Αθανασία

Η Αθανασία της Νεφέλης Μαϊστράλη στο Σύγχρονο θέατρο [φωτογραφίες συντάκτριας]

Πόσο απεγνωσμένα χρειαζόμαστε ένα θαύμα; Και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε για να πιστέψουμε σε αυτό;

Η Αθανασία της Νεφέλης Μαϊστράλη στο Σύγχρονο θέατρο, δεν αφηγείται απλώς μία ιστορία αλλά αποκαλύπτει κάτι βαθύ και ανησυχητικό για την ανθρώπινη φύση.

Η Αθανασία δεν είναι απλώς μια γυναίκα που διεκδικεί τον ρόλο της αγίας. Είναι μια φιγούρα που αναδύεται μέσα από την ανάγκη των άλλων να πιστέψουν. Μια γυναίκα που αντιλαμβάνεται ότι το θαύμα δεν χρειάζεται πάντοτε να αποδειχθεί· αρκεί να υπάρξουν άνθρωποι πρόθυμοι να το αναγνωρίσουν ως αληθινό.

Κι εκεί ακριβώς αρχίζει η πιο ενδιαφέρουσα, αλλά και πιο επικίνδυνη διαδρομή: όταν η πίστη μετατρέπεται σε επιρροή, η επιρροή σε δύναμη και η δύναμη σε εξουσία!

Η Νεφέλη Μαϊστράλη δεν χωρίζει απλώς τον κόσμο σε απατεώνες και αφελείς, σε θύτες και θύματα. Αντίθετα, φωτίζει τη λεπτή, συχνά δυσδιάκριτη γραμμή ανάμεσα σε εκείνον που κατασκευάζει έναν μύθο και σε εκείνους που έχουν ανάγκη να τον πιστέψουν.

Γιατί το θαύμα δεν γεννιέται μόνο από αυτόν που το υπόσχεται. Γεννιέται και από την απόγνωση εκείνων που το περιμένουν. Η Αθανασία υπάρχει μέσα σε ένα περιβάλλον που την παρακολουθεί, την αμφισβητεί, την ακολουθεί και τελικά συμβάλλει στην ενδυνάμωσή της.

Η Έλλη Τρίγγου, στον κεντρικό ρόλο, καλείται να κινηθεί ανάμεσα στην ευαλωτότητα και τη χειραγώγηση, στην ανθρώπινη ανάγκη και την επιβολή, στην πίστη και την κατασκευή της. Και το καταφέρνει εξαιρετικά!

Η παράσταση αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν τη συνδέσουμε με τη σημερινή εποχή. Δεν χρειάζεται να πιστεύει κανείς σε θαυματουργό νερό ή σε υπερφυσικές δυνάμεις για να αναγνωρίσει τους μηχανισμούς που περιγράφει. Αρκεί να παρατηρήσει πόσο εύκολα η εικόνα μετατρέπεται σε αλήθεια, πόσο γρήγορα η επιρροή αποκτά κύρος και πόσο συχνά η ανάγκη για βεβαιότητες μας κάνει ευάλωτους απέναντι σε όσους υπόσχονται εύκολες απαντήσεις.

Η Αθανασία θέτει ένα ερώτημα που ξεπερνά τα όρια της θρησκευτικής πίστης: τι είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε σε εκείνον που θα μας υποσχεθεί τη σωτηρία;

Την προτείνω σε όσους αναζητούν ένα θέατρο που δεν περιορίζεται στην αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας, αλλά ανοίγει ερωτήματα, προκαλεί σκέψεις και συνεχίζει να συνομιλεί με τον θεατή μετά το τέλος της παράστασης.



Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου