7
Στο λαχάνιασμα εχθρών τους
Ανυπότακτοι αυτόχειρες
ερωτεύονται τη διαφυγή
και ανέρχονται στην συνύπαρξη
με μυρμήγκι οδοιπόρο
στα τσίνορα ισχνότητας
που μέσα της ξελεπιάζει
σαρκίο ξεχαρβαλωμένου χρόνου,
ακονίζει πόθους σε τροχιές κομητών,
βυθίζει εμπύρετα
διλήμματα σε
καρδιές
παραμυθιών
γνωρίζοντας πως
μονάχα έτσι
ανθίζουν
κυματισμοί.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που αφουγκράζονται
δεν εντυπωσιάζουν και θα 'ταν άδικο έστω και ένα όνομα να αναφέρω
με τάσεις φυγής και εμμονή για την αναζήτηση της ανθρώπινης ύπαρξης στην καθημερινότητα είναι εργάτες κυριολεκτικά σαν τα μυρμήγκια ή τις μέλισσες
διαρκώς αναζητούν με συγκεκριμένα παραδείγματα να ορίσουν την ανθρωπιά
και έχουν τάσης αυτοκτονίας γιατί διαρκώς απελπίζονται
μέχρι του θανατά από την απουσία απτών αξιοπρεπών παραδειγμάτων
έτσι ώστε να θέλουν να πετάξουν στο σύμπαν και να απομακρυνθούν για πάντα από αυτή την άθλια πραγματικότητα που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος για την ανθρωπότητα σήμερα. Διαθέτουν σοφία των απλών απτών πραγμάτων έτσι ώστε να διαισθάνονται τις κρυφές αόρατες διαστάσεις τους και να μπορούν να χτίσουν την νέα κοινή λογική που θα είναι λυτρωτική για τον άνθρωπο
Προς το παρόν αντιμετωπίζονται ως ιδεαλιστές και ρομαντικοί στην καλύτερη των περιπτώσεων και ως βλάκες, τρελοί και αγαθοβιόληδες στην χειρότερη.
Σας αγάπησα με την ενέργειά μου
το σώμα, η ψυχή και το μυαλό είναι οι δίοδοι έκφρασης ορίζουν τους άπειρους τρόπους μα πίσω από την τρισδιάστατη απεικόνιση της ύπαρξης
υπάρχει κάτι τελείως άγνωστο που μόνο η διαίσθηση το ξεδιπλώνει
Η ροή μου άλλοτε διαχέεται σαν ηλιαχτίδες
άλλοτε σαν ποτάμι ή θάλασσα με τα χίλια πρόσωπα
και τ' άπειρα μυστικά
ή σαν σκιά που όλο και μακραίνει, γίνεται λίκνισμα καπνού αλλά ποτέ σκοτάδι, μα ποτέ και πάνω από όλα δεν γνωρίζει όρια, υπερπηδά τα εμπόδια σπάει τα φράγματα ή τα πλημμυρίζει, δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του χωραφιού
παρά μονάχα το ενιαίο της επιφάνειας της γης
δεν συλλαμβάνει την έννοια μοιρασιά
αλλά μόνο εκείνη της ανάγκης,
του πάθους και της εκπλήρωσης
σιχαίνεται τη ματαιοδοξία και ντύνει τη φιλοδοξία με την ταπεινότητα
την ηδονή συνδέει άρρηκτα με το πανανθρώπινο,
το καθολικό, την συναισθηματική νοημοσύνη και την ποίηση.
Μπρος σ' όλα αυτά
εσείς αντιπαραθέτετε την μικρομεσαία ιδιοκτησία των σχέσεων, των συναισθημάτων και των επαφών. Ο Μαρξ έχει δίκιο γι' αυτό και τον μισείτε
κι εγώ το εκτιμώ γιατί είμαι στην καρδιά και το κορμί αναρχικός
και με την ανάλυσή του μπορώ και καταλαβαίνω
σε τι αφιλόξενο περιβάλλον ζω
Ζούσα διαρκώς με την ιδέα του θανάτου
διότι μονάχα αυτή μου αφήσατε
ως τον μεγάλο φόβο που ανατρέπει τις πεποιθήσεις σας
γιατί ενώ βιώνεται την ούτως ή άλλως ψευδαίσθηση
της καθημερινής μικροαστικής ρουτινιάρικης ασφάλειας
έρχεται ο θάνατος όχι σαν ένας άγνωστος αλλά
ως μπουρλοτιέρης των πεποιθήσεών σας·
δεν μπορείτε καν να τολμήσετε να φανταστείτε
ότι ο κόσμος δεν είναι χωράφια, περιχαράξεις
τρέμετε στην ιδέα την ενιαίας και αδιαίρετης ροής του
στις άγνωστες διαστάσεις του που μόνο η ενόραση
αφουγκράζεται
εκθειάζετε το άπειρο αλλά μονάχα ως υποταγμένο οικόσιτο ζωάκι του μικροαστισμού σας, έχετε γίνει σκλάβοι αυτοχριζόμενοι ενός νέου φεουδαλισμού
όχι γιατί θέλετε να γίνετε δέντρα, έλατα λυγερά, κυπαρίσσια ευλύγιστα
πεύκα φουντωτά, πλατάνια δροσερά και ελιές ζωοδότρες
αλλά διότι επιβάλλετε την ιδεοληψία σας στο αέναο της ζωής
ως υποτιθέμενη φυσική σταθερά γεννοβολώντας νέα ενδύματα φυλετισμού, ρατσισμού, εθνικισμού, τοπικισμού, διακρίσεων, ανισοτήτων, καταλήγοντας στην εθελοδουλία και στην υποταγή σε κάθε κυριαρχία που θα σας ασφαλίζει.
Η μόνη βεβαιότητα βρίσκεται στη δημιουργία και η δημιουργία προκύπτει πάντα από την κίνηση, δηλαδή την αναζήτηση, που σημαίνει πως το ψάξιμο το διαρκές δίχως φραγμό, ο ακούραστος εξερευνητής τού «είναι» μπορεί και φυτεύει τους σπόρους που θα κάνουν τα νέα δέντρα, τις νέες σταθερές και ποτέ δεν θα πάψει να μελετά στη βάση πως ο άνθρωπος ήρθε όχι μόνο για να δει, να πιει, να φάει και να πεθάνει, αλλά να γεννοβολήσει με τους άπειρους τρόπους που το σύμπαν του έχει χαρίσει· γεννάω μια νέα ζωή δεν σημαίνει πως την καθηλώνω σε ένα μαντρί κατοικίδιων προς σφαγή ζώων, σημαίνει πρωτίστως γεννάω την ατόφια ύπαρξη, άρα στην άγρια, ακατέργαστη μορφή της που θα συμβάλλει στην έκφραση του σύμπαντος μέσω της ανθρώπινης δημιουργίας, γιατί αν έχουμε λόγο και νόημα ύπαρξης ως ζώα στην οικουμένη είναι ακριβώς για να υπερβούμε τον διαχωρισμό υποκειμένου αντικειμένου, ώστε μεταπλάθοντας το καθολικό «είναι» θα μπορούμε να διαβαίνουμε τις μαύρες τρύπες που θα μας οδηγούν στην επόμενη φάση του αέναου του οντός. Η νέοι αδάμαστοι γόνοι μας θα ιδρύσουν μια νέα ηθική που θα υπηρετεί την ενότητα και τις συνεχείς μετενσαρκώσεις του κόσμου, κάτι που σημαίνει πως η έννοια της καταστροφής δεν έχει καμία θέση εφόσον υπάρχει σεβασμός και πίστη στο αέναο της γνώσης, παρά μόνο ως αποτέλεσμα του αντικειμενικού γνωστικού ελλείμματός μας και όχι ως συνειδητή ανθρώπινη πράξη. Ουσιαστικά μιλάμε για έναν νέο άνθρωπο που θα διαγράψει από το λεξιλόγιό του όλους τους όρους του πολέμου, της σύγκρουσης και της αυτοκαταστροφής διότι θα ακολουθεί την συμπαντική ροή. Ο πόλεμος είναι η παλαιά άγρια ανθρώπινη δράση κι αντίδραση με σκοπό την κυριάρχηση μέσα στο ανθρώπινο είδος και εφόσον σήμερα είναι προφανές πως αυτός ο τρόπος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό μας, μονάχα ένα νέο άγριο είδος ανθρώπου μπορεί να σώσει το ανθρώπινο είδος και να συμβάλλει στην εξέλιξή του αλλιώς έρχεται το τέλος της ανθρωπότητας. Αυτό το νεογέννητο θα έχει ως αδιαπραγμάτευτες αρχές την ειρήνη, τη δημιουργία, το συνεχές, την πλήρη έκφραση και την καθολικότητα και πάνω από όλα θα εργάζεται για την σοφία.
Ο παλαιός άγριος άνθρωπος οδηγήθηκε στην έξαρση της βαρβαρότητάς του όταν εκπολιτίστηκε πάνω στις αρχές του εμμονικού ατόμου, του πιο αιμοβόρικου και αχρείου, αυτού που ο Χομπς ονόμασε λύκο για τον λύκο απαίτησε ο Τζον Στιούαρτ Μιλς να εξευγενίσει με την ανθρωπιστική φιλελεύθερη διδασκαλία του και μόνο ο Μαρξ αντιλήφθηκε και απεικόνισε τον στυγνό τρόπο επιβολής ανθρώπου από άνθρωπο στον χώρο της οικονομίας με την ανάλυση του καπιταλισμού και την παρουσίαση του τρόπου σκέψης του υπερσυγκεντρωτικού καπιταλιστή κρατώντας όμως το πλαίσιο της κοινωνικής συνύπαρξης αναλλοίωτο, τον πόλεμο με έμμεσα και άμεσα μέσα. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης δηλαδή ένας διαρκής πόλεμος ανάμεσα σε τάξεις, σε κεφαλαιοκράτες και υπηρέτες του έναντι σε προλετάριους. Αναμφίβολα οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν η σύγκρουση των αντιτιθέμενων συγκεντρωτικών τάσεων των κεφαλαιοκρατών που ήταν χωρισμένοι σε εθνικές ομάδες στον Α' και Β' Π.Π. και όλων αυτών ενάντια στους κομμουνιστές πάσης φύσεως. Και ενώ ο υπαρκτός σοσιαλισμός επικράτησε και διαδόθηκε σε όλη την υφήλιο τελικά κατέρρευσε από τα ενδότερα. Οι ίδιοι οι κυβερνώντες, γραφειοκράτες, κρατιστές και διευθυντές των κεφαλαιακών εξελίξεων στον υπαρκτό σοσιαλισμό όχι μόνο δεν ήταν σοσιαλιστές αλλά πολύ περισσότερο ήταν απίστευτα συγκεντρωτικοί σε σημείο να παραπλανήσουν τους λαούς τους με τέτοιο τρόπο που ενώ ξηλώνανε το οικοδόμημα που ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να παρουσιάσει η βάρβαρη ιστορία του αιμοσταγούς ανθρώπου δεν κουνήθηκε σχεδόν φύλλο μήτε και άνοιξε μύτη. Τέτοια ήταν η προπαγανδιστική προπαρασκευή της αποκαθήλωσης του υπαρκτού σοσιαλισμού που οδήγησε τους εξαπατημένους λαούς να ταυτίσουν την ελευθερία με την αστική δημοκρατία, τον καταναλωτισμό και τον εγωκεντρισμό· μια φενάκη που ενώ μετά από σχεδόν 30 χρόνια την συνειδητοποίησαν ήταν πολύ αργά διότι η παγκοσμιοποιητικές διαδικασίες του κοσμοπολίτικου νεοφεδουαλικού κεφαλαίου είχαν κάνει τον ρατσιστή Τραμπ πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Ερντογάν νέο σουλτάνο, την Μέρκελ σοφή κυβερνήτρια, τον Πούτιν νέο πεφωτισμένο ηγεμόνα, τον Σιν Τσινπίνγκ τον θριαμβευτή της διαλεκτικής κίνησης προς τα πίσω και για όφελος του κεφαλαίου, τον Κιμ Γιονγκ Γιούνγκ έναν αρχιδάτο δικτάτορα, τον Τσίπρα ρεαλιστή κλόουν και παραμυθά και τον Μακρόν το νέο πρότυπο της νεολαίας. Κοντολογίς γάμησέ τα. Αν αυτοί είναι η αφρόκρεμα ας φανταστούμε ποιοι είναι οι χειρότεροι, που μπροστά τους Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο θα φαντάζουν ως ρομαντικοί θιασώτες του φυλετικού εθνικισμού, παιδαριώδεις ρατσιστούληδες και χαζοχαρούμενοι κομμουνιστοφάγοι.
Γιατί όμως κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός; Γιατί πολύ απλά οικοδομήθηκε σε πρώην απολυταρχικά κράτη με καμία δημοκρατική παράδοση, ελάχιστη επίδραση του διαφωτισμού και αμόρφωτες μάζες. Ακόμα και ο Στάλιν είχε ως πρότυπο τον Ιβάν τον Τρομερό, γούσταρε να τον αποκαλούνε πατερούλη, στήθηκαν αγάλματά του σε όλο τον σοσιαλιστικό κόσμο και ακολουθήθηκε τυπικό κοσμικευμένου θρησκευτικού προσκυνήματος. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες πρόσφεραν ολόκληρο το τελετουργικό υποστήριξης της εξουσίας μιας εξαϋλωμένης εικόνας ενός ηγέτη κοπής Ροβεσπιέρου ο οποίος την έβγαλε καθαρή και γι' αυτό κάθε αντιδημοκρατική ολοκληρωτική πολιτική δράση φάνταζε ως πράξη συμμόρφωσης των αχάριστων αντιφρονούντων. Ο Στάλιν δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το γέννημα του τσαρισμού που αντιτάσσεται στον βλάκα τσάρο για να γίνει φωτισμένος μονάρχης και τα κατάφερε. Όπως των Ιβάν του τρομερού και του Ροβεσπιέρου βαλλότανε η εξουσία τους από μέσα και από έξω, έτσι και ο Στάλιν, για να εξολοθρεύσει τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, χρειαζόταν ένα ισχυρό λαϊκό έρεισμα το οποίο θα αποκτούσε αν χρησιμοποιούσε δημοκρατικά ελεγχόμενες από τον ίδιο διαδικασίες ανάδειξης μιας νέας γραφειοκορατικής άρχουσας τάξης που θα προερχόταν από τον λαό και θα ήταν πιστή σε αυτόν. Κατά τα άλλα τα 27 εκ. θύματα του ρωσικού λαού από τον Ναζισμό έδιναν το δικαίωμα με ημερομηνία λήξης στον ρωσικό λαό να ευημερήσει έτσι που ποτέ δεν είχε στο παρελθόν και ούτε στο μέλλον της εποχής μας. Θέλω να πω πως οι απώλειες σ' ανθρώπινες ζωές ήταν τεράστιες ώστε για την εκβιομηχάνιση της απέραντης ρωσικής αυτοκρατορίας απαιτείτο και ένα δελεαστικό σοσιαλιστικό κράτος, έστω άνευ ουσιαστικής δημοκρατίας, αλλά με πλούσιες και ποικίλες παροχές, πώς αλλιώς θα εξασφαλίζονταν τα απαραίτητα εργατικά χέρια για μια τέτοια μεγαλόπνοη ανοικοδόμηση; 50 χρονάκια και καλά σας ήτανε στραβάδια είπαν ο Γέλτσιν και οι ολιγάρχες τώρα ξανά το κεφάλι στην τρύπα, όσο για τον Γκορμπατσόφ ότι ήταν μετά την παραίτηση του ζωντανός με δικό του ίδρυμα λέει πολλά. Όπως επίσης και η επανάδειξη της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας ως νέας παλιάς πνευματικής δύναμης των Ρώσων μετά κομμουνισμού, δείχνει πως οι σοβιετικοί ηγέτορες μετέτρεψαν τον επιστημονικό διαλεκτισμό και τον ιστορικό υλισμό του Μαρξ σε αντιδραστικό διαλεκτισμό με κομμένες σπείρες και σε υλιστική θρησκευτικότητα της κρατικοδίαιτης νομεκλατούρας έτσι ώστε να μην πάρουν ποτέ χαμπάρι το νόημά τους οι πολίτες, ενώ την λαϊκή δημοκρατία και την εξουσία των εργατικών συμβουλίων υποβάθμισαν σε κομματική μονοκρατορία με σφραγιδοφύλακες πνιγμένων ονείρων. Έτσι, οι σοβιετικοί δεν χρειαζόταν να περιμένουν τον Μάη να φάνε τριφύλλι αλλά μήτε και έμαθαν τι σημαίνει δήμος και κρατώ. Βέβαια θα μου πείτε το έμαθαν οι δυτικοί που υποτίθεται ότι γέννησαν την κοινοβουλευτική παραδημοκρατία· εεε και βέβαια όχι – από μία απόψη σκατά στο μούτρα τους και οι ψευδαισθήσεις αληθοφανείς παραπλανήσεις κι εμμονές. Αλλά αυτούς ούτως ή άλλως χεσμένους τους έχουμε εδώ, προσκύνησαν Κένεντι, τον γκομενιάρη που πήγε να τα βάλει με τον Κάστρο και αποδείχθηκε πως ένας χοίρος έχει πιο πολύ μυαλό από αυτόν, τον Τσόρτσιλ, τον κρυφοδικτάτορα αποικιοκράτη, τον Ντε Γκολ, την πριμαντόνα στρατηγό δίχως στρατό, και τον Τρούμαν με τους κομμουνιστικούς του εφιάλτες που πέρναγε για ζωντανούς θρύλους και χεζόταν επάνω του. Στον δυτικό κόσμο ποτέ η πολιτική δεν ήταν το φόρτε τους, αφού την πάτησαν από τον κοντομουστάκη νευρόσπαστο λαϊκιστή και τον σβησμένο γλόμπο λόγω ανίατης βλάβης στην ηλεκτροδοσία, είναι λογικό να αναδεικνύεται ως κορυφαία ηγετική φυσιογνωμία ο Στάλιν που με ελάχιστα μέσα επέτυχε μια νίκη σε τέτοια έκταση κατά του ναζισμού που όλοι μαζί οι υπόλοιποι σύμμαχοι δεν μπορούσαν να πετύχουν γιατί αλληθώριζαν διαρκώς προς τους ρατσιστές δικτάτορες για ευνόητους λόγους κοινωνικής καθεστηκυίας τάξης. Κοντολογίς, ο προλετάριος δικτάτορας πήρε τα σώβρακα των δυτικών υποκριτών ολιγαρχών και των πολιτικών τσιρακιών τους κι αυτό από μόνο του αποδυκνείει πόσο σκοτεινό ήταν το πρώτο μισό του εικοστού, όπως και το ότι η αστική δημοκρατία ήταν ένα σκηνικό για λαμπάδιασμα από χουντικούς και φασίστες υπό τον ενδεχόμενο κοινωνικής επανάστασης. Α, ρε Ρόζα αν είχες πετύχει ίσως θα τα είχε καταφέρει και ο Γκράμσι ενώ στην Ισπανία μπορεί να είχε μακροημερεύσει ο Λόρκα, μπορεί ο Άρης να είχε γίνει πρωθυπουργός στην Ελλάδα και ενδεχομένως ο Τρότσκι να μην είχε πλακωθεί με τον Στάλιν για τη διεθνοποίηση της επανάστασης ή την οικοδόμησής της σε μία χώρα. Τέλος πάντων, στην εποχή των αιμοβόρων αγριανθρώπων μονάχα ιστορία πολέμων και συγκρούσεων γράφεται, το αν διαρκώς θρηνεί στο χρονοντούλαπο της αμνησίας και ο πιο μάγκας είναι πάντα ο πιο μοναχικός λύκος που φυλάει τα νώτα του με στρατιές προβάτων.
Ζητάμε μια νέα ηθική και ξεχνάμε πως πρώτα θα πρέπει να θέσουμε σωστά το ερώτημα. Μπρος στον διαχωρισμό και την σύγκρουση πνευματικότητας, ύλης και υλισμού/ιδεαλισμού καιρός είναι να αναζητάμε την ενοποίησή τους στη βάση των θεωριών και των πειραματικών ενδείξεων της κοσμολογίας με βάση την γενική θεωρία της σχετικότητας και την θεωρία του πληθωρισμού ή της κβαντομηχανικής. Ο Μαρξ έχει δίκιο και όσο το αρνούνται οι καπιταλιστές αυτό και εθελοτυφλούν οι αλλοτριωμένοι εργάτες κακό του κεφαλιού ολονών. Φυσικά, για να επιτευχθεί η πολυπόθητη υπέρβαση ώστε να συλλάβουν οι δύο συγκρουόμενες κοινωνικές τάξεις πως η λύση θα έρθει μέσα από την κομμουνιστική οικολογική χρήση των κεφαλαιών θα πρέπει να ορίσουμε την ανθρώπινη ολότητα όχι σαν μηχανή αλλά ως ενεργειακό οργανισμό που διαθέτει πληρότητα ανάλογη του σύμπαντος. Γιατί το σύμπαν γέννησε τον θεό ως όρο μέσω του ανθρώπου μονάχα για έναν λόγο, να μπορέσει ο άνθρωπος να ορίσει μόνος του γιατί υπάρχει και πώς πρέπει να υπάρχει. Ο θεός ήταν μια ανθρώπινη εφεύρεση που εκπηγάζει μέσα από την συμπαντική διάσταση της ύπαρξής του, δηλαδή αυτό που ο Φρόιντ ορίζει ως ασυνείδητο και υποσυνείδητο, μονάχα για ένα και μοναδικό λόγο να μπορέσει να επικοινωνήσει με τέτοιο τρόπο με το περιβάλλον του για να συλλάβει την ύπαρξή του και να απαντήσει στο ερώτημα γιατί υπάρχει. Η απάντηση που θα δώσει θα ορίσει και την εξέλιξή του. Αν προσεγγίσει την αρμονική σχέση σύμπαντος κι ανθρώπου τότε θα συνεχίσει να υπάρχει, αν εγκλωβιστεί στην εμμονή του εξανθρωπισμού της φύσης σε συνδυασμό με το μηχανιστικό μοντέλο έχει με μαθηματική ακρίβεια υπογράψει την αυτοκαταστροφή του. Κανένας δεν του έχει δωρίσει τίποτα και κανένας δεν του έχει προεξοφλήσει κάτι, από μόνος του ως είδος θα ορίσει το πεπρωμένο του και οι μοιρολάτρες να πάνε να βοσκήσουν στην άμμο της Αφρικής μπας και συλλάβουν πως θα την κάνουν καρπερή τα ζωντόβολα.
Σιμόν: Εμείς οι Βρετονοί ήμασταν στην Γαλλική Επανάσταση με τον βασιλιά.
Σερβιτόρος: Θα θέλατε να παραγγείλετε, παρακαλώ;
Γιάννης: Μύδια βραστά με κρέμα γάλακτος.
Σιμόν: Φιλέτο μοσχαρίσιο medium με σπανάκι και πατάτες. Φουά γκρα και πράσινη σαλάτα για πρώτο, cherry;
Γιάννης: Ναι, και μια ποικιλία τυριών.
Σιμόν: Κόκκινο κρασί ξηρό τοπικό.
Γιάννης: Μους σοκολάτα για επιδόρπιο. Θα ήθελες και συ γλυκό, cherry;
Σιμόν: Όχι θα δοκιμάσω από το δικό σου. Καφέ;
Γιάννης: Ναι και καφέ οπωσδήποτε.
Σιμόν: Merci mensieur... Όπως σου έλεγα εμείς στην επανάσταση ήμασταν με τον Λουδοβίκο.
Γιάννης: Γι' αυτο τα πας μια χαρά με την μάνα μου. Κι αυτή βασιλόφρων είναι από τα παιδικά της χρόνια. Πιτσιρίκα πήγε να παρακολουθήσει τους γάμους του βασιλιά.
Σιμόν: Εμείς στην Βρετάνη είμαστε κτηματίες και θέλουμε την ησυχία μας. Η γη είναι πλούσια και θρέφει καλά ανθρώπους και ζώα. Ζούμε άνετα και οι ιδιοκτησίες γης κρατάνε πολλούς αιώνες αμετάβλητες. Ο βασιλιάς ήταν εγγυητής της ζωής μας. Και μετά αυτόν ο Ντε Γκολ. Μεγάλος πολιτικός. Και ο Ναπολέων πολύ καλός ήταν γιατί ανέβασε την Γαλλία πολύ ψηλά ως αυτοκράτορας.
Γιάννης: Καλά, καλά, τώρα με τις εθνικιστικές σας κορόνες. Δεν θα έπρεπε να έχεις σχέση με μένα αλλά με τον πατέρα μου. Πρώτα από όλα Κρήτη και μετά η Ελλάδα.
Πελάτης στην είσοδο του καταστήματος: Hallo! Do you have table for four persons?
Ιδιοκτήτης: Όχι, όχι. Όλα τα τραπέζια είναι ρεζερβέ. (μουρμουράει μόνος) Ουστ από δω Εγγλεζαράδες. Ούτε που θέλω να τους βλέπω. Καλύτερο να το κλείσω παρά να τους έχω πελάτες.
Σιμόν (ψιθυριστά ): Γιάννη μην πεις τίποτα. Ξέρω, ξέρω. Αλλά εδώ τους μισούν τους Άγγλους. Και αν και επισκέπτονται το Saint Malo πολλοί, κάποιοι ντόπιοι δεν τους γουστάρουν καθόλου.
Γιάννης: Ναι, αλλά αυτό λέγεται ρατσισμός. Και καλά η διαφορά κουλτούρας αλλά ούτε το συμφέρον του δεν κοιτάζει ο τύπος!
Σιμόν: Μπα, αυτοί εδώ δεν έχουν ανάγκη. Έχουν πολλά λεφτά, διαλέγουν την πελατεία τους.
Γιάννης: Ενωμένη Ευρώπη και κουραφέξαλα. Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να γίνουμε μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σιμόν: Από πού και ως πού η Αγγλία είναι με την Ενωμένη Ευρώπη; Αυτοί νομίζουν ότι είναι ακόμα αυτοκρατορία. Και συ με το όραμα σου για ευρωπαϊκές ενωμένες χώρες λες βλακείες. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταστρέψει την Γαλλία. Η κτηνοτροφία και η αγροτική παραγωγή στην περιοχή περνάει κρίση. Έχουν κλείσει πολλές μονάδες. Και έχουμε γεμίσει Αφρικανούς που είναι παράσιτα, γεννάνε παιδιά και ζούνε με τα επιδόματα. Δεν δουλεύουν, είναι τεμπέληδες και μισούν την Γαλλία. Η Λεπέν έχει δίκιο.
Γιάννης: Σιμόν, δίχως την ενιαία ευρωπαϊκή πολιτεία η Ευρώπη θα χαθεί. Αλληλοφαγωθήκαμε σε δύο παγκόσμιους. Τρίτος δεν σηκώνει. Και μιλάω για ένα κρατικό μόρφωμα με πολίτευμα τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Και συ ψηφίζεις κρυπτοφασίστες, τους διαδόχους του Πετέν. Αυτούς που κατέστρεψαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Σιμόν: Εμείς είμαστε ανώτεροι από όλους τους άλλους. Φέραμε τα φώτα στον κόσμο.
Γιάννης: Ναι αλλά τότε ήσασταν με τον βασιλιά.
Σιμόν: Σου είπα ο Ναπολέοντας ήταν μεγάλος άνδρας.
Γιάννης: Ναι, αλλά και αυτός κατέλυσε τη δημοκρατία.
Σιμόν: Δημοκρατία, μπλιαχ, τι να την κάνουμε; Για να ξεσηκώνονται οι εργάτες κάθε λίγο και λιγάκι και να κάνουν απεργίες; Ή οι πολιτικοί να διαπλέκονται με συμφέροντα και να παίρνουν μίζες; Ένας πρέπει να κάνει κουμάντο και να έχει πυγμή. Κοίτα τι έκανε ο μέγας Ναπολέων ως μονάρχης. Άλλαξε όλη την Ευρώπη. Δεν τον άφησαν οι Γερμανοί και οι Άγγλοι να ολοκληρώσει το έργο του.
Γιάννης: Δηλαδή ο Στάλιν που έκανε το ίδιο και το πέτυχε ήταν καλύτερος από τον Ναπολέοντα;
Σιμόν: Ο Στάλιν ήταν ένας δολοφόνος, ένας παρανοϊκός. Ένας δικτάτορας.
Γιάννης: Τι μας λες; Αυτός νίκησε τον δολοφόνο, απάνθρωπο εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Χίτλερ. Χωρίς τον Στάλιν αγαπούλα, εσύ κι εγώ, δεν θα βρισκόμασταν ποτέ να σουλατσάρουμε ελεύθερα στην Ευρώπη.
Σιμόν: Συγγνώμη αλλά η απόβαση της Νορμανδίας έγινε από τους Αμερικανούς και Βρετανούς λίγο πιο πάνω από δω.
Γιάννης: Ναι, αλλά ο Στάλιν πρώτος έφτασε στο Βερολίνο και είχε απελευθερώσει τα δύο τρίτα της Ευρώπης μόνος του, ενώ όλοι οι άλλοι μαζί και οι Ιταλοί και οι Αμερικάνοι αγκομαχώντας φτάσατε στην γερμανική πρωτεύουσα. Το κυριότερο ,αντί για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, χάρη στο σοσιαλιστικό κράτος η δυτική Ευρώπη οικοδόμησε το κοινωνικό κράτος δικαίου, αυτό που τώρα ο φίλος σου ο Πετέν θέλει να ξηλώσει.
Σιμόν: Εγώ θέλω τα λεφτά των Γάλλων να πηγαίνουν στους Γάλλους κι όχι στους ξένους ακαμάτηδες. Γιάννης: Ναι, αλλά μια χαρά τους ξεζουμίζατε για αιώνες τους Αφρικανούς. Ο Ρεμπώ εμπόριο δούλων έκανε και θησαυρούς έψαχνε για να γίνει πλούσιος. Δημοκρατία για την Γαλλία και για την Αφρική δουλοκρατία.
Σερβιτόρος: Για ποιον είναι το φιλέτο;
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 20 Σεπτεμβρίου.
