Η αγάπη άργησε μια μέρα

Η αγάπη άργησε μια μέρα, στο θέατρο Πτι Παλαί, της Λιλής Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι με τις Ηρώ Λούπη, Ιωάννα Παγιατάκη, Λίλιαν Παλάντζα, Πολυξένη Σπυροπούλου, Δανάη Σταματοπούλου, Άννη Τσολακίδου, Μαρία Χατζηϊωαννίδου.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει φέτος μέχρι αυτή τη στιγμή που σας γράφω.

Θα συνεχίσω δίνοντας ολόθερμα συγχαρητήρια σε όλους –μα όλους!– ανεξαιρέτως που δούλεψαν σκληρά αλλά μεθοδικά για να μας δώσουν αυτό το άρτιο αποτέλεσμα.

Παρακολούθησα το σίριαλ το 1997, το οποίο ήταν βασισμένο στο βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου, που γράφτηκε το 1994, στην τηλεόραση αλλά δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω άλλοτε θεατρική διασκευή του. Χαίρομαι που το αποτέλεσμα του ΚΘΒΕ με δικαίωσε σε αυτή την επιλογή μου.

Οι ηρωίδες, εγκλωβισμένες στα πρέπει και τα μη, ζουν σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, στην ανεξαρτησία, στην αγάπη και στον έρωτα. Ο μισογυνισμός, η κακοποίηση, λεκτική και σωματική, είναι κάτι που εισπράττουν σε καθημερινή βάση.

Η συγγραφέας, με τη γραφή της, θέλησε να τονίσει τον αγώνα των γυναικών ενάντια στο κατεστημένο κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου αφυπνίζοντας τες.

Ασπασία, Πηνελόπη, Αμαλία, Εριφύλλη, Ερατώ, Κατερίνα· αδερφές και μάνα κάτω από την ίδια στέγη πολεμούν να γκρεμίσουν τα τείχη που στέκουν μπροστά τους και τις εμποδίζουν να απολαύσουν τη ζωή. Πάντα κρίνονται από τον κοινωνικό περίγυρο, συνεχώς λογοδοτούν για ό,τι κι αν πράττουν.

Ντυμένες στα μαύρα, χρώμα που αντικατοπτρίζει τα συναισθήματά τους, ακροβατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί προσπαθώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες.

Θέλουν να ζήσουν, να ερωτευθούν, να κάνουν παιδιά, να ξεφύγουν από τα δεσμά της οικογένειας. Ονειρεύονται, ελπίζουν, υπομένουν, καρτερούν την αγάπη που άργησε μια μέρα.

Δεν θα γράψω κάτι άλλο γιατί πραγματικά θέλω να πάτε, να δείτε και να κρίνετε μόνοι σας. Εμένα με άφησε εκστασιασμένη από το πρώτο δευτερόλεπτο έως το τελευταίο.

Δεν τράβηξα φωτογραφίες στο τέλος, χειροκροτούσα με τόση θέρμη ενώ τα δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου, με αποτέλεσμα να μην προλάβω, αλλά καθόλου δεν με πείραξε. Κράτησα στη μνήμη μου και στην ψυχή μου αυτό που εισέπραξα και δεν το αλλάζω με όλο το φωτογραφικό υλικό των αρχείων του θεάτρου.

Νατάσα Ανωγειανάκη

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου