Ένα ντεμπούτο που αγγίζει την τελειότητα
Το πρώτο άλμπουμ είναι πάντα η πιο δύσκολη δοκιμασία για ένα συγκρότημα. Έχουμε δει και ακούσει αμέτρητα γκρουπ να δημιουργούν προσδοκίες με τα πρώτα singles ή τα EP τους και να τις διαψεύδουν όταν έρθει η ώρα του μεγάλου βήματος. Οι Mary in the Junkyard, όμως, όχι μόνο ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις, αλλά παραδίδουν έναν δίσκο που δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο ολοκληρωμένος.
Η αυλαία ανοίγει με το Mantra III, ένα υπνωτικό κομμάτι που ισορροπεί ανάμεσα στην ομορφιά και την ανησυχία. Οι κιθάρες κινούνται λιτά, τα κρουστά μοιάζουν να ακολουθούν τη δική τους διαδρομή και η φράση this is yours, babe, you deserve it επαναλαμβάνεται σχεδόν εμμονικά, δημιουργώντας μια αίσθηση που σε τραβάει από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Από εκεί και πέρα, οι Mary in the Junkyard χτίζουν έναν κόσμο που σε απορροφά ολοκληρωτικά.
Στα περίπου τριάντα λεπτά διάρκειας του άλμπουμ δεν επιχειρούν να σε οδηγήσουν σε κάποια εύκολη κορύφωση. Αντίθετα, κάθε κομμάτι ανοίγει ακόμα περισσότερο το ηχητικό τους σύμπαν, αποκαλύπτοντας συνεχώς νέες λεπτομέρειες και αποχρώσεις.
Τα Blood και Seek And Destroy ανεβάζουν τον ρυθμό και λειτουργούν ως η πιο άμεση πλευρά του δίσκου, χωρίς όμως να χάνεται η ιδιαίτερη ταυτότητα του συγκροτήματος. Όσο το άλμπουμ εξελίσσεται, η ατμόσφαιρα, η ποιητικότητα και οι μικρές δόσεις funk μπλέκονται οργανικά μεταξύ τους, χαρίζοντας έναν δίσκο που δύσκολα επαναλαμβάνεται. Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δεν προέκυψε τυχαία. Οι Mary in the Junkyard δουλεύουν αυτά τα τραγούδια εδώ και χρόνια στις DIY σκηνές, ενώ τα EP τους είχαν ήδη προϊδεάσει για τις δυνατότητές τους. Όταν ήρθε η στιγμή να ηχογραφήσουν το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, φρόντισαν να είναι έτοιμοι τόσο μουσικά όσο και ψυχολογικά.
«Η δημιουργία αυτού του άλμπουμ ήταν κάτι πολύ σημαντικό», δήλωσε η τραγουδίστρια και πολυοργανίστρια Clari Freeman-Taylor. «Μας δόθηκε μια ευκαιρία για την οποία είχαμε δουλέψει πάρα πολύ. Ένιωθα ότι ήταν πραγματικά σημαντικό να έχω τον χώρο και τον χρόνο να προετοιμάσω τόσο τον εαυτό μου όσο και τους υπόλοιπους πριν μπούμε στη διαδικασία του άλμπουμ.»
Το Role Model Hermit είναι ταυτόχρονα πειραματικό και προσιτό, ανορθόδοξο αλλά απόλυτα συγκροτημένο. Από τις κορυφαίες στιγμές του είναι το Crash Landing, ένα τραγούδι που σε τυλίγει με τη βαριά, μελαγχολική ατμόσφαιρά του, καθώς πραγματεύεται το τέλος μιας σχέσης και την τοξική αρρενωπότητα με τρόπο ιδιαίτερα εύστοχο. Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελεί και η φωνή της Freeman-Taylor. Εύθραυστη αλλά γεμάτη έλεγχο, κινείται διακριτικά πάνω από τις ενορχηστρώσεις, λειτουργώντας σαν ο συνδετικός κρίκος που κρατά ενωμένο ολόκληρο το άλμπουμ.
Πολλά συγκροτήματα λύγισαν μπροστά στην πρόκληση του πρώτου τους δίσκου. Οι Mary in the Junkyard αποδεικνύουν ότι ανήκουν σε μια διαφορετική κατηγορία. Το Role Model Hermit δεν είναι απλώς ένα πολύ καλό ντεμπούτο, αλλά είναι ένας δίσκος που δείχνει πως το συγκρότημα έχει ήδη βρει τη δική του ξεχωριστή φωνή.
Κορυφαία στιγμή: Crash Landing
Συμπέρασμα: Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα ντεμπούτα των τελευταίων ετών. Ένας δίσκος που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος και επιβεβαιώνει ότι οι Mary in the Junkyard είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά νέα ονόματα της σύγχρονης βρετανικής σκηνής.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
