Από πού κι ως πού Στερεά Ελλάδα, Ρούμελη, Πρωταπριλιά;

Από πού κι ως πού Στερεά Ελλάδα και Ρούμελη;

Α, ρε, κατακαημένη Ρούμελη τι σου 'μελλε να πάθεις…

Εξηγούμαστε…

Η περιοχή ονομάστηκε Ρούμελη γύρω στο 1100 μ.Χ. εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής ζαχαροκάλαμου. Το οποίο ζαχαροκάλαμο μετά από διύλιση μας δίνει την μελάσα. Η οποία μελάσα με την κατάλληλη επεξεργασία μας δίνει το περίφημο ποτό που λέγεται ρούμι. Το οποίο ρούμι πρωτοπαράχθηκε από τους αδερφούς Βακάρδη το 1328 στην ορεινή Ναυπακτία από απόσταξη μελάσας.

Η λέξη ρούμι είναι αρχαιοελληνική και παράγεται από αντιμετάθεση των λέξεων «μη ρου» = όχι ροή, επειδή κατά την απόσταξη δεν έχουμε συνεχή ροή.

Αυτά μέχρι το 1456, χρονιά που οι Οθωμανοί κατέκτησαν την Αθήνα και όλη την Στερεά ανακαλύπτοντας το χρυσορυχείο που λέγεται παραγωγή ρουμιού και αμέσως την βάφτισαν Ρούμελη (Rumeli, από το rum -> ρούμι + ili = επαρχία, η χώρα του ρουμιού, η ρουμοχώρα!).

Θάνατος παλληκαριού

Θάνατος παλληκαριού, στον μικρό Κεραμεικό, του Κωστή Παλαμά, σε σκηνοθεσία από τη Μιχαέλα Αντωνίου και τη Βάσια Σκιαδά. Παίζουν: Μιχαέλα Αντωνίου, Δημήτρης Αρβανίτης, Ίλια Γιακουμάκη, Κωνσταντίνα Οικονόμου, Σίμος Στυλιανού.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή την παράσταση.

Θα πω μόνο ότι πρέπει να τη δείτε γιατί είναι πραγματικά από τις παραστάσεις που πρέπει να δει όποιος αγαπάει το ποιοτικό θέατρο.

Τέλλος Άγρας

Ο Τέλλος Άγρας υπήρξε από τους κορυφαίους και σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές καθώς και μεταφραστής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Συχνά αναφέρεται στους ποιητές του Μεσοπολέμου, τους λεγόμενους παρακμιακούς όπως και στους ρομαντικούς.

Γεννήθηκε το 1899 στην Καλαμπάκα όπου ο πατέρας του έκανε τη θητεία του ως σχολάρχης.

Το 1899 όλη η οικογένειά του επιστρέφει στην Αθήνα και από εκεί, το 1906, πήγε στο Λαύριο όπου ο ποιητής αποφοίτησε από το Δημοτικό και το Ελληνικό σχολείο.

Το 1916 τέλειωσε και το Γυμνάσιο και έκανε την εγγραφή του στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1923.

Miles Davis

Μίλια μπροστά από την εποχή του [1]

Τη χρονιά που διανύουμε, ο Miles θα τα είχε εκατοστίσει. Δεν πρόλαβε όμως! Μας εγκατέλειψε στα εξήντα πέντε του έχοντας καταπονήσει το πνεύμα του με τη μουσική και το σώμα του με διάφορα άλλα.

Ο Miles Dewey Davis III (1926-1991) υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα της μουσικής σκηνής του εικοστού αιώνα. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, τα παιδικά του χρόνια ανέμελα –όσο θα μπορούσαν να είναι αυτά ενός Αφροαμερικανού την εποχή εκείνη– και η τάση του προς τη μουσική εμφανίστηκε νωρίς. Κάποιος του έκανε δώρο μια τρομπέτα κι αυτό ήταν.

Ο Miles έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα γιατί η μουσική του ήταν η «γέφυρα» που με συνέδεσε από τον πεπερασμένο κόσμο της μουσικής ροκ, που άκουγα τότε, με το άπειρο σύμπαν της μουσικής τζαζ. Αναφέρομαι βέβαια στο άλμπουμ Bitches Brew. Όταν το είχα ακούσει, στις αρχές της δεκαετίας του '70, είχα «κουφαθεί».

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Πλησιάζω στο κέντρο μου - Στην οικογένειά μου το κλίμα ήταν πάντα

Είσαι εκεί, σ' αγγίζω, στα μάτια βαθιά σε κοιτάω - φιλοπολεμικό.

Χαρακώματα. Δεν λες τίποτα - άμυνα κι επίθεση. Αγαπημένο παιχνίδι η κόντρα

Είσαι τόσο όμορφη, γαλήνια και γλυκιά - κι εγώ νικούσα σχεδόν πάντα

Θέλω να σε γδύσω και να κάνουμε - πείσμα κι ευστροφία με φιλομάθεια

Παθιασμένα έρωτα όπως τότε - ήταν το οπλικό μου σύστημα.

Σιωπή, βαθιά σιωπή, σιγή - Βέβαια στα παιδικά μου χρόνια έφαγα πολύ ξύλο

Καμία υπόνοια, - από δασκάλους, γονείς και πολλά μπουνίδια επίσης με φίλους.

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα

Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα, στο θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα με τους Μιχάλη Αναγνώστου, Μανούσο Γεωργόπουλο, Πλάτωνα Γιώργο Περλέρο.

Μετά το ΓΚΙΑΚ δεν περίμενα κάτι λιγότερο από τον Κωνσταντίνο Ντέλλα. Ήμουν σίγουρη ότι πηγαίνοντας σε αυτή την παράσταση θα μείνω για ακόμα μία φορά εκστασιασμένη και αυτό έγινε.

Θρύλοι και παραδόσεις, ήθη και έθιμα, ξόρκια και γητειές από τις Θεσσαλές μάγισσες οι οποίες κυριολεκτικά μας μάγεψαν.

Έφυγες με το Πατρίς

Έφυγες με το Πατρίς, στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, σε σκηνοθεσία, κείμενο και εικαστική επιμέλεια χώρου από τη Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου.

Μία παράσταση βασισμένη στο βιβλίο Αυστραλία: Δέκα ιστορίες του Κώστα Κατσάπη.

Παίζουν, σε πρώτο πρόσωπο, ζωντανεύοντας τις αληθινές ιστορίες –τις εφτά από αυτές– οι Γιάννης Ντάσιος, Λίλη Τέγου, Γιάννης Τσιώμου.

Χρυσούλα Διπλάρη: Όταν η μαγεία βρίσκει φωνή!

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν ιστορίες και υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μέσα στις ιστορίες – τις περπατούν, τις μαζεύουν από τον δρόμο, τις ακούνε να ψιθυρίζουν στα πιο ασήμαντα στιγμιότυπα της ημέρας. Η Χρυσούλα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στη δεύτερη κατηγορία. Η φωνή της δεν γεννήθηκε από φιλοδοξία ή τεχνική ανάγκη· γεννήθηκε από μια ρωγμή. Από εκείνο το σκοτάδι που, αντί να καταπιεί, άνοιξε δρόμο.

Η γραφή για τη Χρυσούλα δεν είναι επάγγελμα, ούτε απλώς τέχνη. Είναι σωσίβιο, τελετουργία, πράξη αντίστασης απέναντι σε έναν κόσμο που βιάζεται να ξεχάσει τη μαγεία του. Στις λέξεις της το θαυμαστό συνυπάρχει με το καθημερινό χωρίς εξηγήσεις. Ένας γάτος, μια χρυσόμυγα, ένας άστεγος στο τρένο, μια κούκλα που κουβαλά μνήμη. Όλα έχουν ψυχή, όλα έχουν ιστορία, όλα δικαιούνται να ειπωθούν. Ο μαγικός ρεαλισμός της δεν είναι αισθητική επιλογή· είναι κοσμοθεωρία.

Αυτή η συνέντευξη δεν είναι απλώς μια καταγραφή σκέψεων. Είναι ένα άνοιγμα καρδιάς. Μια περιπλάνηση στον τρόπο που γεννιούνται οι ιστορίες, που ωριμάζουν, που αντιστέκονται, που επιμένουν. Είναι μια υπενθύμιση ότι η φαντασία δεν είναι πολυτέλεια – είναι τρόπος επιβίωσης.

Ανυπότακτη Δευτέρα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ανυπότακτα μυαλά

σε λειτουργία πτήσης.

Κομπάρσοι στο θέατρο της Δευτέρας.

Επίσημη γιορτή τσαγκαραίων.

Πωλούνται όνειρα ζωής

κάθε Δευτέρα

Ο Οδυσσέας Ρεκούμης για Το αντίδωρον

Το αντίδωρον δεν γράφτηκε ως σχέδιο, ούτε ως στόχος. Γράφτηκε αποσπασματικά, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, μέσα σε στιγμές όπου η ανάγκη για λόγο προέκυπτε σχεδόν ακούσια. Κάποια ποιήματα γεννήθηκαν από προσωπικές απώλειες, άλλα από την αίσθηση ότι ο κόσμος γύρω μου μετακινείται διαρκώς προς μια κατεύθυνση πιο σκληρή, πιο βίαιη, πιο αδιάφορη.

Δεν υπήρχε εξαρχής η πρόθεση μιας συλλογής· υπήρχε μόνο η επιμονή να καταγράφεται ό,τι δεν ήθελε να σωπάσει. Σταδιακά, καθώς τα ποιήματα άρχισαν να συνομιλούν μεταξύ τους, διαμορφώθηκε ένας άξονας: η απώλεια της πνευματικότητας – όχι με τη στενή, θρησκευτική έννοια, αλλά ως βαθιά ανθρώπινη στάση. Η αίσθηση ότι, ως είδος, απομακρυνόμαστε από την ευθύνη, από τη μνήμη, από την ικανότητα να στεκόμαστε απέναντι σε όσα συμβαίνουν χωρίς να «νίπτουμε τας χείρας» μας. Αυτή η απομάκρυνση διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή, άλλοτε υπόγεια και άλλοτε μετωπικά.