Ο καραφλομπέκατσος

Ο καραφλομπέκατσος στο θέατρο Olvio, της Λένας Κιτσοπούλου, σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαμιχαήλ, με τον Γιάννη Οικονομίδη. Στο πιάνο η Άννα Μακούρινα.

Το να μετακομίσεις σε ένα καινούργιο σπίτι και μάλιστα το δικό σου σπίτι το οποίο έχεις αποκτήσει με κόπο, στερήσεις και χίλια βάσανα, φαντάζει ιδανικό. Όταν όμως αυτό γίνεται μετά από έναν χωρισμό που σε έχει καταρρακώσει δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Maitreya Corso: Μην υποθέτεις τι θα ακούσεις, αλλά να ακούσεις τα πάντα!

Κατ' αρχάς, ας δούμε ποια είναι η Maya Hawke, που ολόκληρο το όνομά της είναι Maya Ray Thurman Hawke, που είναι ηθοποιός και τραγουδοποιός και είναι η κόρη των ηθοποιών Eathan Hawke και Uma Thurman. Η Maya, ως ηθοποιός, έχει εμφανισθεί στις ταινίες Once Upon a Time in Hollywood (2019), Fear Street Part One: 1994 (2021), Do Revenge (2022), Asteroid City (2023), Maestro (2023) και Wildcat (2023). Ως τραγουδίστρια/τραγουδοποιός –γιατί μ' αυτό θα ασχοληθούμε– έχει κυκλοφορήσει τα albums Blush (2020), Moss (2022) και Chaos Angel (2024).

Πετροβολώντας τον Ληθαίο

Γιώργου Αλεξανδρή

Στης νύχτας τ' ανα­γνώ­σματα,

με μια σαγη­νευ­τική νωχέ­λεια,

λιτα­νεύει των επο­χών το ψίκι,

γητεύει την ομορ­φιά και τη γηθο­σύνη,

σμι­λεύει την αλκή του χρό­νου

και ψηλα­φώ­ντας τις όχθες του,

αυτο­μο­λεί αυτά­ρε­σκα στο φλοί­σβο του

Grotesque

Η σάτιρα, η παρωδία, το μυστήριο πρωταγωνιστούν στην μαύρη κωμωδία με τον τίτλο Grotesque που φιλοξενείται στον ιδιαίτερο και φιλόξενο χώρο του Τεχνοχώρου Εργοτάξιο στον Άγιο Δημήτριο. Ο χώρος έχει δημιουργηθεί με αγάπη και είναι εμφανές ότι είναι από τους χώρους που προάγουν την τέχνη.

Το έργο είναι μια δημιουργία του Σπύρου Γεωργακόπουλου που έχει αναλάβει και την ευθύνη της σκηνοθεσίας καθώς και της ερμηνείας ως μέλος της θεατρικής ομάδας Της μάνας σου.

Με ένα έξυπνο σατιρικό κείμενο δημιουργείται μια μαύρη κωμωδία-παρωδία που η πρόθεσή της είναι να διασκεδάσει το κοινό με τις υπερβολές και τα άστοχα, πολλές φορές, έργα μυστηρίου αλλά και να εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχολογία που ζητά συνεχώς επιβεβαίωση ξεχειλίζοντας από απληστία και έπαρση.

Η τελευταία κραυγή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Από καιρό στον ύπνο μας κυκλοφορούν

αλλόκοσμες σκιές

Στ' αφτιά μας φθάνουν κάποιες στιγμές

αποτρόπαιες ψαλμωδίες

Κανείς κίνδυνος όμως δε φαίνεται,

όταν ξυπνούμε

Τίποτα δε προμηνύει συμφορά

Μπλε σκούρο 05...

...μ’ ένα ερώτημα να προκύπτει κοιτάζοντας το εξώφυλλο –ποιο/τι χρώμα είναι αυτό; περί τίνος πρόκειται;– όμως, πολύ γρήγορα ο συγγραφέας της νουβέλας, ο Πάνος Μυρμιγγίδης, φροντίζει να μας εξηγήσει ότι το μπλε σκούρο είναι το χρώμα μιας βαλίτσας και το 05 απλά το νούμερό της σε έναν κατάλογο με βαλίτσες άλλες, άλλων. Σημειολογικά όμως, η αφήγηση δεν ξεκινά με την αναζήτηση μιας βαλίτσας, μα με αυτό που συμβολίζει η βαλίτσα.

Από το πρώτο πρώτο πράγμα που συναντάς στο βιβλίο, μια φράση όπου λέει: Για όλα τα ταξίδια που έχουμε κάνει, αλλά και για όλα αυτά που κάναμε με το μυαλό μας... και μετά λίγο παρακάτω: Για όλους τους έρωτες... Για το ροκ... αλλά και Για την πιο μεγάλη στιγμή των παιδικών μας χρόνων γίνεται σαφές ότι πρόκειται για ένα πόνημα που διαπερνά τις πιο έντονες, άρα και αξιομνημόνευτες, στιγμές ενός ανθρώπου –ας τον πούμε ήρωα– και που, ως τέτοιο, θα κουβαλά πολλή αλήθεια, αναμνήσεις... δηλαδή βίωμα. Το ίδιο προλογικό κείμενο ολοκληρώνεται με ένα κλικ. Ό,τι προλάβουμε, μα η ομιλούσα θεωρεί ότι, από τη στιγμή που αυτό το κλικ γίνεται δημόσιο κτήμα μπαίνοντας σε ένα βιβλίο, το πιθανότερο είναι να ισχύει η καζαντζακική ρήση «Μια αστραπή η ζωή, μα προλαβαίνουμε».

Πάρη Λεβέντη

Γεννήθηκε στο Φάληρο στις 29/10/1936. Στη φωτογραφία δημοσίευμα του περιοδικού Ντομινό (10/6/1961).

Ήμερη: Η ανατομία μίας πτώσης

Ήμερη: Η ανατομία μίας πτώσης, μια διασκευή της νουβέλας του Ντοστογιέφσκι Ήμερη, με τον υπότιτλο Η ανατομία μίας πτώσης, από τον Γιάννη Νταλιάνη ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία αλλά και πρωταγωνιστεί, στο θέατρο Πορεία. Παίζουν ακόμα η Ιώβη Φραγκάτου, η Δήμητρα Σταύρου και ο Γιώργος Κορομπίλης. Η φωνή του ανακριτή ανήκει στον Δημήτρη Πιατά.

Από τις ωραιότερες και πιο καλοδουλεμένες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος.

Μία παράσταση ύμνος στη γυναίκα. Ένα ηχηρό μήνυμα προς όλες τις γυναίκες να μην φοβούνται, να τολμούν, να μιλούν.

Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα

Πρόσφατα περιηγήθηκα στο σύμπαν ενός βιβλίου, μέσα από τις ιστορίες του οποίου ταξίδεψα σε μέρη όπου από τη μια πρωταγωνιστεί το καλό, το δίκαιο, η φωτεινή πλευρά της ζωής κι απ' την άλλη κυριαρχεί το κακό, η αναλγησία και η βία. Στον κήπο με τα άνθη του καλού και του κακού, λοιπόν, είχα την τύχη να βρεθώ και να προβληματιστώ, πάνω σε κάθε μονοπάτι του.

Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα του συγγραφέα Κώστα Γραμματικόπουλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, και αποτελεί το έβδομο βιβλίο του. Επηρεασμένος από την παγκόσμια κλασική λογοτεχνία, τον αγαπημένο του Ντοστογιέφσκι, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Γκαρθία Λόρκα, μας μυεί

Παραμύθια χωρίς πατρίδα

Τώρα, κανονικά, στη θέση αυτής της φωτογραφίας εξωφύλλου θα έπρεπε να μπει μία δική μου από το unboxing του δέματος όπου βρήκα το βιβλίο της Κατερίνας Χάσκα Παραμύθια χωρίς πατρίδα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φιλία, τυλιγμένο με χαρτί, δεμένο με σατέν κορδέλα με φιογκάκι κι ένα φτερό πιασμένο εκεί, το οποίο έκανα σελιδοδείκτη αργότερα. Του δώρου δηλαδή που παρέλαβα έτσι όπως το παρέλαβα και που, αν μη τι άλλο, δείχνει όχι μόνο το νοιάξιμο για τον παραλήπτη του αλλά –κυρίως αυτό– το μεράκι του αποστολέα.

Αργότερα, διαβάζοντας το πόνημα βρήκα κι άλλα στοιχεία που δείχνουν μεράκι και αγάπη για το βιβλίο όπως τη χρήση του πίνακα της Nino Chakvetadze, μια κίνηση που «φωνάζει» περιποίηση και επιμέλεια προς την έκδοση ή, τέλος πάντων, απουσία προχειρότητας κι ευκολίας.