2
Σας το χρώσταγα
Πολλά μου τα κάνατε
Πήγατε τα νεύρα να μου σπάσετε
Είχατε τη φαεινή ιδέα να με θάψετε
Πάνω στο νωπό χώμα
Χώσατε τα μαχαίρια σας
Περιχαρείς για το μεγάλο κατόρθωμα
Το φονικό της αντίδρασης
Τον αιρετικό εξοστρακίσατε
Χαρήκατε, την συνείδησής σας δεν ξυπνήσατε
Πλάτσα πλούτσα στα λασπόνερα
Τρυγούσατε τα σκατά που αμολάγατε
Και φτιάξατε μούστο, κατρουλιό
Και σαν κονιάκ με μπιφτεκόπιτα το κατεβάσατε
Μα κάποτε ο σπόρος
Νεκραναστήθηκε
Η Δευτέρα παρουσία συνετελέσθη
Και η θεία κρίση σας επιβλήθηκε
Τιμωρία να κατουράτε αιώνια
Πάνω στον τοίχο του σπιτιού σας
Τις αρλούμπες της μακαριότητάς σας
Πριν προλάβετε στη λεκάνη να καθίσετε
Και με τα βρακιά κατεβασμένα
Μια και καλή ν' αδειάσετε δίχως τα
Απορρίμματα σας ν' αντιληφθείτε.
Τώρα πια μ' αυτά θα στολίζετε
Τα όρια του ιδιωτικού σας βίου
Που τόσο πολύ τον προσκυνήσατε.
Στο λάκκο που μου ανοίξατε βλακόμουτρα
Και καλή ανάπαυση
Ένας άνδρας δίχως στίγμα
Είμαι,
Ακυρωμενος από μένα
Τον ίδιο
Το κάθε πλαίσιο μετά το άλλο
Διέλυα
Τσαλακώνοντάς με διαρκώς
Το επόμενο δοκιμάζοντας
Με προκαταβολικη απόρριψη
Η οποία έρπει βουβά και υποδόρια
Αργόσυρτα
Μέχρι να με κατακλύσει πλήρως
Ώστε στην στιγμή της διαφυγής
Μία ψευδαισθησιακή βεβαιότητα
Να με πείθει πως πάω παραπέρα
Για κάτι πιο ταιριαστό.
Το πιο μεγάλο ψέμα
Τρέφουμε πάντα
Με την πιο βαθιά αλήθεια
Για να αντέχουμε μέσα του
Αποτυγχάνοντας ν' αλλάξουμε
Την πραγματικότητα.
Άλλωστε ως συλλογικότητα έχουμε μια
Δυνατότητα παρέμβασης
Μα η ατομικότητα ακόμη και στα
Πιο ιδιωτικά
Στ' αποκλειστικά δικά μας
Δεν μπορεί να κάνει κάτι.
Τι πικρή παραδοχή
Μα αρκετά πειστική
Εφόσον η φυγή καταλήγει
Στην κατάθλιψη
Η επιθυμία γίνεται ονειροπόληση
Για την εξευγενισμένη αυτοκτονία
Ενώ το δήθεν κριτικό πνεύμα
Αποκαλύπτεται με τη γύμνια
Της αυτάρεσκης αδυναμίας.
Η μόνη ουσία απορρέει
Ακριβώς από αυτή την ανικανότητα
Του ατόμου
Η ελευθερία του μια καλοστημένη
Απάτη του εαυτού του
Και του συστήματος φυσικά
Ώστε ο πραγματισμος να οδηγεί
Στο βόλεμα
Και η ανεξαρτησία στη μοναξιά.
Κάπως έτσι οι κοσμοκαλόγεροι
Αναζητούν νόημα στη μεταφυσική
Ξεχνώντας πως προϋπόθεσή της
Είναι η φύση.
Να μην ησυχάζω,
Εκεί που στέκομαι
Δεν βρίσκομαι,
Αλλά να είμαι
Κάπου πέρα
Αόριστα
Χαμένος στο άπειρο.
Σαν τυφλοπόντικας
Μες στα σκοτάδια
Ν' ανοίγω τρύπες
Όχι απαραιτήτως
Το φως να βρω
Μα διαφυγές από του διώκτες
Με πρώτο και καλύτερο
Την αδράνεια
Όσα σκέφτομαι
Να μην ξεχωρίζουν
Το ένα στο άλλο να με παρασέρνει
Μα ο μίτος παραμένει κρυφός.
Είμαι δίχως έρμα
Κατακερματισμένος
Όχι όμως αλαφροΐσκιωτος
Με μια χαοτική εμμονή,
Να ψάχνω τάξη
Κι αρμονία
Σε κείνη την μία γυναίκα
Ελπίζοντας πως κάποτε
Από σβούρα σε πένα θα μεταμορφωθώ
— Τι θέλεις να κάνεις σ' αυτή τη ζωή;
Πού επιδιώκεις να φτάσεις;
Γιατί δεν στέκεσαι πουθενά;
Γιατί όλο ψάχνεσαι;
— Μα δεν καταλαβαίνεις τίποτα;
Πάντα κάτι με πνίγει
Με δεσμεύει σε σημείο να κρατάω την αναπνοή μου
Αντιλαμβάνεσαι τι σου λέω;
Δεν αναπνέω σωστά
Πνίγομαι!
— Ωραία λοιπόν, και με τι δεν πνίγεσαι;
Δείχνεις από ένα σημείο και μετά ότι βαριέσαι
Ναι αλλά η ζωή είναι μια συγκεκριμένη ρουτίνα
Και συ ως τώρα δεν θέλεις να έχεις καμμιά συνηθισμένη ζωή
Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Εεε;
— Θέλω όλο να φεύγω
Όλο να αναζητώ, κι όχι απλά να ψάχνομαι σαν να θέλω να βρω τον μπελά μου
Είναι μια διαφυγή από την καθημερινότητα και την επανάληψη
Δεν αντέχω την ίδια ζωή
Τους ίδιους ανθρώπους
Και προπαντός θέλω να βρίσκω κάτι καινούργιο κάθε φορά
Να το κάνω δικό μου και να προχωράω
— Καλά, καταλαβαίνεις τι λες;
Ποιος να σε αντέξει; Ποιος θα μπορεί να ζει μαζί σου;
Θα μείνεις μόνος σου, μ' ακούς; Ολομόναχος!
Αυτό που λες δεν υπάρχει
Δεν είναι φυσιολογικό
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 13 Αυγούστου!
