Μερικές φορές πηγαίνεις σε μια παράσταση και δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Συνήθως βλέπεις κάτι κατώτερο τον προσδοκιών σου, αλλά όχι πάντα. Την τελευταία παράσταση την είχα επιλέξει καιρό τώρα. Βρίσκομαι στο θέατρο Θυμέλη ξέροντας φυσικά ότι θα δω μια παράσταση που αφορά τον Κολοκοτρώνη αλλά πραγματικά εξεπλάγην με αυτό το εξαιρετικό έργο που παρακολούθησα.
Στο φιλικό και ποιοτικό θέατρο Θυμέλη, φτιαγμένο με πολλή αγάπη –κι αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή όταν περάσεις την είσοδο– βλέπεις χαμογελαστούς ανθρώπους με διάθεση. Ένας χώρος τέχνης που επιλέγει να φιλοξενήσει παραστάσεις που έχουν κάτι να πουν για κοινό που εκτιμά το ποιοτικό θέατρο.
Η παράσταση για την οποία μιλώ εδώ, δημιουργία του συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου, που προσωπικά δεν γνώριζα (κακώς) και θα γυρίσω αργότερα σε αυτό, έχει τον τίτλο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του.
Ο Κολοκοτρώνης ξαναγεννιέται και αποκτά φωνή και πάλι για να περιγράψει αλήθειες που χάθηκαν μέσα στη λήθη και ο εξαιρετικός συγγραφέας του δίνει ζωή για να μάθουν οι νεότεροι και να θυμηθούν οι παλιοί.
Εάν είμαστε ελεύθεροι το οφείλουμε σε ένα μεγάλο κομμάτι σε αυτόν τον άνθρωπο που πολέμησε, πίστεψε και αγάπησε μια Ελλάδα που από 11 χρόνων, όταν κατάλαβε λίγο τη ζωή, την ήθελε ελεύθερη.
Η παράσταση ξεκινά με τη μητέρα Ελλάδα ή την μητέρα του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη –όπως θέλει να το πει κανείς– που ερμηνεύει εξαιρετικά η Ανθή Βαφειαδάκη, να εκφράζει τα παράπονά της και να ακουστεί από ένα από τα παιδιά της, τον Κολοκοτρώνη.
Ο γέρος του Μοριά έρχεται για να πει αλήθειες.
Έρχεται να πει από την αρχή την ιστορία της Επανάστασης μέχρι το τέλος.
Τι πραγματικά συνέβη και όχι τι έγραψαν κάποιοι γραφιάδες που δεν ήταν καν εκεί.
Κατ' αρχάς τι έγινε με την άλωση της Τριπολιτσάς, για τη ζωή του στα βουνά, συνεχώς κυνηγημένος, για το πώς έκανε ανθρώπους αγρότες, χωρίς όπλα, χωρίς εκπαίδευση, να κερδίσουν πολυάριθμους Τούρκους με τη δύναμη της ελευθερίας που είχε μεταφέρει από την καρδιά του στην καρδιά όλων.
Το σημαντικότερο, σε αυτό το καταπληκτικό έργο, είναι ότι δεν υπάρχει ούτε δείγμα μυθοπλασίας στις περιγραφές του μεγάλου στρατηγού.
Ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου μάς περιγράφει λόγια του με μια θεατρική πνοή που κάνει αυτή την παράσταση υπέροχη. Με έναν φανταστικό Μάριο Τζανακάκη που ζει κυριολεκτικά στην σκηνή τον μεγάλο ηγέτη κάνοντας έναν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη όπως δεν τον έχουμε δει ποτέ, κυρίως οι νεότεροι. Με παλμό και δύναμη ερμηνεύει με έναν τρόπο που κάνει τους θεατές να κρέμονται από τα χείλη του από την αρχή μέχρι το τέλος. Με εξαιρετική χημεία με την Ανθή Βαφειαδάκη και ένα πολύ δυνατό κείμενο.
Μια παράσταση που θέλει να διδάξει, να πει όλα αυτά που έπρεπε να πουν όλοι εκείνοι που κρύβουν την αλήθεια διότι δεν τους εξυπηρετεί.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι με άλλα πρόσωπα ανά τους αιώνες που έβαλαν δυο φορές φυλακή τον Κολοκοτρώνη, που θανάτωσαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που εξαφάνισαν τον Νικηταρά και δεν βρέθηκε ποτέ ο τάφος του. Αυτοί που σκότωσαν τον γιο του Κολοκοτρώνη, τον Καποδίστρια, τον Σόλωνα... Αυτοί που θέλουν αιωνίως τους Έλληνες χωρισμένους σε στρατόπεδα γιατί αυτό εξυπηρετεί τα σχέδιά τους.
Η πρώτη πράξη μιας αλήθειας που έπρεπε να γραφτεί αναλυτικά σε όλα τα σχολεία και να μην είναι η 25η Μαρτίου μια παρέλαση και μια σημαία που κρατάει ένας σημαιοφόρος αλλά η σημασία που έχει αυτή η σημαία.
Το Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του είναι ένα έργο που υμνεί τη δύναμη της ψυχής ενός ήρωα, μια παράσταση που δεν πρέπει να σταματήσει να παίζεται ώσπου να πάνε οι νεότεροι να την παρακολουθήσουν για να μην κάνουν τα λάθη όλων των προηγούμενων.
Για να καταλάβουν τι σημαίνει Ελλάδα.
Για να μάθουν πως κάποιοι πέθαναν για εμάς κάποτε.
Και πως οι Έλληνες –πρώτα– θα πρέπει να μάθουν να είναι ενωμένοι γιατί ο εχθρός καραδοκεί στις στιγμές εμφυλίων πολέμων.
Όλα αυτά θέλει ο Χριστοδούλου να μας πει. Η Λόρνα Κούτση που έχει αναλάβει την παραγωγή, αυτής της καταπληκτικής παράστασης, ιδιοκτήτρια του θεάτρου Θυμέλη, έχει κάνει το πρώτο βήμα για να ενημερώσει με τη δύναμη του θεάτρου και την αγάπη που έχει για το θέατρο. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Σίγουρα πρέπει το Υπουργείο πολιτισμού, που έχει αναλάβει πολλές παραστάσεις, να αναλάβει την σημαντικότερη από όλες, μια παράσταση που υποχρεούται να διατηρήσει ζωντανή προς τιμή του Κολοκοτρώνη και την Ελλάδας, που πρέπει επιτέλους να μάθει στη νέα γενιά πού είναι το μέλλον μας.
Συγχαρητήρια στον Γιώργο Α. Χριστοδούλου για αυτό το υπέροχο έργο και την σκηνοθεσία του. Ένας άνθρωπος που κάθισα δίπλα του μην γνωρίζοντας ποιος είναι, ούτε εκείνος τι κάνω εκεί· απλά αφουγκραζόταν το κοινό θέλοντας να ακούσει την αλήθεια για αυτό το έργο. Πολύ απλός και προσιτός και έχει ακόμα να προσφέρει πολλά στην θεατρική τέχνη που υπηρετεί. Το ίδιο και για τους δύο ηθοποιούς που είναι εξαιρετικές επιλογές, ευχόμενος και πάλι να συνεχίσουν να προσφέρουν με το ταλέντο τους.
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την Άντζυ Νομικού –υπεύθυνη επικοινωνίας– για τις προσκλήσεις και την ευγενικότατη Λόρνα Κούτση για τη διάθεσή της να προσφέρει αβίαστα ένα κρασί μετά από μια κουραστική μέρα.
Μια από τις πιο καλές παραστάσεις που έχω δει φέτος. Την προτείνω ανεπιφύλακτα πιστεύοντας ότι θα συνεχίσει την πορεία της και ότι το Υπουργείο πολιτισμού θα πράξει τα δέοντα για αυτήν.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
