Οι δίκαιοι

Οι δίκαιοι του Αλμπέρ Καμύ, στο θέατρο Αποθήκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.

Παίζουν: Κωνσταντίνος Μπιμπής, Βερόνικα Δαβάκη, Δημήτρης Γεωργαλάς, Χρήστος Τσάβος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Τζούλη Σούμα, Νίκος Δερτιλής.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Μόσχα του 1905 όπου μια ομάδα επαναστατών σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς. 

Μάγισσες στον καθρέφτη

Σκοτάδι πηχτό σκεπάζει εκείνον το ξεροκαμένο τόπο. Σκοτάδι αξημέρωτο αφού ο ήλιος δεν δείχνει το πρόσωπό του εκεί. Μόνο ένα κόκκινο φεγγάρι σκορπίζει ένα αρρωστημένο κόκκινο φως που περισσότερο επιτείνει την σκοτεινιά.

Η Μάουρα Ρομπέσκου είναι μια συγγραφέας με εκφραστική δύναμη. Τα όντα που σέρνονται έξω από τα ντουλάπια της φαντασίας της είναι φρικιαστικά, απλώνουν τα χέρια και σε αρπάζουν, σε τραβούν στον κόσμο τους.

Σύγχρονα παραμύθια παλαιάς κοπής

Δύο βιβλία της Χρυσούλας Διπλάρη και του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη

Αυτή τη φορά είπα να πρωτοτυπήσω! Να μην γράψω για δύο μουσικά άλμπουμ της ίδιας οικογένειας ή τρία του ίδιου ντουέτου.[1] Θα σας παρουσιάσω τα βιβλία δύο συγγραφέων τα οποία φαινομενικά δεν έχουν κοινά σημεία. Τι κοινό να έχει άλλωστε ένα φλιτζάνι τσάι μέντας μ' ένα αιωρούμενο μπαλόνι; Καμιά φορά όμως τα φαινόμενα απατούν! Η υπερρεαλιστική λογική πρυτανεύει, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για παραμύθια· νέας ή παλαιάς κοπής.

Θα ασχοληθούμε με τις πρόσφατες συγγραφικές επιδόσεις της Χρυσούλας Διπλάρη 10+1 ιστορίες βουτηγμένες σε τσάι μέντας και του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη, Ο μπαλονάς, ιστορίες ζωής και αγάπης.[2] Δύο βιβλία τα οποία έχω απολαύσει διαβάζοντάς τα. Αυτό είναι το πρώτο και καλύτερο κοινό σημείο που έχουν, όσο με αφορά τουλάχιστον.

Δεν πρόκειται βέβαια για σύγκριση των δύο βιβλίων. Πώς να συγκρίνω άλλωστε τα πορτοκάλια με τα μήλα –που λέει ο λόγος– αν και τα δύο είναι φρούτα και μ' αρέσουν; Θα προσπαθήσουμε όμως να συγκλίνουμε τις παράλληλες τροχιές τους.

Η διαθήκη

Τον δεύτερό της χρόνο διανύει Η διαθήκη της Άννας Ετιαρίδου και κατά τη γνώμη μου δικαίως.

Αυτή τη φορά έχει επιλέξει ένα πολύ γνωστό θέμα σε όλους· το θέμα της διαθήκης.

Πώς γίνεται εν τέλει η επιλογή;

Αδικούνται κάποιοι;

Απαντώ από μόνος μου. Φυσικά και κάποιοι επιλέγονται δεύτεροι ή και καθόλου.

Είναι κατά κάποιον τρόπο μια επιβράβευση για τους καλούς «μαθητές» και τιμωρία για τους κακούς.

Μήπως η διαθήκη είναι πολλές φορές προτίμηση;

Όλα αυτά τα θίγει η συγγραφέας και δίνει μία ολοκληρωμένη διάσταση για το τι προκύπτει από μια τέτοια πράξη.

Η αντίφαση της ελληνικής οικογένειας που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας με όλα τα καλά και τα κακά που προκύπτουν μέσα από αυτήν.

Διαφορετικές γενιές που θα συγκρουστούν για τελευταία φορά με μια ανάγνωση διαθήκης όπου συνήθως είναι απών αυτός που την έγραψε.

Όμως στην ιστορία τής Άννας Ετιαρίδου τα πράγματα δεν γίνονται ακριβώς έτσι. Εδώ το ηλικιωμένο ζευγάρι καλεί τα τέσσερα παιδιά του για να τους ανακοινώσει κάτι σημαντικό που δεν είναι άλλο από μια διαθήκη.

Ένας πατέρας άβουλος και μια μητέρα αυταρχική που έχει προτίμηση μόνο στον μεγάλο της γιο και αδιαφορεί για τους άλλους.

Σε ένα διήμερο που θα κρατήσει όλο αυτό, η ανάγνωση της διαθήκης θα δημιουργήσει κόντρες μεταξύ όλων των μελών αλλά και αναμνήσεις που είχαν κρυφτεί καλά μακριά από το σπίτι όπου μεγάλωσαν.

Μια οικογένεια, που αρκούσε μια μικρή σπίθα για να εκραγεί, βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστια φωτιά που δεν θα αφήσει πολλά πίσω της.

Η αλήθεια θα ακουστεί ίσως πρώτη φορά δυνατά, καθαρά και η ανάγνωση της διαθήκης αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για το καθένα μέλος της οικογένειας.

Αγάπη, μίσος, αδικία, ζήλια, κακία... Όλα μπροστά τους ξεκάθαρα.

Η Διαθήκη είναι ένα σύγχρονο δράμα που τοποθετείται προσεκτικά για να δείξει τις ατέλειες μιας οικογένειας και η σκηνοθεσία του Κώστα Δελακούρα είναι προς την σωστή κατεύθυνση.

Ο θίασος φαίνεται ότι έχει δουλέψει πολύ πάνω στο θέμα και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Πολύ καλές ερμηνείες από την θεατρική ομάδα.

Μεγάλο ατού είναι ότι υπάρχει μια δεμένη θεατρική ομάδα που έχοντας συγγραφέα και σκηνοθέτη στους ηθοποιούς δρα καταλυτικά στην απόδοσή της.

Η Άννα Ετιαρίδου αναμφίβολα έχει γράψει εξαιρετικά κείμενα και σε όλα της τα έργα είναι μέσα στα νοήματα που θέλει να αναδείξει.

Ένα έργο βαθιά συγκρουσιακό, αληθινό και ξεκάθαρο που θέλει να μας βάλει σε σκέψεις.

Μια πολύ καλή παράσταση.

Γεώργιος Κονίδης

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Πληροφορίες παράστασης και συντελεστές

Τα ραδίκια ανάποδα

Τα ραδίκια ανάποδα, στο θέατρο Altera Pars, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη.

Κείμενο και ερμηνεία από τον Γιώργο Γαλίτη.

Ο Γιώργος Γαλίτης σε 13 μονολόγους για γέλια και για κλάματα.

Σέρλοκ Χολμς: Το μυστήριο του βάλτου

Σε ένα υποβλητικό σύμπαν μάς μεταφέρει η παράσταση Σέρλοκ Χολμς: Το μυστήριο του βάλτου στο θέατρο Αλκμήνη.

Σε τόπους που μοιάζουν να κρύβουν περισσότερα απ' όσα αποκαλύπτουν.

Ο απόκληρος και το τέλος ενός κόσμου

Από τη λογοτεχνία στον κινηματογράφο με αφορμή τον Τελευταίο ταμπάκο

Πώς μεταφέρεται ένα λογοτεχνικό έργο στον κινηματογράφο χωρίς να χαθεί η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ο βαθύτερος προβληματισμός του; Και πώς μπορεί μια σκηνοθετική παρέμβαση, όπως η προσθήκη ενός προσώπου που απουσιάζει από το αρχικό κείμενο, να διευρύνει το νόημα της ιστορίας; Τα ερωτήματα αυτά ανακύπτουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κατά την προσέγγιση του διηγήματος Ο τελευταίος ταμπάκος του Χριστόφορου Μηλιώνη και της ομώνυμης ταινίας μικρού μήκους του Λευτέρη Δανίκα, που γυρίστηκε το 2001.

Deadlift

Η παράσταση Deadlift: Άρση θανάτου, στο θέατρο Εμπορικόν, επιλέγει να εξερευνήσει ένα εύφλεκτο πεδίο: μάχες που ξεκινούν ως αγώνας για την επιβίωση και καταλήγουν σε αναμέτρηση με την ίδια μας τη συνείδηση.

Η κουζίνα

Η κουζίνα, στο θέατρο Κιβωτός, του Άρνολντ Γουέσκερ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή.

Παίζουν: Σαμουήλ Ακινόλα, Μιχάλης Σαράντης, Πολύδωρος Βογιατζής, Δανάη Καλούτσα, Αγνή Καρβουντζή, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Ντένια Στασινοπούλου, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς, Γιάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Φιλιππίδης, Γιλμάζ Χουσμέν, Gary Salomon.

Στην κουζίνα ενός εστιατορίου, την ώρα αιχμής, οι εργαζόμενοι υπό την πίεση της δουλειάς, δουλεύοντας σε αντίξοες συνθήκες, βγάζουν προς τα έξω όλη τους την ένταση και τα καταπιεσμένα συναισθήματα.

Μια παράσταση τόσο –μα τόσο– έντονη σε δράση που ειλικρινά με άφησε εμβρόντητη.

Ο Τάκης Νταλάκος και το Μόνιτορ

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Τάκης Νταλάκος: Η σκέψη ότι ορισμένες από τις ιστορίες που εμπνεύστηκα θα κρατήσουν συντροφιά σε κάποιους αναγνώστες.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Τ.Ντ.: Ευτυχώς, έχω αρκετή ευχέρεια στη δημιουργία πρωτότυπων μύθων, που να μην θυμίζουν κάτι προηγούμενο. Αυτό βοηθά σε μεγάλο βαθμό τη συγγραφή, αφού μου επιτρέπει, στην πορεία, να εμπλουτίζω, να διορθώνω και να επεξεργάζομαι πιο άνετα το αρχικό κείμενο.