Το βλέμμα της μοναξιάς

Πέτρου Βελούδα

Σαν ένα κλαδί

γερμένο

σε στάση ικεσίας η σκέψη...

Αυτοκίνητα,

πολυσύχναστοι δρόμοι

Ο ήλιος κοιτάζοντας

Το αρχείο της ψυχής

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Δεν υπάρχουν ψηφία αριθμοί,

υπόλοιπα, λογαριασμοί...

Γράφοντας ό,τι σου ανήκει

μηδενίζει το «βιβλίο συμβάντων».

«Η χαρά έχει το χρώμα του κίτρινου», Εμμανουέλα Παπαδάκη

Πώς μετράμε την ευτυχία;

Εμμανουέλα Παπαδάκη: Πιστεύω πως η ευτυχία δεν μετριέται με αριθμούς, επιτυχίες ή αποκτήματα. Μετριέται από τις στιγμές που η καρδιά μας νιώθει γεμάτη, ακόμα κι αν αυτές κρατούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Από ένα ειλικρινές χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια πράξη καλοσύνης, έναν άνθρωπο που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε.

Για μένα, η ευτυχία μετριέται από το πόσο φως αφήνουμε πίσω μας στις ζωές των άλλων και από το πόσο αληθινοί καταφέρνουμε να είμαστε με τον εαυτό μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν θυμόμαστε πόσα αποκτήσαμε, αλλά πόσο αγαπήσαμε, πόσο προσφέραμε και πόσες καρδιές αγγίξαμε.

Πώς μετράμε τη δημιουργία;

Ε.Π.: Η δημιουργία δεν μετριέται με το πόσα έργα ολοκληρώσαμε ή με το πόσοι τα είδαν. Μετριέται από το κομμάτι της ψυχής που τολμήσαμε να καταθέσουμε μέσα σε αυτά.

Ο Παράδεισος δεν είναι μακριά

Έλαβα αυτό το μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Μίνωας –ανέλπιστα– αλλά κάτι με έκανε να το διαβάσω επιτόπου. Τύχη; Ένστικτο; Δεν ξέρω ακριβώς τι, δεδομένου κιόλας ότι βρισκόμασταν στο μέσο του ελληνικού καλοκαιριού οπότε ένα μουντό εξώφυλλο με τόσα σύννεφα στον ορίζοντα δεν άνοιγε την όρεξη για τη συνθήκη της παραλίας. Μα ιδού το θαύμα· η Ελένη Βεζύρογλου αποδείχτηκε θησαυρός και το έργο της ένα αξιολογότατο βιβλίο που έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που αναζητάς σε μια μυθοπλασία και που θα σε κάνουν να την προτείνεις αβίαστα σε όλους τους φιλαναγνώστες.

Το λυκόφως των σκιών

20-7-2026

...Αν κάποτε μας ζητούσαν να διαλέξουμε ανάμεσα στις δύο όψεις της ίδιας μοίρας, ίσως στρέφαμε το βλέμμα μας προς τον θάνατο. Όχι από παραίτηση, αλλά από την ακατανίκητη επιθυμία να συναντήσουμε εκείνο που βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντα της ανατολής. Ακολουθούμε έναν καβαλάρη που σκεπάζει τον ήλιο με την έκλειψή του και μας οδηγεί σε μια πορεία χωρίς βεβαιότητες, χωρίς λογική, χωρίς την ψευδαίσθηση πως γνωρίζουμε τον προορισμό μας. Προχωράμε μόνο με τη διαίσθησή μας, σαν σημαδούρα μέσα σε μια αχαρτογράφητη θάλασσα, ενώ οι φόβοι και οι προαισθήσεις μας γίνονται οι μοναδικοί συνοδοιπόροι μας, τροφοδοτώντας μια αόρατη δύναμη που κυλά πίσω και κάτω από την ύπαρξή μας.

Απαιτούμε από τη ζωή ν' αποδείξει πως μπορεί ακόμη να είναι δίκαιη, να σταθεί απέναντί μας σαν θεά ελεύθερη από κάθε εμπόδιο, ευαίσθητη απέναντι στην αδικία αυτού του κόσμου που πολλές φορές γίνεται η καταδίκη μας. Μα όσο περισσότερο την αναζητάμε, τόσο εκείνη απομακρύνεται, αφήνοντάς μας να περιπλανιόμαστε ανάμεσα στη λαχτάρα και στη διάψευση.

Ο κλειδαράς του ενός εκατομμυρίου

Ο κλειδαράς του ενός εκατομμυρίου, σε σκηνοθεσία Γκρεγκόρ Βινιερόν, με τους Κριστιάν Κλαβιέ, Ραγιάν Μπενσετί, Ζιλ Κοέν.

Η ψυχοσύνθεση και ο χαρακτήρας του Οδυσσέα στην Οδύσσεια του Ομήρου

Ο Οδυσσέας συνιστά την κεντρική μορφή της Οδύσσειας και συγχρόνως μία από τις πλέον σύνθετες προσωπικότητες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, καθώς ο Όμηρος δεν επιδιώκει να αναδείξει έναν ήρωα ο οποίος διακρίνεται αποκλειστικά για τη σωματική του ρώμη και την πολεμική του υπεροχή, αλλά έναν άνθρωπο που κατορθώνει να υπερβαίνει τις αντιξοότητες αξιοποιώντας τη δύναμη του νου, τη διορατικότητα, την ψυχική αντοχή και την ικανότητα να προσαρμόζεται στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες της ζωής, γεγονός που αποτυπώνεται ήδη από τον πρώτο στίχο του έπους, όπου χαρακτηρίζεται ως «πολύτροπος», επίθετο το οποίο συμπυκνώνει τη δυνατότητά του να μεταβάλλει τη συμπεριφορά και τη στρατηγική του ανάλογα με τις περιστάσεις, χωρίς ποτέ να χάνει τον τελικό του προσανατολισμό που είναι η επιστροφή στην Ιθάκη και η αποκατάσταση της φυσικής και ηθικής τάξης του οίκου του.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΑΛΚΟΟΛΟΥΧΑ ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΙΑ

Την Σιμόν γνώρισα στο μαγαζί. Ήταν η μόνη τουρίστρια με την οποία σύναψα ερωτική σχέση. Σε μια πόλη όπου η σεξουαλική απελευθέρωση εκδηλωνόταν με τον όρο καμάκι, κάμακας, καμακώνω, μιας και ήταν παλιό ψαροχώρι με παράδοση στο ψαροντούφεκο, εγώ προσωπικά ήμουν εντελώς εκτός κλίματος του συγκεκριμένου σπoρ. Ναι, το αντιμετώπιζε ο τοπικός πληθυσμός και κυρίως ο ανδρικός στη δεκαετία του ογδόντα σαν άθλημα, επικερδές, απολαυστικό, καταξίωσης και επιμορφωτικό. Πήδηξα τόσες, κοίτα τι σενιάρισα από την μαντάμ, δείχνοντας επιδεικτικά αλυσίδες, δαχτυλίδια, ρουφήγματα, δαγκώματα. Γίναμε και τηλεοπτικό θέαμα της πασοκικής αυριανιστικής ιδεολογίας, το οποίο σύμφωνα με τα ρεπορτάζ διέκοψε η Μαργαρίτα, όχι η Μαργαρώ του Μίκη, αλλά του Ανδρέα. Η φαλλοκρατία στο φιλελεύθερό της υπερβαίνοντας το πατερναλιστικό της. Ο άντρας ο πολλά βαρύς φιγουράρει στις ευρωπαϊκές πίστες με ανοιχτά πουκάμισα διαφημίζοντας το ρωμαλέο τριχωτό στήθος του και με συμπληρωματικό ένδυμα μια φανταχτερή πολύχρωμη κουβανέζικη προδιαγραφών βερμούδα για να την κατεβάζει κι ανεβάζει ταχέως εις κάθε ενδεχόμενη περίπτωση σεξουλιάρικου αναβρασμού εν παραλίας, τουαλέτας, σκοτεινής γωνίας της ντίσκο. Το δασύτριχο μουσκλιάρικο αρρενωπό δέρμα γίνεται το σήμα κατατεθέν της πόλεως στας ευρωπαϊκάς σαλόνια. Saint Nikolas und Greek kamakas, τα αγγλοελληνικά σ' άλλη διάσταση. Καμία σχέση μ' όλα αυτά εγώ προσωπικά. Άλλωστε, break dance, heavy metal και σκυλάδικα μου προκαλούσαν αδιαφορία έστω κι αν ακολουθούσα την έκαστη παρέα στον ανάλογο «ναό» των ξεσαλωμάτων.

Γεώργιος Βιζυηνός

Ο Γεώργιος Βιζυηνός είναι από τους σπουδαιότερους και σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε το 1849 στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης.

Το 1872 επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να ανταπεξέλθει λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Απευθύνεται στον Γεώργιο Χασιώτη ο οποίος ήταν διευθυντής του Ελληνικού Σχολείου και είχε μεσολαβήσει να κάνει την εγγραφή του ως ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Mary in the Junkyard, Role Model Hermit (AMF, 2026)

Ένα ντεμπούτο που αγγίζει την τελειότητα

Το πρώτο άλμπουμ είναι πάντα η πιο δύσκολη δοκιμασία για ένα συγκρότημα. Έχουμε δει και ακούσει αμέτρητα γκρουπ να δημιουργούν προσδοκίες με τα πρώτα singles ή τα EP τους και να τις διαψεύδουν όταν έρθει η ώρα του μεγάλου βήματος. Οι Mary in the Junkyard, όμως, όχι μόνο ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις, αλλά παραδίδουν έναν δίσκο που δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο ολοκληρωμένος.

Η αυλαία ανοίγει με το Mantra III, ένα υπνωτικό κομμάτι που ισορροπεί ανάμεσα στην ομορφιά και την ανησυχία. Οι κιθάρες κινούνται λιτά, τα κρουστά μοιάζουν να ακολουθούν τη δική τους διαδρομή και η φράση this is yours, babe, you deserve it επαναλαμβάνεται σχεδόν εμμονικά, δημιουργώντας μια αίσθηση που σε τραβάει από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Από εκεί και πέρα, οι Mary in the Junkyard χτίζουν έναν κόσμο που σε απορροφά ολοκληρωτικά.