Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Ελένη Φωτιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!
Ας γνωρίσουμε μερικά στοιχεία για την ίδια μέσ' από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:
Η Ελένη Φωτιάδου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το θέατρο τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν συμμετείχε στο θεατρικό εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, με δάσκαλο τον Δημήτρη Σπορίδη. Εκεί, συμμετείχε στην παράσταση Μετά τη βροχή του Sergi Belbel, όπου ενσάρκωσε τον ρόλο της μελαχρινής γραμματέως. Τη χρονιά 2024-2025 συνέχισε τη θεατρική της πορεία στο θεατρικό εργαστήρι Ταξίδι ονείρου του Βαγγέλη Ηλιάδη και της Αλίκης Ροβέρτου. Στο πλαίσιο του εργαστηρίου συμμετείχε σε ποτ-πουρί τριών θεατρικών έργων, όπου ερμήνευσε τους ρόλους του νεφρού από τους Εχθρούς εξ αίματος του Αρκά, της Κάτιας από το Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου και της Φωτεινής από το Με δύναμη από την Κηφισιά των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά. Αργότερα, συμμετέχει στο θεατρικό εργαστήρι Thespians της Βαρβάρας Δουμανίδου και του Δημήτρη Βασιλειάδη. Τον Δεκέμβριο του 2025 έλαβε μέρος στο project Δόξα, όπου έγραψε και ερμήνευσε ένα προσωπικό κείμενο βασισμένο στη ζωή της Φράγκα Ράμε.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την συνέντευξη!
Ηθοποιός σημαίνει…
Ελένη Φωτιάδου: Να δουλεύεις σε κάθε άσκηση, σε κάθε ρόλο και κάθε θεατρική στιγμή με τα τραύματά σου.
Ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσετε την ενασχόλησή σας με τον χώρο του θεάτρου;
Ε.Φ.: Η αφορμή… Δεν ξέρω ποια ήταν η αφορμή. Ξέρω ότι το ήθελα από μικρή. Στ' αλήθεια όμως, δεν έχω ιδέα γιατί άργησα τόσο πολύ να το βάλω στη ζωή μου. Κάποια στιγμή απλά είπα «Την Παρασκευή θα πας». Χωρίς έξτρα σκέψη.
Γιατί πιστεύετε πως πρέπει κάποιος να γίνει ηθοποιός;
Ε.Φ.: Μπορώ να απαντήσω στο γιατί κάποιος πρέπει να ασχοληθεί με το θέατρο. Το να γίνεις ηθοποιός είναι μια άλλη ιστορία. Όπως είπα και πριν, γιατί δουλεύεις τόσο με τον εαυτό σου, τα τραύματά σου, ατομικά και συλλογικά, καθώς και τα απόνερα που αφήνουν, την επικοινωνία των συναισθημάτων σου, την έκθεσή σου, την αυτοπεποίθησή σου, την εμπιστοσύνη σου, τι να λέμε τώρα… Τεράστιο σχολείο. Θα έπρεπε να είναι βασικό μάθημα στην πρωτοβάθμια. Γλώσσα, γλώσσα, μαθηματικά, θέατρο.
Τι αγαπάτε και ποια πράγματα θεωρείτε πως πρέπει να αλλάξουν στον χώρο του θεάτρου;
Ε.Φ.: Δεν είμαι ειδικός να μιλήσω για αυτά, έχω πολλά ψωμιά να φάω για να μιλήσω και για αλλαγές. Αυτό που μου επιτρέπω να πω όμως είναι ότι το θέατρο σού δίνει δουλειά για το σπίτι. Σε στέλνει πίσω, σε καθηλώνει κάτω και σου λέει: τώρα σκέψου. Τι θα έκανες εσύ; Τι θα έλεγες εσύ; Τι έμαθες σήμερα; Γιατί το έκρινες έτσι; Λείανε τις γωνίες σου. Βάλε όρια. Προχώρα παρακάτω. Παρατήρησε τον εαυτό σου. Παρατήρησε τους γύρω σου. Άκου περισσότερο. Ποοο, η λίστα είναι άπειρη και δε θα σταματήσω εύκολα… Εν κατακλείδι, λοιπόν, αν κάτι ΔΕΝ κάνει το θέατρο είναι να σου δίνει μασημένη τροφή – και αυτό το λατρεύω! Τώρα, τι θα άλλαζα;.. Ξαναλέω ότι είναι ντροπή να πω εγώ τι θα άλλαζα στο θέατρο, αλλά αν κάτι δεν θα μ' άρεσε είναι ένα θέατρο που μου δίνει μασημένη τροφή. Δεν ξέρω αν θα το άλλαζα. Ξέρω όμως ότι δεν θα το επέλεγα, ούτε ως θεατής ούτε ως καλλιτέχνης.
Η ομορφότερη στιγμή σας στο θέατρο;
Ε.Φ.: Α, δεν είναι μία… Δεν θέλω να είναι μία. Γενικά, νομίζω ότι λατρεύω τη στιγμή που «βρίσκω» πώς θέλω να ερμηνεύσω κάτι. Είναι η πιο όμορφη διαδρομή αυτό το ψάξιμο. Εντάξει, δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά όταν πετύχει, είναι –μέχρι νεοτέρας– η ομορφότερη στιγμή μου.
Με ποιο κριτήριο επιλέγετε το έργο της παράστασης που θα συμμετάσχετε;
Ε.Φ.: Δεν πιστεύω ότι είμαι σε θέση να επιλέξω εγώ το έργο. Αλλά μ' αρέσει να επιλέγονται έργα που έχουν κάτι να πουν. Τώρα θα μου πεις: «Τι εννοείς ρε Ελένη να έχουν κάτι να πουν;». Να φέρνουν δουλειά στο σπίτι. Το να βγαίνεις από μια παράσταση και να μην συζητήσεις μετά για αυτήν, όχι ως κριτής, ως βαθμολογητής ή ως θεατρολόγος, αλλά ως ενεργό μέλος αυτού που παρακολούθησες, αυτού που βίωσες, δεν μου λέει τίποτα.
Σε ποιο θεατρικό είδος θεωρείτε πως είστε καλύτερη;
Ε.Φ.: Δεν έχω ιδέα. Όταν και αν ποτέ παίξω σε όλα τα είδη θα ξαναβρεθούμε να συζητήσουμε και να δούμε τι έγραψε η ιστορία. Ως τότε, θα σου πω ότι θα ήθελα πολύ να είμαι καλή στην κωμωδία. Και ότι αισθάνομαι περισσότερη σιγουριά με τους σύγχρονους μονολόγους, αν μπορεί δηλαδή να θεωρηθεί είδος θεάτρου ο μονόλογος.
Ποια/ποιον ηθοποιό θαυμάζετε και έχετε ως πρότυπο;
Ε.Φ.: Θα πω την Μαρία Καβογιάννη χωρίς δεύτερη σκέψη· και κλειδώνω. Παρ' όλα αυτά, ως κοριτσάκι κοιτούσα την Καρέζη και χανόμουν απ' την πραγματικότητα του σαλονιού μας.
Ένα όνειρο που θα θέλατε να γίνει πραγματικότητα;
Ε.Φ.: Όνειρο; Πάει αυτό… Η ταυτότητά μου δεν μου επιτρέπει να προσπαθήσω να μπω στο Κρατικό πλέον. Αστειεύομαι! Μμμ, να με εμπιστεύονται οι δάσκαλοί μου και οι θεατράνθρωποι για να μη σταματήσω ποτέ να παίζω θέατρο από δω και πέρα.
Η δυσκολότερη στιγμή που αντιμετωπίσατε ως ηθοποιός;
Ε.Φ.: Πέρα απ' το να μάθω τα λόγια μου; Νομίζω οι κράμπες που παθαίνω στα ακροδάχτυλα των ποδιών μου απ' το άγχος, 15 λεπτά πριν βγω.
Πόσο ψυχοφθόρο είναι να βιώνετε τον ρόλο σας; Κάποιοι ηθοποιοί π.χ. που υποδύονται κάποιον κακό χαρακτήρα, τον ζουν κάθε στιγμή. Γίνονται ένα. Μέχρι το σημείο που κατανοούν τα βαθύτερα ένστικτά τους.
Ε.Φ.: Δεν ξέρω αν είναι ψυχοφθόρο, σίγουρα πάντως είναι μια πρόκληση. Ο ηθοποιός καλείται να ερμηνεύσει τον άνθρωπο που παίζει. Αυτό σίγουρα σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψει και να καταλάβει όλες τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του. Μετά όμως νομίζω είναι απαραίτητο να μπορεί να επιστρέψει στον εαυτό του και στην καθημερινότητά του. Διαφορετική μου φαίνεται η δυσκολία του συγγραφέα. Ο ηθοποιός έχει ήδη μπροστά του έναν χαρακτήρα να χτίσει, ενώ ο συγγραφέας πρέπει να τον δημιουργήσει από το μηδέν. Δεν έχει να σκεφτεί μόνο το πώς, αλλά και το τι θα έλεγε και τι θα έκανε αυτός ο άνθρωπος τελικά. Ουσιαστικά πρέπει να γίνει αυτός ο ίδιος για να γράψει αληθινά, να βουτήξει με το κεφάλι στη ζωή του. Και κάπου εδώ να πω ότι ναι, με τους σκοτεινούς χαρακτήρες παλεύεις και με τις δικές σου πληγές, τις θυμάσαι, τις ξύνεις, τις ξανανοίγεις, όπως είπα και πιο πριν. Αλλά οι πραγματικά χαρούμενοι και φωτεινοί χαρακτήρες, οι απαλλαγμένοι από κάθε μιζέρια, ανασφάλεια και από ψυχολογικά τραύματα και διαταραχές, μου φαίνονται τόσο μακρινοί στις μέρες μας, έχουν μια δική τους δυσκολία. Ίσως τελικά... το ερώτημα «πόσο ψυχοφθόρο είναι να ζεις τον ρόλο», δεν έχει να κάνει μόνο με τους «κακούς» χαρακτήρες όπως είπες... Έτσι νομίζω.
Στο βιογραφικό διαβάζουμε πως στο project Δόξα γράψατε και ερμηνεύσατε ένα προσωπικό κείμενο βασισμένο στη ζωή της Φράγκα Ράμε. Τι λογοτεχνικό είδος σας αρέσει να γράφετε κι από πότε ξεκινήσατε; Έχετε ξαναγράψει κάτι που να το παίξατε σε ρόλο;
Ε.Φ.: Όχι, δεν έχω ξαναγράψει κάτι, πέρα από σκέψεις μου όταν ζορίζομαι, κάτι σαν ημερολόγιο ας πούμε, αλλά μόνο στα δύσκολα και βαριά. Πότε δεν το έχω ανοίξει για να γράψω σήμερα είμαι χαρούμενη γιατί μου συνέβη αυτό π.χ., τρελό, ε;
Λοιπόν, αυτό το κείμενο προέκυψε από το project «Δόξα», που κάνει η Βαρβάρα Δουμανίδου και ο Δημήτρης Βασιλειάδης από τους Thespians. Μου πρότεινε η Βαρβάρα να υποδυθώ την Φράνκα Ράμε. Της ζήτησα κάποιο κείμενο, αλλά εκείνη μου είπε να ετοιμάσω εγώ ένα. Κάπου εκεί τα έχασα. Μου φάνηκε τρομερά δύσκολο. Να γράψω ένα κείμενο για τη ζωή μιας τόσο σπουδαίας, πολυπράγμονος και μαχητικής γυναίκας; Με τι αξίωση; Και πόση ευθύνη;
Θυμάμαι όταν διάβαζα λεπτομέρειες για αυτήν και ενώ το έγραφα, σκεφτόμουν: «Αχ φουκαριάρα, θα τη δεις στον ύπνο σου με τις σαχλαμάρες που γράφεις, ιδέα δεν έχεις τι έζησε και πώς το βίωσε». Τελικά δεν ήρθε, ευτυχώς, αλλά κάθε φορά που το πρόβαρα και το έπαιζα αναρωτιόμουν: «Άραγε, αν το έβλεπε η Φράνκα, θα ήταν σύμφωνη με όλα αυτά που γράφτηκαν για αυτήν χωρίς την συγκατάθεσή της;». Τώρα, ήδη μελετάω για τη ζωή της επόμενης Δόξας μου. Μου άρεσε πολύ η διαδικασία, δεν θα πω ψέματα. Εδώ να είμαστε να το δούμε να παίρνει και μορφή.
Τα άμεσα, καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Ε.Φ.: Τώρα δουλεύουμε στο εργαστήρι Thespians τις Όρνιθες του Αριστοφάνη, με δασκάλους την Βαρβάρα και τον Δημήτρη. Είμαστε –μαζί με τους δασκάλους μας– 13 ατομάρες που παλεύουμε με τους εαυτούς μας και το ζώο μέσα μας. Θα γίνει χαμός!
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την συνέντευξη με τις δικές σας ευχές προς το θεατρόφιλο κοινό.
Ε.Φ.: Να βάλουμε το θέατρο, παιδιά, στη ζωή μας. Να βλέπουμε, να γεμίζουμε τις αίθουσες, να ακούμε αυτά που θέλουν να μας πουν οι άνθρωποί του και να χειροκροτάμε όταν κάτι μας αγγίζει. Είναι ωραίος ο ήχος του χειροκροτήματος, φέρνει χαμόγελα και ώθηση για νέα καλλιτεχνήματα.
Θεόφιλε, σε ευχαριστώ πολύ για όλα από καρδιάς.
Θ.Γ.: Ήταν αμοιβαία η χαρά αγαπητή μας Ελένη! Τόσο εγώ όσο και η πολιτιστική ιστοσελίδα koukidaki σου ευχόμαστε πάντα επιτυχίες στην καλλιτεχνική σου διαδρομή!
Eκ μέρους της πολιτιστικής ιστοσελίδας koukidaki,
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
