Είναι τόσο πολλά αυτά που με προβληματίζουν. Δεν δέχομαι τίποτα έτσι όπως φαίνεται. Μπορεί όλα να είναι μπροστά στη μύτη μας, να έχουν ήδη στα μάτια μας αποκαλυφθεί, αλλά να μην είναι συνειδητοποιημένα, να λείπει κάτι ώστε να παραμένουν ανούσια, αδιάφορα, σαν να μην έχουν πραγματοποιηθεί, δίχως καμία ισχύ να διαθέτουν. Το ασυνείδητο δεν είναι ένα κουτί το οποίο ανοίγει με κάποια πασπαρτού. Η είσοδος του επιτρέπεται από αυτό το ίδιο με την δική μας προσωπική έγκριση ως ατομικότητα, αλλά εφόσον λάβουμε την απαραίτητη απόσταση εσωτερική κι εξωτερική από τα δρώμενα διαμορφωτές των φαινομένων της περιρρέουσας ατμόσφαιράς μας. Αυτή δεν είναι μόνο εξωτερική, αλλά ενδο-εκτός και χωροχρονική. Δεν υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή που απλά ορίζεται από την σωματική μας φιγούρα ή την αναπνοή μας, όχι, είναι αλλιώς, γιατί μπορούμε να γυρίσουμε όλο τον κόσμο, να διαβούμε το κατώφλι του θανάτου κι όμως να μην έχουμε ξεφύγει, να κουβαλάμε τις αλυσίδες μας, τα δεσμά μας ως αόρατα κάγκελα. Το πιο τραγικό είναι να φέρουμε τον εγκλεισμό μας όπου πάμε, σ' ό.τι λέμε, κάνουμε, σκεφτόμαστε και το κυριότερο υπονοούμε ή αισθανόμαστε. Η αποδέσμευση δεν αρκεί, η αποκάθαρση είναι ένα βασικό βήμα, αλλά για να δεχθείς τοξικότητα εννοείται πως ήσουν δεκτικός ως προς αυτήν –ευάλωτος είναι μια πιο χαριτωμένη λεξούλα– άρα εντός της προσωπικότητας προϋπήρχαν πρόσφοροι παράγοντες, στοιχεία, πτυχές για την εξωγενή δηλητηρίασή σου. Το πιο σημαντικό τμήμα της εργασίας ενός φροντιστή-νοσηλευτή είναι η selbstreflexion. H αυτοαξιολόγησή του –δεν αρκεί μόνο η αυτοκριτική– γιατί κρίσεις συμβαίνουν μόνο όταν η μπάλα της καθημερινότητας, της ρουτίνας, έχει αποκοιμίσει την συνειδητή ενεργητικότητα και ενεργοποίηση και ο αυτόματος πιλότος είναι ο κουμανταδόρος μέχρι να επέλθει μια στραβή και η έκρηξη, η σύγκρουση, ο αποσυντονισμός να έχουν ήδη συμβεί, ή να είναι προγραμματισμένη η εξέταση της αποδοτικότητας, προσφοράς και ικανότητας. Η αυτοεκτίμηση όμως για να υφίσταται και να τοποθετείται σε υψηλά επίπεδα, άντε ανεκτά στην χειρότερη, προϋποθέτει την διαρκή εγρήγορση της συνείδησης με βάση τα κοινώς αποδεκτά και ατομικώς αφομοιωμένα αξιακά κριτήρια έτσι ώστε, ενώ ενεργεί η ίδια, να στοχάζεται και αναστοχάζεται άμεσα και παράλληλα για να διορθώνει και επαναπροσδιορίζει τη δράση. Στην δική μου περίπτωση μπορώ να κάνω κάποιες διαπιστώσεις: σαν να ανατράφηκα σε περιβάλλον πλήρως αταίριαστο στην ψυχοσύνθεσή μου, ενστικτωδώς οι τάσεις φυγής και η απεύθυνσή μου στους ξένους υπογράμμιζε την αναγκαιότητα του αυτοαπεγκλωβισμού μου· η ονειροπόλησή μου είναι κωδικοποιημένα μηνύματα του ασυνείδητου μου τα οποία απαιτούν μέχρι και σήμερα αποκωδικοποίηση, ό,τι βίωνα επί του οικείου μου χώρου ήταν μια συνεχή αντίφαση με τάση να γίνει αντίθεση και να τινάξει/διαλύσει ό,τι στο παρελθόν είχα υιοθετήσει, κληρονομήσει από αυτούς που θεωρούσα ως ομοίους μου· η κατάθλιψη μου έδωσε το δικαίωμα να διεκδικώ τη ζωή αντί να την αποδέχομαι όπως μου την σερβίρουν. Ευτυχία είναι να έχεις ζήσει το θάνατό σου μόνο συμβολικά ώστε να γεννηθείς ξανά με πλήρη συνειδητοποίηση της κύησης. Εννοώ πως ευτυχής είναι εκείνος που συνάντησε τον θάνατο, χόρεψε μαζί του, θανατώθηκε από τον ίδιο τον θάνατο μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όχι όμως σε επίπεδο οργανισμού, και κατόπιν απέκτησε αυτόματα το δικαίωμα της αυτογέννησης με συναίσθηση της κάθε πράξης της διαδικασίας αυτής. Έκτοτε η ελευθερία είναι εφικτή και γίνεται ρεαλιστικός σκοπός. Εκπληρώνεται εφόσον ταυτιζόμαστε με τον άλλο, εκείνο τον διαφορετικό, τον ξένο που μας οδηγεί σ' αυτόν η αύρα μας και όχι η ανάγκη ή ο εξαναγκασμός.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 24 Οκτωβρίου.
