koukidaki: Θραύσματα

Μαρίας Καρυτινού

Έργο από την Magdalena Morey [Within silence]

Ο Ηλίας πάτησε το χιόνι στην είσοδο της πολυκατοικίας, ακούγοντας τον χαρακτηριστικό, κούφιο ήχο που έκανε η παγωμένη νύχτα της πόλης. Ήταν Φλεβάρης και το νέο έτος είχε εισβάλει για τα καλά με το χιόνι να πέφτει αδιάκοπα, καλύπτοντας τις στέγες και τις αυλές της μικρής του πόλης.

Ο ατέλειωτος χειμώνας της ψυχής του δεν είχε φέρει ακόμα το φως που περίμενε. Κάθε του βήμα αντηχούσε σαν μυστικός ψίθυρος, η φωνή της συνείδησής του, καθώς αναζητούσε τα όνειρα που είχε χτίσει, όταν ήταν νέος. Όνειρα ακριβά, που τώρα ανήκαν πια σε άλλη εποχή. Τώρα, ένιωθε πως ήταν απλώς θραύσματα ψυχών σκορπισμένα στο πάτωμα μιας εγκαταλειμμένης αποθήκης. Κι όμως, κάτι τον πονούσε βαθιά μέσα του. Κοίταξε γύρω του το μικρό αλλά καλοεπιπλωμένο διαμέρισμά του στο κέντρο της πόλης. Δεν ήταν φτωχός, ούτε δυστυχισμένος. Είχε μια καλή δουλειά, αλλά βίωνε τη μοναξιά του, σα να παρακολουθούσε τον κόσμο να κινείται έξω απ' αυτόν, χωρίς να έχει τη δύναμη να σπάσει το κρύσταλλο που τον χώριζε και να γίνει μέρος του.

Η ρίζα της μοναξιάς του βρισκόταν στην παλιά του αγάπη, τη Μάγια. Δεν ήταν ο χωρισμός που τον είχε πληγώσει, αλλά η αποδοχή της ήττας. Η Μάγια δεν είχε πιστέψει ποτέ στο όνειρό του, ν' αφήσει το σίγουρο γραφείο και ν' αρχίσει να φτιάχνει πράγματα με τα χέρια του, να δώσει πνοή σε άψυχο υλικό. Εκείνη είχε επιλέξει τη σιγουριά, τη ρουτίνα, την ασφάλεια, που όμως άφηνε νεκρά όνειρα στο πέρασμά της.

Μόνο οι ανύπαρκτες υπάρξεις λένε πως όλα είναι φθορά, ψιθύρισε στον εαυτό του, καθώς άνοιγε την πόρτα του διαμερίσματος.

Εκείνο το βράδυ, τον χτύπησε η μελαγχολία. Καθώς έβλεπε μια εκπομπή για τους ωκεανούς, συνειδητοποίησε πόσο μοιάζουν οι ζωές των ανθρώπων με την ακρογιαλιά. Τα κύματα, οι ευκαιρίες, οι έρωτες, οι αλλαγές χτυπούν αδιάκοπα, φέρνοντας δώρα και παίρνοντας πίσω όσα δεν είναι αληθινά. Τα σπασμένα κοχύλια που έμεναν στην άμμο δεν ήταν απομεινάρια, αλλά μάρτυρες μιας δύναμης που δεν μπόρεσαν ν' αντέξουν.

Πάνω στο ξύλινο γραφείο του πατέρα του είχε αφήσει ένα μικρό χειροποίητο κουτί που 'χε ξεκινήσει να λαξεύει πριν από χρόνια. Ήταν μισοτελειωμένο. Μια ωραία άδεια καρδιά. Άγγιξε το τραχύ ξύλο. Ήταν η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που έδινε προσοχή στην υφή. Έκλεισε τα μάτια, άκουσε έναν ψίθυρο, ήταν η πνοή του που ζητούσε να εκφραστεί.

Σκέφτηκε τον σύγχρονο άνθρωπο που παρέμενε δεμένος μες στη βολή του, αλλά εγκλωβισμένος. Ήξερε πως οι άνθρωποι κυνηγούν σβησμένα φώτα στο σκοτάδι της κοινωνικής αποδοχής, ξεχνώντας ότι το φως είναι μέσα τους. Γνώριζε πως τα όνειρα δεν είναι δώρα που μας χαρίζονται χωρίς προορισμό, άσκοπα, αλλά σπόροι που πρέπει να φυτέψουμε και να ποτίσουμε με τον ιδρώτα μας, κόντρα σε κάθε άνεμο αμφισβήτησης.

Ο Ηλίας πήγε στην αποθήκη. Έφερε τα εργαλεία του. Ήταν σκουριασμένα, αλλά όχι κατεστραμμένα. Από τα θραύσματα ψυχών που χάθηκαν στης νύχτας τη ματιά, ακούω τους ψιθύρους τώρα, μες στην άδεια μου αγκαλιά.., σκέφτηκε, επαναλαμβάνοντας έναν στίχο που είχε διαβάσει κάπου.

Άρχισε να τρίβει το ξύλο. Το τρίψιμο ήταν ρυθμικό, σχεδόν διαλογιστικό. Δεν ήξερε αν θα τελείωνε ποτέ εκείνο το κουτί, αν θα εκπλήρωνε ποτέ το όνειρο της ζωής του. Όμως ήξερε κάτι πιο σημαντικό, πως ο αγώνας για το όνειρο δεν είναι η κατάκτηση του στόχου, είναι η διαδικασία του αγώνα, είναι η πνοή που δίνεις στ' απλωμένα χέρια για να κρατήσουν τη χούφτα κλειστή, προστατεύοντας τον σπόρο.

Εκείνη τη νύχτα, ο αέρας γέμισε σκόνη ξύλου, μια μυρωδιά πιο αληθινή από οποιαδήποτε άλλη είχε βιώσει. Ο Ηλίας δεν ένιωθε πια κρύο. Το σβησμένο φως μέσα του άρχισε να τρεμοπαίζει. Ανέπνεε. Δούλευε. Κρατούσε το όνειρο στη χούφτα του, θραύσμα ίσως, αλλά δικό του. Και αυτή η απλή πράξη της δημιουργίας ήταν το πιο ουσιαστικό δίδαγμα για τη ζωή, αφού η αγάπη στρέφεται ουσιαστικά σε ό,τι θελήσαμε να χτίσουμε και οφείλουμε να βαδίσουμε το μονοπάτι, για να δούμε την εκπλήρωσή του.

Από εκείνη τη νύχτα του Φλεβάρη, ο Ηλίας, έγινε εκείνος που πολεμούσε τον ατέλειωτο χειμώνα με τη ζέση του πάθους του...

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο από την Magdalena Morey [Within silence]