Η μύτη

Ιδιαίτερο το πρώτο θεατρικό έργο της Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, αφού δεν πρόκειται για ένα κλασικό θεατρικό σύγγραμμα αλλά για μία διαδραστική αισθητηριακή εμπειρία που συντελείται ομαδικά από όλους τους παρευρισκόμενους.

Η συμμετοχική performance –αν θέλετε να του δώσουμε ένα χαρακτηριστικό– αποτελείται από πέντε επεισόδια, όσες και οι αισθήσεις μας όπου και βασίζεται ενώ αποτελεί και μία κοινωνική σάτιρα με αφορμή μια μεγάλη μύτη.

Η ηρωίδα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κι αυτό είναι το θέμα (της). Έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα αλλάξει για να ενσωματωθεί ή αν θα παραμείνει ίδια αλλά διαφέροντας. Αναμνήσεις από έρωτες και σχόλια που έχει δεχτεί διατρέχουν το κείμενο με τον θεατή –συλλειτουργό και συμμέτοχο– ν' αναγνωρίζει σε εκείνη μια τραυματική ιστορία για την εικόνα και την αποδοχή· με το δεύτερο να έχει διττή έννοια αφού αφορά τόσο την κοινωνική αποδοχή όσο και την προσωπική, το να αποδεχτεί το άτομο την εικόνα του.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΤΟ ΛΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΓΟΡΔΙΟΥ ΔΕΣΜΟΥ

Τελικά σε συμπεριλαμβάνω σ' αυτή την συλλογή σαν ένα σχισμένο γράμμα, πρώτα καλά και γερά τσαλακωμένο, μέσα στα δυο μου χέρια συμπιεσμένο και μετά με τα πόδια ένα μπαλάκι να το χτυπώ μηχανικά στους τοίχους με καρφωμένο το βλέμμα στον άδειο λευκό σοβά και να προβάλει το μυαλό μου τις εικόνες σου, το στόμα σου στο πέος μου, να θέλεις να το δαγκώσεις και να χύνω στο στόμα σου και καθώς καταπίνεις το σπέρμα μου να τονίζεις πως έχει πολύ στυφή γεύση γιατί πίνω πολλούς καφέδες, στην παραλία πάνω στα βότσαλα στο καταχείμωνο, με κατεβασμένα τα ρούχα να γλειφόμαστε σε στάση γιν-γιάν,

Οι στιγμές μας

Ήρθαν απρόσμενα στα χέρια μου τέσσερα μίνι βιβλία από τη συλλεκτική σειρά Οι στιγμές μας. Τέσσερα βιβλία με περιορισμένες σε έκταση, μα τόσο εύστοχες, λέξεις. Τέσσερα βιβλία με αισθαντικές εικόνες. Τέσσερα βιβλία απλά, κατανοητά και ξέχειλα συνειδητοποίηση.

Πιστεύω στους όμορφους ανθρώπους που συναντιούνται την κατάλληλη στιγμή

Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή;

Ποιος την ορίζει;

Πώς την αντιλαμβάνεσαι;

Πώς την αναγνωρίζεις;

Punching the Clown (City Slang, 2026)

Ο Kurt Wagner δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη

Υπάρχουν καλλιτέχνες που όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο φοβάσαι μήπως αρχίσουν να επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους. Ο Kurt Wagner όμως, δεν μου δίνει αυτή την εντύπωση. Στο 17ο άλμπουμ των Lambchop, το Punching the Clown, κάνει κάτι που δεν είναι ούτε εύκολο ούτε αυτονόητο: κοιτάζει πίσω για να προχωρήσει μπροστά. Ανακαλύπτει μια παλιά σκωτσέζικη τεχνική, το lined out singing και την περνά μέσα από το προσωπικό του σύμπαν. Μαζί του ο Andrew Broder, ο Justin Vernon και μια ολόκληρη χορωδία υπό τον Blake Morgan. Και ξαφνικά, κάτι που γεννήθηκε πριν από αιώνες ακούγεται σαν να περίμενε απλώς κάποιον να το ξαναθυμηθεί.

Από πού κι ως πού Στύρα και όρος Όχη;

Από πού κι ως πού Στύρα Ευβοίας;

Μια στείρα στήρα πιάστηκε στα Στύρα.

Τα Στύρα: Χωριό της Εύβοιας που οι ντόπιοι το λένε και «Χωριό».

Η στήρα: Ψάρι της οικογένειας των επινεφιλίδων.

Η στείρα: Αυτή (γυναίκα ή θηλυκό ζώο) που δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.

Στυρονήσια: Η αρχαία Αιγιλεία, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στον όρμο των Στύρων, απέναντι από την παραλία των Νέων Στύρων, κάτω από τα Στύρα.

Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί οι κάτοικοι των Στύρων προτιμούν το Στουραΐτης και Στουραΐτισσα από τις άλλες εκδοχές όπως Στύριοι, Στύροι, Στυρομένοι ή Αποστυρωμένοι.

Αυτή η νύχτα μένει

Μια διαφορετική, αναμνησιακή, μουσικοθεατρική παράσταση έκανε τα βήματά της στην όμορφη Θεσσαλονίκη και ήρθε η σειρά της Αθήνας να τη φιλοξενήσει, στο όμορφο θέατρο Ολυμπία, στην καρδιά της πρωτεύουσας. Πρόκειται για το έργο του Θάνου Αλεξανδρή Αυτή η νύχτα μένει που έκανε πράξη το ΚΘΒΕ με σκηνοθέτη και υπεύθυνο για τη θεατρική διασκευή τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Αστέριο Πελτέκη ενώ ο Σταμάτης Κραουνάκης επιμελήθηκε την πρωτότυπη σύνθεση καθώς και την μουσική επιμέλεια της παράστασης.

Ουτοπιστές

Γιώργου Αλεξανδρή

Με πρόσφορες πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις,

ειδήμονες αναλύουν τις δομές της σύγχρονης κοινωνίας

χαρακτηρίζοντάς την προσχηματική, διάτρητη και ευπαθή,

τη λειτουργία της προσιτή στην εκμετάλλευση και την ανοχή

υπόμνημα των εξουσιαστών σε κάθε τους συναγωγή,

ελέγχου σχηματισμοί σε κλειστές τάξεις και διαρθρώσεις.

Σε σάρκινο χαρτί

Λυρική τραγωδία για κόσμους και παιδιά είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Χρίστου Κρεμνιώτη Σε σάρκινο χαρτί, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συρτάρι, και σε πρώτη φάση δεν πολυκαταλαβαίνεις τι εννοεί εκεί, όμως διαβάζοντάς το όλες οι λέξεις αποκτούν νόημα και λόγο και αντιλαμβάνεσαι πλήρως την σημασία τους. Μια σημασία που έρχεται να ενδυναμωθεί από τα εικαστικά της Μαργαρίτας Βασιλάκου που περιέχονται και που στο πόνημα έχουν χαρακτηριστεί ως σκηνικά. Ό,τι περιέχεται εντός αυτών των σελίδων αποτελεί τμήμα μιας αλυσίδας (χρόνου και γεγονότων) με ενιαία αισθητική, συναίσθημα και σημειολογία.

Είμαι ένα ιδιαίτερο παιδί και οι γονείς μου με έχουν μάθει πράγματα που ξέρουν μόνο τα πιο έξυπνα και τα πιο μεγάλα παιδιά.

Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για συλλογή κειμένων, ποιητικών και πεζών, που συνδυάζονται με εικαστικές απεικονίσεις, όμως εξερευνώντας το βιβλίο βλέπουμε ότι αυτά τα έργα έχουν μια πορεία, υπάρχει μια ιστόρηση και εξέλιξη στα δρώμενα, στοιχεία δηλαδή που περιμένουμε σε ένα μυθιστόρημα ή νουβέλα ή σε μια μαρτυρία (αναλόγως αν πρόκειται για μυθοπλασία ή πραγματικό γεγονός) και η οποία ξεκινά από μία γέννηση: από την ημέρα της γέννησης τού... –ας τον πούμε– ήρωα αφού πρόκειται για τον κεντρικό χαρακτήρα της συλλογής.

Η παραλία της πλήξης

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το Σύμπαν κρέμεται

απ' το σκοτάδι του μυαλού μου

βαρύ και απειλητικό

Διαπερνά τον εγκέφαλό μου

με ρίγη αιφνίδιου πυρετού

Τον απειλεί με παράξενες ασθένειες

Του ανοίγει πληγές που πυορροούν

Το θεώρημα ενός μη γεωμέτρη

Ευαγγελίας Σιμιτσοπούλου

Κουκκίδες διάσπαρτες,

στροβιλιζόμενες αδιάκοπα

σ' έναν άγριο χορό,

λες και περιμένουν

κάποιο θεϊκό πρόσταγμα.

Με απόγνωση ψάχνονται

για να τραβήξουν γραμμές,