Πετροβολώντας τον Ληθαίο

Γιώργου Αλεξανδρή

Στης νύχτας τ' ανα­γνώ­σματα,

με μια σαγη­νευ­τική νωχέ­λεια,

λιτα­νεύει των επο­χών το ψίκι,

γητεύει την ομορ­φιά και τη γηθο­σύνη,

σμι­λεύει την αλκή του χρό­νου

και ψηλα­φώ­ντας τις όχθες του,

αυτο­μο­λεί αυτά­ρε­σκα στο φλοί­σβο του

ν' ακούει στις μου­σκε­μέ­νες άριες

να θερα­πεύ­ο­νται ειδύλ­λια κι εμπνεύσεις.

Πετριές τ' ονει­ρο­πό­λημα και πλα­ταγή η σιωπή,

αφρό­σκε­ποι οι καη­μοί‚ ίσκιωμα στη στροφή.

Στης ανα­το­λής τις γρα­φές και δεή­σεις,

με μια υπε­ρο­πτική ταπει­νό­τητα,

δαψι­λεύει της μέρας μακα­ρι­σμούς,

αμνη­στεύει το δικα­σμένο χθες,

πομπεύει της ζωής τις μαγ­γα­νείες

κι επηρ­μέ­νος αγνώ­στων θεών προ­σκυ­νη­τά­ρης

αυθαι­ρε­τεί στον ορι­σμό του κάλ­λους

και τυμ­βω­ρυ­χεί σε ιστο­ρίες και μύθους,

αρχή και τέλος της πόλης ν' αποτελεί.

Πετριές στ' άβαθα οι ευχές, τ' ανά­θεμα το βουβό

όπως κι η λιο­βολή, φως πετριά μες στα νερά του.

Στα γεφυ­ρο­πε­ρά­σματα, ήθος κανο­νι­σμένο.

Αδέ­ξιες φωνές, αυθάδεια και ασφα­λής βια­σύνη,

ώμοι γερ­τοί προβλέψιμοι, είδωλα στραγ­γι­σμένα,

γενιές τ' αγάλ­ματα και αδεια­νές υδρίες,

ρήσεις κενές και ασυ­μπλή­ρωτη ιστο­ρία,

εξέ­δρα που λιγο­στεύει της κοί­της την απλω­σιά,

που μικραί­νει τ' ανά­στημα του κόσμου

και βλέ­πει στο κοντινό το ξάγνα­ντο τη ζωή

να μετριέ­ται λειψή, αιχμάλωτη και σημαδεμένη.

Πετριές τα άδεια βλέμματα, το βήμα το ταχύ

ψυχή μες στην από­γνωση και η μνήμη στην οργή.

🌹

Copyright © Γιώργος Αλεξανδρής All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Ελισάβετ Πρωτοσυγγέλου [έργο μικτής τεχνικής που συμμετείχε στην ατομική της έκθεση Στο άπειρο]