Διάνεμα

Μοναδικό το βιβλίο της Αλεξίας Κατσικογιάννη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άνω τελεία. Μοναδικό όπως ξεχωριστό αλλά και μοναδικό όπως φανταστικό και υπέροχο.

Το Διάνεμα είναι μια μικρή συλλογή που αποτελείται από τις νουβέλες Η θεία Σταφίδα, Διάνεμα και Νησί σαν πεταλούδα· όλες τους στο ίδιο, ενιαίο, ύφος δομούν τρεις ιστορίες με οικεία πρόσωπα, αναγνωρίσιμα τριγύρω ή ακόμα και πάνω μας, που τα βλέπουμε [περίεργα ακούγεται το βλέπουμε εδώ αφού εμείς ως αναγνώστες μόνο να τα γνωρίσουμε μπορούμε μέσα από τη μυθοπλάστρια] να βιώνουν μια καθημερινότητα όπως η δική μας –ή περίπου όπως η δική μας– όμως σε άγνωστο χωροχρονικό πλαίσιο· σε τόπους που δεν προσδιορίζονται ή δεν υπάρχουν ή δεν αντιστοιχούν σε κάτι γνώριμο και σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται ή, ακόμα, θα έλεγε κανείς πως είναι διάχρονες περιπτώσεις.

Η Μαριάνθη Τεντζεράκη και το Φύλο ασθενές

Έγραψα το Φύλο ασθενές δύο χρόνια πριν. Πρόκειται για δέκα ιστορίες, με γυναίκες πρωταγωνίστριες, που είτε ζουν στην Ελλάδα του σήμερα είτε σε κάποια παλιότερη εποχή.

Όταν με ρωτάνε πώς ξεκίνησε όλο αυτό, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι οι γυναικοκτονίες και η βία που πνίγει τις γυναίκες. Παρόλο που δεν υπάρχει ιστορία που να καταγράφει κάποια γυναικοκτονία στο βιβλίο και ενώ οι ιστορίες κακοποίησης είναι μόνο δύο από τις δέκα, η βία για μένα δεν μεταφράζεται μόνο σε μώλωπες και αίματα.

«Ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής», Νατάσα Αγγελοπούλου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Νατάσα Αγγελοπούλου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ελάτε να γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Σπούδασα θέατρο και υποκριτική στο θέατρο Παράθλαση, ένα από τα ιστορικότερα θεατρικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης. Εκεί είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους, όπως η Μόνα Κιτσοπούλου, ο Γιώργος Γκασνάκης, ο Κώστας Ταρπατζής και ο Πάνος Δεληνικόπουλος, άνθρωποι που με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τη σκηνή και την τέχνη της υποκριτικής. Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις του θιάσου της Παράθλασης, αλλά και σε συνεργασίες με άλλες θεατρικές ομάδες και εργαστήρια της πόλης, έχοντας την ευκαιρία να δουλέψω με εξαιρετικούς σκηνοθέτες και δημιουργούς. Μέσα από το θέατρο έμαθα την αξία της υπομονής, της πειθαρχίας και της ομαδικότητας, στοιχεία που σε φέρνουν πιο κοντά τόσο στον εαυτό σου όσο και στους άλλους. Παράλληλα, παρακολουθώ συστηματικά σεμινάρια, γιατί πιστεύω πως η διαρκής εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής εξέλιξης.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Μαρία Πλουμή (λαούτο)

Εννιάχρονο κοριτσάκι ήταν, μόνο, η Μαρία Πλουμή όταν άρχισε να σπουδάζει λαούτο με δάσκαλο τον Κωστή Καλαϊτζάκη. Η κρητική της ρίζα και ο μουσικός (αυτοδίδακτος σε διάφορα όργανα) πατέρας της, ήταν ήδη ένα ισχυρό ερέθισμα για ν' ασχοληθεί κι εκείνη με τη μουσική και πολύ σοβαρά μάλιστα, όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε.

Οι Pink Floyd, ο Μάγος του Οζ και το Dark Side of the… Rainbow!

Κάποιοι θρύλοι του rock 'n' roll δεν περιμένουν καν να κρυώσει το βινύλιο για να γεννηθούν. Σκάνε κατευθείαν σαν φήμες που ξέρεις ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά δεν θέλεις και να τις χαλάσεις. Και όταν μιλάμε για τους Pink Floyd, τέτοιες ιστορίες μοιάζουν σχεδόν αναπόφευκτες, γιατί οι Floyd δεν ήταν απλώς ένα γκρουπ.

Οι Floyd ήταν διάθεση, ήταν σύμπαν και αυτό το ξέρεις πολύ καλά. Από την εποχή που ο Syd Barrett έστηνε κόσμους, που έμοιαζαν μισοί όνειρο και μισοί παραισθήσεις, είχε ήδη μπει ο σπόρος για τέτοιους μύθους και κάπως έτσι φτάνουμε σε ένα από τα πιο παράξενα –και ταυτόχρονα γοητευτικά– φαινόμενα της pop κουλτούρας: το λεγόμενο Dark Side of the Rainbow.

Μετάνοιες

Γιάννη Κίντζιου

Κουβαλάς μια πέτρα και δεν ξέρεις για πόσο

και ο δρόμος είναι ο ίδιος

τα παράθυρα και οι στέγες

τα περβάζια και οι ζαρντινιέρες

δεν έχουν τίποτα το διαφορετικό

Από πού κι ως πού Αιγαίο, Ικάριο, Μυρτώο, Ιόνιο;

Σήμερα πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας καθώς θα μιλήσουμε για πελάγη.

Παρακάμπτουμε τα ευκόλως εννοούμενα, Κρητικό, Θρακικό και Λιβυκό (μεγάλοι άνθρωποι είστε, σοβαροί, εκπαιδευμένοι, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον αναγνώστη μου να έχει απορία: Από πού κι ως πού Κρητικό Πέλαγος;) και πάμε στα πιο μπερδεμένα.

Από πού κι ως πού Αιγαίο Πέλαγος;

Στην Αθήνα κάθε χρόνο διοργανώνονταν τα Παναθήναια με συμμετοχή αθλητών από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Κάπως έτσι ήρθε ο Ανδρόγεος από την Κρήτη, γιος του βασιλιά Μίνωα, πήρε μέρος στους αγώνες και κέρδισε!

Μετά από λίγες μέρες, ο Ανδρόγεος βρέθηκε νεκρός. Οι φήμες έλεγαν ότι τον ξεφορτώθηκε ο Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας, κάποιοι όμως υποστήριζαν ότι με αυτόν τον τρόπο βρέθηκε η ευκαιρία να ανάψουν φιτιλιές στη σχέση Αθήνας - Κρήτης.

Την τιάρα δεν επιθυμώ

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μένω στην άκρη του γκρεμού μετρώντας τα όνειρα με τα δάχτυλα του χεριού μου.

Δεν ήταν πολλά…

Ήταν σταθμευμένα στο πιο όμορφο τοπίο της γης.

Στην ψυχή μου.

Ντυμένη όπως προστάζει το πρωτόκολλο.

Κάθε μέρα κάνω τον περίπατό μου μες στα σατέν φουστάνια

με τα περίτεχνα δαντελωτά σιθρού.

Κουράστηκα.

Στην ακροποταμιά

Γιώργου Αλεξανδρή

Άγουρη κι ατίθαση η νιόφερτη άνοιξη,

γλιστρούσε τη βιασύνη της στην ακροποταμιά,

έριχνε τα μαλλιά της ξέπλεκα στ' ανυπόταχτα νερά

και το φεγγάρι νιο κι αδέσποτο να σκύβει και να βουτά,

μαντίλι κόκκινο στη νύχτα, να βάφει και να κεντά.

Εκτεθειμένος

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ανίδεος πάλι,

άρτι δραπετεύσας εκ κενού

Με κρανίο πλειόκαινης εποχής

αφυδατωμένο από πόθους και όνειρα,

κραυγάζω για τροφή και κέρδος