.gif)
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ειρήνη Ντάλα: Η ποιητική συλλογή «Θρυαλλίς εγένετο» είναι το δεύτερο βιβλίο μου. Σε αυτό, όπως και στο προηγούμενο, η ώθηση είναι αυτό το ανεξήγητο «εσωτερικό κάψιμο» στο μυαλό, στη ψυχή, που με κατατρώει και θέλω να καταγράψω ό,τι με ενεργοποιεί θετικά ή αρνητικά. Έτσι μπορώ να καθησυχάσω το μέσα μου, να το εξωτερικεύσω και να το κρατήσω «ζωντανό» και παντοτινό. Βέβαια αυτή η καθαρά προσωπική υπόθεση μετά μοιράζεται και κοινωνεί με τους αναγνώστες.
Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;
Ε.Ν.: Η αλήθεια είναι πως ο ενθουσιασμός μου όταν κρατάω το βιβλίο είναι μεγαλύτερος από όταν γράφω ένα ποίημα. Έχω μαζεμένες στα χέρια μου τις αφορμές που μου γέννησαν το κάθε ποίημα, τις ζυμώσεις που δέχτηκαν αυτές στο μυαλό μου, τα κατασταλάγματα που μου φανερώθηκαν. Ακόμα, θυμάμαι το μέρος που ήμουν όταν έγραψα το κάθε τι, το στίχο που πάλευα να διορθώσω… γενικά όλο αυτό το μαγικό ταξίδι της συγγραφής!
Κι από την άλλη είναι το πρακτικό κομμάτι του βιβλίου, παρατηρώ μικρά λάθη που διέφυγαν της προσοχής ή τυπογραφικά, που με τίποτα βέβαια –ομολογώ– δεν μου μειώνουν την περηφάνεια και τον ενθουσιασμό μου για το αποτέλεσμα… απλά μου θυμίζουν και το ατελές της φύσης του ανθρώπου, το μάταιο του να προσπαθείς να δημιουργήσεις κάτι τέλειο γιατί πάντα κάτι θα σου διαφεύγει. (γέλια) Αλλά πάντα συμφωνώ, είμαι εγώ σε κάθε σελίδα.
Έχετε διαφωνήσει ποτέ με τον δημιουργικό εαυτό σας;
Ε.Ν.: Υπήρξαν φορές που διαφώνησα ή τον «μάλωσα»... για τις αφορμές ή για την εξέλιξη ενός ποιήματος που κατέληγε σκληρό ή δεικτικό ή και υπερβολικά συναισθηματικό, αλλά οφείλω να είμαι ειλικρινής με την έμπνευση και με τον εαυτό μου. Πάνω απ' όλα, ο δημιουργός οφείλει να είναι αυθεντικός.
Υπάρχει κάποιο έργο που να το ξεχωρίζετε και γιατί;
Ε.Ν.: Κατά περιόδους ξεχωρίζω διαφορετικά έργα ανάλογα την ψυχοσύνθεσή μου ή τα θέματα που αντιμετωπίζω κι εγώ ως άνθρωπος καθώς το βιβλίο περιλαμβάνει ποιήματα υπαρξιακά, κοινωνικά, ερωτικά. Ξεχωρίζω όμως πάντα το ποίημα «Ήμασταν κάποτε άνθρωποι», που γράφτηκε με αφορμή τη συμμετοχή μου στην έκδοση μιας συλλογής με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή και αφορά στον επαναπατρισμό των προσφύγων, στη δυσκολία να αποδεχτούν την τραγική κατάσταση που βίωσαν, στην περιφρόνηση που δέχτηκαν από τους ντόπιους, γενικά στο ποσό εύκολα μπορεί κάποιος να βρεθεί χωρίς πατρίδα, χωρίς το παρόν που του είχε εγγυηθεί το παρελθόν του… με συγκινεί πολύ αυτό το ποίημα.
Υπάρχουν στιγμές που σας πυροδοτούν βάζοντάς σας σε δημιουργική κίνηση;
Ε.Ν.: Υπάρχουν και με πιάνουν εξ απροόπτου. Αυτό που αποκαλούμε «έμπνευση» είναι μεγάλο πειραχτήρι. Μια κουβέντα από τον συνομιλητή σου, μια λέξη σε ένα μυθιστόρημα, μια κατάσταση σε μια ταινία, ένα γεγονός, μια ανάμνηση μπορούν να ανάψουν το φιτίλι της έμπνευσης και να θες να κρατήσεις σε ένα ποίημα αυτό που ένιωσες, που σκέφτηκες και να του δώσεις πνοή.
Κι αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές για τις οποίες δεν θα γράφατε ποτέ τίποτα;
Ε.Ν.: Νομίζω πως οι άνθρωποι που γράφουμε οφείλουμε να καταπιανόμαστε με όλα. Ειδικά η ποίηση, που για μένα είναι συμπυκνωμένη φιλοσοφία, μικρά μαθήματα φιλοσοφίας, πιστεύω πως έχει καθήκον να θίξει το κάθε τι. Προσωπικά πιστεύω πως ήδη έχω γράψει για όλα όσα με τρόμαζαν ως άνθρωπο: για την αχαριστία, τον πόνο, τη διπροσωπία, την προσφυγιά, τις γυναικοκτονίες, τον θάνατο, οπότε νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν θέλω ή δεν μπορώ να γράψω, νίκησα τα «μη» που είχα σκεφτεί κάποτε. Το κλειδί βέβαια είναι να ζυγίζω κάθε κατάσταση και να την μεταφέρω στο χαρτί, όταν έχει καταλαγιάσει κάπως μέσα μου.
Αν θα έπρεπε να περιγράψετε το εν λόγω πόνημα με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ε.Ν.: Θρυαλλίδα.
Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ε.Ν.: Υπάρχουν κάποιοι στίχοι στο ποίημά μου «Ταξιδευτής του κόσμου»:
Ταξιδευτή του κόσμου να με χρήζανδραστήριο, ανικανοποίητο, ανυπότακτο.Του κόσμου το ατελείωτο να μάζευα στα χέρια.Με πέτρα κάθε λογήςκάθε τόπου –δικού μου πια–τις τσέπες να ξεχείλιζα.………………………………………Στα πόδια σας πέφτω σύννεφα…Βάρκα μου εσείςκι η πλώρη σαςαπ' τα στόματα όλαμε αδημονία ονειρεύομαι να φιληθεί.Βάρκα μου εσείςκι η δέστρα τηςσε κάθε λιμάνι ν' ακουμπήσει.Ταξίδι στον κόσμο σύρτε μεγιατί αλλιώς… δεν μπορώ.
Όπως καταλαβαίνετε, νομίζω αυτό το ταξίδι δεν θα είχε τέλος. Θα ήθελα η Θρυαλλίδα να γυρίζει αέναα στο κόσμο κι εγώ να ζω πολλές ζωές μέσα από αυτή.
Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας σε σχέση με την λογοτεχνία; Έχετε αγαπημένους Έλληνες συγγραφείς;
Ε.Ν.: Νομίζω πως οι Έλληνες είμαστε φύσει ταλαντούχοι και το έχουμε αποδείξει ανά τους αιώνες αφήνοντας παρακαταθήκη αναγνώσματα θησαυρούς και συγγραφείς σύμβολα γραφής και οδηγούς για την παγκόσμια λογοτεχνία. Σήμερα θα έλεγα πως οι νεότεροι δεν στερούμαστε ταλέντου ή ευκαιριών αλλά η εποχή μας με την υπερπληθώρα σε όλα, την υπερπαροχή μάς κάνει να αδικούμαστε εκ προοιμίου. Θέλει μεγάλο κόπο, πίστη και αγάπη για το αντικείμενο για να καταφέρεις να ξεχωρίσεις. Άλλα αυτή είναι και η πρόκληση, να ανοίξεις τον δικό σου διάλογο με τον αναγνώστη.
Φυσικά και έχω αγαπημένους συγγραφείς και σύγχρονους και παλιότερους. Συχνά πυκνά όμως διαβάζω και ξαναδιαβάζω βιβλία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Γρηγόριου Ξενόπουλου. Γενικά ό,τι κουβαλά την ατμόσφαιρα παλαιότερων εποχών με γαληνεύει.
Η Ειρήνη Ντάλα, σε μια μικρή συνέντευξη μεγάλων βιβλιοταξιδιών, μιλάει για –και με αφορμή– την ποιητική της συλλογή Θρυαλλίς εγένετο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ελκυστής. Στην περίληψη διαβάζουμε:
Θρυαλλίς εγένετο…Η λέξη προέρχεται από τον αρχαίο τύπο «θρυαλλίς». Το θρύον, δηλαδή το καλάμι, ήταν ένα είδος φυτού που χρησίμευε για την κατασκευή φιτιλιού, για την πυροδότηση εκρηκτικών υλών. Μεταφορικά όμως σημαίνει κάτι που αποτελεί την αφορμή ενός γεγονότος, την αφορμή που θα ανάψει το φιτίλι, θα οδηγήσει στην έκρηξη, στην ανατροπή των ισχυόντων. Θρυαλλίδα μπορεί να είναι μια κουβέντα, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, ένα γεγονός. Θρυαλλίδες ολέθριες που ρημάζουν ανθρώπους, ζωές, που ορίζουν το τέλος, αλλά και θρυαλλίδες ευλογημένες, που σηματοδοτούν την εκκίνηση, που ανασταίνουν ζωές, που οδηγούν στη λύτρωση.
Η Ειρήνη Ντάλα γεννήθηκε και ζει στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του ΑΠΘ κι εργάζεται ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με το θέατρο κατακτώντας βραβεία αλλά και με τη φιλοσοφία με διακρίσεις στα πανεπιστημιακά της χρόνια. Εργάστηκε ως κειμενογράφος πολιτικών προσώπων, συμμετείχε ως συμπαρουσιάστρια σε ραδιοφωνική εκπομπή ποικίλης ύλης, παραλαμβάνει και δημοσιεύει συνεντεύξεις συγγραφέων σε τοπικό site των Τρικάλων ενώ συχνά αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό τοπικό τύπο για θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον της. Η σχέση της με την ποίηση ξεκίνησε από την εφηβεία, όταν στο λύκειο της ζητήθηκε να γράψει ένα ποίημα στο μάθημα της θεατρολογίας. Και το ταξίδι ξεκίνησε… Από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή Θρυαλλίς εγένετο. Έχουν προηγηθεί τα: ποιητική συλλογή Ειρήνης Έργα (εκδόσεις Γραφή, 2022), συμμετοχή στη συλλογή Ημερολόγιο 2023 (εκδόσεις Κέφαλος), συμμετοχή στη συλλογή Μνήμη Μικράς Ασίας στον λόγο και στην τέχνη 1922-2022 (εκδόσεις Ιδεόπνοον).
Διεκδικήστε το!
Οι εκδόσεις Ελκυστής προσφέρουν το βιβλίο σε έναν τυχερό αναγνώστη. Συμμετοχή στην κλήρωση, που θα γίνει μετά τις 21 Μαΐου 2026, σημαίνει αποδοχή των όρων, οπότε διαβάστε τους όρους και κατόπιν κλικάρετε εδώ και συμπληρώστε τη φόρμα επιλέγοντας αυτό τον τίτλο. Το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τον εκδότη. Αυτή η δωροθεσία είναι πανελλήνια!
