερο κόσμο της 24-07-1974 στην στήλη της κριτικής θεάτρου για την παράσταση του Εθνικού. Τίτλος: Ένα βουκολικό σατιρόδραμα.

Μ' όλα τα δραματικά συμβαίνοντα, όμως το έργο κυριαρχείται από την σατιρική του μορφή, που δημιουργείται από τις εκδηλώσεις των Σατύρων, τις κατεργαριές του Σιληνού και την κυριαρχική παρουσία του Οδυσσέα, ενώ η ανθρωποφαγία του Κύκλωπα δεν ενοχλεί ως έγκλημα επειδή δεν είναι πράξη ανθρώπου αλλά μυθικού τέρατος.

Από τον Αισχύλο έχουν σωθεί αποσπάσματα από τα σατιρικά δράματα Δικτυουλκοί και από τους Ισθμιασταί ενώ από τον Σοφοκλή σώζονται περισσότεροι στίχοι από τους Ιχνευταί.

Το σατιρικό δράμα αποτελούσε ένα πιο ψυχαγωγικό θεατρικό είδος που έκανε τους θεατές, μετά από πολύωρη επαφή με τις αρχαίες τραγωδίες, να νιώσουν πιο ανάλαφρα και πιο εύθυμα. Δυστυχώς το μόνο σωζόμενο ολοκληρωμένο έργο από το σατιρικό δράμα είναι ο Κύκλωψ. Μπορεί εύκολα κανείς να σκεφτεί τον ρυθμό, τη δράση και αυτά που χαρακτήριζαν όλα τα χαμένα σατιρικά δράματα. Δεν ξέρουμε αν βοηθήθηκαν οι αρχαίες τραγωδίες από την παρουσία του σατιρικού δράματος, σίγουρα όμως υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της κάθε τριλογίας που ανέβαινε και μαρτυρά, με μία υπερβολική διάθεση, το τι ήταν αρεστό και σύνηθες για το κοινό εκείνης της εποχής.

Μάνος Καραβασίλης

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από τα προγράμματα των παραστάσεων που αναφέρονται, από το ετήσιο περιοδικό Θέατρο του Θεόδωρου Κρίτα και το περιοδικό Θέατρο του Κώστα Νίτσου.

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε φωτογραφία Δομνίκης Μητροπούλου από παράσταση του ευριπίδιου Κύκλωπα στο Ηρώδειο και εξώφυλλα εκδόσεων του ίδιου έργου.

Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι

Οι Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι, θεωρώ πως δεν είναι ένα βιβλίο το οποίο κατατάσσεται στην κατηγορία των διηγημάτων. Είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα το οποίο αποτελείται από οκτώ αλληλένδετες ιστορίες με πρωταγωνίστριες εννέα γυναίκες.

Μου άρεσε η δομή του, μου άρεσε το γεγονός ότι οι πρωταγωνίστριες με κάποιον τρόπο συνδέονταν μεταξύ τους αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η μία επηρέαζε τη ζωή της άλλης.

Μπορεί το βιβλίο να είναι μικρό σε έκταση, μα μην αυταπατάστε ότι διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Κάθε άλλο. Σε κάθε ιστορία βιώνεις μια πληθώρα συναισθημάτων, μένεις για να αφομοιώσεις όλα όσα διάβασες και δεν βιάζεσαι να περάσεις στην επόμενη.

Killer Joe

Killer Joe, του Tracy Letts, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Αναστάση Κολοβού από την ομάδα Οι άλλοι.

Η απληστία στην οικογένεια είναι και το κύριο θέμα με το οποίο καταπιάνεται αυτό το έργο αλλά και το πώς αντιδρούν τα μέλη της όταν συνειδητοποιούν ότι έχουν πέσει θύματα των ίδιων τους των αδυναμιών.

Faust: Το έργο υπό κατασκευή

Συνήθως επιλέγω να δω μια παράσταση γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι πρόκειται περίπου να παρακολουθήσω. Ωστόσο στο Faust (του Johann Wolfgang von Goethe): Το έργο υπό κατασκευή στο θέατρο Αυλαία από το Θέατρο του Άλλοτε και σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δουμανίδου, όλα ήταν αλλιώς. Μονάχα το πρώτο μισό του τίτλου με προϊδέαζε. Το υπόλοιπο, Το έργο υπό κατασκευή, πραγματικά μου εξήρε το ενδιαφέρον και την περιέργεια για τις προσωπικές πινελιές και τους νεοτερισμούς που ενδεχομένως να διαδραματίζοταν επί σκηνής.

Μετά τον άνθρωπο

Ελένης Σταθοπούλου

Αρχή του δεύτερου τετάρτου

του εικοστού πρώτου αιώνα.

Καλώς μας ήρθες 2026.

Η Κατερίνα Ανδριανάκη για το Ξαπλωμένοι στο γρασίδι

Όταν άρχισα να γράφω αυτό το έργο, δεν είχα καμία πρόθεση να μιλήσω για μια πανδημία ή να σχολιάσω ευθέως την επικαιρότητα. Εκείνες οι μέρες όμως, οι κλειστές πόρτες, ο περιορισμένος αέρας του σπιτιού και η αίσθηση ότι ο χρόνος είχε παγώσει, έγιναν οι «αόρατοι επισκέπτες». Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι δύο μου ήρωες: δύο κλέφτες, εγκλωβισμένοι όχι μόνο στο διαμέρισμά τους, αλλά και στις ίδιες τους τις επιλογές. Σαν να τους άκουσα να χτυπούν την πόρτα του μυαλού μου και να ζητούν να τους δώσω φωνή.

Η σονάτα του σεληνόφωτος

Η σονάτα του σεληνόφωτος, στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας.

Ο σκηνικός μονόλογος του κορυφαίου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου που γράφτηκε το 1956. 

Μιχάλης Παπαδάκης

Μπορεί το όνομα του να μην είναι ευρέως γνωστό στο σημερινό κοινό, όπως τυχαίνει και σε πολλούς άλλους ηθοποιούς που έκαναν περισσότερο θέατρο, αλλά ο Μιχαήλ Παπαδάκης είχε μια αξιόλογη θητεία στα καλλιτεχνικά δρώμενα και υπήρξε, επί σειρά ετών, ο ηθοποιός που πήρε μέρος σε όλα σχεδόν τα έργα του αείμνηστου Βασίλη Λογοθετίδη.