Οι ιστορίες δεν ξεκινούν από γεγονότα. Ξεκινούν από σκιές, από πρόσωπα που έγιναν κάτι περισσότερο από άνθρωποι. Έγιναν σύμβολα, μύθοι, ερωτήματα χωρίς απάντηση. Και καμιά φορά, κάποιος βρίσκει έναν τρόπο να τα ενώσει όλα αυτά… σε ένα τραγούδι.
Η Kate Bush δεν μπήκε απλώς στη μουσική. Εισέβαλε ως κάτι απρόβλεπτο και ως φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Ένα κορίτσι σχεδόν παιδί, που όμως έγραφε και τραγουδούσε σαν να είχε ήδη ζήσει πολλές ζωές. Δεν ακολούθησε κανόνες. Δεν φάνηκε καν να τους αναγνωρίζει. Πήρε εικόνες, λέξεις, ήχους, συναισθήματα και τα ένωσε με τρόπο που δεν έμοιαζε με τραγούδι. Έμοιαζε με αφήγηση. Με όνειρο.
Οι περισσότεροι καλλιτέχνες διαλέγουν ένα μονοπάτι. Εκείνη έφτιαξε έναν λαβύρινθο.
Στα τραγούδια της χωρούσαν τα πάντα: η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, οι εμμονές, οι φόβοι… μικρές προσωπικές παρατηρήσεις που άλλοι θα προσπερνούσαν. Τίποτα δεν ήταν «εκτός θέματος». Και γι' αυτό τίποτα δεν ήταν προβλέψιμο. Κάθε τραγούδι ήταν ένας μικρός κόσμος που δεν εξηγούσε. Απλώς, σε τραβούσε μέσα του. Ίσως γι' αυτό δεν ανήκει πραγματικά σε καμία εποχή. Η Kate Bush δεν κυνηγούσε επιτυχίες, αλλά τις άφηνε να τη βρίσκουν. Δημιουργούσε χωρίς να κοιτάζει γύρω της. Και αυτή η ελευθερία –σχεδόν επικίνδυνη για την pop– ήταν που έκανε ακόμα και τις πιο παράξενες ιδέες της να μοιάζουν αληθινές.
Και μετά υπάρχει ο Elvis Presley. Ο μύθος, η σκιά, ο άνθρωπος που έγινε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Πολλοί έγραψαν γι' αυτόν, αλλά μάλλον κανείς δεν τόλμησε να τον δει όπως τον είδε εκείνη. Με το King of the Mountain, η Bush δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον Elvis. Προσπαθεί να τον φανταστεί. Όχι ως είδωλο, αλλά ως άνθρωπο παγιδευμένο μέσα στο ίδιο του το όνομα. Αναρωτιέται αν ζει ακόμα, αν κρύβεται, αν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από το βάρος της φήμης του και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, εμφανίζεται ο Citizen Kane. Ο Orson Welles είχε μιλήσει για τη δύναμη και τη μοναξιά μέσα από έναν άλλο μύθο. Η Bush βλέπει τη σύνδεση. Δύο μορφές που έγιναν σύμβολα. Δύο ζωές που χάθηκαν μέσα στην ίδια τους την εικόνα. Και ένα παιδικό έλκηθρο –το Rosebud– να αιωρείται σαν ερώτηση που δεν απαντήθηκε ποτέ.
Ε, λοιπόν, δεν πρόκειται για τραγούδι. Πρόκειται για μια υπόθεση και ίσως, χωρίς να το λέει ξεκάθαρα, πρόκειται και για κάτι άλλο: για μια εξομολόγηση μεταμφιεσμένη. Γιατί όταν η Bush επέστρεψε με το Aerial μετά από χρόνια σιωπής, δεν γύρισε για να αποδείξει κάτι. Είχε ήδη φύγει από το παιχνίδι της φήμης, από τα φώτα και από την ανάγκη να είναι παρούσα. Ήξερε ήδη αυτό που πολλοί μαθαίνουν αργά: ότι η κορυφή δεν είναι πάντα ελευθερία και ίσως, τελικά, αυτό είναι που ενώνει και τους τρεις: την Kate Bush, τον Elvis Presley και τον Citizen Kane και όχι η δόξα.
Αυτό που μένει όταν σβήσουν τα φώτα και κανείς δεν ξέρει αν αυτό που βλέπει είναι ο άνθρωπος… ή ο μύθος.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
