Παντού υπάρχουν χώροι τέχνης που αγκαλιάζουν ουσιαστικά το θέατρο, τη μουσική, γενικά τις δημιουργικές τέχνες. Όχι πολλοί –αυτό είναι γεγονός– αλλά υπάρχουν. Ένας υπέροχος χώρος τέχνης, που φιλοξενεί πολλά και διαφορετικά είδη τέχνης με πολλή αγάπη, είναι το θέατρο ΕΝ-Α στον Κορυδαλλό, φτιαγμένο με πολύ μεράκι και ιδρώτα από την Ελπίδα Αμίτση που έχει στολίσει όλους τους χώρους με μοναδικά είδη τέχνης από όλα τα μέρη που έχει επισκεφτεί· εξωτερικό και Ελλάδα. Η Ινδία, η Μάλτα, το Μαρόκο, η Κίνα, η Πορτογαλία αλλά και κεντήματα από άλλες εποχές διακοσμούν υπέροχα τον χώρο του θεάτρου που εύκολα νομίζεις ότι έχεις μπει σε μια γκαλερί.
Η Ελπίδα Αμίτση είναι ένας πολύπλευρος άνθρωπος με πολύ όρεξη για δημιουργία, σκηνοθέτης αρκετών ταινιών, ηθοποιός, καθηγήτρια ορθοφωνίας... τι να πρωτοπώ για αυτή την εξαιρετική ύπαρξη που αναζητά συνεχώς μια εξέλιξη, ένα νέο ξεκίνημα, μια καινούργια εμπειρία που θα την κάνει να χαμογελάσει. Την γνώρισα στο έργο Κόκκινος ιπποπόταμος του εξαίρετου συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου σε έναν εκρηκτικό μονόλογο όπου απογειώνει ερμηνευτικά το ιδιαίτερο κείμενο του Γιάννη.
Η Ελπίδα είναι πολλά πράγματα μαζί, έτσι και τα έργα που σκηνοθετεί δεν μπορούν παρά να έχουν ξεχωριστή λάμψη και νοήματα. Ξαναπήγα για να παρακολουθήσω αυτή τη φορά στην τηλεόραση το Ταξίδι στην έρημο που σκηνοθετεί και ερμηνεύει η Ελπίδα και πάλι με συγγραφέα τον Παπάζογλου. Ήταν πολύ καλό.
Δεν θα μπορούσα να σταματήσω από να τα δω όλα και αυτό έγινε με το Οδοιπόρος, ένα έργο με κείμενο της Μαρίας Μπριλή Καλουτά, στενή συνεργάτης της Ελπίδας, ποιήτρια και σεναριογράφος, εξαιρετική στην έκφραση της τέχνης του λόγου που διαμορφώνεται είτε σε ποίημα είτε σε πεζό.
Η κυρία Καλουτά μοιράζεται τις σκέψεις της από την μακρινή Χίο.
Η Ελπίδα Αμίτση δίνει ζωή σε αυτό το κείμενο σκηνοθετώντας και ερμηνεύοντας πολλούς ρόλους που όλοι περιγράφουν τη ζωή του οδοιπόρου με το όνομα Λάμπρος.
Ο Οδοιπόρος της Καλουτά, με το βάρος των πράξεών του και τις λανθασμένες του επιλογές, αναζητά απαντήσεις και εξιλέωση.
Η ιστορία του Λάμπρου έχει αφηγήτρια την συνείδησή του που περιγράφει από την αρχή την πορεία του. Από τις επιλογές να διώξει από δίπλα του ό,τι αγάπησε, από την εμμονή του να γίνει μεγάλος, πλούσιος, ισχυρός, να κτίσει το απόλυτο σπίτι, να εξαπατήσει για το χρήμα, να βαπτιστεί προφήτης, δημιουργός, να κάνει επιλογές με γνώμονα το συμφέρον και το χρήμα και να ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου βλέποντας έργα που δεν υπάρχουν πια αναζητώντας, πάντα σε λάθος μέρη, αυτό που θα τον ολοκληρώσει και θα του δώσει νόημα.
Ένας οδοιπόρος με πολλά χρόνια στο σκοτάδι του εγωισμού του, με φιλοδοξίες ατέρμονες, με χρήμα που δεν δίνει ανακούφιση... Η ζωή του δίνει μια τελευταία ευκαιρία με τον θάνατο να τον προσκαλεί και τότε θα βρει το νόημα της αγάπης βλέποντας πρώτη φορά με τα μάτια της ψυχής του.
Μια υπέροχη ερμηνεία από την Ελπίδα Αμίτση, μια πολύ καλή σκηνοθεσία και μια υπέροχη μουσική, που αγγίζει, από τον Δημήτρη Παριανό, κάνει τον Οδοιπόρο μια φιλοσοφική και ποιητική ταινία αναζήτησης του προορισμού του ανθρώπου. Τα πραγματικά νοήματα που εμφανίζονται μέσα από ένα ταξίδι ζωής ενός πλάσματος που έχασε τον δρόμο του αλλά πάλεψε για να αποκτήσει δικαιωματικά τη λύτρωση.
Ένα δύσκολο έργο που έχει φτιαχτεί για αυτούς που επιθυμούν, μέσα από την δική τους προσωπική αναζήτηση, την εξιλέωση και την ολοκλήρωση.
Εξαιρετικό κείμενο και μία Ελπίδα που κινείται μέσα από τους ρόλους αερικά, έντονα και με καυστικό ύφος αναζητώντας και η ίδια την προσωπική της ολοκλήρωση μέσα από τις δημιουργίες της και τις ανησυχίες της που για εμάς όλους προσφέρει, είτε θεατρικά είτε σε μορφή ταινίας, πραγματική τέχνη και δημιουργία.
Της εύχομαι καλή συνέχεια αν και δεν θα σταματήσω να την παρακολουθώ σε ό,τι νέο κάνει και η αλήθεια είναι ότι, μετά από πολλά χρόνια, νιώθω ότι απέκτησα μια νέα φίλη.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Επίσης: Ο κύκλος που δεν κλείνει
