ΥΓ. 1
Για σένα θα γράψω χωριστά Μαρία.
Αν απ' όσους γνώρισα, αν κάποιος άξιζε
ήσουν εσύ.
Μόνο που παράμενες
στο μαντρί των κουτοπόνηρων
από συνήθεια, ανασφάλεια
Βλακεία, κόλλημα
Δειλία;
Τι να πω. Είχα την εντύπωση
πως ήσουν ικανή
για κάτι παραπάνω
και σου στέλνω την θετική μου ενέργεια
έστω κι αν με πίκρανες
μ' ένα τρόπο που εγώ δικαιολόγησα
μάλλον με την εσωτερική σύγχυση
και τις φοβίες σου.
Θυμάμαι όταν γνωριστήκαμε
κι αμέσως ανάμεσά μας αναπτύχθηκε
μια παράξενη έλξη
μόνο που ποτέ δεν επέτρεψε
η ωραιοπάθειά σου να εξελιχθεί
αφού ήσουν πάντα απασχολημένη
από τα κομπλιμέντα, τις κολακείες
και την πολιορκία των ανδρών.
Πάντως γράφω αυτό το υστερόγραφο
απευθυνόμενος σε σένα γιατί προκάλεσες
την πιο δυνατή εσωτερική αντίφασή μου.
Επιβεβαίωσες ακράδαντα ότι άκουγες
όλα τα κουτσομπολιά γύρω από μένα
και στο τέλος τα ενίσχυσες κατηγορώντας με
πως δήθεν στο σπίτι σου επιδίωξα να σε φιλήσω
παρά τη θέλησή σου.
Φυσικά εσύ η ίδια κατηγορούσες πρωτύτερα τον μπουζουκτσή της κομπανίας σας πως δεν σε σεβάστηκε κι ότι σου ρίχτηκε στο σπίτι σου και δεν ήθελες να τον ξαναδείς γιατί σε πρόσβαλε.
Εμένα πάντως με είδες πολλές φορές κατόπιν
αλλά ποτέ δεν μίλησες
και μονάχα όταν διέκοψα με όλους σας από την επικοινωνία μας διαπίστωσα πως είχες υιοθετήσει τις απόψεις του περίγυρου. Καταλαβαίνεις πως όλα θα βγουν στο φως
Ακριβώς γιατί αν πληγώθηκα από κάποιον ήσουν εσύ
για έναν και μόνο λόγο. Ήξερες πως είχαμε πολλά κοινά
στοιχεία καταγωγής με τον πατέρα σου
πως επιπλέον είχα στην πλάτη μου μια χρεοκοπία
όπως εκείνος και ότι εκδήλωνα μια ιδιαιτερότητα παρόμοια με την δίκη του αλλά και με πολύ διαφορετικές συνακόλουθες συμπεριφορές. Δεν θα ξεχάσω όταν τηλεφωνικά από την αρχή της γνωριμίας μας μου περιέγραψες τις φωνές που άκουγες στον ύπνο σου
εκείνα τ' άγρια καλέσματα, σαν να προέρχονται από το υπερπέραν έχοντας αυτόν τον υπερφυσικό μανδύα της επικοινωνίας με τον αυτόχειρα πατέρα σου.
Ταυτίστηκα μαζί του μέσω των περιγραφών σου.
Μπορεί να μου τον παρουσίασες κάπως σαν αγριάνθρωπο μ' έντονη φαλλοκρατική πατερναλιστική συμπεριφορά
και ταυτόχρονα να εκδήλωνες ένα σύμπλεγμα της Ηλέκτρας με πολύ έντονη ερωτική ροπή προς άνδρες
που αντιμετώπιζαν ψυχικά προβλήματα λόγω σκληρών εμπειριών. Δεν ξεχνάω τις διηγήσεις σου για τον Ιρανό πολεμιστή
που βασανίζονταν από τις αναμνήσεις
με τους σκοτωμένους συμπολεμιστές του
και τα πεδία των μαχών, ο οποίος εξαφανιζόταν
και δεν σου έδινε σημεία ζωής για πολλές μέρες
και έπασχε από αλκοολισμό –
αλλά για μένα η εικόνα του πατέρα σου εισέβαλε
επίσης σαν φωνή, αφού δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ.
Ο συνδυασμός κρητικοεπταννήσιας προέλευσης
είναι πολιτισμικά σαν μια ταυτότητα
εξευγενισμένου αρχαϊσμού. Λες και ένας βοσκός του Ομαλού έχει ντυθεί Βενετσιάνος και με απίστευτη μαεστρία
υποδύεται τον Ιταλό αστό
μέχρι να πιει και να ξεδιπλώσει την ατόφια μαδάρα
της ψυχής του.
Αυτή την απίστευτη αντοχή στο κρύο, χιόνι
με την λιτή αισθητική της άνοιξης των ελάχιστων αγριολούλουδων και πρασινάδας.
Σαν ένα τοπίο της γης που η ομορφιά του είναι η μάτια του στον κόσμο. Το πανοπτικόν στη ζωή από πάνω
με τ' αποστασιοποιημένο βλέμμα στα τεκταινόμενά της δίχως το μανιχαϊστικό πνεύμα αξιολόγησής τους
σαν να διαθέτουν μια βουδιστική χροιά,
περηφάνια και όνειρο
στο απέραντο των σαρκών της ύπαρξης.
Ο πατέρα σου σαν να ερχόταν και να μου ψιθύριζε
«πρόσεχε δεν μας καταλαβαίνουν
έχουμε κάτι μοναδικό που μας οδηγεί στην απομόνωση, η τρέλα μας είναι η ισχύς και η αχίλλειο πτέρνα μας».
Θυμάσαι τα ποτάμια δάκρυα όταν στην πλατεία κατέθετες τις αναμνήσεις από την παιδική σου ηλικία
σαν να ήταν ένα στυφό κρασί;
Η κατηγορία που μου ξεφούρνισες όταν βρεθήκαμε
μετά από χρόνια πως ντε και καλά δεν σεβόμουν τα όρια ήταν άδικη
γιατί στο σπίτι σου πρώτη εσύ πήγες να μ' αγκαλιάσεις κι ένιωσα μέσα μου σαν να ήμουν η παγωμένη κορυφή του Ψηλορείτη και σ' απώθησα
κι όταν πήγα να σε φιλήσω είχα μεταμορφωθεί μέσα μου σαν την πλαγιά με κέδρους που βυθίζεται στα διάφανα σκοτεινά νερά του Λυβικού
μέρα απανεμιάς και του Μαγιού γλυκάδα.
Να θυμάσαι, Μαρία, πότε και πώς δίνεις το δικαίωμα
και να μην επιτρέπεις στο κρασάκι να σου θολώνει τη μνήμη όταν όλοι μαζί με φτυαρίζετε.
Φιλιά
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ
Οι πόροι των τραγουδιών - Έσπασαν οι κούπες
μ' έχουν ρουφήξει - πριν φιληθούμε
σαν το χώμα της γης - μια νύχτα καθημερινή
νερό και φως - ήρθαν οι φωνές μας
να γεννά την ομορφιά - μα τσακώθηκαν
που δεν έχει βρει κανείς - πάνω στο γείσο του
ως τώρα - παραθυριού δεν έσμιξαν στον ορίζοντα
Τα μαύρα σου μαλλιά - έσβησε το φεγγάρι
κυματισμοί στη θύελλα - μαύρισε η νύχτα
των συναισθημάτων - σπασμένοι λαμπτήρες
ένα ταξίδι εργόχειρο - ένα κέρμα στο σκοτάδι
με τις σάρκες των νευμάτων - κυλάει στην σχισμή
πόση αγάπη να χωρέσει - μα δεν χάνεται.
σ' ένα αστέρι που υποφέρει - Ζαλίστηκες καρδιά μου
ζητά να πάψει να υπάρχει - από τα αινίγματα
η ακινησία του μια μοίρα - το 'ριξες στο ποτό
που δεν το πείθει να ζει - μα ο δρόμος είναι δίχως σήματα
Έλα κι αγκάλιασέ το - μονάχα με την ψυχή σου
αύρα της εκπλήρωσης - θα τον διαβείς, δεν θα σε σώσει
στ' άδυτα του συνειρμού - κανείς. Κι αν σε ψάξουν
μια έκλαμψη του σκοταδιού - απ' αγάπη δεν θα είναι.
πιο ζωτική κι από το - Γύρνα καρδιά μου στο φως
φως των αχτίδων του - έχει τσαγανό το νεύρο σου
κι ας μην είναι το πολύτιμο μέταλλο αλλοτινών εποχών
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 10 Ιουλίου!
