Λυρική τραγωδία για κόσμους και παιδιά είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Χρίστου Κρεμνιώτη Σε σάρκινο χαρτί, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συρτάρι, και σε πρώτη φάση δεν πολυκαταλαβαίνεις τι εννοεί εκεί, όμως διαβάζοντάς το όλες οι λέξεις αποκτούν νόημα και λόγο και αντιλαμβάνεσαι πλήρως την σημασία τους. Μια σημασία που έρχεται να ενδυναμωθεί από τα εικαστικά της Μαργαρίτας Βασιλάκου που περιέχονται και που στο πόνημα έχουν χαρακτηριστεί ως σκηνικά. Ό,τι περιέχεται εντός αυτών των σελίδων αποτελεί τμήμα μιας αλυσίδας (χρόνου και γεγονότων) με ενιαία αισθητική, συναίσθημα και σημειολογία.
Είμαι ένα ιδιαίτερο παιδί και οι γονείς μου με έχουν μάθει πράγματα που ξέρουν μόνο τα πιο έξυπνα και τα πιο μεγάλα παιδιά.
Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για συλλογή κειμένων, ποιητικών και πεζών, που συνδυάζονται με εικαστικές απεικονίσεις, όμως εξερευνώντας το βιβλίο βλέπουμε ότι αυτά τα έργα έχουν μια πορεία, υπάρχει μια ιστόρηση και εξέλιξη στα δρώμενα, στοιχεία δηλαδή που περιμένουμε σε ένα μυθιστόρημα ή νουβέλα ή σε μια μαρτυρία (αναλόγως αν πρόκειται για μυθοπλασία ή πραγματικό γεγονός) και η οποία ξεκινά από μία γέννηση: από την ημέρα της γέννησης τού... –ας τον πούμε– ήρωα αφού πρόκειται για τον κεντρικό χαρακτήρα της συλλογής.
Εξακολουθώντας βλέπουμε ότι η πορεία του χρόνου, ας την πούμε αφήγηση, προχωρά ηλικιακά φωτίζοντας διαδοχικά θραύσματα μνήμης που όλα μαζί θα μας δώσουν τη ζωή του χαρακτήρα. Αυτή η ζωή, τώρα, είναι που έχει το μέγιστο ενδιαφέρον καθώς πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως δύσκολο βίωμα με αναπαραστάσεις περιστατικών άκρως πονετικών και κοινωνικά απαράδεκτων, από εκείνα που σε σημαδεύουν για πάντα (ψυχή και σώμα) έως και άκρως σοκαριστικών.
Είχαν άραγε αναρωτηθεί τι πραγματικά ερωτεύομαι εγώ; Τι αγαπώ εγώ;
Τραγέλαφος, τραγωδία, θλίψη και θυμός είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που διακρίνονται στα κείμενα με τα παιδιά να πρωταγωνιστούν στο «πρόσωπο» αυτού του ενός παιδιού που εκμυστηρεύεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ο κόσμος για τα παιδιά και τα παιδιά για τον κόσμο, θα μπορούσε να είναι μια ενδεικτική φράση για να χαρακτηρίσει κανείς τα τεκταινόμενα και όλα όσα υπάρχουν μέσα στο βιβλίο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Με πιο συγκεκριμένες λέξεις, και ως μια δεύτερη οπτική, πρόκειται για ένα ημερολόγιο κακοποίησης, βίας και ατέρμονης θλίψης από μια μελαγχολική γραφίδα ένεκα πόνου και οργής. Στα αστικά τοπία, που περιέχονται στις αράδες, φαντάζομαι μια βρόμικη πόλη όπως και οι ψυχές των κατοίκων της, γεμάτη από υγρό στοιχείο και αθώο αίμα. Η βροχή, για παράδειγμα, έχει καίριο ρόλο αλλά και γενικότερα το υδάτινο στοιχείο που τη μια είναι νερό και την άλλη αίμα [τη μια προσπαθεί να ξεπλύνει ή μουλιάζει ή πνίγεται και την άλλη ματώνει, αιμορραγεί...].
Είναι ένα λογοτεχνικό σύγγραμμα που ξαφνιάζει με τις αναμνήσεις που περιέχει διαθέτοντας ένα ύφος που ρέει αν και βγάζει πολύ δυνατά συναισθήματα. Υπάρχει ένα έντονο ψυχοδραματικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο δομείται αυτή η σειρά έργων του λόγου ενώ μέσω της ιστορίας του ήρωα διαφαίνεται όλη η παθογένεια της κοινωνίας, η διαφθορά της, η αδιαφορία, η σήψη, η προσποίηση και η δηθενιά. [Ενδεχομένως και πολλές ακόμα «πληγές» της.]
Ένα είδωλο που εκείνοι όριζαν σε εμένα, για να ερμηνεύσουν εμένα και τον κόσμο σε εμένα...
Σημειώνω μια σειρά λέξεων που στο σύνολό τους δίνουν το στίγμα: χώμα, τέφρα, στάχτη, σκόνη, καύτρα... Δεν είναι καθόλου τυχαίες αυτές οι λημματικές «αποχρώσεις» [βλέπε και παραπάνω την αναφορά στην βρόμικη πόλη].
Ο χρόνος αποκαλύπτει στον καθέναν από τι είναι νηστικός.
Σώμα και ψυχή αντιπαλεύουν, συνωμοτούν και αγωνίζονται σε μια κοινή πορεία διάσωσης του ατόμου. Θα τα καταφέρει;
Εκδηλώσεις και συλλαλητήρια για κάθε λόγο – σωστό, λανθασμένο, γελοίο. Αλλά ποτέ για τα παιδιά.
Ένας ήρωας αναζητά το παιδί που έχασε, που δεν ήταν ποτέ, την παιδική ηλικία που του στέρησαν ξεπλένοντας το αγκάθι του απ' ό,τι του προσέφεραν τελικά, όσα τον ανάγκασαν και όσα πήρε... Ορίστε μία ακόμα φράση για να χαρακτηρίσεις το βιβλίο του κυρίου Κρεμνιώτη που είναι πλημμυρισμένο από εσωτερική αγανάκτηση και ψυχόδραμα καταγγέλλοντας την κακοποίηση όπου τη συναντά: στο σπίτι, στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία...
Δεν θα ήθελα να σας μιλήσω για την μαρτυρία/τις μαρτυρίες του.
Διαβάστε τον!
