Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας βασίζεται σε αληθινή ιστορία –σύμφωνα με το εξώφυλλο– αλλά έτσι κι αλλιώς βασίζεται σε όλη τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας αφού η ιστορία της οικογένειας της κεντρικής ηρωίδας του ξεκινά από τη Μικρασιατική καταστροφή και η ζωής της ίδιας της Κατίνας φτάνει ως τις αρχές του 21ου αιώνα – ενδεχομένως και πιο πέρα.
Το βιβλίο αφορά τη ζωή μιας ελεύθερης ψυχής, μιας αδάμαστης –με κοινωνικούς όρους– γυναίκας, που δεν υπολογίζει στερεότυπα, κοινωνικές συμβάσεις και άλλους περιορισμούς, αποφασισμένη καθώς είναι να τη ζήσει με την καρδιά της και όχι συμβιβασμένη.
Έτσι, η 16χρονη Κατίνα, από τη Ραμόνα της Θεσσαλονίκης, αρνείται να παραδοθεί στον γαμπρό που επέλεξε η οικογένειά της για εκείνη και ακολουθεί τον νέο που «μίλησε» στην καρδιά της αναλαμβάνοντας πλήρως τις επιπτώσεις της επιλογής της, όπως θα έκανε και σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή της, έτοιμη ούσα να τη διαβεί κατά το δοκούν αλλά και να πράξει ό,τι είναι απαραίτητο προκειμένου να τα καταφέρει.
Και, πράγματι, είχε ν' αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες, από εκείνες που, με τα μέτρα και σταθμά της δικής μας εποχής, δεν είναι απλές δυσκολίες και το να μπορέσει κανείς να ανταπεξέλθει είναι ηρωικό κατόρθωμα.
Η στρωτή αφήγηση της συγγραφέως μάς οδηγεί παραστατικά σε όλα τα σημαντικά και άκρως σημαίνοντα γεγονότα της Ιστορίας [Πόλεμος, Εμφύλιος, Αντίσταση, Χούντα...] με τα χαρακτηριστικά τους [ξεριζωμός, μετανάστευση, φτωχογειτονιές, ανέχεια...] και τις επιπτώσεις στις ζωές των πολιτών... και, μέσα από αυτό το πλαίσιο, μας εξιστορεί τον βίο αυτής της γυναίκας, τον αγώνα της και όσα κατάφερε με το πείσμα και τη θέλησή της.
Φαίνεται πως ο Θεός δίνει στους ανθρώπους τη φαντασία σαν όπλο για να ομορφαίνουν την ασχήμια.
Φάρος του βίου της και οδηγός της, ο έρωτας. Αλλά όχι έτσι επιφανειακά. Η Κατίνα ερωτεύεται με πάθος και με απόλυτο δόσιμο... κι όταν αργότερα, το αρχικό πάθος μετατρέπεται σε βαθιά αγάπη, εκείνη, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει, στέκεται με σθένος και πίστη στον άνθρωπό της αλλά και με ανιδιοτελή, αμέριστη αγάπη στα παιδιά της.
Η αγάπη δεν άλλαζε, δεν διαπραγματεύοταν· ούτε και συμβιβαζόταν με κανόνες απ' αυτούς που καθορίζουν άνθρωποι χωρίς ψυχή.
Κι επειδή ως εδώ νομίζω ότι παρουσίασα τη μυθοπλασία ως μια περιήγηση στη ζωή της Κατίνας, το βιβλίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μία ιστορία αγάπης ή έρωτα μεταξύ δύο ανθρώπων που το μόνο που είχαν ήταν ο ένας τον άλλο. Δύο άνθρωποι που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μεγάλες προκλήσεις, δυσκολίες, αγώνες... ακόμα και τις ίδιες τους τις οικογένειες να στέκονται απέναντί τους, μην πούμε για την κοινωνία ή το κράτος, μα που είχαν ένα μεγάλο όπλο: την αγάπη τους. Τώρα, αν αυτό αρκεί για να πορευθείς ή αν τα κατάφεραν, ε, αυτά θα τα μάθετε στο μυθιστόρημα.
Πρώτα πέθανε, και μετά έζησε.
Γλυκόπικρο βιβλίο, γεμάτο από έντονες στιγμές και συναισθήματα αλλά που, τελικά, μένει η γλύκα του να υπερισχύει όλης της πίκρας – που, πιστέψτε με, είναι μπόλικη.
Ένας λεβέντικος χορός γίνεται το σύμβολο μιας αγέρωχης γυναίκας που θέλησε να ζει απελευθερωμένη από στεγανά, κοινωνικές συμβάσεις και άλλα τέτοια, που δεν λυγίζει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν και αντιμετωπίζει άπαντα με δύναμη ψυχής και χαμόγελο, χωρίς ποτέ να το βάλει κάτω.
Θέλει τσαμπουκά αυτή η ζωή η σκρόφα για να τα βγάλεις πέρα μαζί της.
Πρόκειται για κοινωνικό κι αισθηματικό δράμα όπου, μέσα από την δυναμική και γεμάτη πάθος Κατίνα, διαφαίνεται το πολιτικό πλαίσιο των δεκαετιών '30-'00, ο ιστός και η δομή της κοινωνίας, η ηθογραφία κ.ο.κ. ενώ, αξίζει να σημειωθεί, οι δυσκολίες που περιγράφονται μας αφορούν όλους αφού όλοι έχουμε μνήμες ή στενούς συγγενείς που μας έχουν μεταφέρει τις εμπειρίες τους.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για ενδιαφέρον πόνημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ύμνος του έρωτα, της μάνας, της γυναικείας δύναμης και της ελευθερίας.
