Ο έρωτας δεν είναι παρανοϊκός, ούτε φρενοβλαβής, μα και μήτε άλογος. Έχει τη λογική της έλξης, είναι ασυνείδητος ή υποσυνείδητος ο τρόπος του αλλά πλήρως συνειδητός ο τρόπος συνουσίας στο κρεβάτι και πέρα από αυτό. Ο έρωτας είναι ο απόλυτος λόγος, ένας λόγος μυστικιστικός, έχει τις ρίζες του, αν είναι τέτοιες, γιατί μπορεί να είναι ροές, αρχέγονες ή άχρονες, αιώνιες κι απόλυτες με όλα εκείνα τα χωροχρονικά ενδύματα και τις πολιτιστικές ατμόσφαιρες ώστε να μας παραπλανά με την ακαταμάχητη επικαιρότητα και παροδικότητά του. Φαίνεται πως έχει ξαφνική εμφάνιση, ξέσπασμα ηδονιστικό και ψευδαίσθηση της εκπλήρωσης του τέλειου για να επέλθει η φάση της φθοράς και του ξαφνικού τερματισμού, διότι χωρίς να υπάρχει ένα συγκεκριμένο τέρμα από πριν καθορισμένο όλοι το περιμένουν με θλίψη και αγαλλίαση, γιατί στο τέλος πια ο έρωτας έχει καταντήσει παθολογικά παραηδονιστικός. Κι όμως υπάρχει πριν τελεστούν οι πράξεις των καρμικών και σωματικών πλεγμάτων και μετά το τέλος με τη φάση της μελαγχολικής λύτρωσης. Είτε βρίσκεται ως πληροφορία στον γενετικό μας κώδικα ή μέσα από το αχαλίνωτο της φαντασίας των φαντασιώσεων των ανομολόγητων ή ανεκπλήρωτων πόθων και κατόπιν με τον πλοηγό των αναμνήσεων. Όλα όσα έχω γράψει και είναι συνολικά πάνω από χίλιες σελίδες, άμεσα κι έμμεσα, αφορούν τις ερωτικές μου εμπειρίες και όχι απλά τις σεξουαλικές, θα τολμούσα να πω πως μόνο τις πρώτες απέκτησα, εκείνες επιδίωκα, μαρτύρησα μια φορά για να τις βιώσω και τις απολαύσω μέσα στο δαίδαλο των ενστίκτων μου και τα ναρκοπέδια των κοινωνικών σχέσεων και δύο φορές για να λυτρωθώ από αυτές ώστε να μην με μαστιγώνουν τα βραδιά ή την μέρα, να μην τινάζομαι στο κρεβάτι, να μην αλληθωρίζω και βυθίζομαι στο κενό, με το απλανές βλέμμα του καταδικασμένου σε εκτέλεση. Αυτός που δεν ικανοποιεί το ερωτικό του ένστικτο είναι γεμάτος νευρώσεις, αυτό που το ακολουθεί και το εκπληρώνει κατακλύζεται από μελαγχολία, τείνει στην κατάθλιψη και τα παίζει όλα κορόνα γράμματα με την αυτοκτονία, για αυτούς που μόνο κάνουν σεξ δεν έχω ιδέα, το μόνο που μπορώ να αναφέρω σχετικά με μένα είναι πως η σωματική επαφή είναι μόνο ερωτική, άρα η σεξουαλικότητα εμπεριέχεται ως η αφορμή, ως το πρώτο στάδιο, ως η επιφάνεια της σχέσης, σαν το εξόφθαλμο των πραγμάτων και καταστάσεων, όπως το φαίνεσθαι των φαινομένων, όμως με το άγγιγμα των χεριών, την γενετήσια πράξη, την πεολειχία και την αιδοιολειχία, των πρωκτικό έρωτα, τα προκαταρκτικά παιχνίδια, το ρουφηχτό φιλί, τα δαγκώματα, οι πασπαλιές στα οπίσθια, όλα τα βρομόλογα, οι χυδαίες λέξεις αντί για φαλλό και πέος πούτσος, μουνόχειλα, μουνί, κωλάρα, αντί για ωπή τρύπα και ρήματα όπως σε ξεσκίζω, σε πίνω, σε γλείφω, καυλώνω, χύνω.. δείχνουν όλη την αμεσότητα της επαφής και την υπερβολή της συναισθηματικής έντασης, τον εκπεφρασμένο θαυμασμό, τη λατρεία στον ερωτικό σύντροφο. Αυτά όλα ανήκουν στη φυσική του έρωτα, στο πεδίο των αισθήσεων, αλλά από κει και πέρα ξεκινά η μεταφυσική του έρωτα, και κυρίως η αποθέωση του εγώ που καταγκρεμνίζεται για να διαλυθεί ηδονιστικά και να διαχυθεί στο σύμπαν μετουσιώνοντας το χάος, το κενό της ελεύθερης πτώσης μέσα από την σαρκική ηδονή, σε μια νέα συναισθησιακή και ενσυναισθηματική κατάσταση: την ερωτική αγάπη που κρατά μόνο στιγμές και κατά τις οποίες τα δύο σώματα ακυρώνοντας τα σύνορά τους, γίνονται ένα σύμπαν, ένας κοσμικός κι απόκοσμος κόσμος, γίνονται ένα στιγμιαίο εσύ που φέρει το ανομολόγητο εμείς για να γίνει το εγγύς επέκεινα η θεανθρώπινη οπτασία εκπληρωμένη στο ασυνείδητο. Μην μου ζητάτε να μην γράφω συγκεκριμένα, μην μ' επιπλήττετε για την εμμονική μου γραφή σε συγκεκριμένα συμβάντα και καταστάσεις, είναι υποκριτικό να γράψω ένα μυθιστόρημα ενώ φλέγονται τα αόρατα κύτταρά μου, της αύρας μου, και όλος σαν ένα ηφαίστειο εκτοξεύω την λάβα από την γείωσή μου με το υπερπέραν. Οι σεισμοί και τα κανάλια, η συντριβή των στεγανών και των τοιχωμάτων ετελέσθηκαν μέσα από τις επαφές μου με τις γυναίκες που συνευρέθηκα.
Ηδονή ή ασφάλεια. Ελευθερία έκφρασης ή έλεγχος και πειθαρχία. Συναισθηματική συνέπεια και αφοσίωση ή διαρκή υπονόμευση και καταιγισμός ενός κατηγορώ μέσω προβολών του παρελθόντος. Έρωτας κι ελευθερία ευθύνης ή je m'en fous και η γοητεία της αλλήθωρης σεξουαλικότητας. Έρωτας κι αυτάρκεια ή φρου φρου κι αρώματα και μεγαλεία. Ερωτική αγάπη ή εξασφαλισμένη ζωούλα. Έρωτας ή συμφέρον. Αυτοεκπλήρωση ή κοινωνική αναρρίχηση. Ηδονιστικός ιδεαλισμός και ερωτική ολοκλήρωση ή πραγματισμός στις σεξουαλικές σχέσεις με απόδοση στις ανέσεις. Η δύναμη του ονειροπολήματος είναι και το κελί της φαντασίας, η συγγραφή των αναμνήσεων πλεγμένων και εμπνευσμένων από τη φαντασία είναι η απελευθέρωση από τον αρχαϊκό, ασυνείδητο εαυτό, εκτός πολιτισμού, ο ιδεατός έρωτας σαν μια πλήρη ικανοποίηση των ορμών του έρωτα με τη γυναίκα η οποία δίνεται ολοκληρωτικά στην κοινή ερωτική πράξη, είναι μια ουτοπία, η ιδεατή κατάσταση της εκπληρωμένης ακινησίας, της ερωτικής νιρβάνας και η κατάργηση του έρωτα, η ολοκληρωτική ανταπόκριση στις ερωτικές επιθυμίες, σηματοδοτεί την άρνηση του έρωτα δια της τελείωσής του. Γι' αυτό και ουσιαστικά η ακαταμάχητη ένωση δια του πόθου διαρκεί στιγμές, είναι μια έκλαμψη της συνουσιαζόμενης ενιαίας αύρας των δύο, μόνο που έχουν τις ιδιότητες της αιωνιότητας, είναι οι εκδηλωτικές κορυφώσεις των δεμένων σωμάτων στην απειροσύνη, κατόπιν προσγειώνονται στη γη. Το θηλυκό έχει να επιτελέσει τον αντικειμενικό σκοπό της κυοφορίας και της γέννησης, το αρσενικό αντίθετα επιζητά την παράταση της τελειότητας των συναισθήσεων, των συνουσιών, των φαλλοαιδοιακών εκστάσεων στα πέρατα. Οι γυναίκες είναι ερωτικές δια σκοπιμότητας και ατομικών επιδιώξεων, οι αρσενικοί είναι ηδονιστές δια της αυτοεκπλήρωσης· η αντικειμενικοποίηση του θηλυκού λάγνου κορμιού ήταν ο καταναγκασμός της γυναίκας με αντάλλαγμα την κοινωνική επιτυχία και εξασφάλιση της οικογένειας από τον άνδρα. Μόνο που πια ο θεσμός της φαμίλιας δεν επιτελεί κανένα οικονομικό ουσιαστικό ρόλο, ούτως ή άλλως η αγωγή, η εκπαίδευση και η κοινωνικοποίηση έχουν γίνει αντικείμενο απρόσωπων κρατικών ή αυτόνομων μηχανισμών. Η πατριαρχία αμφισβητείται ήδη από την εποχή της αυτοματοποιημένης παραγωγής, η διοίκηση και η οργάνωση είχαν παραμείνει ανδρικά προπύργια λόγω της τεκνοποίησης των γυναικών και της αφοσίωσής τους στο βρέφος ή τα βρέφη. Με την τεχνητή νοημοσύνη η πατριαρχία καταρρέει, η φαλλοκρατία καταδικάζεται ως έγκλημα κατά των άλλων φύλων, η μονογονεϊκή οικογένεια έρχεται στο προσκήνιο ως συμπληρωματικός θεσμός σε εκείνους της κοινωνίας και του κράτους για τη φροντίδα, διαπαιδαγώγηση και εκπαίδευση των παιδιών, η γυναίκα απελευθερώνεται και ζητά μόνο τον φαλλό από τον άνδρα, το υπόλοιπο σώμα της ξυπνά την ασυνείδητη συλλογική έμφυλη μνήμη της καταπίεσης, εκμετάλλευσης, κακομεταχείρισης από τον αρσενικό πληθυσμό, κάθε άνδρας είναι ο ίδιος, μόνο το πέος του είναι χρήσιμο στην απελευθερωμένη γυναίκα και ο άνδρας για πρώτη φορά αναζητά ολόκληρη την γυναικεία ύπαρξη, την θέλει ζωντανή, με την σεξουαλικότητά της και την ευφυΐα της, πια δεν είναι πράγμα ηδονής, αλλά ο σωτήρας του στον κοινωνικό στίβο, εκείνος πια έχει ξεφορτωθεί όλα τα βάρη των κοινωνικών υποχρεώσεων, της επιβίωσης, των κινδύνων της προστασίας, η κατάλληλη γυναίκα είναι το διαβατήριο για την κοινωνική διαβίωση του. Αρκεί να είναι υπάκουος, σαν το καλό παιδί της μανούλας του. Μόνο που όλα αυτά είναι μια ληγμένη φαντασίωση, ο καπιταλισμός επανεμφανίζεται δριμύτερος, ανάλγητος και ολοκληρωτικός. Κι ο Μαρξ επιβεβαιώνεται, η κορύφωση της κεφαλαιοκρατίας σημαίνει εμπορευματοποίηση συναισθημάτων, ευαισθησιών, απολαύσεων, σεξουαλικότητας. Ναι, όλοι μπορούν να έχουν τον τέλειο βίο ανάλογα με την τιμή που μπορούν και πληρώνουν. Η τελειότητα σε όλο το φάσμα των διατιμήσεων. Αλλά η χρέωση ξεκινάει από την σύλληψη. Τα δάνεια των γονιών, το χρέος του δημοσίου, η μελλοντική εργασία για το κόστος φροντίδας των ηλικιωμένων, το λειτουργικό κόστος των υπηρεσιών και της προστασίας του περιβάλλοντος, το κερασάκι της καλλιγραφίας των υπολογισμών, το κόστος άμυνας κι ασφάλειας, με το που το ωάριο γονιμοποιείται από το σπερματοζωάριο, ο λογαριασμός από το δημόσιο λογιστήριο καταρτίζεται και με την γέννηση κατατίθεται ως το πρώτο κοινωνικό δώρο στην κούνια του βρέφους. Εκτός κι αν η άμβλωση το γλιτώσει από τα υπερβολικά έξοδα της διαβιωτικής επιβίωσης. Ακόμα και ως ανάπηρο οφείλει να φορέσει το κοστουμάκι βαφτίσεων οφειλών.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 30 Οκτωβρίου.
