Αγαπημένοι μου φίλοι,
Τούτο το βιβλίο είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου πολύ πριν φτάσει στα χέρια μου. Το είχα προσέξει στο κοντινό βιβλιοπωλείο της περιοχής μου και με είχε κερδίσει από την πρώτη στιγμή το εξώφυλλό του, μα και ο τίτλος του.
Είχε εξάψει την περιέργειά μου αλλά και την απορία μου ο τίτλος του. Οι λέξεις που μεγάλωσαν. Μπορούν άραγε να μεγαλώσουν οι λέξεις; Είναι μικρές και ακολουθούν την πορεία τη δική μας και μεγαλώνουν; Και αν είναι έτσι, όταν μεγαλώσουν τι γίνεται; Πού πηγαίνουν; Πού βρίσκονται;
Δεν έχασα καιρό. Επικοινώνησα με τις ξεχωριστές εκδόσεις Δεσύλλας και με συνοπτικές διαδικασίες το παραμύθι ήρθε στα χέρια μου. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Περιεργάστηκα το εξώφυλλό του, διάβασα με προσοχή το κείμενο στο οπισθόφυλλο και άρχισα να ξεφυλλίζω τις σελίδες του ταξιδεύοντας μαζί με την πρωταγωνίστρια του. Είχα πάρει μια πρώτη γεύση και ήμουν έτοιμη να βουτήξω στα νερά της ιστορίας.
Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η μικρή Σίλα. Η Σίλα είναι μια νεαρή όπως όλοι εσείς μικροί μου φίλοι. Όμως, αναγκάζεται να αφήσει απρόσμενα το σπίτι της, αναγκάζεται να αφήσει απρόσμενα τον τόπο της, αναγκάζεται να αφήσει απρόσμενα το δωμάτιό της και τα αγαπημένα της αντικείμενα. Γίνεται μια μικρή μετανάστρια. Κρατώντας σφιχτά με το ένα χέρι της εκείνο της μαμάς της και με το άλλο τον αγαπημένο της κούνελο, ακολουθεί ένα οδοιπορικό ανθρώπων. Ευτυχώς, η Σίλα είναι μικρή και δεν μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω της. Βλέπει και παρατηρεί, ακούει και αφουγκράζεται, είναι πολύ συνεργάσιμη και περιμένει να δει όλο αυτό πού θα καταλήξει.
Μια μεγάλη, μια ατέλειωτη ουρά ανθρώπων, όλοι με τον ίδιο προορισμό ή χωρίς προορισμό, περπατούν και περπατούν και όλο περπατούν. Κάποια στιγμή, όλοι φτάνουν στη θάλασσα, ανεβαίνουν σε ένα τεράστιο καράβι το οποίο ξεχειλίζει κόσμο. Η Σίλα ένα πράγμα έχει στόχο της· να κρατά σφιχτά το χέρι της μαμάς της και φυσικά να προστατεύει όσο μπορεί τον κούνελό της. Αυτό το παιχνίδι έχει γίνει η συντροφιά της. Του μιλάει, το κρατάει αγκαλιά, το φροντίζει και το προστατεύει. Είναι ό,τι της έχει μείνει από την παλιά της ζωή...
Το πλοίο ξεκινά. Ταξιδεύει μέρες και νύχτες και η Σίλα προσπαθεί να φανεί δυνατή, προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις νέες συνθήκες διαβίωσης, επικοινωνώντας μονάχα με τον αγαπημένο της κούνελο. Οι μέρες διαδέχονται τις νύχτες και ξανά το ίδιο, ώσπου κάποια στιγμή φτάνουν σε ένα λιμάνι και κατεβαίνουν σε έναν καινούργιο τόπο.
Όλα γύρω της είναι καινούργια, διαφορετικά. Ακόμα και ο αέρας που αναπνέει, ακόμα και τα κτήρια μα και οι άνθρωποι, όλα, σε τίποτα δεν μοιάζουν με εκείνα που ήξερε, με εκείνα που είχε συνηθίσει.
Η γλώσσα που μιλούν στον νέο τόπο, οι λέξεις που ακούει, μοιάζουν σαν βουητό από μελίσσι, μα εκείνη υπομένει όλο αυτό κρατώντας γερά το χέρι της μαμάς της. Φτάνουν σε μια πόλη μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους, βρίσκουν ένα μέρος για να μείνουν, βρίσκουν ένα δωμάτιο σε μια πολυκατοικία και η Σίλα, αντί να κοιμηθεί, παρατηρεί από το παράθυρο τον νέο ορίζοντα, τον νέο ουρανό, το νέο φεγγάρι και όλα όσα αυτή η πόλη προσφέρει.
Περνώντας ο χρόνος, η Σίλα μεγάλωνε, άρχιζε να συνδέεται με το μέρος που ζούσε, άρχιζε να συνηθίζει την αλλαγή, άρχιζε να γνωρίζει τα πάντα γύρω της μα και τον εαυτό της. Αποφάσισε να βάλει στην άκρη τον φόβο της και να προσπαθήσει να εξερευνήσει ό,τι καινούργιο υπάρχει γύρω της.
Μιλάει με τα μάτια με τους ανθρώπους που την περιβάλουν, αποδέχεται τη νέα πραγματικότητα και σιγά σιγά, η Σίλα, κάνει φίλους, αποκτά γνωστούς και γίνεται ξανά παιδί με τα παιδιά της γειτονιάς της. Παίζει, γελά, συνομιλεί και πλέον οι λέξεις δεν είναι άγνωστες, κάποιες μάλιστα είναι οικίες και κάποιες άλλες γνωστές.
Μεγαλώνει στον νέο τόπο, μεγαλώνει στις νέες μυρωδιές, μεγαλώνει πλάι σε νέους ανθρώπους, μεγαλώνει και γίνεται κομμάτι αυτού του τόπου. Δημιουργεί αναμνήσεις με τις λέξεις, μα ποτέ δεν ξεχνά όλα εκείνα που άφησε πίσω της, όλα εκείνα που έχασε, όλα εκείνα που ίσως να ξαναδεί.
Όμως, μικροί μου φίλοι, μαζί με τη Σίλα, μεγάλωσαν και οι λέξεις, μεγάλωσαν, ταξίδεψαν παντού και πλέον είναι οι δεσμοί της με τον νέο τόπο, με τους νέους ανθρώπους που συναναστρέφεται, ακόμα και με το νέο φεγγάρι, με τη νέα της πραγματικότητα, με τη νέα της πατρίδα.
Αγαπημένοι μου φίλοι, πρόκειται για μια πολύ συγκινητική ιστορία η ιστορία της Σίλα, ξέχειλη συναισθήματος. Είναι μια ιστορία που μιλάει για τους μετανάστες. Είναι μια ιστορία που μιλάει για τις αναμνήσεις που όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αφήσει πίσω τους. Είναι μια ιστορία που κάνει λόγο για τη γλώσσα, για τη διαφορετική γλώσσα που μπορεί να μιλούν μα και τη δύναμη που έχουν μέσα τους να χτίσουν γέφυρες με τις λέξεις, να επικοινωνήσουν, να συνυπάρξουν, να ριζώσουν στον νέο τόπο που η μοίρα τούς έχει ρίξει.
Ναι, μικροί μου φίλοι, οι λέξεις αλλά και τα συναισθήματα, είναι γέφυρες που μπορούν να φέρουν τους ανθρώπους κοντά. Είναι κρίκοι μιας αλυσίδας που μας ενώνει όλους, γι' αυτό, λοιπόν, φερθείτε με αγάπη στα παιδιά εκείνα που οι συνθήκες τα ανάγκασαν να αφήσουν το τόπο τους, το σπίτι τους και τα παιχνίδια τους. Σταθείτε πλάι τους με σεβασμό, αγάπη και καλοσύνη και βοηθήστε τους οι λέξεις να γεφυρώσουν το χάσμα που υπάρχει ανάμεσά σας.
Κάντε τις από μικρές να γίνουν μεγάλες και να αγκαλιάσουν όλα εσάς τα παιδιά που, με την αθωότητά σας, είστε σε θέση να χτίσετε γέφυρες πολύ πιο εύκολα από ό,τι εμείς οι μεγάλοι!
Δώστε τους την ευκαιρία να μεγαλώσουν μαζί σας και αφήστε τις λέξεις να γίνουν η σκυτάλη ανάμεσα στα παιχνίδια σας, το νήμα ανάμεσα στα συναισθήματά σας, ο δεσμός ανάμεσα στις φιλίες σας!
Εικονογράφηση: Έφη Λαδά
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δεσύλλας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Μια τρυφερή, μαγευτική και συγκινητική ιστορία για παιδιά και νέους αναγνώστες που ταξιδεύει πέρα από χώρες και γλώσσες, φέρνοντας στο προσκήνιο τη δύναμη των λέξεων, της μνήμης και της ανθρώπινης σύνδεσης.Η μικρή Σίλα αφήνει πίσω της τον τόπο που γνώριζε, παίρνει μαζί της μόνο τον αγαπημένο της κούνελο και ξεκινά ένα ταξίδι σε έναν καινούργιο κόσμο. Μέσα από τις περιπέτειες και τις καθημερινές στιγμές, μαθαίνει να ακούει, να παρατηρεί, να κατανοεί και να αγαπά τη νέα γλώσσα. Σιγά σιγά ανακαλύπτει ότι οι λέξεις δεν είναι μόνο ήχοι· είναι γέφυρες που ενώνουν τους ανθρώπους και δίνουν χώρο, φωνή και ρίζες σε κάθε παιδί.Μια ιστορία για τη μνήμη, την αλλαγή, τη μετανάστευση και την προσμονή, που δείχνει πώς η αγάπη, οι μικρές καθημερινές στιγμές και τα λόγια μπορούν να ξεπεράσουν κάθε απόσταση. Ιδανικό για παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς και όλους όσους θέλουν να μιλήσουν για μετανάστευση, προσφυγιά και τη σημασία των λέξεων στην καθημερινή ζωή.Ένα βιβλίο που αγγίζει καρδιές μικρών και μεγάλων, και διδάσκει ότι οι λέξεις είναι τα πιο όμορφα δώρα που μπορούμε να μοιραστούμε.
Η Έφη Λαδά γεννήθηκε σ' ένα χωριό της Δυτικής Πελοποννήσου. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει εικονογραφήσει περίπου 130 βιβλία και μερικά από αυτά έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες (ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά, φλαμανδικά, κορεάτικα, ρουμανικά, τουρκικά, κροατικά, ρωσικά και κινέζικα) ενώ πρόσφατα το εικονογραφημένο βιβλίο της με τίτλο In My Dreams κυκλοφόρησε απευθείας στην Αμερική. Ήταν υποψήφια για το Astrid Lindgren Memorial Award 2011 και για το Διεθνές Βραβείο H.C. Andersen 2012.
