![Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι, στο θέατρο Ολύμπια - Δημοτικό μουσικό θέατρο Μαρία Κάλλας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού [περιέχεται φωτογραφία συντάκτριας]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnUAuQI3MitSPNJp_izobVwjhmnQV92eX1ScGxPEcbBfSLjQK9DuHt1GdOv8Q5fPQ8_dw7vzuiDw9nL53i-2jx3LQnQy7nDWhbytmzPgPRnxnmroIXrbc31djVMWJskc16w8a52L9DqrlGOHciSNWw3-DZke3ZaTo7W9YrgG9QWca3tV6GzBFSI0B-mxCj/s1500/6.png "Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι, στο θέατρο Ολύμπια - Δημοτικό μουσικό θέατρο Μαρία Κάλλας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού [περιέχεται φωτογραφία συντάκτριας]")
Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι, στο θέατρο Ολύμπια - Δημοτικό μουσικό θέατρο Μαρία Κάλλας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού. Παίζουν: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρίνα Δημητριάδη, Θάνος Μάνος, Παναγιώτης Παυλίδης, Στέλιος Χρυσαφίδης. Αφήγηση: Γιώργος Γλάστρας.
Ορμώμενος από την χειρότερη κακοκαιρία που έλαβε χώρα το 1816 μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα, στην Ινδονησία το 1815, ο Γιάννης Καλαβριανός, πλάθει μια ιστορία η οποία αγγίζει τα όρια της τρέλας.
Εμπνευσμένος από αυτό το ζοφερό τοπίο και την κλιματική αλλαγή, συνειδητοποιεί το πόσο επηρεάζει την τέχνη αλλά και την παγκόσμια ιστορία όλο αυτό που συμβαίνει.
Οι ήρωές του, μια ομάδα νεαρών διανοούμενων της εποχής, εγκλωβίζονται στη βίλα Ντιοντάτι, στις όχθες της λίμνης στη Γενεύη. Περνούν τις ώρες τους συζητώντας, διαβάζοντας, γράφοντας... Η ερωτική διάθεση είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα με τους ίδιους να αδιαφορούν. Ξεπερνούν τα όρια κι επιδίδονται σε ερωτικές περιπτύξεις.
Η δημιουργία μέσα στην κρίση είναι το βασικό θέμα της παράστασης. Δύο έργα γεννήθηκαν εκεί, ο Φρανκενστάιν και ο Βρικόλακας υπενθυμίζοντάς μας ότι η απομόνωση, πολλές φορές, γεννάει έμπνευση αλλά και ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται όταν τα όρια ξεπερνιούνται. Η αναγέννηση μέσα από τα ερείπια μας κάνει πιο δυνατούς. Η τόλμη και η αποφασιστικότητα είναι απαραίτητες κάτω από τέτοιες συνθήκες επιβίωσης.
Οι χαμηλοί φωτισμοί, ο ήχος των πλήκτρων του πιάνου, η ηρεμία που απλωνόταν στην ατμόσφαιρα έκαναν το σκηνικό να μοιάζει με θολό τοπίο όπου μέσα του αιωρούνταν οι πρωταγωνιστές. Η φωνή του αφηγητή έδινε έναν ποιητικό λόγο που ηχούσε στα αφτιά μας σαν το γάργαρο νερό της λίμνης. Τα σκηνικά έδιναν μια άλλη υπόσταση στους ηθοποιούς, σχεδόν μαγική, αφού έμοιαζαν με αναδυόμενα πλάσματα που μόλις είχαν αναδυθεί από το βυθό της.
Τα 70 λεπτά που διαρκεί η παράσταση είναι αρκετά για να μυήσουν τον θεατή στο τελετουργικό της.
Φεύγοντας νιώθεις μια ηρεμία, μια πληρότητα που σε ακολουθεί χαλαρώνοντάς σε.
Ευχαριστούμε θερμά την υπεύθυνη επικοινωνίας Μάρθα Κοσκινά για το κάλεσμα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
