Έπειτα από πολλές σκέψεις αποφάσισα να γράψω το πρώτο θεατρικό μου έργο. Δίσταζα και φοβόμουνα ότι το θέμα μπορεί να προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις. Τελικά βλέποντας τι συμβαίνει ακόμα και σήμερα αποφάσισα να το γράψω. Παρόλο που τα χρόνια περνούν και η κοινωνία «προοδεύει», η διαφορετικότητα είναι σχεδόν θέμα κριτικής και αρνητικών αντιδράσεων και πάρα πολύ στη νέα γενιά. Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αγόρια και κορίτσια γίνονται αντικείμενο κοροϊδίας, σαρκασμού και βίας.
Δεν ξέρω κατά πόσο η κοινωνία έχει προοδεύσει σε αυτό τον τομέα. Ίσως αυτό το θεατρικό έργο να βοηθήσει, να δώσει ευκαιρία να σκεφτούν αυτοί που θα το διαβάσουν ή θα το δουν και ίσως το βλέμμα τους και η συμπεριφορά τους να αλλάξει απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις.
Περίμενα να φύγουν οι γονείς μου από τη ζωή για να το αποφασίσω. Έφυγα πολύ μικρός στα δεκαεφτά για το εξωτερικό. Δεν έφυγα, με απήγαγαν οι γονείς μου όπως το έργο περιγράφει.
Έζησα την εξορία, το τέλος μιας ερωτικής σχέσης πολύ δύσκολα τον πρώτο καιρό. Αλλά αποφάσισα να πολεμήσω και να προχωρήσω. Από πολύ μικρός αγάπησα το θέατρο. Η γιαγιά μου με πήγαινε στην όπερα και στην εκκλησία. Η εκκλησία για μένα ήταν μια σκηνή θεάτρου. Στο εξωτερικό έδωσα εξετάσεις σε κρατική σχολή θεάτρου και σπούδασα σκηνοθεσία. Οι γονείς μου δεν θέλησαν να γυρίσω ποτέ στην Ελλάδα. Έτσι υποχρεωτικά έζησα στο εξωτερικό. Δεν λυπάμαι γι' αυτό.
Προχώρησα και προχωρώ. Ίδρυσα μια θεατρική ομάδα και ανεβάζουμε παραστάσεις στα ελληνικά και στα γαλλικά.
Μόλις τελείωσα ένα δεύτερο θεατρικό έργο που ιστορικά διαδραματίζεται πριν από την Απαγωγή.
Ήθελα να μιλήσω για την μητέρα μου. Ήθελα να της δώσω την ευκαιρία να ζήσει μέσα από αυτό το έργο. Πολύ συχνά η σχέση μητέρας και γιου είναι δύσκολη (σε ό,τι με αφορά) και περιπετειώδης. Σε ό,τι έχει σχέση με εμένα μέχρι τον θάνατο της μητέρας μου ποτέ δεν κόπηκε το νήμα.
Το να ξεκινήσω τη ζωή μου μόνος από τα δεκαεφτά μου χρόνια στην πρωτεύουσα μιας χώρας του Βορρά μού έμαθε πολλά πράγματα. Έκανα γνωριμίες που με βοήθησαν, που με κατάλαβαν, που ποτέ δεν μου μίλησαν για τη διαφορετικότητά μου. Το είχαν καταλάβει αλλά ποτέ δεν έγινε θέμα συζήτησης.
Οι σπουδές στην σχολή θεάτρου με βοήθησαν στο να προχωρήσω. Από τότε και μέχρι σήμερα δεν σταμάτησα να παίζω, να σκηνοθετώ και τώρα να γράφω.
Οι γονείς μου... από μια στιγμή και μετά τους ζήτησα να μην με βοηθούν οικονομικά. Εργαζόμουνα και συγχρόνως σπούδαζα.
Το θέατρο δεν φτάνει πάντα για να ζήσεις, αλλά το ξεπερνούσα δουλεύοντας πάντα παράλληλα. Ήμουν τυχερός γιατί οι εργοδότες μου με καταλάβαιναν και μου άφηναν λίγη ελευθερία όταν το θέατρο με χρειαζόταν.
Οι ερωτικές μου σχέσεις με βοήθησαν επίσης. Πάντα ήταν «δημιουργικές» και πάντα θετικές. Εδώ και αρκετά χρόνια έχω πάντα τον ίδιο σύντροφο που με ακούει, με συμβουλεύει και συνεργάζεται μαζί μου.
Για μένα το να γράφω ένα θεατρικό έργο ήταν μια ανακάλυψη. Τα λόγια έβγαιναν εύκολα και η θεατρική μου εμπειρία με βοήθησε πολύ.
Όπως το είπα και πιο πάνω τελείωσα ένα δεύτερο θεατρικό και οι ιδέες για να συνεχίσω δεν λείπουν. Όπως τα πρόσωπα του δεύτερου θεατρικού μου έργου τελειώνουν τους μονολόγους τους με τη φράση: «Ο χρόνος θα δείξει»· αυτό ακριβώς ισχύει και για μένα.
Ιωάννης Γαβράς
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
