Ως πρώτη ποιητική συλλογή της Ηλέκτρας Νησίδου, το Affectus, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, φέρει εκείνη την πρωτογενή κίνηση του δημιουργικού ενθουσιασμού, εκείνης της έξαψης που οδηγεί –θαρρείς– την πένα της ποιήτριας με αυθορμητισμό κι υπερ-παρόρμηση να γράψει στο χαρτί τις πιο ένθερμες σκέψεις, στιγμές κι αισθήματα, άφιλτρα.
Όπως μας εξηγεί η ίδια, ο τίτλος της συλλογής, αυτή η λατινική λέξη δηλώνει το συναίσθημα, την εσωτερική κίνηση της ψυχής, τη συγκίνηση που γεννιέται από τον έρωτα, την απουσία, τη μνήμη. [...] είναι εκείνη η κατάσταση... κι ως μια τέτοια υφή έχουμε πολλή ζωή, αγάπη κι έρωτα στους στίχους κι ανάμεσά τους, ή ανάμεσα στις αράδες, πολλή ψυχή.
Διαβάζω και σημειώνω στα περιθώρια τις λαμβάνουσες έννοιες και αφού ολοκληρωθεί η ανάγνωση βλέπω ότι έχω γράψει εκεί λέξεις όπως αναμονή, ονειροπόληση, αναζήτηση, ανάμνηση, πεθυμιά, παράπονο... αλλά και πάθος.
Επίσης, διακρίνω τους συσχετισμούς που έχουν τα έργα το ένα με το άλλο, την αντίστιξη, την αρμονία ή την αντίθεση... πάντως υπάρχουν γέφυρες, παραπομπές, κοινοί «τόποι».
Θεματικά, η κυρία Νησίδου θέτει αρχέγονα ερωτήματα όπως τι είναι έρωτας ή τι είναι αγάπη, θυμίζοντάς μου τα λευκώματα της εφηβείας μου όπου αναζητούσαμε αναμεταξύ μας αυτές ακριβώς τις έννοιες αλλά όχι μέσω μιας «ακαδημαϊκής» λογικής ή μιας επιστημονικής ή μιας βιβλιογραφικής, ούτε μέσω της –ανύπαρκτης προφανώς– εμπειρίας που (δεν) είχαμε αλλά μέσω του ενστίκτου και του ενθουσιασμού μας – από το πρώτο φιλί, για παράδειγμα. Ε, αυτή η αίσθηση προκύπτει μέσα από τη συλλογή. Δεν γνωρίζεις τίποτα ακόμα, δεν έχεις δει πώς είναι η ζωή –μόνο έχεις νιώσει– αλλά έχεις τις απαντήσεις, τις αντλείς από μέσα σου, είναι σαν να θυμάται η ψυχή ή επειδή εκείνη ξέρει και για τους δυο σας.
Φυσικά, το ελληνικό καλοκαίρι προσφέρεται για αυτές τις θεματικές και όντως εκθειάζεται.
Το καλοκαίρι στην Ελλάδα μοιάζει με τον έρωτα
Γενικά, είναι μια συναισθηματική γραφίδα, ή απλώς μια ερωτευμένη ύπαρξη που αναζητά μέσα ή/και μέσω των στιγμών...
Ψάχνω την ευτυχία μου,ανάμεσα στα χείλη σου
Όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσα να γράψω για να γεμίσω τον ψηφιακό χώρο [ελεύθερος στίχος, απλή γλώσσα...] τα θεωρώ περιττά. Το Affectus ακουμπά κοινά σημεία και γι' αυτό μας αγγίζει ή, στη χειρότερη, γι' αυτό το καταλαβαίνουμε απόλυτα χωρίς περαιτέρω σκοτούρα.
